[ exo SF/OS ] คลังฝัน - chanbaek

ตอนที่ 24 : (OS) My part -kaihun

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    10 ม.ค. 59




MY PART



 








ทำไมคนเราถึงต้องมองคนอื่นจากภายนอกเป็นอันดับแรก

 

ก็เพราะว่าสิ่งแรกที่เราเห็นจากคนอื่นนั้นคือภายนอกละมั้ง

 

เช่น หน้าตา คือสิ่งแรกที่เราสามารถมองเห็นได้จากทุก ๆ คน เรียกถ้าว่าใครที่เกิดมาหน้าตาดีหน่อยมักจะถูกยกย่องสรรเสริญให้เป็นบุคคลที่น่าจับตามองทุกอย่างก้าว จะทำอะไรก็มักจะอยู่ในสายตาของคนอื่นเสมอ ต่างกับคนที่เกิดมาแล้วหน้าตาไม่ได้ดีอะไรมากก็จะถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่ของบุคคลหน้าตาธรรมดา

 

รองจากหน้าตาก็คงจะเป็นลักษณะการแต่งตัว นี่ก็คงเป็นอีกสิ่งที่มองเห็นได้ชัดที่สุด เอาจริงแล้วพวกสไตล์การแต่งตัวก็เป็นตัวชูโรงให้กับหน้าตา ถึงแม้ว่าหน้าตาจะไม่ได้ดีมาก หากแต่สามารถจับผ้าชิ้นนู้นชิ้นนี้มาปรับแต่งให้เข้ากัน ก็สามารถขับให้ใบหน้าดูเด่น แถมยังบ่งบอกรสนิยมของตัวเองอีกด้วย

 

ถัดมาก็คือเครื่องประดับ อืม.. เครื่องประดับก็สำคัญเหมือนกันนะ เพราะว่าเครื่องประดับก็บอกรสนิยมการแต่งกาย ช่วยเสริมจุดด้อยให้ดูไม่บกพร่อง แต่ถ้าเยอะเกินไป แทนที่จะดูน่ามองอาจกลายเป็นว่ารกตาเปล่า ๆ

 

อย่างสุดท้ายที่สำคัญพอ ๆ กับหน้าตาและสไตล์การแต่งตัวก็คงจะเป็นบุคลิก นี่ก็เป็นอีกอย่างที่สำคัญเพราะเป็นสิ่งแรกที่สามารถทำให้ดึงดูดสายตาได้พอ ๆ กับหน้าตา เคยสังเกตกันบ้างไหมว่าคนที่มีบุคลิกภาพดีมักจะน่ามอง ไม่ว่าจะเป็นท่วงท่าการเดิน การนั่ง แม้ว่าเจ้าตัวจะยืนอยู่เฉย ๆ ก็ดูดีได้โดยที่ไม่ต้องทำอะไรมาก

 

แต่นอกเหนือจากสิ่งที่พูดมาทั้งหมดนั้น คิมจงอิน คิดว่า สิ่งที่ทำให้คนเราน่ามองที่สุดก็คงจะเป็นหน้าตาและรูปร่าง..

 

แน่นอนว่าหน้าตาคืออย่างที่สองที่เขาจะมองถัดจากสรีระ ไม่ได้กามนะ แต่เป็นชอบมองร่างกายมาก่อนเป็นอันดับแรก

 

เพราะร่างกายบ่งบอกอะไรได้หลายอย่าง ผิวดี หุ่นได้ อะไรก็น่ามองไปหมด ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย จงอินก็คิดว่าคนพวกนี้ยังไงก็น่ามองอยู่ดี

 

ลองสังเกตดู มันจะเป็นธรรมชาติทุกครั้งเมื่อคุณเห็นใครสักคนที่เดินผ่าน หากว่าคนเหล่านั้นมีรูปร่างที่สะกดสายตาของคุณ

 

คุณคือสหายของผม

 

 

 

แต่ถ้าตอนนี้คุณกำลังมองคนเดียวกับที่ผมมองอยู่

 

เราคือศัตรูกัน..

 

 

‘โอเซฮุน’ เดือนเฟรชชี่คณะเภสัชที่เพิ่งได้ตำแหน่งมาหมาด ๆ พ่วงท้ายด้วยตำแหน่งเดือนมหาลัย สร้างความฮือฮาและตื่นตาตื่นใจสำหรับสาว ๆ ที่พากันคลั่งไคล้ใบหน้าหล่อเหลานั่น ยิ่งไปกว่านั้นคือทั้งลักษณะการพูดจาและการวางตัวก็จัดว่าอยู่ในกลุ่มคนอัธยาศัยดี เป็นที่ต้องการของประชากรในมหาลัยเป็นอย่างมาก ดวงตาเรียวโค้งตามรอยยิ้มทุกครั้งที่มีคนเข้ามาพูดด้วย คำพูดหวานและอ่อนน้อม ทำให้หลายคนหลงใหลกับความน่ารักของเจ้าตัว

 

และเขาลือกันว่า เซฮุนคือเฮเลนแห่งเภสัชฯ

 

ไม่รู้ว่าเจ้าตัวไปทำอะไรมา ทำไมถึงได้ถูกเรียกว่าเฮเลนทั้ง ๆ นั่นมันคือฉายาของผู้หญิงที่สวยมากพอที่จะทำให้เกิดการแย่งชิง เห็นลือกันว่าหน้าตาดีมากจนพวกเดือนรุ่นพี่หลายคณะมีเรื่องกัน บ้างก็เขม่นกันจนมองหน้ากันไม่ติดก็มี

 

จงอินไม่เคยเข้าใจว่าจะแย่งชิงกันไปทำไมกับอีแค่ผู้ชายคนเดียว จนเมื่อได้เจอกับใบหน้าของใครอีกคนเข้าอย่างจัง

