The Special Agent สืบคดีพิศวง [1D Larry Fiction]

ตอนที่ 12 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 ก.ค. 58

 


Title: The Special Agent

Paring : Larry , All louis

 

 

 





 

-10-

 

 









                ลูอิสนั่งกระสับกระส่ายอยู่บริเวณหน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล เสื้อเชิ้ตสีฟ้าตัวโคร่งถูกย้อมเป็นหย่อมๆโดยเลือดของเจ้าของเสื้อที่แท้จริงซึ่งกำลังอยู่ภายใต้การดูแลของเหล่าแพทย์ นัยน์ตาสีฟ้าแลดูหวั่นวิตกยามก้มมองคราบเลือดบนมือสั่นระริกของตน แฮร์รี่หมดสติไปตลอดทางที่รถพยาบาลพาตัวมาส่งที่นี่ เนื้อตัวที่เริ่มเย็นชืดของอีกฝ่ายทำให้เขาใจไม่ดี ยิ่งหวาดกลัวเมื่อระหว่างจู่ๆร่างสูงก็เกิดความดันเลือดต่ำกว่าปกติขึ้นมาเนื่องจากเสียเลือดมากทำให้ทีมกู้ชีพต้องเร่งประคับประคองอาการไปจนกว่าจะถึงโรงพยาบาล


                ร่างเล็กสั่นเทาเมื่อภาพความฝันในช่วงบ่ายวันนี้กลับเข้ามาหลอกหลอนอีกครั้ง ได้แต่อ้อนวอนกับพระผู้เป็นเจ้าในหัวใจว่าอย่าให้จุดจบของเรื่องนี้เหมือนอย่างในฝันร้าย พลันเสียงทุ้มอบอุ่นของเพื่อนคู่หูก็ปลุกเข้าจากภวังค์


“ลูอี!” เลียมเรียกด้วยใบหน้าเป็นกังวลขณะเดินอย่างเร่งร้อนมาหาเขา


                ราวกับได้ที่พึ่งพิง ลูอิสโผตัวเข้าหาร่างหนาของเพื่อนสนิททันที เอนศีรษะพักพิงกับอกแกร่งอย่างเหนื่อยอ่อน เลียมกอดเอวเล็กไว้หลวมๆมืออีกข้างลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลที่ดูยุ่งเหยิงเบาๆราวกับปลอบโยน ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้เห็นมุมนี้ของลูอิส ถึงไม่ได้ถามไถ่อะไรออกไปแต่ก็รู้ได้ทันทีว่าวันนี้ช่างเป็นวันที่หนักหนาเหลือเกินสำหรับร่างเล็ก


หลังจากได้รับรายงานเหตุการณ์ปะทะกันระหว่างเจ้าหน้าที่กับคนร้าย เจ้าหน้าที่บางส่วนก็เดินทางไปตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ ส่วนเขาเมื่อได้รับรายงานว่าเจ้าหน้าที่ที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับคนร้ายคือแฮร์รี่จึงรีบบึ่งรถมาโรงพยาบาลทันที


“แกมาช้านะรู้ไหม”ลูอิสเอ่ยแผ่วเบาขณะผละออกจากอ้อมกอดอุ่นของเพื่อนสนิท


“ก็ยังดีกว่าไม่มานะ”สัพยอกกลับพอให้เรียกรอยยิ้มฝืดเฝื่อนของเพื่อนตัวเล็กได้บ้าง “แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ”


“ยังไม่รู้เลย อยู่ในห้องฉุกเฉินเกือบสองชั่วโมงแล้ว”


                เลียมครางรับในลำคอ นัยน์ตาสีน้ำตาลอบอุ่นมองร่างเล็กอย่างเป็นห่วง “แล้วแกล่ะ เป็นไงบ้าง”


“ฉันสบายดี” เป็นคำตอบที่ขัดกับสภาพจริงอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสีฟ้าช่างดูอ่อนล้า ใบหน้าหวานซีดเซียวและเหนื่อยอ่อนไม่ต่างจากคนป่วยไปซักเท่าไหร่ มือหนาแตะแผ่นหลังบางพาไปนั่งพักบริเวณเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นลมล้มไปซะก่อน


“เดี๋ยวก่อน แล้วไนออลล่ะ” ลูอิสหยุดชะงักก่อนลงนั่ง หันไปถามเลียม “ก่อนหน้านี้ฉันโทรไปหาหลายครั้งแต่ติดต่อไม่ได้เลย  มีใครเจอหมอนั่นบ้างรึยัง?”


