Blue Teens อย่าคิดมากนะครับคนเก่ง [Y]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 122 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    122

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ใจเย็นๆนะครับคนเก่ง ป๊อบอยู่ตรงนี้เสมอฉะนั้นหยุดคิดมากนะครับ ป๊อบจะคอยดูแลวินเองและจะคอยอยู่ตรงนี้...ที่นี้...เสมอและตลอดไป


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



'ก็เราชอบคิดมากอะ...จะให้ทำไงล่ะ'

'ยอมให้ป๊อบกอดครับ...ป๊อบคนนี้จะคอยตามไปกอดให้กำลังใจวินเอง'

'แต่ถ้าวันหนึ่งเราต้องห่างไกลกัน...ถ้าวันหนึ่งใครสักคนไม่เหมื...'

'หยุด...ป๊อบก็เพิ่งบอกไปเองนะว่าอย่าคิดมากกก'

'แต่...'

'สำหรับตอนนี้ป๊อบขอแค่ให้วินได้ฟังเสียงหัวใจของป๊อบชัดๆ...มันก็คงจะเป็นคำตอบที่ดีเกินพอสำหรับวินแล้วล่ะครับ...'






*รูปต่อไปนี้ใช้เพื่อประกอบการจินตนาการหน้าตัวละครเพียงเท่านั้น
มิได้มีเจตนาต้องการทำร้ายชื่อเสียงหรือก่อความเสียหายแก่เจ้าของรูปเป็นอย่างใด*
(อย่างไรก็ตามขอให้คุณรีดเดอร์เชิญจินตนาการตามใจอยากเลยครับ)



-วิน-
สูงร้อยเจ็ดสามเซนติเมตร รูปร่างผอมบาง มีผิวขาวผ่อง เป็นคนหน้าหวานหน้าใส ผมสีน้ำตาลเข้มแต่นัยน์ตาสีดำนอกจากนี้ที่แววตายังมีความแววเป็นกระกายเล็กน้อยอยู่ตลอดเวลา ทั้งนี้ทั้งนั้นเขาคนนี้คือคนที่คิดมากเก่งที่สุดในกลุ่ม...



-ป๊อบ-
สูงร้อยแปดสิบเซนติเมตร รูปร่างโดยรวมสันทัดแข็งแรงแม้จะท้วมมีเนื้อนิดๆ ผิวสีขาวเหลื่อมไปทางเหลือง เป็นคนหน้าตาดีแบบชนิดที่หน้าหล่อปนผสมหน้าหวาน มีผมสีดำเช่นเดียวกับดวงตา ทั้งนี้ทั้งนั้นป๊อบคือคนที่กระปรี้กระเปร่ามีความร่าเริงที่สุดในกลุ่ม...



เครดิต
b
e
r
l
i
n
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ก.ย. 61 / 22:50

บันทึกเป็น Favorite


     ณ โรงเรียนชายล้วน กก

     "หยุดก่อนนะครับวิน" ป๊อบเรียกเสียงทุ้ม

     "ไม่" วินพูดเสียงหนักแสดงความนอยด์

     "ขอร้องเถอะครับช่วยหันมาคุยกันก่อน"

     "ไม่เอา...ไปให้พ้นหน้าเราเดี๋ยวนี้เลยนะ"

     ทันทีที่ละออกมาจากกลุ่มเพื่อน 'วิน' ก็รีบเดินลิ่วเพื่อหนีหน้าออกห่างจาก 'ป๊อบ' ทันทีเพราะเขาคิดว่าป๊อบไม่ใส่ใจเขา ไม่รักเขา ไม่ดูแลเขาโดยเหตุจากเรื่องแค่ว่าก่อนหน้านี้มีอยู่วันหนึ่งที่ป๊อบปลีกตัวไปกินข้าวก่อนเขาก็แค่นั้นเอง อันที่จริงทั้งนี้ป๊อบก็รู้ว่าตัวเองก็มีส่วนผิดแต่ป๊อบก็เคยบอกเรื่องนี้ให้วินฟังหลายหนแล้วว่าถ้าวันไหนป๊อบไม่ได้ลงไปกินข้าวด้วยก็อย่าคิดมากเพราะบางทีป๊อบก็มีเรื่องที่จำเป็นจริงจังจึงทำให้ต้องรีบปลีกตัวไปคิดข้าวก่อน
     อย่างเช่นวันนั้นที่ป๊อบรีบไปกินข้าวก่อนก็เพราะว่าเดี๋ยวเขาต้องรีบไปแข่งขันตอบปัญหาวิชาสังคมต่อ เขาเองก็จำได้ว่าบอกวินไปแล้วนะ...หากแต่ว่าวินก็คงจะปล่อยให้ความคิดมากเข้าแทนทีความเป็นจริงอีกหนเสียแล้ว...

