[ exo SF/OS ] คลังฝัน - chanbaek

ตอนที่ 22 : (OS) 40,000 FEET - chanbaek

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    14 มี.ค. 61
















40,000 FEET
- A U T H O R   B Y   G R I D I S M 9 5   F E A T .   U D T T H  -





                                Marian Hill - Got It (Kill Them With Colour Remix)


ฟังเพลงด้วยนะ มันดีย์





























 

ชานยอล ช่วยทำหน้าตาให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหมเสียงผู้จัดการส่วนตัวดังขึ้นในขณะที่คนทั้งสองคนกำลังเดินเข้าเกทในสนามบิน โดยที่ตลอดระหว่างทางเดิน พวกเขาทั้งคู่อยู่ภายใต้การดูแลของเหล่าการ์ดตัวโตที่คอยกีดกันเหล่าแฟนคลับมากหน้าหลายตาที่พร้อมจะพุ่งใส่คนทั้งสองได้ทุกเมื่อ ถึงแม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะวุ่นวายแค่ไหน แต่คนถูกเรียกก็ยังทำเมินไม่สนใจเพราะยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

 

ปาร์คชานยอล ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่และใบหน้าอันหล่อเหลาที่เป็นถึงนักร้องและนักแสดงดาวรุ่งในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นงานร้องเพลงหรืองานแสดงก็มักจะมีชื่อขึ้นเป็นอันดำแรกเสมอ จนเป็นที่ต้องการของคนทั้งวงการ และด้วยความที่เป็นนักแสดงคิวทองนี้เองที่ทำให้มีงานเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย มากจนรัดตัวเกินไป มากจนชานยอลรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเวลาหยุดพักทั้งร่างกายและจิตใจ เขาแทบไม่มีเวลาว่างส่วนตัวเลยสักนิด

 

ไม่มีกระทั่งเวลาช่วยตัวเอง..

 

โอเค ชานยอลไม่ปฏิเสธที่เขาจะหมกมุ่นเกินไปกับเรื่องแบบนี้

 

แต่มันก็เป็นปกติของผู้ชายไม่ใช่หรอ ?

 

ถึงแม้ว่าภายนอกจะดูเป็นผู้ชายที่แสนดี ขี้เล่น และอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ต่อหน้ากล้องและแฟนคลับ เขาก็สามารถทำหน้าที่นักแสดงที่ดี สามารถปั้นยิ้มให้กับทุกคนได้อย่างสบาย ๆ แต่ใครจะรู้ว่าภายในใจของชายหนุ่มนั่นเป็นยังไงบ้าง ทั้งที่จริงตัวเองก็ไม่ใช่ผู้ชายแสนดีอะไรมาก ก็แค่คน ๆ หนึ่งที่มีความต้องการเหมือนมนุษย์ทั่วไป

 

แต่เพราะเป็นดาราเขาจึงไม่สามารถแสดงด้านนั้นออกมาได้

 

ให้ตายสิ ใครเป็นคนสร้างเรื่องบ้าบอพวกนี้ขึ้นมานะ

 

ความจริงก็ไม่ได้อยากจะพูดพร่ำเรื่องพวกนี้เท่าไหร่นัก เพราะว่าวันนี้ชานยอลเกือบจะได้แอ้มแม่สาวนมโตพันธุ์ดีมาปลดปล่อยอารมณ์ที่สั่งสมมาเกือบเดือน แต่โชคก็ดันไม่เข้าข้างเมื่อเมเนเจอร์ตัวเตี้ยอย่างโดคยองซูขัดจังหวะพร้อมกับบอกว่าถึงเวลาที่ต้องขึ้นเครื่องแล้ว

 

มันน่าโมโหไหมล่ะ ?

 

อ้อ นอกจากมีเวลาให้หายใจสิบนาทีในเวลาพักกอง ชายหนุ่มก็สามารถหายใจได้อย่างโล่งท้องโดยไม่ต้องกังวลกล้องใด ๆ ได้อีกทีก็บนเครื่องตอนเดินทาง แต่อารมณ์ที่คั่งค้างอยู่ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าบึ้งตึงปรากฏแก่สายตาของเหล่าแฟนคลับ สร้างความสงสัยแก่ทุกคนเป็นอย่างมาก

 

เกิดอะไรขึ้นกับพระเอกของเรา

 

เกิดอะไรขึ้นกับสุดที่รักของเรา

 

แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขานอกจากตัวเขาเองและเมเนเจอร์ตัวเตี้ย ชายหนุ่มยังคงทำสีหน้าบึ้งตึงไม่สนใจใด ๆ แม้ว่าผู้ใหญ่ข้างกายจะพยายามพูดให้ชานยอลยิ้มให้แฟนคลับบ้างเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดี แต่ทว่าดาราหนุ่มกลับเมินเฉยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

 

เข้าใจไหมว่าตอนนี้กำลังหงุดหงิดอยู่

 