 

โอเค เป็นกู กูก็จะแย่งวะ

 

 

สาบานได้ ว่าเกิดมาไม่เคยเจอใครน่ามองขนาดนี้มากก่อน ไอ้ตอนแรกก็แอบนึกหมั่นไส้อยู่ไม่น้อยที่เห็นใคร ๆ ก็พูดถึงแต่โอเซฮุน มันเป็นใครวะ ทำไมถึงได้มีอิทธิพลมากมายอะไรขนาดนี้ ทั่วทุกพื้นที่ในมหาลัยต่างพูดถึงแต่ผู้ชายคนนี้

 

 

และวันนี้จงอินก็เข้าใจแล้วว่าทำไม

 

 

 

 

 

ครั้งแรกที่เห็นคืองานแข่งกีฬาเมื่อตอนกลางเทอม จงอินและชานยอลอยู่ในชมรมช่างภาพของมหาวิทยาลัย พอมีงานต่าง ๆ พวกเขาก็มักจะได้รับสิทธิพิเศษให้เข้าออกพื้นที่ปิดได้อย่างอิสระ แต่วันนี้มันไม่มีความจำเป็นอะไรสำหรับจงอินเพราะพื้นที่ที่เขารับผิดชอบในวันนี้คือบริเวณหน้าสนามฟุตบอล

 

ขบวนพาเหรดหลากคณะถูกตกแต่งอย่างสวยงามอลังการงานสร้างยิ่งกว่าขบวนสวนราชพฤกษ์ หนุ่มหล่อสาวสวยถูกจับแต่งตัวให้อยู่ในชุดฟู่ฟ่าต่าง ๆ ตามคอนเซปต์ของแต่ละคณะ ด้วยความที่มหาลัยเขาใหญ่พอตัว ขบวนนั้นจึงได้ยาวเหยียดเอามาก ๆ

 

จงอินกดชัตเตอร์ถ่ายภาพตามขบวนจนเมื่อถึงคณะเภสัชศาสตร์ที่ผู้คนต่างรอคอยเพราะเขาบอกว่าคฑากรไม้หนึ่งของคณะนี้เด็ดมาก ไอ้คำว่าเด็ดมากของคนอื่นนี่จะเด็ดเท่าของจงอินรึเปล่าล่ะ จนเมื่อขบวนเคลื่อนเข้ามาใกล้นั่นแหละ ลมหายใจของชายหนุ่มก็เหมือนขาดห้วงไปชั่วขณะ

 

รูปร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มสวมชุดนิสิตนักศึกษาถูกระเบียบ เสื้อแขนยาวพอดีตัวอวดสัดส่วนถูกติดกระดุมเม็ดถึงคอ เรียวขาภายในกางเกงสแลคที่ก้าวเดินมามันคล้ายกับว่าเหยียบย่ำใจคนมองจนตาละห้อยตามกันไป มือซ้ายไขว้หลังแอ่นอกเชิดเล็กน้อย ใบหน้าขาวใสยิ่งกว่านักร้องเกาหลีกำลังเฉิดฉายอยู่หน้าสุดของขบวน

 

เชี่ย...

 

โดนหว่ะ

 

 

 

ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่าคฑากรชายคนนั้นชื่อ โอเซฮุน ตอนนั้นจงอินก็ได้แต่อ้าปากเหวออย่างตกใจ คนนี้หรอที่เขาพูดถึงกันให้ว่อน นี่กูไปอยู่ไหนมาทำไมถึงไม่เคยรู้จัก แต่ในจังหวะที่กำลังจะยกกล้องกดรัวชัตเตอร์ใส่นั้น อีกฝ่ายก็ควงไม้คฑาในมืออย่างคล่องแคล่วก่อนจะโยนมันขึ้นฟ้าจนไม้คฑาหมุนควงอยู่ในอากาศ

 

และจังหวะนั้นที่ไม้คฑาหล่นลงมา มือเรียวก็ชูขึ้นก่อนที่ไม้จะหล่นถึงมือในจังหวะที่สวยงามพอดี แต่จงอินกลับไม่ได้รู้สึกว่าจังหวะรับสวยงามนั่นจะเรียกเสียงโห่เชียร์ปรบมือมากแค่ไหน เขากลับรู้สึกว่าตอนที่ไม้คฑามันอยู่กลางอากาศแล้วหล่นลงมา

 

ตอนนั้นแหละ..

 

ไม้คฑาปักกลางอกจงอินอย่างจัง

 

สัดเอ้ย กูชอบหว่ะ

 

อยากได้

 

ทำไงดี

 

 

 

 

 

“มึง มันมาละ” เสียงของจุนมยอนสะกิดเรียกเพื่อนตัวขาวให้หันไปมองหน้าห้องเลคเชอร์ที่มีร่างสูงผิวแทนของใครบางคนยืนอยู่ เซฮุนเหลือบไปมองก่อนจะพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้ยังไม่หยุดจีบเขาอีกหรอ

 

“เย็นนี้กูติดรถมึงกลับหอด้วยได้ไหม” เซฮุนถามเพื่อนซึ่งจุนมยอนก็เลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย

 

“ทำไมไม่ให้มันไปส่งล่ะ เห็นเมื่อวันก่อนมึงก็ไปกับมันหนิ” เอ่ยแซวเพื่อนตามประสาเพราะจำได้หลายวันที่แล้วเขายังเห็นเซฮุนนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปกับคิมจงอินอยู่เลย ไหงวันนี้ถึงอยากให้เขาไปส่งแทนล่ะ

 

“ไม่เอาอ่ะ กูเบื่อหน้ามัน” เซฮุนตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือบนโต๊ะต่อ

 

