Neon Melody | vkook

ตอนที่ 15 : track 14 ; quote tattoo

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    7 ก.ค. 62




#toptaeproject
week 2 ; ART














     คุณคิดว่าปกติแล้ว เด็กม.สามเขาชอบทำอะไรกันบ้าง?



     เด็กผู้หญิงคงเริ่มสนใจการดูแลตัวเองมากขึ้น เริ่มที่จะรักสวยรักงาม



     ส่วนเด็กผู้ชายก็คงจะเล่นฟุตบอล ไม่ก็คงไปสิงอยู่ในร้านเกมกับเพื่อนๆที่ไหนสักแห่งหนึ่ง



     และเขาคงเป็นเด็กที่แปลกประหลาดที่สุดในรุ่น



     จอนจองกุกคือชื่อของนักเรียนม.สามผู้ตกหลุมรักในงานศิลปะทุกแขนงอย่างแรงกล้า



     เด็กหนุ่มมักจะชอบบันทึกรูปภาพ หรือไม่ก็เดินทางไปยังสถานที่ที่มีความเกี่ยวข้องกับศิลปะ



     จองกุกรู้สึกมีอารมณ์ร่วมทุกครั้งที่ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับภาพวาดในกรอบรูปติดผนังที่ได้พบเห็น 



     ไม่ก็เหล่ารูปปั้นในหอศิลป์ ที่เหมือนกับว่าพวกมันกำลังสื่ออะไรบางอย่างออกมา แม้ว่ามันจะนิ่งและไร้การเคลื่อนไหว



     เขามีความรู้ในด้านนี้ไม่มากนัก แต่ก็รู้สึกดีเมื่อได้มองไปยังพวกมัน



     ช่างน่าอัศจรรย์ที่มนุษย์เราสามารถสร้างและถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างผ่านทางผลงานพวกนี้ได้



     จองกุกเคยคิด ว่าศิลปะบางชิ้นเขาไม่จำเป็นต้องรู้ความหมาย ทำเพียงแค่ชื่นชมมันก็พอแล้ว



     แต่เมื่อได้รู้ความหมายของมันจริงๆ ความคิดนั้นจึงได้เปลี่ยนไป



     ศิลปะบางชิ้น รูปลักษณ์ของมันช่างสวนทางกันกับความหมายที่ผู้รังสรรค์หมายจะสื่อออกมาให้กับบุคคลธรรมดาได้เข้าใจ



     จองกุกกลายเป็นคนชอบตั้งคำถามกับทุกสิ่ง และใคร่อยากจะรู้ให้ได้ 



     ว่าสิ่งนี้ที่ตัวเองกำลังสนใจ สิ่งที่มีรูปลักษณ์เช่นนี้จะมีความหมายแบบไหน?



     ขณะที่ก้าวเท้าไปข้างหน้า มุมปากอวบสีอ่อนก็ยิ้มสวยเมื่อกำลังนึกเรื่องราวอะไรบางอย่างอยู่ในหัว



     วิชาศิลปะวันนี้สนุกเป็นบ้า จองกุกพึ่งจะเคยได้จับพู่กันระบายสีลงไปบนแผ่นกระดาษเป็นครั้งแรก



     มันยากและเลอะเทอะไปหมด จองกุกสัญญากับตัวเองเลยว่าจะทำให้ดีกว่านี้ในครั้งหน้า
     


     เบนสายตาไปมองอุปกรณ์สำหรับใช้วาดภาพในถุงผ้าอย่างภาคภูมิใจอยู่เล็กๆ



     อย่างน้อยเขาก็ก้าวสู่การเป็นผู้รังสรรค์ผลงานในระดับหนึ่งล่ะ



     ทดลองเป็นผู้สร้างและผู้ชื่นชม สลับกันไปแล้วแต่อารมณ์ในแต่ละวัน



     ตุบ!