                ความเงียบของเลียมเป็นคำตอบว่าคงยังไม่มีใครเห็นไนออลเป็นแน่ ใบหน้าหวานขมวดคิ้วมุ่นอย่างหวั่นวิตก นับตั้งแต่หนุ่มผมบลอนด์ออกวิ่งติดตามคนร้ายไป เขายังไม่ได้รับการติดต่อใดๆกลับมา ความเป็นห่วงทำให้ลูอิสไม่อาจทนนิ่งเฉย เขาตัดสินใจจะออกตามหา “นายอยู่นี่นะเลียม หมอออกมาเมื่อไหร่โทรบอกฉันด้วย”


“แล้วนั่นแกจะไปไหน” เลียมส่งเสียงรั้งพร้อมยึดข้อมือเล็กไว้ก่อนจะวิ่งทะเล่อทะล่าออกไป


 “หาไนออลน่ะสิ ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมาฉันกลัวจะเกิดเรื่อง” ลูอิสบิดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ก็ถูกแรงที่มากกว่ารั้งให้ลงไปนั่งบนเก้าอี้ในที่สุด


“สภาพแบบนี้จะออกไปตามใครได้ นั่งพักเฉยๆไปเถอะแกน่ะ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” เสียงดุแต่ทว่านัยน์ตาสีน้ำตาลกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยจนลูอิสจำต้องยอมนั่งลงโดยไม่ขัดขืน แต่ก่อนที่เลียมจะได้ขยับตัวไปไหน ประตูห้องฉุกเฉินที่ถูกปิดมานานกว่าสองชั่วโมงก็เปิดออก นายแพทย์ในชุดกาวน์ผู้หนึ่งเดินออก ลูอิสผุดลุกขึ้นละล่ำละลักถามไถ่อาการของร่างสูงทันที


“หมอครับ เพื่อนผมอาการเป็นยังไงบ้าง”


“อาการทั่วไปไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่แล้วครับ คนไข้มีแผลถูกแทงทะลุกระบังลมซ้ายและตับ หมอเย็บบาดแผลและเย็บซ่อมอวัยวะภายในที่ฉีกขาดให้แล้ว ส่วนอื่นๆปกติดี หลังจากนี้เราจะย้ายคนไข้ไปห้องพักปกติและเฝ้าระวังการติดเชื้อครับ” นายแพทย์เอ่ยเสียงเรียบเรื่อยพร้อมกับรอยยิ้มบางให้คลายกังวลก่อนขอตัวจากไป


                เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายปลอดภัย ร่างเล็กก็หมดห่วง สองขาเรียวค่อยๆทรุดลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ศีรษะกลมเอนพิงกำแพงอย่างหมดแรง เขาปวดหัวตุบๆราวกับร่างกายพยายามประท้วงว่าต้องการพักผ่อน แต่ลูอิสก็รู้ว่ายังไม่ใช่ตอนนี้ ยังมีอีกคนที่ทำให้เขาเป็นกังวลจนไม่อาจหลับตาพักได้สนิทใจ


                นัยน์ตาสีฟ้าฝืนลืมขึ้น เหม่อมองเลียมที่เดินกลับมาหลังจากไปติดต่อขอเปิดห้องพิเศษให้แฮร์รี่กับพยาบาล มือหนาแตะแผ่วเบาที่ข้างแก้มของเขาลูบไปมาอย่างอ่อนโยนราวกับพี่ชายปลอบโยนน้องน้อย


“ฉันจะออกไปหาไนออลแล้วจะรีบมา ขากลับเดี๋ยวจะแวะหาชุดมาให้เปลี่ยน..” นัยน์ตาสีน้ำตาลสบมองอย่างเป็นห่วง “ถ้าแกไม่ไหวก็พักผ่อนซะนะ อย่าฝืน”


