☆ Secret Room!!! (No entry) ☆

ตอนที่ 7 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 มี.ค. 56

ใบสมัคร

 

รูป::

ชื่อ:: ลูมินิส เทเนบริส (Luminis Tenebris)

ชื่อเล่น:: มิส / ลู / เนบริส

ความหมายของชื่อ:: ลูมินิส = แสงสว่าง / เทเนบริส = ความมืด (แค่ชื่อก็ขัดกันเองและ...)

อายุ:: 17 ปี

เพศ:: เสะ? ชาย? ไบ? ได้หมด เหอๆ

เผ่าพันธุ์:: ซาตาน

นิสัย:: มิสคุง เด็กหนุ่มธรรมดาที่ไม่ธรรมดา? เอาความจริงก็คือดูภายนอกเป็นเด็กหนุ่มแสนจะธรรมดา ชอบเข้าโบสถ์บ่อยๆขัดกับเผ่าพันธุ์ตัวเองแบบสุดโต่ง ประมาณว่าไม่บอกไม่รู้ว่าหมอนี่คือซาตาน ค่อนข้างจะรักสันโดษ ไม่ชอบทำตัวเด่น แต่ก็ไม่ได้เป็นพวกเงาบางที่ชอบถูกลืมหรอกนะหรอกนะ ขึ้นชื่อเรื่องความจิตอ่อนๆ? คือ มิสคุงจะชอบทำตัวเหมือนวิญญาณเร่ร่อน คิดจะโผล่ก็โผล่ขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาหัวใจเกือบวาย แล้วเจ้าตัวก็จะยิ้มแบบจิตๆนิดๆแล้วก็จากไปอย่างล่องลอย(?) แล้วก็ชอบใช้ปากกาสี(ต้องปากกาสีเท่านั้นนะ!! ปากกาธรรมดามันไร้รสนิยม?)เขียนบริเวณแขนขาวๆของตัวเองอยู่บ่อยๆ ส่วนใหญ่จะวาดรูปอะไรก็ไม่รู้ ไม่ก็เขียนระบายอารมณ์? แถมขึ้นชื่อเรื่องความบ้าแอปเปิ้ลแบบสุดๆ? ประมาณว่าชีวิตนี้ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าขาดแอปเปิ้ลไป อะไรทำนองนั้น จะเห็นหมอนี่พกแอปเปิ้ลตลอดเวลา สรุปแล้วมิสคุงก็แค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่จิตอ่อนๆ ชอบเขียนแขนตัวเอง บ้าแอปเปิ้ล แค่นั้นเอง....

ประวัติ:: เด็กหนุ่มผู้เกิดอยู่ในเผ่าพันธุ์อันน่ารังเกียจอย่างซาตาน อาศัยอยู่กับแม่ที่บ้านโกโรโกโสเล็กๆติดกับโบสถ์ แม่ของเขาปลูกฝังให้มิสคุงรักโบสถ์ เพื่อไม่ให้มิสคุงได้ใช้พลังของตัวเองในทางที่ผิดจนต้องสลายไปอย่างพ่อของเขา มิสคุงจึงชอบเข้าโบสถ์และฝันว่าถ้าโตขึ้นจะบวชเป็นบาทหลวง แต่เมื่อมิสคุงอายุได้เจ็ดขวบ แม่ก็ถูกชาวบ้านจับไปเผาทั้งเป็น แต่มิสคุงยังรอด ทำให้เขาเกลียดเผ่าพันธุ์ของตัวเอง และเข้าองค์กร Lighten’ God เพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้าย

ความสามารถพิเศษ:: อยู่ๆก็มาแบบไม่ทันตั้งตัว(?) / ดูดวิญญาณ (พลังของซาตาน)

พลัง:: การดูดวิญญาณ

ยกตัวอย่างการใช้พลัง:: ตาของมิสคุงจะเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แวว แล้วจะมีรังสีแห่งความตายล้อมรอบตัว ต่อมาผู้ที่มิสคุงดูดวิญญาณก็จะมีท่าทางทรมาน มีไอวิญญาณลอยออกจากร่างกายมาที่ตัวของมิสคุง แต่คนๆนั้นจะไม่ตาย แค่มีชีวิตอยู่อย่างไร้วิญญาณ พบแต่ความโศกเศร้า และจะบ้าคลั่งฆ่าตัวตายเองในที่สุด

อาวุธ:: เคียว

ยกตัวอย่างการใช้อาวุธ:: บางทีมิสคุงก็รับจ๊อบเป็นยมทูตบ้างแก้เบื่อ ก็เลยมีเคียวสีดำทมิฬขนาดใหญ่เป็นอาวุธ วิธีใช้ก็เหมือนยมทูต คือฟันด้วยความเร็วสูง แล้ววิญญาณก็จะหลุดออกจากร่าง ไร้ความเจ็บปวด

ชอบ:: แอปเปิ้ล / ปากกาสี

เกลียด:: เผ่าพันธุ์ของตัวเอง

กลัว:: หนู... ถ้าเจอจะโกยอ้าวแบบไม่คิดชีวิต

บทที่ต้องการสมัคร:: คนของ Lighten’ God

เพิ่มเติม:: -

 

คำถาม

ยินดีต้อนรับ เชิญนั่งก่อนเสียงทุ้มต่ำจากเจ้าของร่างสูงโปร่ง ผู้มีนัยต์ตาสีโกเมนสดดุจเลือด พูดขึ้นพลางผายมือ ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามของตน

ครับเด็กหนุ่มผู้มาใหม่รับ แล้วก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ ภายนอกเขาดูเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาๆทั่วไป แต่ภายในนั้นยากที่จะรู้

ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไร

ลูมินิส เทเนบริสครับเด็กหนุ่มตอบ สีหน้ายังคงความสุภาพ

งั้นเหรอ แล้วท่านคิดว่า การต่อสู้ระหว่างสององค์กรใครจะชนะ

ผม...ไม่รู้หรอก เรื่องการต่อสู้เพื่อยึดครองโลกไม่ได้อยู่ในอุดมการณ์ของผมตอนเข้าองค์กรลูมินิสตอบเรียบ พลางหยิบแอปเปิ้ลสีแดงสดออกมา

แล้วท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับองค์กรของท่าน

มันจะดีมากถ้าไม่ได้ต่อสู้เพื่อยึดครองโลกแบบนี้ น่าสมเพศจริงๆเด็กหนุ่มส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนกัดแอปเปิ้ลคำหนึ่ง

หึ มาถึงคำถามสุดท้ายที่ข้าจะถามท่านแล้ว ท่านคิดว่าท่านจะได้เข้าร่วมกับองค์กรหรือไม่

ไม่รู้สิ แต่คงได้ล่ะมั้งแอปเปิ้ลลูกที่หนึ่งหมดไปอย่างรวดเร็ว ลูมินิสหยิบลูกที่สองขึ้นมาทานต่อทันที

งั้นรึ งั้นข้าคงต้องขอให้ท่านโชคดีเมื่อจบคำพูดของชายหนุ่ม ร่างของเขาก็หายไปทันทีราวกับไม่มีคนเคยอยู่มาก่อน

“โชคดีเหรอ? นั่นขึ้นอยู่กับพระเจ้าสินะ? ถ้าอย่างนั้น ผมคงไม่ได้รับสิ่งนั้นหรอก” เด็กหนุ่มกล่าวทิ้งท้ายกับความว่างเปล่า แล้วก็หายไปแบบไม่มีเคยอยู่มาก่อนเช่นกัน

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น