     จองกุกคงจะเพ้อฝันไปสักหน่อย เขาถึงได้บังเอิญเดินไปชนกับร่างสูงของใครสักคนเข้า



     มีเพียงเด็กหนุ่มที่ล้มลงไปนั่งกับพื้นทางเท้าพร้อมทั้งสิ่งของในกระเป๋าที่หล่นลงกระจัดกระจายเพราะแรงปะทะ



     ชายร่างใหญ่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นว่าจะไม่ออกตัวช่วยเหลืออะไรเลย แม้จะเป็นเพียงอุบัติเหตุก็ตาม



     ขณะที่จองกุกกำลังชะงักต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และสนใจอาการบาดเจ็บบริเวณสะโพกของตัวเองอยู่นั้น อุปกรณ์วาดรูปของเขาที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นก็ถูกเก็บเข้าใส่ในกระเป๋าผ้าอย่างเรียบร้อยและไม่มีตกหล่น โดยฝีมือของชายร่างใหญ่เมื่อครู่



          "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"



     ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จนจองกุกต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงไพเราะ



     พระเจ้า จองกุกกำลังคิดว่ามีใครสักคนยกเอารูปปั้นหินแกะสลักมาวางอยู่ตรงหน้า



     ทั้งสีผิว รูปตา ทรงคิ้ว สันจมูก และริมฝีปากน่าขบกัด



     เด็กม.สามแบบเขาจินตนาการเกี่ยวกับใบหน้าของชายผู้นี้เกินไปหรือเปล่า?



     เขาช่างเป็นผลงานศิลปะชั้นเลิศกว่าชิ้นไหนๆที่จองกุกเคยได้พบมาก่อนหน้านี้



          "มะ.. ไม่ครับ"



     จองกุกเม้มปาก หลังจากที่เค้นเสียงในลำคอตอบกลับชายร่างสูงออกไปอย่างประหม่า



     ไมได้จับมือหนาที่ยื่นมาหาด้วยความหวังดี แต่กลับพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยกำลังของตัวเอง



     แทบจะไม่กล้าสบสายตาด้วยกันกับเขาคนนั้นเลยด้วยซ้ำ จองกุกกลัวว่าตัวเองจะเผลอไผลไปกับอารมณ์ชั่ววูบของตัวเองไปมากกว่านี้



     จองกุกกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งศิลป์ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายตรงหน้า



          "พี่ขอโทษนะ พอดีรีบก็เลยไม่ทันได้มองทาง"



     เขาว่าแบบนั้นพร้อมกับยื่นกระเป๋าผ้าคืนมาให้



     ที่แขนสีน้ำผึ้งของเขาปรากฏรอยสักเป็นรูปต่างๆขึ้นสามสี่ลาย



     จองกุกมองผิวหนังที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อยืดแขนสั้นด้วยความสนอกสนใจ



     สิงโต และรูปผู้หญิงมีดอกไม้ทัดหูที่แขน มีไม้กางเขนเล็กๆอยู่ที่หลังมือ



     จองกุกคิดว่ารอยสักพวกนั้นเพิ่มพูนเสน่ห์ให้กับชายคนนี้ขึ้นเป็นเท่าตัว



     มันดูสวยงามเมื่ออยู่บนตัวเขา



     ตัวเขาก็ดูเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับรอยสักพวกนั้น คล้ายกับว่ามีมันมาตั้งแต่เกิด



          "ผมก็ขอโทษเหมือนกันครับ ผมซุ่มซ่ามเอง"



     จองกุกเอ่ยออกไปเมื่อบทสนทนาระหว่างทั้งสองเริ่มจะเงียบ และไม่ให้เขาจับสังกตได้ว่าตัวเองกำลังเทความสนใจไปที่รอยสักบนแขนของเขาอยู่



     มือบางรับถุงผ้าคืนมาก่อนจะมองไปยังแขนข้างนั้นของชายแปลกหน้าอีกครั้ง



          "ชอบเหรอ? เห็นมองอยู่นาน"