“เออ รู้แล้วน่า” ลูอิสส่งเสียงเหมือนรำคาญพลางเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสจากมืออุ่นของอีกฝ่ายอย่างขัดเขิน ทั้งๆที่อายุเท่ากันแท้ๆแต่เลียมกลับคอยดูแลเอาใจใส่เขาราวกับเป็นพี่ชายคนโตที่ต้องคอยดูแลน้องชายตัวเล็กอย่างงั้นแหละ


                ขณะนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ลูอิสขยับตัวดูหน้าจอโทรศัพท์แล้วกดรับทันที กรอกเสียงลงไปอย่างรัวเร็วด้วยความห่วงใยเมื่อรู้ว่าผู้ที่โทรเข้ามาคือใคร


“ไนออล นายอยู่ที่ไหน! เป็นยังไงบ้าง! ฉันโทรไปหาตั้งหลายครั้งแต่ติดต่อไม่ได้เลย”


[ผมตามคนร้ายเข้าไปในป่า คงไม่มีสัญญาณล่ะมั้งครับ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ แฮร์รี่เป็นไงบ้างลูอี]


“ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้กำลังย้ายไปห้องพิเศษ”ลูอิสเล่าคร่าวๆ “นายล่ะ บาดเจ็บรึเปล่า”


[ก็.. ไม่สาหัสมากนักหรอก แผลอื่นของผมสามารถสมานตัวเองได้น่ะลูอี แต่แผลที่ถูกแวมไพร์กัดนี่สิ ทรมานชะมัด]


                ลูอิสขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่จากเสียงที่ฟังดูหอบถี่กว่าปกติลูอิสก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายก็คงเจ็บไม่น้อยเหมือนกัน [นายอยู่ที่ไหนไนออล เดี๋ยวฉันจะให้เลียมออกไปรับ” เขาย้อนถามอีกครั้ง


                ไนออลระบุสถานที่กลับมาพร้อมกับคำขอร้องน่าแปลกใจ ฝากเขาหาหมวกให้ผมใส่ด้วย กล่าวเช่นนั้นก่อนวางหู ลูอิสกระพริบตาปริบๆอย่างสงสัยพอๆกับที่เลียมจ้องกลับมาอย่างงุนงงเช่นกัน


จะเอาหมวกไปทำอะไร?

 

 

















 

ถึงแม้จะประหลาดใจกับคำขอของไนออล แต่เลียมก็ตีรถกลับไปที่บ้านลูอิสขนเสื้อผ้าของเพื่อนตัวเล็กที่ยังคงเฝ้าดูอาการของแฮร์รี่ที่โรงพยาบาลไปให้อีกฝ่ายได้เปลี่ยน โดยไม่ลืมจะคว้าบีนนี่สีเทาของเจ้าของบ้านไปให้เจ้าหน้าที่พิเศษผมสีบลอนด์ตามคำร้องขอ


เขาขับรถออกจากบ้านลูอิส เหยียบคันเร่งไปตามถนนที่เงียบสงัด นาฬิกาดิจิตอลในรถบอกเวลาหนึ่งนาฬิกาของเช้าวันใหม่ เวลาที่หลายๆคนกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงแต่สำหรับคนในอาชีพอย่างเขา มันยังคงเป็นเวลาทำงาน..


เลียมขับผ่านสถานที่ที่แฮร์รี่กับคนร้ายปะทะกัน ซึ่งยังคงมีเจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบและเก็บหลักฐานกันอยู่อย่างแข็งขัน รถวิ่งไปตามถนนเลียบชายป่า และหยุดลงหลังขับไกลออกมาราวสองไมค์ตามที่ไนออลบอก


เลียมลงจากรถ สองข้างทางไร้แสงไฟและเงียบสนิท เหลียวมองซ้ายขวานอกจากเงามืดจากต้นไม้แล้วก็ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตตัวไหนอีก เขาเปิดไฟฉายกระบอกเล็กที่มีติดตัวสาดแสงผ่านความมืดพร้อมกับป้องปากตะโดนเรียกชื่อคนที่เขาออกตามหา


