คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SPN Fiction] (Don't) Leave me [Destiel] [SPN Fiction] (Don't) Leave me [Destiel] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



[OS] SPN Fiction 

Title : (Don't) Leave me

Paring : Cas x Dean x Benny




สปอยเนื้อหา SS 8





ขอบคุณธีมสวยๆจาก 
" SQWEEZ " THEME

cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ส.ค. 59 / 20:30




Title : (Don’t) leave me

Paring : Cas x Dean x Benny

Word : 2448

Note : 1.สปอยSS8 ช่วงที่ดีนแคสอยู่ใน Purgatory กับ เบนนี่ 

           2.ฟิคเรื่องนี้ ส่งให้  

           3.บทสนทนาในเรื่องนี้บางส่วนมาจากในซีรีย์จริงค่า






                ดินแดนชำระบาป ขุมนรกที่เต็มไปด้วยเหล่าปีศาจทุกเผ่าพันธุ์ บรรยากาศขมุกขมัวชวนอึดอัด สิ่งเดียวที่ช่วยให้ดีน วินเชสเตอร์รับรู้วันเวลาในโลกสีเทาหม่นนี้ มีเพียงแสงอาทิตย์ในช่วงกลางวันกับแสงจันทร์ในยามค่ำคืนเท่านั้น


                นับตั้งแต่เขาและแคสเทียลจัดการกับดิ๊ก โรมัน หัวหน้าของเหล่าเลไวอาธัน (Leviathan) เขาทั้งคู่ถูกบางอย่างดูดเข้ามาในดินแดนขุมนรกแห่งนี้ ดีนไม่แน่ใจนักว่าเขาติดอยู่ที่นี่มาเนิ่นนานเท่าไหร่ แต่ละวันหมดไปกับการสู้กับปีศาจ แวมไพร์ และตามหาเทวทูต


                เทวทูตนามแคสเทียลที่ทิ้งเขาไว้ท่ามกลางอันตรายเพียงลำพัง


                ดีนไม่เข้าใจว่าเหตุใดคืนนั้นแคสถึงหายตัวไป ปล่อยให้เขารับมือกับพวกแวร์วูฟกระหายเลือดโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เขาได้แต่วิ่งหนี หลบซ่อนกายในเงามืด สอดส่ายสายตามองผ่านเงาไม้อย่างระแวดระวัง แขนขาสั่นระริก ริมฝีปากแห้งผาก เหน็ดเหนื่อยแต่ไม่อาจหลับใหล หากเผลอเมื่อใดเขาคงกลายเป็นผีเฝ้าแดนชำระบาปแน่นอน ในความอ้างว้างเขายังคงเชื่อมันว่าแคสจากไปเพราะมีเหตุผลจำเป็น.. เขาโชคดีที่รอดมาได้ หลังจากวันนั้นเขาพยายามตามหาเทวทูตหนุ่ม โดยได้ความช่วยเหลือจากเบนนี่ แวมไพร์ร่างกำยำที่ต้องการจะออกไปสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง


ว่ากันว่าที่นี่มีทางออก แต่มันเป็นทางออกสำหรับมนุษย์’ เบนนี่เล่า นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับขณะยื่นข้อเสนอ ‘ฉันพานายไปที่นั่นได้’


นายใจดีอยากพาฉันออกไปจากที่นี่งั้นเหรอ?’ เขาถามชายแปลกหน้าอย่างคลางแคลง ‘นายมีแผนอะไร?’


ฉันอยากติดไปด้วย’


อะไรนะ?’


มันเป็นประตูสำหรับมนุษย์ มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่ผ่านออกไปได้ ฉันจะพานายไปที่นั่น นายก็แค่พาวิญญาณกลับไปที่โลก’


นายต้องการรถไฟขนส่งวิญญาณว่างั้นเถอะ’


ใบหน้าของแวมไพร์แปลกหน้าปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ‘ก็ประมาณนั้น’


ดีนนิ่งคิดชั่วครู่ ก่อนเริ่มต่อรองข้อเสนอ ‘เราต้องหาเทวทูตให้เจอก่อน’


สามคนมันเยอะเกินไป’


นายอยากจะไป.. หรืออยากจะติดอยู่ที่นี่ล่ะ’ นัยน์ตาสีมรกตมองจ้องกลับไปอย่างดึงดัน







หากไม่เป็นผู้ล่า ก็จะกลายเป็นผู้ถูกล่า..