“ปากก็บอกว่าเบื่อ แต่ที่ข้อมือนี่ใส่กำไลของเขาทำไมวะ” เซฮุนเหลือบมองข้อมือของตัวเองด้วยความตกใจก่อนจะรีบเอามือลงไว้ใต้โต๊ะเพื่อไม่ให้เพื่อนเห็น แต่ก็คงไม่พ้นสายตาของจุนมยอนอยู่ดีเพราะอีกฝ่ายเอาแต่แซวแล้วแซวอีกจนเซฮุนขี้เกียจบอกให้มันหยุดพูด

 

“ยุ่งหน่า” ชัดสีหน้าให้เพื่อนอย่างรำคาญหากแต่ไม่ได้สร้างความขุ่นเคืองให้กับจุนมยอนมากนัก เสียงอาจารย์หน้าห้องดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะเริ่มบทเรียนต่อไป ระหว่างที่ฟังเสียงโมโนโทนพูดบรรยาย โทรศัพท์มือถือของเซฮุนก็สั่นเตือนข้อความเข้าจนต้องหยิบขึ้นมาดู

 

 

JONG-I-N

เลิกเลทหรอวันนี้ 15:22

รอหน้าห้องนะ 15:22

 

HUNPHA

รอทำไม กลับใครกลับมัน 15:24

 

JONG-I-N

ก็อยากกลับพร้อมฮุน 15:25

เรื่องเมื่อวาน ขอโทษ 15:25

ผิดไปแล้ว 15:26

ขอโทษนะครับ 15:26

 

 

เซฮุนอ่านข้อความที่ส่งมาอีกฝ่ายก่อนจะพรูลมหายใจเบา ๆ กดล็อกหน้าจอโดยไม่คิดจะตอบอะไรกลับไป  เมื่อวานคิมจงอินบอกว่าจะมารับเขาที่คณะตอนห้าโมงเย็น เซฮุนไม่ได้อยากจะรอแต่เพราะขี้เกียจเดินกลับเลยถือโอกาสติดรถอีกฝ่ายกลับหอ จนเมื่อหกโมงเขาก็ยังไม่เห็นวี่แววของรุ่นพี่คณะนิเทศที่ตามจีบเขามาตั้งแต่งานกีฬาของมหาลัย

 

เกือบห้าเดือนเห็นจะได้ที่จงอินหมั่นเข้าหาเสมอ ทั้งพูดจาปะเหลาะ ป้อคำหวาน เข้ามาทัก และอีกหลาย ๆ อย่างที่เซฮุนรู้สึกไม่ชอบเลยสักนิด ใช่ คิมจงอินหน่ะไม่ใช่สเปคของเขาเลย ดูจากลักษณะแล้วก็ดูเป็นพวกกะล่อนปลิ้นปลอนหลอกแดกไปเรื่อย

 

และเขาก็คิดว่าจงอินคงจะหลอกเขาเหมือนกัน

 

ไม่รู้สิ จะบอกว่าเซฮุนมองโลกในแง่ร้ายเกินไปก็ไม่ใช่ แต่เพราะว่าเกิดมาเป็นบุคคลที่คนอื่นยกย่องให้เป็นเดือนคณะแถมยังได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยมาครอง มันทำให้ชีวิตของเซฮุนลำบากเพิ่มเป็นเท่าตัว จากที่มีคนเข้าหาอยู่แล้วก็มีแต่คนเข้าหามากขึ้นยิ่งกว่าเดิม ทั้งจริงใจบ้าง ไม่จริงใจบ้าง เซฮุนรู้สึกเหนื่อยที่จะต้องศึกษานิสัยคนเหล่านั่น

 

เพราะงั้นเขาจึงเลือกไม่สนใจเลยดีกว่า

 

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่คุยกับใคร เขายิ้มแย้มอัธยาศัยดีกับคนอื่นอยู่เสมอจนเรียกได้ว่าเป็นขวัญใจของคนเกือบทั้งมหาลัย แต่ก็นะ ใช่ว่าใช้ชีวิตแบบนี้แล้วอะไรมันจะง่ายขึ้นโดยเฉพาะเรื่องของความรัก แต่เพราะว่าไอ้นิสัยอัธยาศัยดีเกินไปมันทำให้เขาเริ่มลำบากในเรื่องของด้านความรู้สึกนี่สิ เซฮุนแทบจะแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าคนที่เขาหานี่ต้องการจะจีบจริง ๆ หรือแค่หยอกกันเล่น ๆ

 

เพราะงั้นใครที่เข้ามาเขาจะถือว่าจีบเล่นหมด

 

ยกเว้นผู้ชายคนนั้น

 

คิมจงอิน

 

เป็นคนแปลกประหลาด ไม่รู้ว่าเอาความหน้าด้านหน้าทนมาจากไหนถึงได้ตามติดเขาไม่เลิก แต่ไม่ได้ติดชนิดว่าน่ารำคาญ แต่เพราะหมอนั่นชอบกวนประสาทและเซฮุนก็รู้สึกปวดหัวทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้ ห้าเดือนที่ผ่านมาก็ใช่ว่าจะกวนกันตลอด มีดีบ้างร้ายบ้างสลับกันจน รู้ตัวอีกทีก็เหมือนจะสนิทกับคนคนนั้น แต่พอนึกดูอีกทีมันก็แค่ความเคยชินซะมากกว่า

 

ในทีแรกเซฮุนไม่ได้สนใจว่าจงอินนิสัยเป็นยังไง ก็บอกแล้วว่าไม่ได้อยู่ในสายตา แต่เพราะว่าอยู่ด้วยกันบ่อยขึ้นเลยทำให้รู้เรื่องราวของอีกฝ่ายมาพอสังเขป และคิมจงอินคือผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าน่าอิจฉาที่สุดในมหาลัย เพราะบรรดาแฟนเก่าของหมอนั่นเป็นถึงดาวคณะหรือพวกสาว ๆ น่ารัก ๆ เกือบทั้งหมด