     เป็นคำถามที่ทำให้จองกุกใจกระตุกผิดจังหวะได้ไม่ยาก



     ไม่รู้ว่าตัวเองเสียมารยาทเกินไปหรือเปล่ากับารกระทำเช่นนั้น



     ดวงตาลูกกวางมองซ้ายขวาอย่างลนลาน และชายแปลกหน้าที่เริ่มยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างเอ็นดู



          "ผมว่ามันสวยดีครับ มีตั้งหลายลาย"



     จองกุกเอ่ยชมขึ้นมาเป็นอันดับแรก ก่อนจะเองหน้าขึ้นสบสายตากับคนอายุเยอะกว่า



     และหลบสายตาไปเสียดื้อๆ



          "ชอบสักเหรอครับ?"
     "อือ อยากดูใกล้ๆไหม"
     "ม..ไม่เป็นไรดีกว่าครับ เห็นแค่นี้ก็รู้แล้วว่ามันสวยมากๆ"
     "..."
     "ผมว่ามันเข้ากันกับพี่มากเลยล่ะครับ"
     


     ประโยคสุดท้ายที่เอ่ย จองกุกเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเขาอีกครั้งและพูดออกมาอย่างจริงใจ ผ่านทางน้ำเสียงและแววตา



     อยากให้รู้จริงๆ ว่าเขาสวมใส่ศิลปะทั้งในตัวและบนผิวหนังไปไหนมาไหนอยู่ตลอดเวลา



          "แล้วเราล่ะ"
     "ครับ?"
     "ชอบวาดรูปเหรอ? อุปกรณ์วาดรูปเต็มกระเป๋าไปหมด"
     "เอ่อ..."



     หลังจากที่เลิกเรียน จองกุกก็ตรงดิ่งไปยังร้านเครื่องภัณฑ์เพื่อซื้อพวกอุปกรณ์สำหรับวาดภาพมาซะเยอะ



     เขาต้องการที่จะพัฒนาฝีมือของตัวเอง แต่ก็ยังไม่มีเทคนิคและความรู้อะไรมากๆนัก 



     ยังไม่รู้ว่าชอบวาดภาพหรือเปล่าด้วย แต่จะลองหาคำตอบไปเรื่อยๆ และเรียนรู้จากความผิดพลาดนี่แหละ



          "มือสมัครเล่นน่ะครับ ตอนนี้กำลังฝึกฝนฝีมือตัวเองอยู่"
     "แล้วชอบวาดอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?"



     ชายผิวแทนเอ่ยถาม จองกุกเม้มปากคิดก่อนจะตอบออกไป



          "ภูเขามั้งครับ ผมก็ยังไม่รู้ว่าจะวาดอะไร"
     "มือสมัครเล่นจริงๆสินะ เดี๋ยววาดไปเรื่อยๆก็รู้ทางเอง"



     เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงใจดี อาจจะเป็นคำแนะนำหรือเขาอาจจะแค่พูดออกมาลอยๆก็ช่าง จองกุกจะเอาไปฏิบัติตาม



          "นี่ก็ยังไม่เย็นเกินไป งั้น..."
     "..."
     "อยากไปนั่งเล่นที่ร้านพี่ไหม?"



     ร้าน? ร้านอะไร?



     จองกุกเอ่ยถามตนเองอยู่ในใจ แต่ก็แสดงแววตาเป็นประกายอยางสนอกสนใจออกไปแล้ว



          "อันที่จริงพี่เปิดร้านสัก ลายพวกนี้พี่ก็ลงมือสักเองด้วย"
     "จริงเหรอครับ? พี่สุดยอดไปเลย"
     "อยากไปร้านพี่ไหม เผื่อเราจะเจอแรงบันดาลใจอะไรที่นั่น"
     "ไปครับไป ผมอยากดูตอนพี่สักจัง"



     จองกุกพูดออกมาอย่างตื่นเต้น เอาเป็นว่าถามีหางกับหู เราคงได้เห็นมันกระดิกไปมาอย่างน่ารักไปแล้วล่ะ



          "เหลืออีกหนึ่งคิวพอดี ลูกค้านัดไว้เย็นนี้"
     "ร้านพี่อยู่ไกลไหมครับ"