     "เฮ้อ...วินครับ" เพราะป๊อบรู้ว่าถ้ายังมั่วแต่ยืดยาดแบบนี้ให้ตายยังไงก็คงไม่มีทางได้คุยปรับความเข้าใจกันแน่ เขาจึงรีบวิ่งปราดเพื่อเข้ารวบตัววินมากอดค้างไว้
     เกิดเป็นภาพคนร่างสูงกำลังพยายามรวบมือรวบแขนคนตัวเล็กจากทางด้านหลังพิงกับผนังห้องเรียนข้างนอกที่เป็นสีครีมอยู่ ทว่าเนื่องด้วยนี้ก็เลิกเรียนมานานมากแล้วจึงทำให้บริเวณนี้เงียบเปลี่ยวไร้ซึ่งผู้คนสัญจรเวียนผ่านซึ่งถึงกระนั้นคนตัวเล็กก็ดูเริ่มจะมีทีท่าไม่พอใจจนหน้าบูดมากขึ้นเรื่อยๆ

     "ปล่อยเรานะ...ก็...ก็ไม่อยากอยู่กับเราไม่ใช่หรอ" วินเริ่มร้องเสียงสะอึกอะอืนเบาๆขณะพยายามดิ้นสลัดแขนให้หลุดออกแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะอีกฝ่ายแรงเยอะกว่าเขามาก

     "ได้โปรดเถอะครับมองหน้าป๊อบนะ"

     "ไม่"

     "ไม่เอานะอย่าร้องนะ...ป๊อบไม่โอเคมากเลยที่จะต้องมาเห็นวินร้องไห้เพียงเพราะแค่เรื่องป๊อบ"

     ทว่าพอป๊อบพูดจบ เสียงแผ่วเบาสะอืนของวินก็ยังคงไม่เลือนหาย จนกระทั่งเสียงสะอึกสะอืนเริ่มชัดเจนจนมีเสียงฮือเบาๆเข้าร่วมด้วย ป๊อบจึงตัดสินใจรีบผลิกตัววินในชั่วพริบตาให้หันเข้ามามองใบหน้าของเขาที่กำลังย่อขาอยู่เพื่อให้วินได้ประสานสายตากับเขาอย่างใกล้ชิด ซึ่งระหว่างที่สบตาเขาก็เอานิ้วโป้งของตัวเองไปเช็ดน้ำตาที่เริ่มปริ่มไหลบริเวณขอบตาของวินด้วยใบหน้าที่มองวินอย่างเริ่มเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

     "ได้โปรดเถอะครับอย่าร้องนะ" ป๊อบพูดย้ำอีกหนก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มตัวแล้วดึงวินเข้ามากอดในอ้อมอกของเขาพลางใช้อีกมือลูบไปที่หัวของวินไปเบาๆ

     ทว่าวินก็ยังคงเงียบเชียบไม่ส่งเสียงอะไรออกมาเลย สิ่งที่เจ้าตัวทำก็มีแต่เพียงการกำมือจิกแน่นไปที่เอวของป๊อบแถมเขายังคงไม่หยุดส่งเสียงสะอึกและก็ดูไม่วี่แววว่าจะหยุดเลยด้วยซ้ำจนทำให้ในที่สุดป๊อบก็ต้องเลือกวิธีแสดงความจริงใจขั้นเด็ดขาด

     "ขอโทษนะวินแต่เพื่อแสดงความจริงใจ ป๊อบขอนะครับ"

