Neon Melody | vkook

ตอนที่ 1 : track 00 ; 4 o'clock

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    3 พ.ค. 61





วันหนึ่ง

ผมเขียนจดหมายที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายส่งถึงพระจันทร์

ถึงแม้ว่ามันจะส่องสว่างไม่เทียบเท่าคุณ

แต่ผมก็ได้จุดเทียนเล่มเล็กๆขึ้นมา



เธอเองไม่ใช่เหรอที่ทำให้เราต้องเลือกแบบนี้’



ผมยังคงจ้องมองข้อความที่ปรากฏอยู่บนจอโทรศัพท์

นี่ก็ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงที่เราเลิกรากันไป

สมควรแล้วที่คุณจะเป็นฝ่ายจบความสัมพันธ์ของเรา

ผมมันแย่เองที่ปล่อยให้คุณต้องดำเนินความสัมพันธ์ของเราเพียงลำพัง



จนคุณทนไม่ไหว

และเลือกที่จะเดินจากผมไป

ผมอยู่ตัวคนเดียว



ผมค่อนข้างจะชินกับคำบอกเลิกของใครหลายๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

แต่ไม่รู้ทำไม

ครั้งนี้มันกลับรู้สึกใจหาย

นี่คนที่รักผมกำลังทิ้งผมไปอีกคนหนึ่งแล้วเหรอ?




สวนสาธารณะที่มีแสงร่ำไร

นกไร้นามที่ขับร้องเสียงเพลง



การที่ผมคิดมากเรื่องของเรานั้นมันทำให้ในหัวผมมันกลวงไปหมด

ผมจึงเดินออกมาจากห้องทำงานที่ผมมักจะให้เวลากับมันมากกว่าคุณ


ผมเปล่าคิดถึงคุณหรอกนะ

แต่ผมแค่นึกถึงช่วงเวลาที่ผมเคยมีใครซักคนอยู่ข้างๆ

บางทีอาจถึงเวลาที่ผมต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อสิ่งใหม่ๆที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต


ผมเดินออกจากบ้านมายังสวนสาธารณะที่เรามักจะมาด้วยกัน

นี่ผมคิดมากจนเดินออกมาไกลขนาดนี้เลยหรือไง?


อย่ามาอยู่ในความคิดผมเลย

ช่วยออกไปซักทีเถอะ


ผมหยุดนั่งที่ม้านั่งสีน้ำตาลและหลับตาลงเพื่อซึมซับบรรยากาศรอบๆตัว

เวลาตีสามห้าสิบแปดนาทีที่สวนสาธารณะก็ไม่ได้แย่ซักเท่าไหร่

หนาวนิดหน่อยแต่ก็พอทนได้

บรรยากาศแบบนี้ทำให้หัวผมแล่นได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ




4 o’clock

และเวลาตีสี่ เสียงผิวปากของใครซักคนก็ดังขึ้น

อะไรบางอย่างสีเหลืองๆเดินดุ๊กดิ๊กมาทางผม

มีแต่ดวงตากลมโตเท่านั้นที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มสีเหลืองอ๋อย

แก้วตาใสเป็นประกายสบเข้ากับดวงตาของผม


ไม้รู้ทำไม ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนโลกกำลังหยุดหมุน

เขาไม่พูดอะไรแต่นั่งลงที่ม้านั่งข้างๆกับผม


“เธอหนาวอย่างงั้นเหรอ?”


ผมเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทีสั่นๆเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนั้น

เขาหันมาพยักหน้ารับ


“เอาถุงร้อนของฉันไปสิ”

ถุงร้อนจากในถุงเสื้อของผมถูกยื่นไปให้กับอีกฝ่าย

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่ะ ฉันมีตั้งสองอัน”

ผมพูดเมื่อเห็นท่าทางเกรงใจของอีกฝ่ายที่นั่งจนชิดขอบม้านั่ง

ใบหน้าเล็กน่ารักมุดออกมาจากผ้าห่มสีสด

ปากจิ้มลิ้มนั่นเอ่ยประโยคออกมาด้วยน้ำเสียงชวนเคลิ้ม


“ขอบคุณฮะ..”

น่ารัก


และผมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ยินน้ำเสียงน่ารักนั้นอีกครั้ง


“ออกมาทำอะไรคนเดียวเหรอ หนุ่มน้อย”

เริ่มจากการชวนคุยประโยคเบสิกทั่วไป


“ผม.. ผมนอนไม่หลับน่ะฮะ ”

หืออ..

นอนไม่หลับ?