“ไนออล!” สิ้นเสียงเรียกเขาได้ยินเสียงกรอบแกรบคล้ายคนเดินย่ำบนพื้นที่ปกคลุมไปด้วยเศษใบไม้แห้ง เลียมใช้มือข้างถนัดถือปืนพก อีกข้างถือไฟฉาย มือทั้งสองอยู่สูงระดับไหล่ในลักษณะไขว้กันตามท่ายิงพื้นฐาน เขาสาดแสงไฟไปทางที่ได้ยินเสียงฝีเท้า ทันทีที่ลำแสงสีขาวตกกระทบร่างตรงหน้า เขาก็ถึงกับผงะถอยหลัง ดวงตาเบิกโพลง


“พระเจ้า! นั่นนายเหรอไนออล” เขาเอ่ยอย่างไม่เชื่อสายตา ใบหน้าและนัยน์ตาสีฟ้าคือไนออลไม่ผิดแน่ หากที่แตกต่างคือใบหูแหลมยาวราวกับหูสุนัขนั่นทำให้เลียมตกใจ


“ใช่ ผมเอง คุณไม่ได้เจอสัตว์ประหลาด ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น” ไนออลทำหน้าย่นเมื่อเห็นอีกฝ่ายกระเถิบตัวหนียามเขาเดินเข้าไปใกล้ราวกับเขาเป็นโรคติดต่อร้ายแรงที่ต้องหนีห่างให้ไกล


“นายเป็นมนุษย์หมาป่าจริงๆ!?” เลียมพูดแผ่วเบากับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนหน้านี้เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งมาตลอด พอเจอแบบนี้เข้าเต็มสองตาก็ทำตัวไม่ถูก เขาควรจะตื่นเต้นที่มีเพื่อนร่วมทีมเป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานหรือควรจะหวาดกลัวที่พบว่าโลกใบนี้มีสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งเช่นนี้อยู่จริงดี


“ผมเองก็ไม่ต้องการให้พวกคุณเห็นร่างนี้ของผมหรอกนะ แต่เพราะแผลที่ถูกแวมไพร์กัดนี่มันเจ็บเกินกว่าจะรวบรวมสมาธิกลับไปเป็นร่างมนุษย์ได้” ร่างโปร่งยื่นแขนข้างที่มีรอยคล้ายรอยกัดแล้วถูกกระชากจนเนื้อบางส่วนหลุดออกมาให้ดู


 เลียมเห็นสภาพแผลเลือดโชกแล้วได้แต่ซี๊ดปากอย่างเจ็บแทน หากแผลนี้เกิดขึ้นกับเขา เขาคงนอนร้องครางอย่างทรมานอยู่ที่ไหนซักแห่งอยู่แน่ๆ ไม่มาทนยืนโชว์สภาพแผลของตัวเองให้ใครดูเหมือนโชว์ผลงานศิลปะแบบนี้หรอก!


“แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็พยายามกลายร่างกลับไปเป็นมนุษย์ให้ได้มากที่สุด ตอนนี้ทุกอย่างผมกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว..ยกเว้นที่หู” ไนออลพูดต่อพลางชี้ที่ใบหูแหลมของตัวเอง “ผมถึงบอกให้คุณหาหมวกมาให้ไง ขืนออกไปเดินโทงๆสภาพนี้ มีหวังโดนหาว่าเป็นปีศาจแน่ๆ”


“เอาเถอะ ถึงนายจะพูดอธิบายอะไรยืดยาวฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอก เอาเป็นว่ากลับไปที่โรงพยาบาลกันก่อนแล้วกัน นายเองจะได้ไปทำแผลด้วย” เลียมตัดบทในที่สุด เขาเดินนำไนออลขึ้นรถด้วยความสับสนไม่หาย ร่างโปร่งก้าวตามขึ้นมานั่งลงข้างคนขับ มืออีกข้างประคองแขนข้างที่โดนกัดไว้ข้างลำตัวอย่างระมัดระวัง ใบหน้านั้นยังคงเรียบนิ่ง มีเพียงเหงื่อเย็นๆที่ผุดขึ้นมากับการสะดุ้งเป็นครั้งคราวเมื่อบาดแผลถูกกระทบกระเทือนเท่านั้นที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายทรมานกับบาดแผลที่ได้รับมาเพียงใด












 

 

 

 