นี่คือสิ่งที่แดนชำระบาปสอนเขาไว้..


ดีนกระชับมีดสั้นในมือ นัยน์ตาสีมรกตจับจ้องร่างอันสะบักสะบอมของแวมไพร์ที่ถูกโซ่ตรึงกับต้นไม้ใหญ่ เขากดคมมีดลงกับลำคอของมัน แววตาเย็นชาราวกับพร้อมที่จะฆ่าทุกเมื่อทำให้แวมไพร์ตนนั้นอดเสียววาบไม่ได้


“เทวดาอยู่ที่ไหน?” ดีนถามซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับกดมีดลงลึกกว่าเดิมเล็กน้อยพอให้เลือดไหลซึม


“ท.. ที่แม่น้ำ” เสียงแผ่วเบาตอบกลับมา “เดินทางจากนี่ไปสามวัน”


                ดีนละคมมีดออกทันทีเมื่อได้คำตอบที่ต้องการ ความหวังปรากฏวาบในดวงตา ความยินดีทำให้เผลอตัวไปชั่วขณะ ไม่ทันระวังว่าตัวเองนั้นอยู่ใกล้กับแวมไพร์ที่ถูกล่ามไว้มากเพียงใด


ผีดูดเลือดแสยะยิ้มเย็นเมื่อสบโอกาส แยกเขี้ยวคมโน้มใบหน้าลงฉกกัดที่ต้นคอขาวอย่างรวดเร็ว ดีนร้องครวญด้วยความเจ็บปวด มือเรียวฝังมีดสั้นเข้ากลางอกแวมไพร์ทันที มันผงะออกพร้อมเสียงร้อง


ดีนทรุดลงกับพื้น มือกดแผลที่ถูกกัดไว้ รับรู้ถึงเลือดอุ่นที่ไหลซึมผ่านง่ามนิ้วออกมา เจ็บแปลบที่ต้นคอร้าวลงมาถึงบ่า แวมไพร์ตนนั้นถูกเบนนี่ใช้อาวุธคู่ใจฟันฉับเข้าที่คอโดยไม่ลังเล ได้ยินเสียงดังเผละเมื่อหัวของอสูรกายหลุดจากบ่าตกลงสู่พื้น


“อย่าประมาทสิหัวหน้า” เบนนี่เตือนด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก พร้อมส่งมือมาฉุดดึงช่วยเขาลุกยืน


“ขอบใจ” เขาสบตากับสหายต่างเผ่าพันธุ์ และเริ่มรุ้สึกว่านัยน์ตาคู่นั้นจ้องมองเขาแปลกไป ราวกับ..หิวกระหาย “นายเป็นอะไรรึเปล่า?”


                เบนนี่พยายามละสายตาจากเลือดสีสดบนลำคอของสหายชาวมนุษย์ แต่กลิ่นอันเย้ายวนของมันกลับปลุกสัญชาตญาณดิบที่พยายามกลบฝังไปขึ้นมา เสียงเลือดสูบฉีดที่ดังก้องในหูทำให้เขาหลุดความควบคุม


                ดีนเห็นท่าไม่ดี พยายามสาวเท้าถอยห่าง ทว่าช้าเกินไป วงแขนแกร่งโอบรัดร่างเขาเข้าใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว เขาใช้มือที่กดแผลผลักดันเบนนี่ออกห่างแต่ไร้ผล แววตาคู่นั้นมองเขาเป็นเพียงเหยื่อ ไม่ใช่ดีน วินเชสเตอร์สหายร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่อีกต่อไป


“เบนนี่! อย่า!.. อึก!” คมเขี้ยวฝังเข้าที่แผลเก่า เจ็บจนแทบทรุดทว่าแขนแกร่งของแวมไพร์รั้งร่างอ่อนปวกเปียกให้หยัดยืน นัยน์ตาพร่ามัว แขนที่ใช้ผลักดันเบนนี่เริ่มสั่นเทาอย่างอ่อนแรง ดีนหลับตาลงพยายามเรียกหาเทวทูต แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา นัยน์ตาสีสวยก็ได้แต่ไหวระริกอย่างสิ้นหวัง


                นายจะปล่อยให้ฉันตายอยู่ที่นี่จริงๆเหรอแคส..