ให้ตายเถอะเจ้าเด็กน้อย

เธอควรจะเก็บเกี่ยวเวลานอนให้ได้นานที่สุดก่อนที่จะเข้าวัยทำงานแบบฉัน



“ปกติแล้วต้องฟังนิทานของคุณแม่ก่อนนอน..”


เด็กหนอเด็ก


“เธออยากจะฟังนิทานของฉันบ้างหรือเปล่าล่ะ?”

คนตัวเล็กหันมาสบตากับผม

สายตาเป็นประกายแบบนั้นมันทำให้ผมใจเต้นได้ไม่ยากเลย


ชอบจังความรู้สึกแบบนี้น่ะ

ไม่ได้เป็นมานานแล้ว


“ฟังงงง..”

เขาพูดลากเสียงยาวและพยักหน้าซ้ำๆกับอย่างน่ารัก

เจ้าตัวขยับเข้ามานั่งใกล้ๆกับผม

ขาเรียวของเขากระทบกับขาของผมนิดหน่อย

ความอบอุ่นของพวกเรากำลังส่งผ่านให้แก่กันในขณะที่ร่างกายของผมกับเขาอยู่ใกล้กัน


“มีชายหญิงคู่หนึ่งรักกันมาก”


“หญิงสาวคนนั้นยอมเปลี่ยนตัวเองและทำทุกอย่างเพื่อคนที่เธอรัก”


“แต่ชายหนุ่มกลับมองไม่เห็นค่าของความรักนั้น”


“ยิ่งนานวัน ความเอาใจใส่และรอยยิ้มที่มีให้กับเธอก็ค่อยๆหายไป”


“จนหญิงสาวทนไม่ไหวกับการเปลี่ยนไปของคนรัก”

“…”


“แล้วทั้งคู่ก็เลิกรากันในที่สุด”

“บอกผมทีว่านี่ไม่ใช่นิทานใช่มั้ยครับ?”

“…”

เสียงน่ารักถามออกมา

ผมสะดุดไปนิดหน่อยตอนที่หัวทุยซบลงบนไหล่

แขนของผมถูกยกขึ้นโอบไหล่ของเขาอย่างไม่รู้ตัว


“เธอคนนั้นบอกเลิกเหรอ?”

“รู้ดีอีก”

“แค่ฟังเสียงคุณก็รู้แล้ว”


บางทีเขาอาจไม่เด็กแบบที่ผมคิด


“ก็สมควรแล้วที่เธอจะทิ้งฉันไป”

“ไม่เอาน่าคุณ.. ”

“เธอเลือกได้ถูกต้องแล้ว ถึงอยู่กันไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น”

“…”

“ความสัมพันธ์บ้าๆนี่ควรจะจบไปตั้งนานแล้ว”

“แล้วคุณล่ะครับ คุณโอเคแล้วหรือไงที่เธอคนนั้นเดินออกไปจากชีวิตของคุณน่ะ?”


ไม่..

ไม่โอเคเลย…


“แต่มันก็ดีสำหรับเธอคนนั้นและฉัน เธอไม่ต้องมาเสียใจเพราะฉันอีกต่อไป และฉันก็ทำร้ายความรู้สึกเธอไม่ได้อีก”


สายลมหนาวได้พัดผ่านร่างของเราทั้งคู่ไป

เราสองขยับกายเข้าหากันจนแนบชิด

แขนของผมถูกยกขึ้นกอดคนข้างๆไว้

เด็กในอ้อมแขนเริ่มหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ


อ่า.. เธอยังเด็กเกินกว่าที่จะมาเข้าใจเรื่องพวกนี้สินะ


เป็นเวลานานที่เราไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

พอรู้ตัวอีกที

แสงอาทิตย์ในยามเช้ามันก็ค่อยๆเริ่มสว่างขึ้นมาจนแสบตาซะแล้ว


พร้อมๆกับดวงตาของคุณที่ค่อยๆลืมตาขึ้น

ดวงตากลมโตที่ผมชอบมันแม้ว่าจะได้เห็นมันเพียงไม่นาน


“เราคุยถึงไหนแล้วครับเนี่ย..”

เจ้าเด็กน้อยถามขึ้นในขณะที่กระพริบตาถี่ๆไปมา



น่ารัก



“พระอาทิตย์ขึ้นแล้วนั่น”

ผมพูด

คุณและผมผละออกจากกัน


คุณมีสีหน้าสลดใจนิดหน่อย

เช่นเดียวกันกับผม


“ต้องไปแล้วใช่มั้ยครับ?”