     จองกุกถาม แม้จะอยากไปสักแค่ไหนแต่ก็ต้องเผื่อเวลากลับบ้านไว้ก่อน หากว่าร้านสักที่ว่านั่นมันอยู่ไกลเกินไปเขาก็คงต้องอด



          "หัวมุมนี่เอง"
     "ดีจังเลยครับ งั้นเราไปกันเถอะครับ เผื่อลูกค้าของพี่มาถึงแล้ว"
     "เดี๋ยวสิ"



     ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากที่จองกุกเอ่ยปากบอกให้รีบกลับไปยังร้านได้แล้ว คิ้วเรียวสวยบนใบหน้าจิ้มลิ้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ว่าพี่ชายใจดีคนนี้เขามีอะไรจะพูด



          "ยังไม่รู้จักชื่อกันเลยนะ"



     เขาเอ่ยออกมาและยิ้มใจดีอยู่ที่มุมปาก นั่นทำเอาจองกุกต้องแอบก้มหน้าลงยิ้มบางอย่างเคอะเขินบ้าง



          "ชื่อจองกุกครับ"
     "น้องจองกุก? ชื่อน่ารักเหมือนน่าตา"



     รอยยิ้มเคอะเขินปรากฏออกมาอีกครั้งหนึ่งอย่างไม่คุ้นชินกับคำพูดแบบนั้น



          "พี่ล่ะครับ"
     "พี่ชื่อแทฮยอง"
     "ผมเรียกว่าพี่แทได้ไหมครับ?"
     "ได้สิ พี่แทกับน้องกุก"
     "..."
     "เข้ากันนะว่าไหม"

     

     จองกุกไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาจะสื่อออกมาหรอก แต่รู้แค่ว่าพี่แทฮยองที่เขาบังเอิญเจอคนนี้ใจดี



     และมือหนาที่ประดับไปด้วยรอยสักนี้ของพี่แทฮยองก็อบอุ่นเสียเหลือเกิน ตอนที่เขากอบกุมมือเล็กของจองกุกเอาไว้แบบนี้



          "งั้นเราไปที่ร้านพี่กัน ชักช้าเดี๋ยวจะมืดค่ำไปกว่านี้"







     จองกุกไม่ได้มารบกวนพี่แทฮยองเกินไปใช่ไหมนะ



     คุณลูกค้าผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงสักมองมาที่จองกุแบบแปลกๆหลายทีแล้วนะ



     หรือเขาจะรู้สึกไม่เป็นส่วนตัว?



          "โอ๊ย เจ็บจังเลยค่ะ"
     "เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้วครับ ผมขอลงรายละอียดตรงนี้อีกนิดเดียว"
    


     แต่พี่แทฮยองบอกว่าสักแค่หลังมือ จองกุกมาดูได้นี่นา?



     เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว พับเก็บความสงสัยของตนเองเอาไว้ในใจอีกเช่นเคย เปลี่ยนจุดสนใจจากสองร่างตรงหน้าไปมองยังบรรยากาศในร้านอีกครั้ง



     แค่เข้ามาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศและอารมณ์ศิลป์ที่มันตลบอบอวลอยู่ด้านใน



     ผนังห้องสี่ด้านเป็นปูนเปลือยทั้งหมด อีกทั้งผนังแต่ละฝั่งก็ยังถูกตกแต่งให้ต่างกันออกไป



     มองไปยังผนังด้านหนึ่งก็รู้สึกแบบหนึ่ง มองไปยังผนังอีกด้านหนึ่งก็เปลี่ยนไปรู้สึกอีกแบบหนึ่ง



     แต่ที่รู้สึกชอบที่สุดก็คงเป็นผนังฝั่งที่มีเตียงสักตั้งอยู่ และร่างของพี่แทฮยองที่กำลังเพ่งเล็งความสนใจไปที่การค่อยๆจิ้มเข็มลงไปบนเนื้อหนังของลูกค้คนนั้นให้มีลวดลายขึ้นมา



     ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันสุดแสนจะเท่



     ละสายตาไปไหนไม่ได้



     จองกุกกำลังคิด ว่าจะหยิบดินสอกับสมุดในกระเป๋าผ้าขึ้นมาลองร่างภาพของพี่แทฮยองตอนนี้ดีไหม?