                ท่ามกลางสติสัมปชัญญะอันลางเลือน เสียงปีกโบกสะบัดแสนคุ้นเคยก็ดังให้ได้ยิน อะไรบางอย่างผลักร่างเบนนี่ให้ลอยละลิ่วไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ ร่างของดีนทรุดฮวบลงกับพื้นทันที เขาพยายามประคองสติที่เหลืออยู่น้อยนิดจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้า


เงาร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นในสายตา แม้เสื้อเทรนช์โค้ชบนร่างนั้นจะสกปรกมอมแมมแต่เขากลับจำมันได้ดี เทวทูตที่เขาเฝ้าเพรียกหาทุกค่ำคืน เทวทูตที่ฝ่าขุมนรกลงไปช่วยเขาให้ฟื้นกลับมาบนโลกอีกครั้ง


“แคส..” เสียงเรียกผ่านพ้นลำคอไปอย่างอ่อนแรง เทวทูตหนุ่มไม่ได้หยุดลงตรงหน้าเขา กลับพุ่งเข้าหาร่างเบนนี่ที่ยังนอนฟุบกับพื้นร้องครวญอย่างเจ็บปวด แคสเทียลย่างสามขุมเข้าหาแวมไพร์ ฝ่ามือกางออกกดลงที่หน้าผากของร่างตรงหน้า ดีนใจหายวาบ เขารู้ดีว่าเทวทูตกำลังจะทำอะไร!


“แคส อย่า! อย่าฆ่าเขา!” เขารวบรวมเรี่ยวแรงตะโกนห้ามแคสเทียล กระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน แต่เดินได้แค่ก้าวสองก้าวก็หน้ามืดล้มกลิ้งกระแทกพื้นอีกครั้ง แต่ความพยายามของเขาก็เป็นผล แคสเทียลผละกายออกจากเบนนี่ในที่สุด ใบหน้าที่มักไม่แสดงอารมณ์ใดๆเวลานี้กลับเจือปนด้วยความห่วงใยขณะจ้องมองเขา ก่อนสติจะดับวูบ ดีนสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนอุ่นของเทวทูตที่โอบรัดร่างเขาไว้ เป็นความอบอุ่นที่คุ้นเคย..


ความอบอุ่นนั้นชวนให้นึกถึงช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงเวลาที่แคสเทียลฝากรอยฝ่ามือไว้บนร่างของเขา ช่วงเวลาที่เทวทูตแห่งวันพฤหัสโอบอุ้มวิญญาณที่แตกสลายของเขาออกจากนรก..









                นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างของแคสเทียลจับจ้องร่างวินเชสเตอร์คนพี่ที่ขดตัวเป็นก้อนกลมภายใต้เสื้อเทรนช์โค้ชยาวของเขาอย่างห่วงใย เขาจัดแจงให้อีกฝ่ายวางหัวหนุนนอนบนตักเขาเพื่อความสบาย บาดแผลที่ถูกกัดได้พลังเทพของเขารักษาจนไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นแล้ว แต่ร่องรอยความอ่อนล้าบนใบหน้าของดีนยังคงไม่จืดจางไป เขาสงสัยว่าอีกฝ่ายได้นอนบ้างหรือไม่นับตั้งแต่คืนนั้น


                คืนที่ถูกเขาทิ้งให้อยู่ในขุมนรกนี้เพียงผู้เดียว..