แต่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนชานยอลก็ยังคงทำหน้าบึ้งตึงไม่เลิก เรียกได้ว่าหน้าบูดเบี้ยวคล้ายกับคนอารมณ์ไม่ดี คิ้วหนาขมวดกันเป็นปมตลอดทางที่เดินเข้าเกท แต่ทว่าใบหน้าบึ้งตึงนั่นกลับสร้างกระแสผู้ชายดิบร้ายได้เป็นอย่างดี และนอกจากเสียงกรีดร้องเรียกชื่อของเขาแล้วเจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก

 

จู่ ๆ ก็ไม่อยากแคร์ใครหน้าไหนทั้งนั้น นึกว่าตัวเองก็คนเหมือนกัน ให้ปั้นหน้ายิ้มตลอดก็คงทำไม่ได้ บึ้งตึงบ้างจะเป็นอะไรไป

 

ไม่ได้เอาออก มันหงุดหงิดนะเว้ย!

 

ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย อยากโดนเสิร์ชชื่อดาราหน้าบูดรึไงคยองซูยังคงเรียกสติของศิลปินภายใต้ความควบคุมของตนอยู่ ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาเหล่มองเล็กน้อยแล้วผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

ก็พี่มาขัดผมทำไมล่ะ นี่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้วเชียว

 

เดี๋ยวจะโดน มันใช่เรื่องที่ควรทำไหม

 

เอ้า ผมก็ผู้ชายป่ะวะ จะปลดปล่อยมันผิดยังไงชานยอลยังคงเถียงไม่เลิกกับผู้จัดการตัวเล็ก เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งเมื่อนึกถึงยามที่อีกคนเดินเข้ามาหน้าตาเฉยแล้วบอกว่าถึงเวลาต้องทำงานแล้ว ให้ตายเถอะ เข้าใจอยู่หรอกว่าช่วงนี้กำลังดัง แต่ขอเวลาพักหายใจหน่อยไม่ได้รึไงวะ

 

มันไม่ผิด แต่มันยังไม่ใช่เวลา

 

แล้วเวลาตอนไหนถึงจะใช่ พี่เล่นรับงานผมจนไม่มีเวลาว่างแบบนี้ เคยถามผมสักคำไหมเสียงของชานยอลสร้างความหงุดหงิดให้แก่คนตัวเล็กเป็นอย่างมาก

 

ก็ใครล่ะ บอกว่าไม่เกี่ยงงาน ช่วงนี้กำลังดังนายก็ควรจะกอบโกย ไม่ใช่นิ่งเฉยแบบนี้ โตแล้วอย่าตามใจตัวเองให้มันมาก

 

เห้ยพี่ มันก็ไม่ถูกป้ะวะ พี่ไม่เข้าใจหรอว่าผมเองก็มีความต้องการ ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะไม่ได้รู้สึกอะไรชายหนุ่มยังคงเถียงไม่เลิก ซึ่งทำเอาคยองซูนึกเบะปากออกมกับข้ออ้างของดาราหนุ่ม

 

อดทนสักนิดมันคงไม่ตายหรอกเด็กน้อยคยองซูว่าพลางตบหลังชายหนุ่มร่างสูงเบา ๆเป็นเชิงปลอบใจ แอบรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ไปขัดจังหวะอีกฝ่าย แต่จะให้ทำยังไงได้ก็ในเมื่อมันถึงเวลาที่ต้องเดินทางแล้ว ถึงแม้ว่าสีหน้าของนางแบบคนนั้นจะดูไม่พอใจเท่าไหร่นักที่คยองซูเข้าไปขัดจังหวะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ หน่ะนะ

 

ชานยอลผ่อนลมหายใจทิ้งอย่างเบื่อหน่าย เขาไม่ปฏิเสธหรอกว่าคยองซูเป็นเมเนเจอร์ที่ดีโคตร ๆ คนหนึ่ง เพราะนอกจากจะอายุไม่ได้ห่างกันมากเท่าไหร่นัก ซ้ำยังสามารถพูดคุยกับอีกฝ่ายได้สนิทเหมือนพี่ชายแท้ ๆ ชานยอลจึงเชื่อฟังบ้าง ไม่เชื่อฟังบ้างตามประสา แต่ก็ไม่เคยขัดใจอีกคนได้นานเพราะถึงเวลาเอาจริงคยองซูจะโหดขึ้นมาดื้อ ๆ จนเขานึกกลัว

 

ทุกคนคงจะนึกออกอยู่แล้วว่าเวลาคยองซูทำหน้าตาน่ากลัวมันเป็นยังไง

 