     เสียงทุ้มแผ่วบอกกล่าวขออภัยอย่างอ่อนเบาละมุนก่อนที่เจ้าของเสียงจะค่อยๆใช้มือจับไปที่ไหล่แล้วผละให้วินออกจากอ้อมอกเล็กน้อย จึงก้มลงประทับริมฝีปากของตัวเองอย่างแผ่วเบาไปยังปลายริมฝีปากของคนที่กำลังมีแววตาสั่นคลออยู่ ซึ่งสิ่งที่ป๊อบทำก็เป็นแค่การประทับริมฝีปากเข้าไปเพื่อให้ได้ประกบสัมผัสกันอย่างเบาบางเพียงแค่นั้น 
     ระหว่างที่ประทับริมฝีปาก ป๊อบก็สบตามองวินไปเรื่อยๆด้วยซึ่งอีกฝ่ายก็มองเขาเช่นกัน จนกระทั่งน้ำตาอันน้อยนิดที่เหลือปริ่มบริเวณขอบตาของวินนั้นดันหยดไหลลงจนโดนแก้มของป๊อบทว่าแม้มันจะทำให้ใจของป๊อบรู้สึกหล่นวูบหวบลง แต่มันก็ไม่มากพอที่จะทำให้ป๊อบหวั่นเกรง เขายังคงแสดงความรักทั้งหมดที่มีส่งผ่านเพียงการแนบชิดริมฝีปากอยู่ ที่เพิ่มเติมก็แค่ป๊อบใช้มือข้างหนึ่งลูบหัวของวินอย่างละเมียดละไมพลางใช้อีกมือเชยแก้มของวินที่มีน้ำตาหลงเหลือประปรายไปด้วย
     จนในที่สุดทั้งหมดทั้งมวลก็มากพอที่จะส่งความรู้สึกจริงใจความอบอุ่นและทุกสิ่งที่ป๊อบมีให้วินได้รับรู้จนเริ่มค่อยกลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นดีขึ้นเรื่อยๆแล้ว

     "ทีนี้ก็เริ่มดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ" ป๊อบถามวินซ้ำ ขณะละหน้าขึ้นพลางดึงวินเข้ามากอดในอ้อมแขนพร้อมกับลูบหัวเบาๆเป็นการปลอบโยนต่อ

     "อะ...อือก็โอเคขึ้นหน่อยแล้ว" วินเริ่มพูดด้วยเสียงที่ใสขึ้น แววตาของเขาเริ่มดูไม่สั่นไหวและไม่มีน้ำใสๆคลออยู่ คิ้วค่อยๆกลับมาตั้งขึ้นดั่งเดิมเช่นเดียวกันกับปากที่เริ่มแผ่ยิ้มได้แล้ว

     "ต่อไปนี้ถ้าคิดมากก็วิ่งมากอดป๊อบได้เลยนะครับ หรือถ้าป๊อบสังเกตเห็นว่าวินไม่โอเคได้ทันป๊อบก็จะรีบเข้าไปกอดวินเอง" ป๊อบพูดเสียงทุ้มแจ้งกล่าวเพื่อให้วินได้รับรู้ถึงเจตจำนงความต้องการของเขาในการที่จะช่วยดูแลช่วยให้ความอบอุ่นและช่วยให้ความรักแก่วิน

     "อือขอบคุณนะ" วินกล่าวเสียงแผ่วใสขณะเงยหน้าขึ้นมามองป๊อบด้วยแววตาที่เริ่มเปี่ยมไปด้วยประกายอีกหนดั่งเดิม

     "แต่ต่อไปนี้ก็ห้ามร้องไห้ให้กับเรื่องแบบนี้อีกนะ"

     "ครับผม"

     "ดีมากกกก"

     ป๊อบพูดเสียงดุจริงจังเล็กน้อยใส่วินเรื่องห้ามไม่ให้ร้องไห้ซึ่งวินเองก็พยักหน้าแล้วบอกรับคำอย่างเต็มเสียงด้วยสภาวะที่ไร้ซึ่งความเศร้าโศกและความคิดมาก นั่นทำให้ป๊อบที่เห็นใบหน้าของคนที่เขารักมากที่สุดกลับมายิ้มแฉ่งได้แบบนี้แล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะต้องก้มลงห้อมแก้มเบาๆพลางยีหัวต่ออีกเล็กน้อยแล้วจึงปล่อยวินให้ออกจากอ้อมกอดของตน

     "ชอบล่วงเกินอะ...ตั้งแต่เมื่อกี้ละ" 

     "แต่ก็ชอบให้ทำไม่ใช่หรอ"

     "บ้าหรอ.."