 

ใช่ เกือบ 99.99 % เป็นผู้หญิงที่หน้าตาดีเอามาก ๆ

 

เพราะงั้นมั่นใจได้เลยว่าร้อยทั้งร้อยจงอินต้องชอบผู้หญิงแน่ ๆ แต่ที่ประหลาดไปกว่านั้นคือจู่ ๆ หมอนั่นก็หันมาจีบเขาที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน ใครเอาอะไรให้มันกินหรือว่าประสาทกลับกันแน่วะ ไม่เข้าใจตรรกะนี้

 

แต่เขาก็ได้ยินมาบ้างเรื่องของจงอินว่าให้ระวังตัว เพราะชายหนุ่มเป็นพวกชอบมองคนที่หน้าตา เรียนนิเทศฯสาว ๆ ในคณะก็คงจะสวยจนเบื่อถึงกับต้องไปเลาะเอากับคณะอื่นบ้าง ทั้งหญิงทั้งชายจนสุดท้ายเซฮุนก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายของจงอิน

 

บอกตามตรงว่ารู้สึกไม่ดี.. ไม่ดีเลยสักนิด

 

ด้วยเหตุผลนั้นทำให้เซฮุนไม่อยากใจอ่อนให้จงอิน มีบ้างแหละที่เผลอใจสั่นตามคำหยอดของอีกฝ่าย นี่ก็คนนะไม่ใช่พระอิฐพระปูน บางทีก็ยอมให้มากเกินไปจนจงอินได้ใจก็มี แต่ก็อย่าหวังว่าจะคิดอะไรไปไกลกว่านี้เลย เพราะเมื่อวานอีกฝ่ายก็เพิ่งสร้างเรื่องมา

 

แม่งบอกให้กูรออยู่ที่คณะเพราะจะมารับ ควาย หกโมงแล้วกูก็ยังไม่เห็นหน้ามึงเลย

 

แถมยังรู้มาอีกว่ามึงขับรถไปส่งสาวอีกคณะ

 

เออ อยากจะไปจีบไปพลอดรักกับใครก็เชิญ

 

 

 

 

 

คาบเรียนได้สิ้นสุดลงพร้อมกับเสียงอาจารย์เอ่ยปล่อยให้นักศึกษาคณะเภสัชฯออกจากห้องเลคเชอร์ จงอินที่นั่งแกร่วรอเซฮุนอยู่หน้าห้องก็ถึงกับนั่งตัวตั้งรอใครอีกคนเดินออกมาจากห้อง เซฮุนไม่ตอบข้อความเขาเลยสักนิด และก็เดาไม่ยากว่าทำไมเด็กนั่นถึงไม่ยอมตอบ

 

เพราะเมื่อวานเผลอลืมตัวขับรถไปส่งสาวเฉยเลยไง

 

โดนซะงั้น

 

และวันนี้จงอินก็จะมาง้อให้ได้ ไม่หายงอนกูก็จะง้อจนกว่าจะหายนั่นแหละ

 

และเมื่อเห็นว่าร่างโปร่งของคนในความคิดกำลังเดินออกมา จงอินก็รีบเข้าประชิดตัวทันที เซฮุนเหลือบมองด้วยสีหน้าไม่พอใจพลางทำเสียงจิ๊ในลำคอ เดินเบี่ยงหลบออกไปอีกทางแต่จงอินก็ไม่ยอมปล่อยอีกคนไปง่าย ๆ จะหันไปหาจุนมยอนไอ้เพื่อนบ้าก็ดันโบกมือให้แล้วพูดปากเปล่าว่า

 

โชคดีมึง

 

จากนั้นแม่งก็เดินหนีกูไปเฉยเลย

 

ไอ้จุ๋ม!!

 

 

 

“หลบหน้าพี่ทำไม” จงอินถาม

 

“ใครหลบ ถอยออกไป จะกลับแล้ว” เซฮุนพูดในขณะที่ไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย

 

“เดี๋ยวไปส่ง”

 

“ไม่ต้องมายุ่ง จะไปไหนก็ไปเลยไป” บอกปัดอย่างรำคาญแล้วเดินหลบไปอีกฝั่ง แต่ไม่ทันไรข้อมือก็ถูกจงอินจับไว้ก่อนจะลากให้เป็นฝ่ายเดินตาม จังหวะนั้นเซฮุนก็พยายามชักแขนตัวเองกลับมาแต่เพราะอีกฝ่ายมีแรงที่มากกว่า ไม่ว่าจะฉุดยื้อกันแค่ไหน เซฮุนก็เป็นฝ่ายที่ต้องเดินตามจงอินไปอยู่ดี

 

จนเมื่อลากมาถึงลานจอดรถข้างหลังตึกเซฮุนก็อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอสะบัดมือออกจนหลุดแล้วหมุนตัวเดินกลับไป แต่ถึงยังไงจงอินก็เร็วพอที่จะคว้ามือคู่สวยไว้อีกครั้งจนได้

 

“ทำไมถึงดื้อแบบนี้ล่ะ”

 

“ใครดื้อ พูดให้มันดี ๆ หน่อย”

 

“ฮุนไง ดื้อ”

 

“ไม่ตลก ปล่อยได้ละ ลากมาทำไม อยากกลับก็กลับเองดิ” ร่างโปร่งยังคงหงุดหงิดไม่เลิก มีอย่างที่ไหนมาทำหน้าตาเหมือนกับว่าไม่เคยทำอะไรผิดมาก่อน แบบนี้เห็นแล้วมันก็ยิ่งน่าหมั่นไส้ คิดว่าจะมารับไปส่งแล้วจะหายงอนหรอวะ

 

...