ระหว่างที่ดาราหนุ่มกำลังจะเดินไปยังด่านตรวจ ทั้งต้องสแกนกระเป๋าและตรวจสิ่งของในร่างกาย ยังมีแฟนคลับหลายคนคอยตามเรียกชื่อและถ่ายรูปอยู่ไม่เลิก ถึงแม้ว่าเขาเองจะเป็นคนให้ความสำคัญกับแฟนคลับพอสมควร แต่เวลานี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะยิ้มเลยสักนิด แค่อ้าปากคุยกับคยองซูเขายังไม่อยากจะคุยเลย

 

ใช้เวลาไม่นานชายหนุ่มก็เดินผ่านเกทเข้าไปในที่พักผู้โดยสาร ด้วยเวลาที่เหลือไม่มากนัก ชานยอลจึงจัดทำได้เพียงซื้อกาแฟดื่มเพื่อดับอารมณ์ตัวเอง จนเมื่อคยองซูที่เพิ่งเดินมาตามหลังก็เรียกให้ไปขึ้นเครื่องได้แล้ว เพราะใกล้เวลาจะออกเต็มที

 

ชานยอลเดินไปด้วยสภาพที่ไม่ค่อยเต็มใจนัก มีบ้างที่ผู้จัดการตัวเล็กหันมามองปราม  แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ได้แต่เดินหน้านิ่งหยิบแว่นกันแดดมาสวมใส่เพื่อปกปิดสายตายามที่เขาไม่พอใจอีกฝ่าย จนเมื่อเข้ามาภายในตัวเครื่อง มองหาที่นั่งริมทางเดินแถวหลังสุดชั้นธุรกิจที่บริษัทจัดเตรียมไว้ให้เพื่ออำนวยความสะดวกสบายของการเดินทางครั้งนี้

 

จัดการเดินไปนั่งที่ตัวเองด้วยอารมณ์ที่ยังฉุนไม่หาย ยามที่หันหน้าไปมองผู้จัดการที่นั่งอยู่เก้าอี้ถัดไปเขาก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีก ให้ตายเถอะ ทำไมคยองซูต้องมาขัดจังหวะตลอดด้วยนะ

 

เขาหงุดหงิดที่ไม่ได้เอามันออกมาตั้งหลายอาทิตย์ แน่นอนว่ามันอึดอัดและน่ารำคาญ ทั้งทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่เคยบ่นเลยสักแอะ ยิ้มให้แฟนคลับตลอด ตอบทุกคนและดูแลไม่เคยห่าง แต่พอถึงเวลาที่เขาต้องการความเป็นส่วนตัวบ้าง ทำไมคยองซูถึงให้เขาไม่ได้

 

จริงอยู่หรอกที่ชานยอลเป็นคนของประชาชน แต่เขาเองก็เป็นประชาชนคนหนึ่งเหมือนกัน นึกถึงจิตใจของเขาบ้างซี่

 

เอาเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้ชานยอลนึกอยากจะพาลทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว เขาหงุดหงิดแม้กระทั่งยามที่นักบินประกาศให้นั่งอยู่กับที่แล้วรัดเข็มขัดก่อนที่เครื่องจะออก ซึ่งชานยอลก็เลือกที่จะนั่งเฉยไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น หลับตาข่มอารมณ์คุรุ่นภายในใจ ผ่อนลมหายใจเข้าออกเฮือกใหญ่อย่างเซ็ง ๆ จนเมื่อบางอย่างแตะเข้าที่เอวของเขาชายหนุ่มจึงลืมตาขึ้นมามอง

 

ขอโทษนะครับ กรุณาคาดเข็มขัดนรภัยด้วยนะครับ เพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารเสียงนุ่มหวานของพนักงานต้นรับบนเครื่องทำเอาชายหนุ่มชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง อาจจะเป็นเพราะเสียงนั่นหรือว่าใบหน้าของคนตรงหน้าที่สะกดสายตาของคนมองให้อยู่นิ่ง

 

ให้ตายสิ เครื่องเพิ่งออกไม่ถึงห้านาที ทำไมมาถึงสวรรค์ไวนัก

 

เห็นนางฟ้าตัวเป็น ๆ อยู่ตรงหน้า

 

อ่า..ครับคล้ายกับว่าลืมวิธีพูดไปชั่วขณะ ชานยอลแทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองยังหายใจอยู่รึเปล่า บางทีก็รู้สึกเหมือนว่าวิญญาณจะหลุดออกจากร่างทันทีที่อีกฝ่ายโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วจับเข็มขัดคาดเอวให้เขาหลังจากที่เขาพยายามหยิบขึ้นมาคาดมันหลายรอบ

 

และจังหวะที่ปลายนิ้วของอีกฝ่ายโดนเข้ากับมือของเขา ก็คล้ายกับว่ามีไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านท่อนแขนจนชานยอลรู้สึกวูบวาบไปแวบหนึ่ง และครู่ต่อมาชายหนุ่มก็ช้อนสายตามองอีกฝ่ายอย่างแพรวพราว ส่วนพนักงานตอนรับหนุ่มคนนั้นเองก็ใช่ย่อย ทางนั้นก็มองกลับมาที่เขาเหมือนกันแถมดวงตาคู่นั่นดันมีความหมายเดียวกันกับเขาซะด้วยสิ