     ไม่เคยปล่อยให้ความคิดไปไกลเกินกว่าการกระทำ จองกุกหยิบเอาอุปกรณ์ที่คิดขึ้นมาถือไว้ และเริ่มใช้สมาธิ ขีดเขียนดินสอไปบนหน้ากระดาษเปล่าเงียบๆอย่างตั้งใจ



     ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่จองกุกก้มๆเงยๆวาดภาพรุ่นพี่ที่พึ่งรู้จักอยู่แบบนี้



     คิ้วบางขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ เมื่อการวาดส่วนของนิ้วมือเป็นไปอย่างยากลำบาก



          "แอบวาดกันแบบนี้ พี่ขอค่าตัวได้ไหม?"



     จองกุกสะดุ้งเมื่อเสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยอยู่ใกล้ๆหู 



     มือบางรีบปิดหน้าสมุดสเก็ตอย่างรวดเร็ว และเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ที่เดินมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง



     รอยสักลายใหม่ที่ยังไม่เคยได้เห็นปรากฏเด่นชัดสู่ครรลองสายตาก็ตอนที่กายท่อนบนของรุ่นพี่เปลือยเปล่า



     จองกุกเกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาในตอนที่เผลอมองไปที่มัน สายตาผลุบลงต่ำ ขณะที่มือบางก็รีบยัดสมุดสเก็ตและอุปกรณ์ต่างๆเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว



          "เสร็จแล้วเหรอครับ?"
     "เสร็จนานพอที่จะรู้ว่ามีคนแอบวาดรูปพี่"



     แทฮยองพูดติดตลก แต่นั่นทำให้จองกุกลนลานมากกว่าเดิม



          "ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ ค.. แค่เห็นว่าตอนพี่แทฮยองต้งใจสักมันเท่.. ก.. ก็เลย"
     "พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร"



     เสียงทุ้มพูดขึ้นดึงสติก่อนที่จองกุกจะลุกลี้ลุกล้นและเตลิดไปไกลกว่าเก่า อมยิ้มบางอยู่ที่มุมปากพลางมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู



     น่ารัก น่าแกล้ง



          "ไม่อยากวาดพี่ตอนนี้บ้างเหรอ? ตอนนี้ไม่เท่หรือไง"
     "ผมไม่วาดแล้ว ผมวาดไม่สวยหรอก"
     "มันก็ไม่มีใครทำได้ดีในครั้งแรกหรอก ทุกอย่างต้องใช้การเรียนรู้ทั้งนั้น"
     "..."
     "กว่าจะสักได้หลายลายแบบนี้พี่ก็ฝึกมาเยอะเหมือนกัน"



     แทฮยองพูด นึกย้อนไปตอนที่เขาอยากจะละทิ้งอนาคตการเป็นสถาปนิกแล้วมาเปิดร้านสักเป็นของตัวเองสิ ทะเลาะกับที่บ้านจนถึงขั้นจะตัดลูกกันเลยทีเดียวล่ะ



     แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้มีปัญหาข้องใจอะไรกันแล้ว ปล่อยให้เวลาทำให้ที่บ้านเขาเข้าใจเองว่าทำไมแทฮยองถึงเลือกเส้นทางนี้



     เขาทำมาหากินด้วยตนเองได้ และไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน นั่นคงเป็นสิ่งที่ทำให้ที่บ้านเปิดใจยอมรับได้ล่ะมั้ง



          "แล้วทำไมพี่ถึงสักลายนี้ล่ะ"
     "หืม?"
     "มันอยู่กับพี่ไปตลอดชีวิตเลยนะ เราจะรู้ได้ยังไงว่าแบบไหนเราจะไม่เบื่อ"



     จองกุกถามออกมาอย่างอยากรู้ แทฮยองก็ไม่ได้ใจร้ายเกินไปที่จะไม่ตอบ



          "คนเราเห็นหน้ากันครั้งสองครั้งยังเบื่อ รอยสักอยู่กับเราทุกวัน เห็นมันทุกวัน มันก็คงไม่มีใครไม่เบื่อหรอกใช่ไหม?"