 

เดี๋ยวนะ นี่เซฮุนงอนจงอินหรอ

 

“พี่ก็ไม่ตลกเหมือนกัน” จงอินพูดพร้อมกับจ้องใบหน้าขาวนิ่ง ก็บอกไปแล้วว่าถ้าวันนี้ไม่หายงอนยังไงก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น “ยังโกรธพี่เรื่องเมื่อวานอยู่หรอ”

 

“โกรธทำไม เป็นอะไรกันทำไมถึงต้องโกรธ” เซฮุนก็รีบสวนตอบไปอย่างฉับพลันทำเอาคนฟังตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่หน้าตาและอินเนอร์มาเต็มมาก สายตานี่จิกแรงมาก มืนี่ถ้าทึ้งหัวจงอินได้คงทำไปนานแล้ว ดุสุด

 

เชี่ย รุนแรงหว่ะ ชอบ..

 

“ก็..” จงอินถึงกับคิดหาคำพูดแก้ตัวไม่ออกเพราะงานนี้ตัวเองก็เป็นฝ่ายผิดเต็ม ๆ ที่ผิดนัดอีกฝ่าย โธ่ ก็คนเรามันก็ต้องมีพลั้งเผลอกันบ้าง แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะเลิกชอบเซฮุนเลยนะ

 

“ถ้าไม่รู้จะพูดไรก็ไม่ต้องพูด ปล่อย” พอเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของอีกฝ่ายเซฮุนก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก อดตำหนิตัวเองไม่ได้ที่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนดีที่เข้ามาหาเขาแบบจริงใจ แต่ที่ไหนได้ ก็หลอกหลวงกันเหมือนทุก ๆ คนนั่นแหละ

 

“เดี๋ยวดิ ฟังพี่อธิบายก่อน” จงอินยังไม่ยอมแพ้ เขาเดินเข้าไปขวางเซฮุนอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตาละห้อยแกมขอร้องให้คนตรงหน้า สงสารพี่สักนิดนะคนสวย “เพื่อนพี่มันวานให้ไปส่งแฟนมันอ่ะเพราะรถมันเสีย”

 

“แล้วเพื่อนพี่นี่ไปส่งเองไม่ได้รึไง? แล้วแฟนเพื่อนที่จำเป็นต้องเอานมเบียดหลังไหม”

 

สัด แบบนี้มันหึงกูชัด ๆ

 

“หึงพี่หรอ” จุดนี้กูไม่ได้สนใจจะอธิบายห่าไรแล้ว ยิ่งเห็นปฏิกิริยาของเซฮุนที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จงอินก็รู้สึกว่าหัวใจตัวเองยิ่งพองโตอย่างบอกไม่ถูก อยากจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายสีหน้าของเซฮุนตอนนี้เอาไว้ดูชิบหาย ไอ้ตอนที่คิ้วขมวดแล้วปากชมพู ๆ นั่นยู่เข้าหากัน

 

สัดเอ้ย โคตรน่ารัก

 

“จะหึงทำไม บ้าป้ะ?” คนปากแข็งยังไงก็เป็นคนปากแข็ง เซฮุนหันหน้าหลบไปอีกทางเพื่อไม่ให้ชายตรงหน้าสังเกตอาการผิดแปลกของตนได้

 

“โธ่ หึงก็บอกว่าหึงสิ แบบนี้เริ่มใจอ่อนกับพี่แล้วใช่ไหม” อดไม่ได้ที่จะแกล้งหยอกเย้าคนอายุน้อยกว่าเล่น

 

“เหอะ มุกหยอดกาก ๆ อ่ะนะจะทำให้ใจอ่อน ประสาท”

 

เออ เซฮุนเนี่ยแหละประสาท กูใจอ่อนไงประเด็น

 

“แล้วที่ทำให้อยู่ทุกวันนี้ใจอ่อนบ้างไหม ไม่ใช่แค่มุกที่พี่หยอดดิ หมายถึงที่พี่ไปรับไปส่งเรา โทรหาทุกวัน ดูและสม่ำเสมองี้ ใจอ่อนบ้างไหม” น่าแปลกที่จู่ ๆ จงอินก็พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วไม่เคยพูด ทั้งยังทำหสีหน้าจริงจังอีกต่างหาก

 

“ใคร ๆ ก็ทำได้ป้ะวะ ถ้าไม่ไหวก็เลิกจีบไปดิ” พูดจบก็หันหน้าหนีไปทางอีกทางอย่างหงุดหงิดใจ ไอ้ที่พูดนี่เพื่อต้องการขอความเห็นใจหรอวะ ไม่ได้ผลหรอกโว้ย

 

“จะเลิกจีบได้ไง ก็ชอบไปแล้ว”

 

“.............”

 

“จริงจังนะเนี่ย”

 

 

แค่ประโยคไม่กี่ประโยคของจงอินทำเอาจิตใจของเซฮุนสั่นคลอน ให้ตายสิเขาไม่ชอบจงอินเวลาจริงจังเลยสักนิด มันอันตรายเกินไป เซฮุนต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่ก่อนที่มันจะสายไป

 

“เซฮุน”

 

“อะไร”

 

“ใจอ่อนกับพี่บ้างรึยัง” จงอินถามอีกครั้งพร้อมกับบุ้ยปากทำสีหน้างอง้ำ นี่ไม่ได้เรียกร้องความสงสารอะไรทั้งนั้นนะ แต่แอบขอความเห็นใจล้วนเล็ก ๆ ตามจีบมาห้าเดือนมือก็ยังไม่ได้จับ มากสุดก็แค่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ หลอกจับนิดจับหน่อยก็ฟาดเข้าให้ ทำอะไรก็โดนตลอด

 

เออ ฉันผิดเอง

 

“ถามแบบนี้ใครมันจะตอบวะ” พูดด้วยน้ำเสียงเหวี่ยง ๆ ไอ้หมอนี่มันบ้ารึไงใครใช้ให้ถามคำถามแบบนี้ ทักษะจีบคนก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เรียนนิเทศฯซะเปล่าแต่สกิลนี่ขี้หมามาก มุกหอยกาบนี่เขาได้ยินจนเบื่อ และยังต้องมาเบื่อมากกว่าเดิมเมื่อผู้ชายคนนี้ขยันมาหยอดใส่เช้าเย็น

 

เซฮุนจะบ้า!