 

อ่าให้ตายเถอะ.. นี่เขากำลังอยู่สวรรค์จริง ๆ สินะ

 



ขอบคุณครับเสียงนุ่มทุ้มตอบกลับไปพร้อมกับยกยิ้มเสน่ห์ใส่อีกฝ่ายเล็กน้อย เขาแทบจะไม่ต้องปั้นหน้าตาให้หล่อเหลาไปมากกว่านี้ เพราะที่มีอยู่ตอนนี้มันก็ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แค่เติมยิ้มนิด ๆ หน่อย ๆ เข้าไปเท่านั้นเอง

 

ครับแต่ดูเหมือนว่าพนักงานหนุ่มจะไม่สะทกสะท้านกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของดาราสุดฮอต เขาแค่ปรายยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะขอตัวผละออกไปท่ามกลางสายตาของดาราหนุ่ม ให้ตายสิ เมื่อกี้รอยยิ้มของเขาที่เคยบาดใจสาว ๆ ทั้งประเทศกลับทำอะไรผู้ชายหน้าสวยคนนั้นไม่ได้เลยหรอ

 

อดนึกเสียดายไม่ได้ยามที่ร่างบางของอีกฝ่ายเดินห่างออกไป แน่นอนว่าชานยอลมองแผ่นหลังบางเดินไปจนสุดทางเดินแล้วหายเข้าไปหลังม่านด้านหน้า ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางนึกถึงใบหน้าของคนเมื่อครู่ ให้ตายเถอะ เขารู้สึกถูกตาต้องใจอย่างบอกไม่ถูกเลย

 

จากที่เคยหงุดหงิดเรื่องที่ถูกขัดเมื่อตอนบ่ายก็กลายเป็นว่าตอนนี้เขาเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยนึงแล้วล่ะ

 




หลังจากเครื่องบินขึ้นสู่ระดับความสูงสี่หมื่นฟุตเหนือน้ำทะเล ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้วที่ชานยอลนั่งทำหน้าเบื่อโลกอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ แสงไฟในห้องโดยสารถูกหรี่ลงเมื่อผู้โดยสารส่วนใหญ่นอนหลับพักผ่อนรวมถึงผู้จัดการข้าง ๆ ยกเว้นก็แต่ชานยอลที่เพิ่งซัดกาแฟมาก่อนขึ้นเครื่อง

 

เขาทั้งหยิบมือถือขึ้นมาฟังเพลง ดูหนังที่มีในเครื่อง รวมถึงเล่นเกมส์ในเครื่องจนผ่านไปกี่ด่านต่อกี่ด่านแล้วไม่รู้เพื่อระบายความเบื่อหน่ายที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ แถมยังรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมอีกเพราะเมื่อครึ่งชั่วโมงแล้วที่แล้วพนักงานบนเครื่องบินเดินมาเสิร์ฟอาหารพร้อมกับรอยยิ้มหวานประทับใจ มันทำให้ชานยอลรู้สึกกระชุ่มกระชวยอยู่ไม่น้อย แต่ก็นั่นแหละ เพราะคนที่มาเสิร์ฟเขาดันไม่ใช่ชายหนุ่มหน้าสวยคนนั้นที่เขาเจอ

 

ว่าแล้วก็อยากจะทำความรู้จักชะมัด

 

เก็บมือถือใส่กระเป๋าแล้วหันไปกดปุ่มเรียกพนักงานบนเครื่อง ครู่ต่อมาก็มีแอร์โฮสเตสสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสะสวยของเจ้าหล่อนมีอะไรให้ช่วยไหมคะหญิงสาวถามขึ้น

 

อ่า.. เมื่อครู่ผมขอยาแก้ปวดหัวกับพนักงานผู้ชายคนหนึ่งหน่ะครับ ยังไม่ได้เลยและไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ชานยอลพูดจาออกไปแบบนั้น เขานึกอยากจะขอบคุณบทละครหลายเรื่องที่สามรถทำให้เขากลายเป็นคนเจ้าบทบาทแสดงท่าทีออกมาได้สมจริงขนาดนี้

 

งั้นเดี๋ยวรอสักครู่นะคะ ดิฉันจะนำมาให้ค่ะพนักงานคนสวยพูดพูดพลางยิ้มตอบรับให้ เพราะรู้ว่าคนตรงหน้าคือดาราที่กำลังโด่งดังอยู่ที่ประเทศของตน แน่นอนว่าการมาเจอกันโดยความบังเอิญครั้งนี้มันทำให้จิตใจของหญิงสาวเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวจริงจะหล่ออลังการมากมายขนาดนี้

 