     แทฮยองตอบยิ้มๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆกันกับเด็กหนุ่มพลางชี้และอธิบายให้ฟังทีละลายอย่างใจดี



     เขารู้สึกว่าขาของทั้งสองคนเริ่มที่จะชิดกันมากขึ้น ตอนที่จองกุกขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ และมองมาที่รอยสักของเขาอย่างหลงใหล



     บางอย่าง มันมีบางอย่างที่แฝงอยู่ในสายตาของเด็กคนนี้



     นั่นทำให้เขารู้สึกเหลือเกินว่ามันไม่ปลอดภัยเลยสำหรับเด็กน้อย สำหรับการอยู่ใกล้ๆเขา



          "ผมอยากสักจังครับ แต่กลัวคุณแม่เห็นแล้วจะดุเอา"



     เสียงใสเอ่ย ใบหน้างุ้มงอลงเมื่อรู้สึกขัดใจเล็กๆในอก



     แทฮยองทำเพียงมองปฏิกิริยาของเด็กข้างๆอย่างนิ่งๆ



     มุมปากของเขายกยิ้ม ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนข้างๆอีกขั้น และกระซิบเบาบางที่ข้างหู



          "พี่มีวิธีนะครับ"
     "ยังไงครับ?"
     "ก็ถ้าไม่อยากให้คุณแม่รู้ น้องจองกุกก็ต้องสักตรงใต้ร่มผ้านะรู้ไหม?"





     "พี่ว่าตรงต้นขาด้านในก็เป็นที่ที่เหมาะนะ"












     "ฮึก.. พ.. พี่แท น้องกุกเจ็บ.."















end.



     อะไรเล่าาาา ก็สักมันเจ็บบบบบ ไม่มีอะไรทั้งน้านนนน
พี่แทเบามือนะคะ น้องเจ็บไปหมดแล้วเห็นไหมน่ะ!


     ในส่วนของเนื้อเรื่อง ตอนนี้เราไม่ใส่เพลงลงไปค่ะ เพราะว่าเลือกเพลงไม่ถูก ฟังเพลงนั้นเพลงนี้ก็รู้สึกว่าไม่เข้ากับพลอตที่คิดไว้ ก็เลยออกมาได้ประมาณนี้ หัวข้อของวีคนี้คือART ตอนแรกกะแต่งเอาฮาหน่อย ให้น้องมายืนหน้าร้านมองพี่แทสักทุกวันจนพี่แทถามว่าเอ็งมายืนทุกวัน อยากสักก็เข้ามาเลยไรงี้ค่ะ แต่สำหรับเราถ้าพูดถึงศิลป์ มันคงเป็นอะไรที่ทำให้เรามีอารมณ์ร่วมไปกับมันหน่อยๆ เราก็เลยพยายามใส่อารมณ์ศิลป์ที่เราตีความขึ้นมาใส่ลงในฟิค แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองตีความและสอดแทรกเข้าไปได้มากน้อยแค่ไหน เพราะเราเองก็ยังไม่ได้เข้าใจในแก่นแท้ของศิลป์ขนาดนั้น ก็เอาความรู้สึกตัวเองว่าค่ะ5555555 ออกมาไม่ถูกใจใคร หรือขัดใจฟีลไหนตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะคะ อ่านเอาสนุกกันนะคะ ช่วงนี้เรามีเรื่องให้เครียดเยอะไปหมด เลยแวะมาแต่งฟิคระบายความเครียดและเติมความบาป55555 ก็หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ อ่านแล้วขอให้จิตใจแจ่มใส ได้รับsinรับpornกันถ้วนหน้าค่ะ