“เขาเป็นยังไงบ้าง” เบนนี่เอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก แววตาสบมองดีนอย่างรู้สึกผิดพลางขยับตัวเข้ามาใกล้


“ถอยออกไป!” แคสเทียลสั่งเสียงเข้ม “คนที่ทำร้ายเขาอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์แตะต้องเขาอีกเป็นครั้งสอง”


“เฮ้ๆ ถ้าจะพูดอย่างนั้น คนที่ทิ้งเขาไปอย่างนายก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันเหมือนกัน” แวมไพร์กล่าวย้อนอย่างไม่ยอมแพ้


“พอกันได้แล้วน่า” ดีนขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างหงุดหงิดใจ เขาอยากจะพักผ่อนให้นานกว่านี้สักหน่อย แต่เสียงโหวกเหวกของเทวทูตและแวมไพร์ปลุกให้เขาต้องลุกขึ้นมาห้ามศึก เขากดนวดขมับไล่อาการวิงเวียนที่ยังมีอยู่เล็กน้อย เอนหลังพิงต้นไม้เคียงข้างแคสเทียล เบนนี่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทแล้ว ท่าทางเขาจะหลับไปนานพอดู


“นายเป็นยังไงบ้างดีน.. ฉันขอโทษจริงๆที่..”


“ช่างมันเถอะน่าเบนนี่” ดีนตัดบท “ฉันรู้ว่านายไม่ตั้งใจ” เขาตบบ่าเบนนี่พร้อมยิ้มบางๆให้ ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องกังวลหรือรู้สึกผิด


                ดีนเหลียวมองเทวทูตข้างกายอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก นัยน์ตาเปล่งประกายด้วยความยินดี “ฉันดีใจที่เจอนายนะแคส”


“เช่นกัน ดีน” เทวทูตหนุ่มยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์ดุจเดิม แต่กระนั้นแววตาก็อ่อนลงเล็กน้อย


“เอาล่ะ หลังทักทายเรียบร้อยก็ถึงเวลาตอบคำถามค้างคาใจ” เบนนี่เอ่ยพลางปรบมือเสียงดังครั้งหนึ่งคล้ายเรียกความสนใจ นัยน์ตาสีเข้มของแวมไพร์จับจ้องที่เทวทูตราวกับพร้อมเปิดศึก “ทำไมนายถึงหนีไปจากดีน”


“เบนนี่!” ดีนปราม


“จากที่ฉันได้ยินมา นายสองคนเข้าสู่แดนชำระบาปพร้อมกัน แล้วพ่อปีกนกนี่ก็หนีไป ฉันคิดว่าเขาติดค้างคำอธิบายให้นายนะดีน”


“คือตอนนั้นเราถูกล้อมไว้” ดีนเป็นฝ่ายแก้ตัวแทน “แวร์วูฟบางตัวก็กระโดดใส่แคส นายเลยถูกเตะโด่งออกไปจากตรงนั้น ใช่มั๊ย?” ประโยคหลังเขาหันไปถามเทวทูตที่นั่งนิ่งมาตลอด


“เปล่า” เสียงปฏิเสธอย่างเรียบเฉยทำให้สายตาของทั้งมนุษย์และแวมไพร์จับจ้องที่เทวทูตคนสำคัญ


“อะไรนะ?” ดีนทวนถามด้วยความสับสน


“ข้าหนีออกมาเอง”


“นายหนีไป?”


“ข้าจำเป็นต้องทำ..” แคสเทียลกล่าวย้ำแต่มันกลับทำลายความรู้สึกเชื่อมั่นของดีนให้พังทลายลงไป


“นายทิ้งฉันไว้กับฝูงแวร์วูฟพวกนั้นแล้วหนีออกมาคนเดียวเนี่ยนะ!” ดีนเอ่ยถามด้วยความสับสน นัยน์ตาสีมรกตไหวระริก “ฉันอธิษฐานถึงนาย แคส ทุกๆคืน!”