ไม่เป็นไรครับ รบกวนเรียกพนักงานผู้ชายคนนั้นมาหาผมก็พอชานยอลส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้อีกฝ่ายพร้อมกัยยกยิ้มมุมปากตามแบบฉบับ และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้พนักงานสาวรู้สึกเขินจนหน้าเห่อร้อน สุดท้ายแล้วก็ได้แต่หลบสายตาแล้วเผยยิ้มอย่างอาย ๆ

 

งั้น.. พนักงานคนไหนหรอคะ ดิฉันจะไปเรียกเขาให้เมื่อเข้าแผนการที่ตนวางไว้ ชานยอลจึงบอกลักษณะของผู้ชายคนนั้นให้ทราบอีกครั้ง ก่อนพนักงานสาวจะขอตัวกลับไป

 

เพียงเวลาไม่นานนัก คนในความคิดก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้า คราวนี้เขาไม่ลืมที่จะมองป้ายชื่อตรงอกเสื้อแล้วจดจำมันได้ภายในไม่กี่วินาที

 

Baekhyun B.

 

แอบเลื่อนสายตาลอบมองทรวดทรงภายใต้เชิ้ตสีเลือดหมูและเสื้อกั๊กดำขนาดพอดีตัว ตั้งแต่บ่ากว้างกำลังดี แนวเอวโค้ง ลงไปถึงสะโพกที่โค้งรับกับส่วนบน รวมกันแล้วดูสมส่วนและดูเหมาะมือมากทีเดียว

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในไม่กี่วินาที ก่อนที่ดาราหนุ่มจะแสร้งเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ามีคนมายืนอยู่

 

"มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ" เสียงนุ่มเอ่ยขึ้น ยกยิ้มจาง ๆ พลางก้มตัวน้อย ๆ ลงมามองผู้โดยสารตัวสูงที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้แถวหลังสุด

 

ดวงตาคู่โตสบกับนัยน์เรียวรีที่แต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์ มันดูมีเสน่ห์จนอดจะมองนาน ๆ ไม่ได้ ทั้งผิวหน้าขาวจัดและกลีบปากสีชมพูที่ระบายยิ้มอยู่นั้นยิ่งทำให้ยากจะละสายตาไปไหน อารมณ์ที่คุกรุ่นภายในเริ่มตีกลับมาอีกครั้งจนต้องเลียปากสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ แล้วเริ่มพูด

 

“ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

 

“............”

 

“มันค่อนข้าง... อึดอัด”

 

“............”

 

“คุณคิดว่าควรทำยังไงดี..”

 

หลังจบคำพูด ฝ่ายพนักงานก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป มีเพียงริมฝีปากบางที่คลี่ยิ้ม ส่งสายตามองกลับไปที่ดาราหนุ่มตรงหน้าอย่างรู้ความหมาย

 

แน่ล่ะว่าเขารู้ดีว่าสายตาที่จับจ้องมานั้นต้องการอะไร

 

“อึดอัดตรงไหนครับ” เสียงนุ่มว่าพร้อมกับค่อย ๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลาจนห่างกันเพียงคืบ ฝ่ามือเรียวสวยถือวิสาสะยกทาบทับที่แผ่นอกแกร่งภายใต้เสื้อคอเต่า “ตรงนี้หรอ...”

 

ชานยอลแทบลืมหายใจเมื่อใบหน้าสวยนั้นขยับเข้ามาใกล้ ฝ่ามือเรียวที่ทาบทับอยู่ตรงหน้าอกชวนให้เขาแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น.. เมื่อสัมผัสผะแผ่วลากไล้ลงไปตามเส้นกลางลำตัว วนเล่นแถว ๆ ลอนกล้ามบนหน้าท้องที่เริ่มหดเกร็ง

 

“...........” เขาได้แต่กลืนน้ำลายลงคอหลังโดนเล่นเข้าให้ เหลือบมองผู้จัดการหน้าโหดนอนหลับอยู่บนที่นั่งข้าง ๆ ก่อนจะกลับมาจ้องตากับพนักงานขี้ยั่วตรงหน้าอีกครั้ง แต่คราวนี้ดวงตาคู่สวยกลับค่อย ๆ หลุบลงมองต่ำ พร้อมกับสัมผัสหมิ่นเหม่ที่ช่วงล่างจนน่าหวาดเสียว

 

“หรือว่า...ตรงนี้ครับ” พนักงานหนุ่มช้อนสายตากลับขึ้นไปมอง โดยที่เมื่อครู่ตนได้แตะเข้าที่สายคาดนิรภัยของผู้โดยสารหนุ่มตรงหน้า หยอกเย้าอีกฝ่ายโดยการแกล้งปัดมือไปมาเฉียดกับบริเวณตรงนั้น

 

ผุดยิ้มเล็กที่มุมปากเมื่อเห็นสีหน้ากระสั่นของคนตรงหน้า เสียงหอบหายใจถี่รวมถึงสายตาที่จ้องมองมาทำให้เขารู้ว่าดาราหนุ่มกำลังอึดอัดมากเลยทีเดียว

 

“…….....