 

“แล้วต้องทำยังไงถึงจะตอบ” เซฮุนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพรูลมหายใจออกมา

 

“ขอถามหน่อยเหอะ คิดยังไงถึงจีบ ก็รู้แล้วหนิว่าไม่ได้ชอบ”

 

“ก็พี่ชอบพี่อยากจีบ ฮุนไม่ชอบพี่ สักวันก็ต้องชอบพี่” อืม เมื่อกี้กูเกือบสงสารแล้วแท้ ๆ แต่พื้นหน้านี่ก็ยังหนาเหมือนเดิม “แต่พี่มั่นใจว่าพี่ไม่ได้เหมือนคนอื่น ๆ ที่เข้ามาหาฮุนเพราะเรื่องหน้าตาหรอกนะ จริง ๆ แล้วที่พี่จีบฮุนก็เพราะว่าฮุนหน้าตาดีนั่นแหละ”

 

“.................”

 

“แต่เพราะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่า ถึงฮุนหน้าตาไม่ดีพี่ก็จะจีบต่อไป แต่เพราะว่าฮุนหน้าตาดีพี่ก็จะถือว่าเป็นกำไรของชีวิต” เหมือนจะจริงจังแต่ก็กลับมาตายรังเหมือนเดิม เซฮุนถึงกลับกลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย นี่แม่งจะเอาจะทุกเม็ดเลยรึไงวะ

 

“พี่จริงจังมากเลยนะเซฮุน ไม่เคยจริงจังกับใครขนาดนี้มาก่อนเลย” จงอินที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยังพูดจาไม่จริงจังพอก็พูดย้ำให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าตนจริงใจมากด้วยจริง ๆ ไม่ได้หวังมาหลอกหรืออยากได้เพราะหน้าตาหรอกนะ ถึงนั่นจะเป็นเหตุผลแรกแต่ตอนนี้เขาจะถือว่ามันคือกำไร

 

เพราะการได้เซฮุนเป็นแฟนคือสิ่งที่อยากได้มากที่สุดในตอนนี้

 

“จะเชื่อได้ไงว่าจริงจัง” นิ่งไปเกือบห้านาทีเซฮุนก็ถามขึ้นมาบ้าง คราวนี้จงอินถึงกับยืดตัวตรงคล้ายกับพวกทหารโดยนายจับได้

 

“ให้ทำไรก็ได้ พี่ยอมฮุนหมดทุกอย่าง ขอแค่บอกมา” อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นด้วยความตื่นเต้น ในใจนี่พองโตจนเหมือนอึ่งบวมน้ำ แต่จังหวะนี่น้องฮุนขออะไรมาพี่ก็ยอมหมด เพื่อน้องฮุนจงอินทำได้

 

เซอุนนิ่งงันไปกับท่าทีของคนตรงหน้า แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “หยิบมือถือขึ้นมา”

 

“ห้ะ” ถึงกับร้องฉงนอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดใจคำสั่งคนตรงหน้า จงอินล้วงมือถือตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างง ๆ “แล้วไงต่อ”

 

“ให้เวลาห้านาทียืนนึกว่าคุยกับใครบ้าง”

 

“................”

 

“พิมพ์ตอบแชททุกคนไปว่า ขอโทษครับ ผมมีแฟนแล้ว ทั้งเก่าทั้งใหม่พิมพ์ตอบกลับไปให้หมด” คำสั่งแปลก ๆ ของเซฮุนทำเอาจงอินใจกระตุกวูบ ให้ตายสิ น้องรู้ได้ไงวะว่ากูคุยเยอะ แต่การมาสั่งให้พิมพ์บอกแบบนี้รู้สึกเห็นปลายทางที่มีแสงสีชมพูอยู่ร่ำไร

 

จงอินกดเข้าแอปพลิเคชันที่คุยกับคนในสต๊อกไว้ก่อนจะพิมพ์ตามที่อีกฝ่ายบอกแล้วกดส่งไป ถึงแม้ว่าตอนแรกก็แอบยั้งใจคิดอยู่ว่ากูจะทำดีไหมวะ ถึงทำไปก็ใช่ว่าเซฮุนจะยอมมาเป็นแฟนกูซะหน่อย

 

เอ้า นึกได้อีกทีก็กดส่งไปหมดแล้ว และไม่นานข้อความก็ถูกตอบกลับมาทั้งแบบประโยคคำถาม หรือแม้แต่ประโยคต่อว่าก็มี

 

ขอโทษจริง ๆ พี่โดนบังคับ

 

“เสร็จยัง” เซฮุนเลิกคิ้วถาม จงอินจังพยักหน้าตอบพร้อมกับยื่นมือถือให้ดู อีกฝ่ายรับมันไปไล่ดูด้วยความรู้สึกพอใจอย่างประหลาด หากแต่ไม่อยากแสดงสีหน้าอะไรมากนอกจากยืดตัวแล้วกระแอมไอ

 

“เอ่อ.. พี่มีเรื่องสงสัย”

 

“อะไร”

 

“ที่ให้พี่พิมพ์บอกว่าขอโทษครับ ผมมีแฟนแล้วเนี่ย ฮุนยอมเป็นแฟนพี่แล้วหรอ” จงอินที่เพิ่งนึกได้ก็ใจกล้าถามออกไปตรง ๆ

 

“ใครบอกว่าจะยอมเป็นแฟน”

 

“อ่าว” ถึงกับร้องเสียงหลงอีกรอบอย่างตกใจ สัดเอ้ย นี่กูโดนเดือนเภสัชฯเล่นงานจนอ่วมเลย แล้วนี่ถ้าก้าวออกจากตึกคณะไปกูคงโดนเด็กในสต๊อกไล่ฆ่าแหง ๆ

 

“ที่ให้พิมพ์บอกไปแบบนั้นเพราะจะได้เท่าเทียมกันไง”

 

“..................”