“ข้ารู้”


“นายรู้แต่นายไม่—“ ไม่แม้แต่จะตอบกลับ ไม่แม้แต่จะปรากฏตัวให้เห็น ไม่แม้แต่จะส่งสัญญาณให้รู้ว่าได้ยินคำอธิษฐานที่สิ้นหวังของเขา.. ดีนเก็บคำพูดเหล่านั้นไว้กับหัวใจที่ปวดร้าว เขาซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ภายใน เอ่ยถามเทวทูตด้วยเสียงแผ่วเบา “เกิดบ้าอะไรขึ้นกับนาย”


“ข้าเป็นเทวดาในแดนชำระบาป พวกมันจะตามล่าข้าทันทีที่มาถึง”


“รวมทีมกันสิ!”


“พวกมันไม่ใช่แค่ปีศาจ พวกมันคือเลไวอาธาน! ตัวข้ามีค่าหัว ข้าจำเป็นต้องอยู่ห่างๆพวกเจ้าไว้!” แคสเทียลหยุดชะงักไปชั่วครู่ นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างมองสบนัยน์ตาสั่นไหวของดีน “..เพื่อไม่ให้พวกมันเข้าใกล้เจ้า”


                เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกหายไปทันทีหลังได้ยินคำสารภาพหมดเปลือกของแคสเทียล ความน้อยใจและสับสนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นหมุนวนในอกอย่างน่าประหลาด


“พวกเจ้าต้องทิ้งข้าไว้” แคสเทียลเอ่ยพลางผินหน้าไปมองทางอื่น แน่นอนว่าดีนไม่ยินยอม


“แคส เราต้องออกไปจากที่นี่ เราต้องกลับบ้าน” ดีนกล่าวเสียงอ่อน “เบนนี่รู้จักทางออก เขาพาเราไปได้”


“ดีน..” แคสเทียลไม่เห็นด้วย แต่ครั้นเห็นนัยน์ตาสีมรกตคู่นั้นจ้องกลับมาอย่างวิงวอนก็ไม่อาจปฏิเสธ


“ฉันต้องการนายนะแคส” ดีนเริ่มอีกครั้ง “ถ้าพวกเลไวอาธานพวกนั้นจะล่าเรา ก็ช่างมัน เราก็แค่ล่ามันก่อนก็เท่านั้น”


                แคสเทียลถอนหายใจ “แต่มันอันตรายเกินไป”


                ได้โปรดเถอะดีน ทิ้งข้าไว้ เพื่อตัวเจ้าเอง..


“ฉันจะไม่ออกไปจากที่นี่ ถ้าไม่มีนาย เข้าใจไหม? นัยน์ตาสีมรกตทอประกายกล้าอย่างไม่ท้อถอย แคสเทียลรู้ในทันทีว่าพ่ายแพ้แก่มนุษย์ผู้นี้อีกครั้งแล้ว


“เข้าใจแล้ว” เทวทูตแห่งวันพฤหัสรับคำในที่สุด รอยยิ้มสดใสของดีนปรากฎขึ้นบนดวงหน้าทันที แคสเทียลหลงใหลในรอยยิ้มนั้น เขาไม่อยากพรากมันออกไปจากดีน ทว่าครั้งนี้.. ไม่ว่ายังไงเขาก็ร่วมทางกลับสู่โลกกับอีกฝ่ายไม่ได้ ที่นี่เป็นที่ที่เขาสมควรอยู่..


“เจ้าพักผ่อนเถอะดีน คืนนี้ข้าจะเฝ้าระวังภัยให้เอง”


                ดีนยิ้มบางเบาให้เป็นเชิงขอบคุณ เขาล้มตัวลงนอนหนุนตักเทวทูตอีกครั้งอย่างถือวิสาสะ คลี่เสื้อคลุมตัวยาวของอีกฝ่ายห่มคุมตัวไว้คลายหนาว ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันส่งผลให้เขาเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว อีกอย่างก็เป็นเพราะแคสเทียล ความอบอุ่นจากร่างอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกปลอดภัยแม้อยู่ท่ามกลางอันตราย เขาหลับสนิทเป็นคืนแรกนับตั้งแต่อยู่ในแดนชำระบาป