 

ไหวรึเปล่าครับ คุณผู้โดยสาร.. ” เสียงนุ่มหวานยังคงเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร ทั้งยังขยับใบหน้าเข้าไปจ้องคนบนที่นั่งจนปลายจมูกแทบจะชนกันเสียอีก

 

มองสบเข้ากับดวงตากลมโตของคนตรงหน้าก่อนจะหลุบต่ำมองริมฝีปากหนาที่กำลังแห้งผาก

 

“ปากคุณแห้ง..” เสียงกระซิบกระซาบปล่อยลมหายใจร้อนพัดเป่าเฉียดแก้มของคนตรงหน้า กลิ่นหอมของพนักงานตัวเล็กทำให้จิตใจของชายหนุ่มสั่นจนอยากจะช่วงชิงริมฝีปากเล็กให้รู้แล้วรู้รอด

 

และในขณะที่กำลังจะโน้มไปเข้าไปนั้น อีกฝ่ายก็ผลักอกเขาไว้แล้วผละใบหน้าออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งความรู้สึกวูบโหวงไว้กับชายหนุ่มก่อนที่ดวงตาคมจะมองตามแผ่นหลังเล็ก และจังหวะนั้นใบหน้าของคนเมื่อครู่ก็หันมามองพลางยกยิ้มส่งสายตามาให้อย่างเชื้อเชิญ

 

อ่า.. สงสัยจะปากเขาจะแห้งจริงๆ               

 

 

 



 



CUT








 

หลังจากที่พักหายใจได้สมควรแล้ว แบคฮยอนก็หย่อนขาลงยืนกับพื้น แม้จะซวนเซหวิดจะล้มจนต้องเกาะคนตัวสูงกว่าในวินาทีแรก แต่ไม่นานนักเขาก็ตั้งหลักยืนเองได้

 

โน้มตัวเปิดน้ำบ้วนปากดับกลิ่นคาวแล้ว ก็จัดการสวมเสื้อผ้ากลับ ก่อนจะมองสำรวจไปทั่วร่างตัวเองแล้วก็นึกขอบคุณอีกฝ่ายไม่น้อยที่ไม่ทำให้เครื่องแบบเขาเปื้อนและยับเยินจนน่าสงสัย

 

ยืนเช็กสภาพตัวเองหน้ากระจกอีกครั้งพร้อมลอบมองเงาสะท้อนชายคนข้าง ๆ ที่กำลังจัดการความเรียบร้อยตัวเองไม่ต่างจากเขามากนัก จังหวะเดียวกันนั้นเองดวงตาคู่โตก็หันกลับมาสบกันอีกครั้ง และเป็นแบคฮยอนเองที่เป็นฝ่ายยิ้มบริการตอบกลับก่อนกดชักโครกและหยิบสเปรย์ดับกลิ่นห้องน้ำมาฉีดเป็นสิ่งสุดท้าย

 

“ออกไปข้างนอกเถอะครับ คุณอาเจียนมานานเกินไปแล้ว” พูดทิ้งท้ายพร้อมกับรอยยิ้มหวานในคราวแรก เอื้อมมือไปปลดล็อคบานประตูแล้วเลื่อนมันออก แบคฮยอนจึงหันไปช่วยประคองคนข้าง ๆ ให้เดินออกมาข้างนอกด้วยท่าทีเป็นห่วง

 

ดาราหนุ่มร่างสูงอดหัวเราะไม่ได้กับท่าทีเจ้าบทบาทของพนักงานคนเล็ก ยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นยิ้มในจังหวะที่มีพนักงานอีกคนเดินสวนมาพอดี พนักงานต้อนรับสาวคนเดิมที่ชายหนุ่มเคยเรียก มองมายังเขาด้วยสายตาสงสัยจึงเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานตรงหน้า

 

“มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ” เพราะเห็นว่ากำลังประคองผู้โดยสารชายเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงสาวก็เลยห่วงความปลอดภัย กลัวว่าจะเกิดปัญหาใหญ่

 

“เปล่า คุณเขาเมาเครื่องหน่ะ เมื่อครู่อาเจียนก็เลยตามมาดู” จากคำบอกเล่าของพนักงานหนุ่มทำให้หญิงสาวลอบสังเกตสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนักของผู้โดยสารรูปหล่อตรงหน้า ใบหน้าหล่อที่มีเหงื่อเม็ดเล็กซึมตามขมับทั้งสองข้าง เรียกได้ว่าสีหน้าของชายหนุ่มซีดเซียวจนน่าเป็นห่วง

 

ส่วนดาราหนุ่มเองที่ถูกใส่ความว่าตนเมาเครื่องนั้นก็ได้แต่เล่นตามน้ำไปโดยการทำสีหน้าคล้ายกับคนป่วย แถมยังกระแอมไอเล็กน้อยเพื่อให้ดูสมจริงกับคำว่าเมาเครื่อง