#toptaeproject
week2 ; ART

#แทร็คลิสวีกุก
TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น

  1. #93 DS01015 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 01:51
    พี่!! อย่าร้ายได้ไม๊น้องเพิ่งม.สาม!!
    #93
    0
  2. #90 Kedkiki (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 10:01
    เรื่องนี้ดีมากๆเลยค่ะแงงงงงงงอยากอ่านแบบช่างสักมานานแล้ว55555
    #90
    0
  3. #89 KookGrail (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 21:27
    อยากรู้จังเลยยยยยยยว่าพี่แทใช้เข็มไหนสักให้น้องกุกน๊า><
    #89
    0
  4. #88 Nicosinnet (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 02:30
    ชอบเรื่องเนนนน้ มันแบ่บบบ ฮรุกก-.,-
    #88
    0
  5. #78 Jungshook (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 13:11
    ฟิลดีมากอ่ะ ชอบๆแนวนี้><
    #78
    0
  6. #77 แตง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:11

    เจ็บมากไหมนะจองกุก ฮืืออ พี่แทกับลายสักมันกร้าวใจจจจจจ

    #77
    0
  7. #76 katty88 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 11:58
    ร้ายนักพ่อสักลายยย ดจีย์มากๆ
    #76
    0
  8. #75 SUNTOTHEMOON (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 23:41
    รึเราจะเป็นคนบาปคะ (?) 5555 มู้ดดีมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะ <3
    #75
    0
  9. #74 Kimtaekook119597 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 19:37
    ภาษาดีงามมักแม่ คือมันแบบบาเะนะหหาเ-พสพีหพ่
    #74
    0
  10. #73 vkvk2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 14:34

    โฮ้ยย..ใจบ่ดีเลยยยพี่แทมันร้าย

    #73
    0
  11. #72 JK_Bunny (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:17
    แค่สักจริงๆใช่มั้ย คิดดีไม่ได้เลยยย
    #72
    0
  12. #71 Bubaharu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 11:04
    น้องจองกุกคะะะะะะะะ น้องตามพี่ชายแปลกหน้าไปสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยง่ายๆแบบนั้นได้ยังไงงงคุณแม่จะตีๆๆๆT________T โฮฮฮฮฮฮ เป็นอีกตอนที่ไม่ผิดหวังเลยค่ะ ยังภาษาดี บรรยายบรรยากาศในเรื่องมีเสน่ห์เหมือนเดิม ยิ่งจังหวะทิ้งท้ายบทสนทนาของพี่แทตอนจบนี่แบบแงงงงงงงพี่ อดใจไว้น้องยังไม่สิบแปดดดดดดดดด ตีๆๆๆๆๆๆๆ
    #71
    0
  13. #70 wsp2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:45
    นั่นไงง พี่แททำไรน้องนั่นแค่สักใช่ไหม
    #70
    0
  14. #69 butterr. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:16
    พี่แท๊ ฮื่ออออออ ร้ายยยยยยยย คุกนะคุกก
    #69
    0
  15. #68 _jamredttp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 08:21
    น้องงงงงเจ็บตรงไหนค่าบบบ ตรงที่สักหรือตรงอื่นนนนน ;—-;
    #68
    0
  16. #67 S.pwt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 01:43
    พี่แทกับน้องกุกดีต่อใจมากเลยเราน่ะเป็นคนนึงที่ชื่นชอบงานศิลปะมากๆๆชอบมากเลยค่ะเป็นกำลังใจให้นะคะสู้ๆ
    #67
    0
  17. #66 kunlachagift (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 01:40
    คือมัน มันแบบ มันแบบบบพบพดาดสกนแสด โอ้ยยย ประโยคสุดท้ายพาออกนอกทะเลไปเรยแม่!
    #66
    0
  18. #65 HanoiRomanova (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 01:35
    มันฟหกดสววงบงงงบ ประโยคสุดท้ายคือใจสั่นมาก ไม่ไหวจริงๆค่ะ พี่แทเบามือหน่อยนะคะ ห่วงน้องง ㅠㅠ
    #65
    0