                ลูอิสจ้องมองร่างสูงของแฮร์รี่ที่นอนเหยียดยาวไร้สติบนเตียงผู้ป่วยในห้องพิเศษ นัยน์ตาสีฟ้าคู่งามเหนื่อยล้าหากแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย แม้ร่างกายจะร้องประท้วงว่าต้องการพักผ่อนอีกครั้งหากแต่เขาก็ยังคงดื้อดึงจะนั่งเฝ้าข้างเตียงอยู่แบบนี้ ถึงคุณหมอจะบอกว่าอาการไม่น่าเป็นห่วงก็ตามทีแต่เขาก็ยังไม่วางใจ เกิดอีกฝ่ายอาการไม่ดีขึ้นมาจะได้เรียกพยาบาลได้ทันเวลา


                มือเล็กเอื้อมสัมผัสมือของแฮร์รี่อย่างกล้าๆกลัวๆ ครั้นเมื่อรู้สึกว่ามันช่างเย็นเหมือนกับอากาศในห้องเขาก็จัดการโอบกระชับมันไว้ในอุ้งมือน้อยของตัวเอง เป่าลมหายใจอุ่นลงไปบนมือใหญ่ของอีกฝ่าย ดวงตาจับจ้องที่ใบหน้าคมสวยยามหลับใหล เลื่อนลงมายังริมฝีปากหยักที่ยังคงซีดขาว หัวใจพลันกระตุกเมื่อยามนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาโมโหจนต้องปล่อยหมัดลงบนใบหน้าคมนั้น


                สำหรับผม คุณไม่เคยเป็นคนแปลกหน้า


                เสียงทุ้มยามเอื้อนเอ่ยประโยคนี้ยังคงดังก้องซ้ำไปซ้ำมา อดยอมรับไม่ได้ว่าหัวใจเขาอุ่นวาบทุกครั้งยามคิดถึงมัน บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าเขาคุ้นเคยกับแฮร์รี่อย่างน่าประหลาด คล้ายกับใครบางคนในอดีต..


                เสียงเคาะประตูดังขึ้นปลุกเขาจากภวังค์ ลูอิสปล่อยมือแฮร์รี่ลงบนเตียงตามเดิมเมื่อเลียมและไนออลเปิดประตูเข้ามา ร่างเล็กลุกขึ้นยืนตั้งใจจะหันไปหาทั้งคู่ แต่ทว่าต้องหันมาคว้าขอบเตียงไว้แทนเพราะหน้ามืด ร่างโปร่งของไนออลถลันเข้ามาคว้าตัวเขาไว้อย่างรวดเร็วจนแม้แต่เลียมยังมองไม่ทัน


“ขอบใจนะ” ลูอิสเอ่ยอย่างแผ่วเบาขณะไนออลพยุงเขาให้นั่งลงที่เดิม ตอนนั้นเองที่ร่างเล็กสังเกตเห็นแผลถูกกัดเหวอะหวะน่ากลัวที่แขนท่อนล่างของอีกฝ่าย มือเล็กยื้อแขนร่างโปร่งไว้พลางถามไถ่อย่างเป็นห่วง


“ไนออล นี่ไปโดนอะไรมา”


“เรื่องมันยาวน่ะลูอี ไว้วันหลังจะเล่าให้ฟัง แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เดี่ยวก็หาย” ไนออลพูดเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่แผลล้มถลอกธรรมดา ลูอิสจ้องมองรอยแผลอย่างไม่วางใจ


“ให้หมอดูหน่อยดีกว่านะไนออล”


“อย่าเลย เดี๋ยวหมอจะเซ้าซี้ถามมากความว่าไปโดนอะไรเข้า ผมขี้เกียจจะสร้างเรื่องโกหก” เสียงทุ้มต่ำตอบตัดปัญหาวุ่นวายใจ “อีกอย่างนะลูอี เดี๋ยวแผลผมมันก็สมานกันเองแหละ ที่จริงถ้าเป็นแผลธรรมดาแป๊บเดียวก็หายเป็นปกติแล้ว แต่แผลถูกผีดูดเลือดกัดนี่มันสมานตัวยากหน่อย เฮ้อ เกลียดพวกมันชะมัด”