                แคสเทียลเกลี่ยกลุ่มผมนุ่มของนักล่าหนุ่มไปมา “ฝันดีดีน” เทวทูตหนุ่มเอ่ยแผ่วเบากับสายลม การเฝ้ามองดีน วินเชสเตอร์หลับแทบจะเป็นงานอดิเรกที่เขาชอบเลยทีเดียว บ่อยครั้งที่แอบยืนอยู่ปลายเตียงอีกฝ่ายแล้วถูกจับได้ ถึงดีนจะบอกว่านั่นเป็นการกระทำที่น่าขนลุก แต่ก็ไม่เคยห้ามปรามเขาอย่างจริงจัง


                เขาเฝ้ามองใบหน้าด้านข้างของดีน จดจำทุกรายละเอียดของอีกฝ่ายให้มากที่สุดราวกับครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เฝ้ามองดีนในยามหลับ


                ใช่ เขาวางแผนจะจากดีนไปอีกครั้ง.. แม้จะทำให้ดีนเสียใจแต่นี่สิ่งที่เขาต้องทำ..


                จากไป เพื่อปกป้องดีน วินเชสเตอร์..





END.




Talk : เย้! จบแล้ว ฟิคSPNเรื่องแรกที่แต่งเลย ความจริงรักคู่SamxDeanมากๆนะ แต่ว่า รู้ตัวอีกทีก็Destielอีกแล้ว 555 ชอบความสัมพันธ์ระหว่าง ดีน แคส เบนนี่ ในแดนชำระบาปมากๆ ดูแล้วมีความจิ้น สามคนในแดนปีศาจนี่มันต้องกินต้องนอนด้วยกันงี้ มันต้องมีอะไรแน่นวล อิอิ ซีซั่น8งอนแซมมี่ด้วยแหละไม่ใช่อะไร ไม่ตามหาพี่ ไปคบหญิงเลี้ยงหมา ปวดร้าวมากพูดเลย ถถถ 

ฝากคอมเมนท์ติชมฟิคด้วยน้า หรือจะเมาท์มอยในทวิตก็ตาม @JSLiL_G เลย รอคนติ่งด้วยมานานแล้ว 55555

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MissAommy จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:45

    ss8 เป็นอีกช่วงที่ดีงามของdestiel อฟช.ชงให้เสร็จพร้อมดื่ม คิดถึงจัง ????

    อ่านไปก็แปลเป็นอิ้งเสียงพี่ดีนซ้อนทับ ชอบการนอนหนุนตักนี้ วางใจที่จะหลับสนิทให้อีกคนดูแล วี๊ดดดดด

    #5
    0
  2. #4 aimnah (@shiro-chan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 13:17
    กรี๊ดดดดดดดดดด ฟิค destiel ที่รอคอยยยยยย /หลังจากที่เราเพิ่งจะตามดูเรื่องนี้แบบ 11 season รวดเดียวจบ 555555 รู้สึกว่ามาติ่งเรื่องนี้ช้าไป ดูจบ หาฟิคเสพของไทยยากมากค่าาาา มาเจอเรื่องนี้ อ่านแล้วโคตรฟินนนนน แต่งดีมากๆค่ะ ชอบฟีล destiel ประมาณนี้มาก แคสห่วงดีนมากกกกกกก ห่วงอยู่คนเดียวอ่ะ คนอื่นจะเป็นไงไม่สน ในซีรี่ส์นี่ก็ชัดเกิ๊นนน แคสห่วงดีน ดีนห่วงแคส โอ้มายก๊อดดดด คนเขียนบทโคตรชง ผญทุกคนในเรื่องล้วนไร้ความหมาย แรกๆเราก็แซมดีนนะคะ แต่พอแคสโผล่มานี่ไม่ไหวจริงๆค่ะ แพ้สายตาหมาน้อย แถมอะไรๆก็ดีนอ่ะ แหม่

    พูดถึงฟิคต่อ เราชอบตอนที่แคสเถียงกับเบนนี่ฟีลเหมือนศึกชิงนาง5555 กับตอนที่แคสให้ดีนนอนหนุนตัก และตอนที่แคสบอกชอบมองดีนตอนหลับ ภาพในซีรี่ส์แวบขึ้นมาเลย โอ้ยยยย ดีต่อใจจริงๆฟิคนี้


    ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านค่า รอติดตามผลงานต่อๆไปนะคะ
    #4
    1
    • #4-1 JSLiL_G (@lomanaruk) (จากตอนที่ 1)
      20 สิงหาคม 2559 / 12:04
      แอร๊ยย คอเดียวกัน แคสนี่อะไรๆก็ดีนมาก ช่วยดีนก่อนคนแรก ห่วงความรู้สึกดีนตลอดเวลา
      ฟิคคู่นี้แบบภาษาไทยมีน้อยจิงๆค่ะ เลยต้องมาแต่งเอง 5555555
      ขอบคุณที่ชอบฟิคนะคะ ><
      #4-1
  3. #3 Wuyeol (@wuyeol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 22:07
    แคส!!!! จะพระเอกเกินไปแล้วนะ
    #3
    1
    • #3-1 JSLiL_G (@lomanaruk) (จากตอนที่ 1)
      20 สิงหาคม 2559 / 12:01
      ก็เพราะว่าเรื่องนี้นางเป็นพระเอก 5555
      #3-1
  4. วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 18:51
    เค้าหนุนตักกันมีความน่ารักกก หวานกันจนลืมไปแล้วว่ามีเบนนี่อยู่ด้วยรึป่าวคะ 55 *ปลอบเบนนี่* 

    แต่ก๊าวตอนเบนนี่กัดคอดีนมากเลยค่ะ พี่ดีนที่ไร้เรี่ยวแรงในอ้อมกอดเบนนี่ ฮืออออออ เห็นภาพไปไกลแล้ว

    จริงๆก็ชอบแซมดีนนี่แหละค่ะ แต่ไม่รู้ทำไมเวลาหาอ่าน มาจบที่เดสเทียลอยู่เรื่อยเหมือนกัน 555

    อาจจะเพราะว่าแซมชอบทำร้ายจิตใจพี่ดีนนค่ะ ฮืออ ss8 นี่งอนนางมากเหมือนกัน หนีไปชิปเบนนี่ดีนหนักมาก ฟฟฟ
    #2
    1
    • 17 สิงหาคม 2559 / 17:37
      แอบชิปเบนนี่ดีนอยู่กันค่า เสีนดาย บทมาน้อยเหลือเกิน ถถถถ
      แซมมี่ใจร้ายกับพี่ดีนบ่อยจนอยากชิปพี่ดีนกับคนอื่น คนอื่นเทคแคร์พี่ดีนมากกว่า 5555
      #2-1
  5. วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 18:12
    มาม่าอ่า อยากให้แคสกลับไปด้วย แงๆ เราเพิ่งเริ่มดูspnถึงแค่ซีซั่น4ที่เจอแคาครั้งแรก บอหเลยเจอครั้งแรกเราไม่ได้ใจนางรุนแรงกลัวมาหลอกกันอิอิ แต่เห็นนางในซีซั่นนี้แสดงว่านางเป็นคนดี อิอิ เชียร์จ้าา^3^ อยาใฟ้มีเรื่องยาวเรื่องนี้จัง หาอ่านยากมากเลยT_T สู้ๆค่ะไรต์
    #1
    1
    • #1-1 JSLiL_G (@lomanaruk) (จากตอนที่ 1)
      14 สิงหาคม 2559 / 20:16
      ในซีรีย์จริงแคสกลับไปแน่นอนค่ะ แต่ไม่ยอมกลับไปพร้อมดีน ถถถ
      ซีซั่น4แคสยังเป็นพวกเทวดาจ๋าอยู่ มีความดุ มีความนายหัว สั่งดีนนู่นนั่นนี่ แต่ซีซั่นหลังๆก็เริ่มมีความเป็นมนุษย์มนากับเค้าละ ที่เปลี่ยนไปก็เพราะดีนคนเดียว #ชงยาวๆ 55555
      ขอบคุณที่มาเมนท์นะคะ ><
      #1-1