คุณพูด

ผมพยักหน้าหน่อยๆ


“รีบกลับบ้านซะเถอะ แม่ของเธอจะเป็นห่วงเอา”

ผมพูดขึ้น

เราทั้งสองลุกขึ้นยืนและบิดขี้เกียจไปมาหน่อยๆ



“ผมจอนจองกุกครับ”

ผมเลิกคิ้วแปลกใจหน่อยๆที่จู่ๆคุณก็พูดขึ้น


แต่รอยยิ้มของคุณที่ถูกส่งมานั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมยิ้มตามได้ไม่ยาก

“ฉันคิมแทฮยอง



รุ่งอรุณผ่านพ้นไป

และเมื่อดวงจันทร์ดวงนั้นหลับใหล

แสงสีน้ำเงินที่เคยอยู่รอบกาย

จางหายไป




“ยินดีที่ได้รู้จัก”




end

B
E
R
L
I
N
   

4 o'clock - RM , V
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น

  1. #106 Seriously? (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 01:26
    ภาษาสวยมากเลยคุณไรท์ ส่วนน้องจองกุก มัมหมีเอ็นดูน้องไม่ไหวแล้วลูก;-;
    #106
    0
  2. #99 NickGgo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 23:02
    รู้สึกตกหลุมรักเลย
    #99
    0
  3. #98 BlackDragon_MN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 17:30
    จากกันเพื่อกลับมาพบกันอีกครั้งนะ โตทันแล้วนะคับ!
    #98
    0
  4. #96 farfromdamoon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:09
    น่ารักจังเลยค่ะ ,______,
    #96
    0
  5. #91 Pinepeeraya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 03:00
    แง้ ชอบบบบบบ
    #91
    0
  6. #80 Nicosinnet (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 01:18
    น่ารัก :)
    #80
    0
  7. #26 KreatAnay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 00:08
    แง้งงงงงงง น่ารักกกกกก สู้วๆค่ะไรท์ รักไรท์ค่ะ5555. ชอบบอ่า อบอุ่นเว่อ
    #26
    0
  8. #19 littledyun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 04:46
    น่ารักและอบอุ่นมากเลยค่ะ :D เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ เราจะตามอ่านทุกตอนเลย ^^
    #19
    0
  9. #10 เด็กหญิงที่หายไป (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 17:48
    แง ;;-;; อบอุ่นจังเลยค่ะ เนื้อเรื่องมันเป็นแค่อะไรที่ธรรมดาที่คุณเสกออกมาให้มันวิเศษได้ มันคงเป็นตัวเราเองด้วยที่คลั่งฟิคที่ใส่บรรยากาศได้ดีแบบนี้ เราชอบมากเลย ภาษาคุณมันให้ความรู้สึกว่าอยากกวาดตาอ่านว่าจะมีอะไรต่อไป และที่สำคัญคือบรรยากาศเรื่องนี้ที่มันอิมแพคเรามากเลย อบอุ่น ละมุนหัวใจไปหมดเลย สู้ ๆนะคะ ขอบคุณสำหรับงานเขียนดี ๆ /ปาหัวใจ
    #10
    1
    • #10-1 longlivexiaole(จากตอนที่ 1)
      31 มีนาคม 2561 / 18:28
      แงงงงงง พี่ลอสเกิร์ลลลลลลลล ขอบคุณมากค่าาา ติดตามฟิคพี่อยู่เหมือนกัน จะตั้งใจเขียนตอนใหม่ๆให้ได้อ่านนะคะ รักกกก
      #10-1
  10. #6 K_57 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 09:32
    ภาษาสวยมากกกกก ดีมากเลยค่ะ เหมือนกับความเศร้าที่เป็นท้องฟ้ามือสลัวก็มีคุณน้องจอนจองกุกที่เป็นพระอาทิตย์เข้ามาเยือน น่ารักอะ
    #6
    0
  11. วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:35
    จะบอกว่าไงดี เป็นความรู้สึกแบบเช้ามืด

    เช้ามืดในที่นี้คือ มันหนาว มันเหงา มันเศร้า แต่มันอบอุ่น

    มันเป็นความรู้สึกของเวลาตี4 ซึ่งอ่านแล้วสัมผัสได้ถึงช่วงเวลานั้นจริงๆ

    ในความมืดยังคงส่องแสง ในความเหงายังคงละมุนอยู่ในใจ

    จองกุกเยียวยาหัวใจพี่แทๆหน่อยเร้วววว ><

    ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณที่ลงให้อ่านค่ะ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 มีนาคม 2561 / 00:36
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 30 มีนาคม 2561 / 00:36
    #1
    0