 

“ตอนพี่จีบผม ผมก็ไม่ได้คุยกับใคร เพราะงั้นถ้าพี่อยากจะจีบผมจริง ๆ ก็ห้ามคุยกับคนอื่น” คำพูดตรงไปตรงมาของเซฮุนทำเอาจงอินสะอึกไป รู้สึกเหมือนโดนอีกฝ่ายตบหน้าทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วมือของเซฮุนก็ยังอยู่ที่เดิม

 

“แล้วแบบนี้ก็ยอมเปิดใจให้พี่แล้วดิ?”

 

“เปล่า”

 

“อ่าว”

 

“ถ้าอยากจะเป็นแฟนจริง ๆ ก็ทำตัวให้มันจริงจังกว่านี้หน่อย”

 

“..................”

 

“ตามจีบตั้งนาน พยายามอีกนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป”

 

“เป็นดิ คนตามจีบก็หมดกำลังใจเป็นนะรู้ไหม” จงอินพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ถึงแม้ว่าจะในใจจะลิงโลดดีใจมากแค่ไหนก็ตาม เออไม่ดีใจก็ให้มันรู้ไหมสิเจอพูดแบบนี้ใส่ อีกไม่นานเซฮุนก็ต้องของจงอินแน่ ๆ

 

ฟันธงเลย!

 

“แค่นี้ทำท้อรึไง” เซฮุนแค่นหัวเราะมองหน้ารุ่นพี่คณะนิเทศฯที่กำลังทำหน้าเป็นหมาหงอย ทำไมเขาจะไม่รู้สึกว่าบางทีจงอินก็ท้อ หรือเหนื่อยบ้างที่ต้องตามจีบเขาโดยที่เขาเองก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะสนใจหรือมีใจให้ แต่เพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมามันทำให้เซฮุนเชื่อมั่นในตัวจงอินเกือบห้าสิบเปอร์เซ็นว่าอีกฝ่ายจะจริงจังด้วย

 

ส่วนที่เหลือก็รอดูต่อไปเอาละกัน

 

“มันก็ท้อบ้าง อยากได้กำลังใจ” ชายหนุ่มผิวแทนพูดแล้วก็เบ้ปากก้มหน้าต่ำลงเพื่อให้ตัวเองดูน่าสงสาร เอาสิเซฮุนสงสารพี่หน่อย พี่อ่อยนานแล้ว ยืนปั้นหน้าทำหน้าหมดแรงอยู่ได้สักพักจงอินก็ต้องตัวแข็งทื่อเมื่อจู่ ๆ ก็มีสัมผัสได้ถึงปลายจมูกและลมหายใจร้อน ๆ ฝังเข้าที่ข้างแก้มของตัวเองด้วยความรวดเร็ว

 

“อยากได้ก็จัดให้ แต่ห้ามท้อ เข้าใจไหม?” เซฮุนผละออกไปยืนที่เดิมด้วยความรวดเร็วก่อนจะยืนชี้หน้าอีกฝ่าย อดด่าตัวเองในใจไม่ได้เหมือนกันที่จู่ ๆ ก็ทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด รู้ตัวอีกทีก็พุ่งไปหอมแก้มเข้าแล้ว ให้ตายสิเซฮุน อะไรของมึงวะ

 

จังหวะนั้นจงอินถึงกับพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนอึ้งด้วยความตกใจ เหมือนเมื่อครู่ตัวเองกำลังหลับฝันหวานเห็นว่าเซฮุนหอมแก้มเขา แต่มันไม่ใช่ฝันเพราะสัมผัสอุ่นร้อนนั่นยังติดอยู่ที่ข้างแก้ม และให้เดาไอ้ริ้วแดง ๆ ที่ขึ้นอยู่บนหน่วยแก้มของคนตรงหน้านั่นก็ต้องเป็นของจริงแน่ ๆ

 

เซฮุนเขิน!

 

“มองทำไม ไม่เคยเห็นคนไง?” เซฮุนถามด้วยเสียงเหวี่ยง ๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินร้อนของตัวเอง อยากทึ้งหัวชิบหาย ทำอะไรลงไปวะ

 

“คนหน่ะเคยเห็น แต่ตอนนี้เห็นนางฟ้าอ่ะ”

 

“เหอะ อย่ามาเว่อร์!

 

“ไม่ได้เว่อร์นะพูดจริง รู้ไหมก่อนที่พี่จะมาจีบฮุนน่ะ พี่ไม่ได้สนใจหรือมองฮุนเลยนะ” จู่ ๆ จงอินก็พูดประโยคแปลก ๆ ออกมาสร้างความฉงนใจให้กับเซฮุนเป็นอย่างมาก

 

ไม่สนแล้วมาจีบทำไม” เชี่ยไร เมื่อกี้ยังบอกว่าจริงจังอยู่เลย จะมาเท้าความอะไรอีกวะ

 

“ก็ตอนนี้ มีเพื่อนคนพี่คนนึง ชื่อ พี่บุบ อ่ะ เขาเป็นคนแนะนำพี่ได้รู้จักกับเซฮุนอ่ะ 


“บุบไหน ไม่รู้จัก 


“บุพเพสันนิวาสไงละจ๊ะ 

 

บุบที่หน้า....