“หมอนี่แผลสมานตัวได้เองจริงๆนะลูอี ตอนที่ฉันไปเจอครั้งแรก แผลน่ากลัวกว่าที่แกเห็นเยอะ แค่ระยะเวลาที่ฉันตีรถกลับมาโรงพยาบาลนี่มันก็เหลืออยู่เท่าที่แกเห็นนั่นแหละ” เลียมพูดเสริมด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนพบเจอสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิต “ที่สำคัญนะ แกดูนี่สิ”


                เลียมดึงบีนนี่สีเทาของลูอิสออก เผยให้เห็นกลุ่มผมสีบลอนด์ของเจ้าตัวและใบหูแหลมยาวผิดมนุษย์ ลูอิสเหม่อมองมันด้วยแววตาตื่นเต้นระคนประหลาดใจ


“ว้าว!ไนออล หูนาย.. ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ ฉันจับได้ไหม” ลูอิสเอ่ยขอดวงตาเป็นประกาย ไนออลยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นปฎิกิริยานั้นของร่างเล็ก เขาคิดว่ามนุษย์ทุกคนจะหวาดกลัวและรังเกียจสิ่งมีชีวิตอย่างเขาซะอีก แต่ลูอิสนอกจากจะไม่กลัวยังอยากสัมผัสเล่นอีกต่างหาก ใจดีจริงๆเลยนะ..


“ผมยอมให้จับเล่นจนคุณเบื่อเลยครับลูอี แต่มีข้อแม้ว่าต้องหลังจากคุณอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อแล้วก็ไปนอนพักผ่อนนะครับ”


                ลูอิสอิดออดในคราแรกแต่สุดท้ายก็ยินยอมแต่โดยดี หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่เลียมเอามาให้ใหม่ ร่างเล็กก็ทรุดลงนั่งที่โซฟาในห้องมีเพื่อนคู่หูร่างหนานั่งอยู่ข้างกัน ไนออลนอนหนุนตักให้เขาเล่นหูอย่างสบายใจ ร่างโปร่งหลับตาพริ้มรับสัมผัสนุ่มคล้ายลูกหมาตัวน้อย ลูอิสยกยิ้มบางเบาอย่างเอ็นดูเมื่อรู้สึกว่าไนออลเพลินจนหลับไปแล้ว นัยน์ตาสีฟ้าเหลียวมองร่างสูงบนเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง รู้สึกศีรษะหนักอึ้งจนต้องเอนอิงไหล่แกร่งของเลียม ดวงตากระพริบถี่สองสามครั้งก่อนปิดสนิท วันนี้ช่างเป็นวันที่ยาวนานเหลือเกิน...








TBC.



พี่มาต่อแล้วฮับพี่น้อง

Ep.นี้นี่คือไร ใครเป็นพระเอกของตอนนี้

ตอนเขียนดูคลิปlilo nouis เยอะไปหน่อย #ผิด 55555

น้องไนล์ของพี่น่ารักเลย มีหูหมาเป็นอ๊อปชั่นเสริม เกร๊ดด

ส่วนแฮร์รี่นอนเป็นผักให้แฟนไปมุ้งมิ้งกับชายอื่น อิอิ

อย่าลืมทิ้งคอมเมนต์นะจ้ะ คนเขียนจะได้มีแรงมาต่อ :D

#สายสืบลูอี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

113 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #49 1DForever (@ujean_nicharee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:58
    แอร้ยยยย ไนออลน่ารักกก มีหูด้วย55555
    #49
    0
  3. #48 ฟ้าฝนเป็นใจ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 21:27
    กรีดร้องงงงงง พาร์ทนี้ไนออลกวาดไปเต็มๆ ปูเสื่อรอแฮซตื่นค่ะ เผื่อจะมีอะไรหวานๆบ้าง ;)
    #48
    0
  4. #47 little black dress (@applepuff99-88) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 19:41
    ชอบมากกกก ไนออลนอนหนุนตักลูอี้ กรี๊ดดดดด นึกภาพออกเลยอ่า รู้สึกตอนนี้โมเม้น Nouis กระจาย แฮซจะหึงมั้ยน้าาา~  ต่อด่วนๆค่ะ ^_^
    #47
    0