     วินยืนตัวแข็งทื่อพลางพูดไล่ด้วยใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำ เนื่องจากพอเขาหายเศร้าหายคิดมาก ภาพทุกอย่างที่เขาได้ถูกกระทำเมื่อกี้ก็เริ่มถูกรีรันขึ้นอีกครั้งจนต้องบอกว่าป๊อบไปหน่อยๆ ทว่าพอป๊อบพูดความจริงสวนมาซะขนาดนี้แล้ว เขาก็ไปต่อไม่ถูกได้แต่ทำปากว่าแล้วทำตัวบิดพลางเบือนหน้าหนีความจริงเพียงเท่านั้น

     "ป่ะกลับบ้านกันเดี๋ยวป๊อบพาไปส่งเหมือนเดิม" หลังจากปล่อยให้วินได้เขินหนีหน้าหนีตาได้พักหนึ่ง เขาก็ลูบหัวของวินอีกขณะก้มลงยื่นหน้าบอกวินจากทางด้านข้างของวิน

     "อือขอบคุณนะครับ" วินเอ่ยรับพลางมองไปที่หน้าของป๊อบที่เอี่ยวตัวขึ้นยืนตรงแล้วมองลงมาที่วินแทนหลังจากบอกกล่าววินเสร็จ

     "มีคนเดียวให้รักก็ต้องดูแลเป็นพิเศษครับ" ป๊อบพูดเสียงทุ้มชื่นด้วยใบหน้าที่เบิกบานพลางฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบจะปริออกแสดงความสุขใจที่เหลือลนจากการได้เห็นคนรักของเขากลับมาเป็นดั่งเดิมอีกครั้ง

     "อือวินก็รักป๊อบนะครับ" คราวนี้วินเลือกที่จะยอมรับความจริง เขากล่าวขณะสบตากับป๊อบไปด้วยขณะที่ใบหน้าก็ยังคงสีแดงก่ำเหมือนเดิมทว่าเพิ่มเติมคือลามไปยันหูจนตัดเข้ากับผิวขาวจัดของเขาอย่างชัดเจนแล้ว

     "ฮาๆ งั้นก็รีบไปเถอะครับป๊อบกลัวจะห้ามตัวเองไม่ไหวจนเผลอล่วงเกินอีก"

     "บ้าหรอนี่อยากขนาดนั้นเลยอะ" วินถึงกับแอบตาโตเล็กน้อย

     "ก็เปล่า ไม่เคยอยากอะไรขนาดนั้น ทั้งชีวิตนี้แค่ได้จุ๊บปากสำหรับป๊อบมันก็เกินพอครับ"

     ป๊อบบอกกล่าววินด้วยน้ำเสียงจริงจังแสดงความชัดเจนที่เปี่ยมล้น ว่าทั้งชีวิตนี้ของเขา เขาหวังแค่ที่จะได้เห็นวินร่าเริงสดใสน่ารักก็เพียงแค่นั้น เขาไม่หวังสิ่งอื่นใดซะมากกว่าเพียงเท่านี้เลย ขอแค่ให้วินได้เลิกคิดมากบ้างสักบางช่วง แค่นั้นเขาก็ดีใจซะจนแทบจะจุดพลุฉลองแล้ว

     "ขอบคุณนะ" อยู่ดีๆหลังจากเดินต่อได้พักหนึ่งวินก็เป็นฝ่ายกล่าวขึ้น

     "หือ..."
 
     "ที่คอยใส่ใจในทุกเรื่องสม่ำเสมอไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยไง"

     "ไม่ต้องห่วงครับ ป๊อบเคยบอกแล้วว่าป๊อบจะอยู่กับวินตรงนี้...ที่นี้...เสมอและตลอดไปครับ" 
     พูดจบป๊อบก็เดินเข้าไปใกล้วินพลางเอื้อมมือของตนลงไปจับมือของอีกฝ่าย เพื่อจูงไปด้วยอย่างเบาแรงเป็นการถะนุถนอมสัมผัสมือที่อ่อนนุ่มของคนน่ารักแล้วหันไปส่งยิ้มร่าให้อีกรอบก่อนจะเดินกลับบ้านกันด้วยสีหน้าที่แย้มยิ้มกันอย่างมีความสุขอย่างเหลือล้นกันทั้งคู่...

-----------------------------------------------------


มี plan ทำสตอรี่นี้เป็นนิยายยาวครับแต่คงหลังจาก red teens จบลง
(อาจจะอีกนานครับเพราะมี plan ซ้อนว่าเขียน red จบจะวางทุกอย่างให้ละเอียดขึ้นแล้วจึงเริ่ม red ใหม่จากนั้นก็ค่อยมาทีละสีต่อเรื่อยๆ)


Sleepy_Sheep

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Slowly_Sheep จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น