 

สัด!

 

 

 

“ว่าแต่เมื่อกี้ ขออีกทีได้ไหม”

 

“อะไร”

 

“หอมแก้มอ่ะ”

 

“ไปเอากับอิสาวนู้นไป๊!

 

 





++++++++++++++++++++++++

นานๆจะเขียนไคฮุนให้คนพรูฟได้กระชุ่มกระชวย
รู้สึกชอบจงอินลุคแบบนี้ อยากได้พี่เขาเลย
55555555555555555555555555555555

#ฟิคคลังฝัน





TF:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,477 ความคิดเห็น

  1. #5452 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 11:17
    ฟินนนเว่อออออ
    #5,452
    0
  2. #4999 Yoyo.Yehet (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 15:43
    อยากได้ฮุนแบคด้วยอ่าา~
    #4,999
    0
  3. #4054 orachorn114 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 16:22
    อีบุบ 55555
    #4,054
    0
  4. #3391 nchler (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 16:13
    ฮุนน่ารักอ่ะบทนี้~
    แต่มุกพี่บุบนี่แบบ....... 55555555555555
    #3,391
    0
  5. #3347 lk-czsoung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 16:27
    เกลียดมุกพี่บุบ บุบพ่อง 55555555555555555555555555
    #3,347
    0
  6. #3198 Maew 'Auen (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 13:38
    ชอบมุขนี้จังเลยค่ะพี่55555
    #3,198
    0
  7. #1416 cheese (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 23:01
    อหห!!มุขโครตกากก! แต่เขินวะ55555 นี่หน้าชาเลยยมุข"บุบ"เนี่ยย ช้อคแปป!! เห้ยยเอาไป10
    #1,416
    0
  8. #1012 t-t-thn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 03:22
    น้ำหยดลงหินทุกวันยังกร่อน นับประสาอะไรกับใจฮุน ฮิ้วววว เสี่ยวไม่แพ้จงอิน55555555555555
    #1,012
    0
  9. #982 Aom_Safety (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 08:23
    55555 จงอินแกนี่นะ
    #982
    0
  10. #981 92x95n (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 07:50
    มีภาคต่อไหม มีไหม ต้องการ แต่เกียวมุกบุบมาก 55555555555 แต่จงอินหล่อ เออให้อภัย กี้ดอะ แม่งน่ารักกันมาก
    #981
    0
  11. #980 Catshi3 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 03:21
    เกลียดมุกจีบนางฟ้าของอีตานี่จริงๆ ถ้ามาจีบเรานะติดตั้งแต่หายใจใส่แล้วเว่ย 55555555
    อยากได้กำลังใจเนี่ยจะให้เต็มที่เลย ฉะนั้นจงอินสนใจเราแทนก็ได้นะ ท่ด
    #980
    0
  12. #979 .number4 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 16:51
    เขียนไคฮันอีกเยอะๆนะคะอิอิ ชอบบบบ>____<
    #979
    0
  13. #978 KH_polyployly (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 16:39
    น่ารักกกกก
    #978
    0
  14. #977 Yinyellbai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 08:58
    พี่บุบ5555555555555 เซฮุนน่ารักมากกกกกกกก >.<
    #977
    0
  15. #976 bestye (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 02:04
    ยอมมุกจงอิน555555555555 ละมุนมากงืออออออ
    #976
    0
  16. #975 thisis1211 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 23:35
    แงงงงดีมากเลยค่ะ เป็นฟิคไคฮุนที่ดี เกริ่นนำเรื่องก็ดี เนื้อเรื่องก็ดี นี่ชอบตอนเปรียบเทียบมากกกกกที่บอกไม้คฑาปักอกจงอินอย่างจังนี่เห็นภาพเลย แอบตลกนิดนึงด้วย๕๕๕๕ แล้วที่บอกถ้ามองคนเดียวกันคือเป็นศัตรูกันนี่แบบบบ จงอินนนนนTT
    แต่จริงๆคือตลกจงอินมากสุด ทีแรกไม่รู้จักเขาแล้วหมั่นไส้ พอรู้จักนี่ตกหลุมอย่างจังตามจีบจนเขาเบื่อหน้า๕๕๕๕ แงงงตลกอ่ะ เป็นผู้ชายตลกหรอ เซฮุนด้วยทำเป็นบอกเบื่อๆๆแต่จริงก็เอียงไปทางพี่เขาแล้วค่อนใจใช่มั้ยล่ะะ แต่ก็กลัว เพราะเขาดูเล่นๆ กะล่อนปลิ้นปล้อนขับรถไปส่งสาว งอนพี่เขาไปอีกก หึงเขาด้วย โอ้ยยละขำมากความคิดจงอินคือ๕๕๕๕๕ ชอบความรุนแรงหรอ ชอบให้เขาโกรธ ให้เขาหึง ผีบ้ามาก๕๕๕๕ มุกบุพเบสันนิวาสคือแบบบบบ ขำนานมาก๕๕๕๕๕๕๕ คนพรูฟไม่ได้ชอบแค่คนเดียวนะ คนอ่านแบบเราก็ชอบมากคาแรคเตอร์จงอินแบบนี้คืออออ ขอสักคนได้มุ้ยยยย TT ดีมากๆเลยค่ะ ขออีกเยอะๆเอาสักร้อยเรื่องเลยค่ะ เราจะเป็นกำลังใจให้เอง เย้!



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มกราคม 2559 / 23:36
    #975
    0