 

“งั้นเดี๋ยวพาคุณเขาไปนั่งพักก่อนนะ” พนักงานหนุ่มรีบตัดบทตามด้วยหญิงสาวที่เขยิบถอยทางให้หน่อย ๆ คนตัวเล็กค่อยประคองร่างกายสูงใหญ่ให้เดินตามทาง ระหว่างนั่นก็ถูกอีกฝ่ายโลมเลียทางสายไปเลิก ทั้งยังทิ้งน้ำหนักลงมาเซทับใส่คนตัวเล็กอยู่หลายครั้งจนเมื่อเจอกับสายตาของพนักงานหนุ่มที่มองอย่างห้ามปราม

 

“นิดหน่อยเองคุณ” ชานยอลพูดด้วยน้ำเสียงอ้อยอิ่งหลังจากที่พยายามเคลื่อนใบหน้าเข้าไปเฉียดใกล้กับใบหน้าของคนข้าง ๆ แต่กลับถูกขัดอารมณ์แทน

 

“เมื่อครู่คุณยังไม่พอใจอีกหรอครับ” เสียงนุ่มถามทั้งยังช้อนสายตามองกลับมา ชานยอลยกยิ้มอย่างพอใจกับสีหน้าแสนยั่วยวนของพนักงานคนนี้

 

ชักจะถูกใจขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิ

 

แบคฮยอนพาชายหนุ่มกลับมานั่งที่ของตัวเองอีกครั้งก่อนที่ดาราหนุ่มจะทิ้งตัวลงบนที่นั่งเดิม “คุณมีเวลาอีกราว ๆ สามชั่วโมงก่อนจะแลนดิ้งนิวยอร์ก ระหว่างนั้นก็พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ”  คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า โน้มตัวลงมาห่มผ้าให้ผู้โดยสารหน้าหล่อ

 

จังหวะนั้นก็ช้อนตามองอีกฝ่ายสบเข้ากับดวงตามีเสน่ห์ที่กำลังจ้องมองตนอยู่เหมือนกัน ร่างบางหลุบตาต่ำมองเรียวปากอิ่มที่ก่อนหน้านี้เคยปรนเปรอความสุขให้กันและกันก่อนจะคลี่ยิ้มตามแบบฉบับพนักงาน

 

“ราตรีสวัสดิ์นะครับ”

 

“.............”

 

“ชานยอลอ่า”

 

เสียงนุ่มหวานพูดทิ้งท้ายอย่างผะแผ่ว ช้อนดวงตาให้มองสบกับดาราหนุ่มตรงหน้าก่อนจะผละออกแล้วเดินกลับเข้าไปหลังม่านเหมือนเดิม ปล่อยทิ้งความรู้สึกมากมายให้ชายหนุ่มได้นึกตาม สุดท้ายแล้วชานยอลก็แค่นยิ้มออกมาพลางสูดหายใจเข้าปอดจนลึกอย่างสดชื่น

 

 .

.

.

.

.

.

.

 

“ไปไหนมา” แต่ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นในขณะที่เขากำลังจะหลับตาพักผ่อน เมเนเจอร์ตัวเตี้ยที่ชานยอลนึกว่าหลับไปแล้วกำลังหันหน้ามามองตนด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตที่เคยเบิกกว้างอยู่ตลอดเวลาก็หรี่มองเล็กน้อยเพื่อกดดันเด็กหนุ่มภายใต้ความดูแล

 

“ว่าไง” เมื่อเห็นว่าดาราหนุ่มไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มกลับมันทำให้คยองซูรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย

 

“เข้าห้องน้ำ เมาเครื่อง จะอ้วกหน่ะ” พูดไปก็ยกมือไม้ทำท่าโก่งคอให้อีกฝ่ายดู แต่เพราะว่าทำงานด้วยกันมานาน ทำไมคยองซูไม่เคยรู้มาก่อนว่าชานยอลเมาเครื่องบิน

 

“หรอ.. แล้วได้อ้วกออกมารึเปล่า?”

 

“................”

 

“หรือว่าเอาอย่างอื่นออกมาแทน?” 


ประโยคสองแง่สองง่ามที่ฟังแล้วก็ต้องกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ชานยอลไม่ตอบอะไรนอกจากยืดแขนยืดขาคลายความเมื่อยล้า โบกมือไล่ให้เมเนเจอร์ข้าง ๆ หันกลับไปมองทางอื่น เปลือกตาสีไข่ปิดลงจนสนิทเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังจะพักผ่อนแล้ว

 

“หึ สบายตัวเลยล่ะสิ” โดคยองซูพูดเหน็บอีกฝ่ายก่อนจะเอนตัวพิงพนักของตัวเองเหมือนเดิม เหนื่อยกับตารางงานของไอ้ดาราคิวทองคำคนนี้ก็มากพอแล้ว ยังจะต้องมาปวดหัวกับการกระทำที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลาอีกต่างหาก

 

แต่เอาเถอะ ของแบบนี้มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวก็แล้วกัน เขาจะไม่ยุ่งอะไรทั้งนั้น เพราะถือว่าโตแล้วและก็สามารถรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ เพราะตอนนี้เขาเองก็ง่วงเกินกว่าจะมานั่งซักไซ้ถามอะไรให้มากความเหมือนกัน

 

คำตอบก็น่าจะรู้กันดีอยู่แล้วว่ามันคืออะไร ก็เล่นทำหน้าตาสดชื่นขนาดนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าที่หายไปเข้าห้องน้ำนานสองนานหน่ะเพราะอะไร แต่ดูจากสีหน้าแล้วพนักงานหนุ่มคนนั้นคงทำให้ชานยอลผ่อนคลายพอสมควร

 

หวังว่าลงจากเครื่องแล้วจะอารมณ์ดียิ้มให้แฟนคลับบ้างล่ะนะ

 

 



 

 

 

 



 

 

 

หนึ่งอาทิตย์กลับตารางงานที่แน่นขนัดที่นิวยอร์ก ทั้งถ่ายแบบปกนิตยสาร ให้สัมภาษณ์กับรายการโทรทัศน์และวิทยุ รวมถึงงานกาล่าสามงานใหญ่ที่เขาต้องออกไปพบปะกับผู้คนในวงการบันเทิงที่มากหน้าหลายตาจนเขาจำได้ไม่หมด

 

เรียกได้ว่าทั้งวุ่นวายกันทั้งหมดโดยเฉพาะเมเนเจอร์ตัวเตี้ยที่วิ่งวุ่นไม่แพ้กัน และชานยอลก็นึกว่าคยองซูจะต้องประสาทกินเข้าสักวันแน่ ๆ โชคดีของพวกเราก็มาถึงเมื่องานที่ว่ามานั้นลุล่วงไปได้ด้วยดีตามกำหนดการณ์ และตอนนี้ทั้งดาราหนุ่มชื่อดัง เมเนเจอร์ตัวเตี้ยรวมถึงทีมงานที่มาด้วยกันก็พากันขึ้นเครื่องเตรียมตัวกลับประเทศของตน

 

เมื่อแผ่นหลังกว้างแนบเข้ากับเบาะหนุ่มของที่นั่งชั้นธุรกิจ ชานยอลก็ไม่ได้นึกอะไรนอกจากการหลับตานอน เขาเหนื่อยกับงานที่เพิ่งทำมามากเสียจนไม่อยากจะทำสิ่งใดทั้งสิ้น

 

จนเมื่อได้ยินเสียงประกาศดาราหนุ่มก็ไม่ได้นึกสนใจอะไรทั้งนั้น ผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างเบื่อหน่ายที่จะต้องนั่งเครื่องกลับประเทศตัวเองอีกเกือบวัน ถึงจะพยายามข่มตาให้หลับเพื่อรอเวลาที่เครื่องจะไปถึงสนามบิน แต่มันก็นานจนชายหนุ่มรู้สึกเบื่ออย่างบอกไม่ถูก

 

อย่างน้อยก็น่าจะมีอะไรให้เขาทำบ้าง นอกจากนอน ดูหนัง ฟังเพลง และเล่นเกม

 

จังหวะที่กำลังสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ในหัวนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งขามาที่นิวยอร์ก ใบหน้าหวานของพนักงานหนุ่มคนนั้นปรากฏเข้ามาในความคิดอีกครั้ง แต่ขณะเดียวกันนั้นเอง เขาก็ต้องลืมตาโพล่งขึ้นมาเมื่อจู่ ๆ ก็มีมือมาปัดผ่านบริเวณส่วนล่างของเขา

 

แต่สิ่งแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าของคนนความคิดเมื่อครู่ แบคฮยอนคลี่ยิ้มบางให้ดาราตรงหน้าอีกครั้งก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

 

“ขอโทษนะครับ กรุณาคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยนะครับ เพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสาร” เสียงหวานติดหูของคนตรงหน้ารวมถึงสายตาพราวระยับที่ส่งมอบมาให้ชายหนุ่มนั้นมันทำให้ความรู้สึกบางอย่างโดดเด้งออกมาในความรู้สึกทั้งหมด

 

พนักงานหนุ่มคนนั้นผละตัวเดินออกไปดูแลผู้โดยสารคนอื่น โดยมีสายตาของดาราหนุ่มที่จับจ้องแผ่นหลังเล็กไม่เลิก ในหัวก็นึกถึงผิวเนื้อใต้สาบเสื้อนั้นที่นิ่มลื่นมือมากแค่ไหน

 

จากตอนแรกที่เขาคิดว่าการนั่งเครื่องขากลับในครั้งนี้จะน่าเบื่อกว่าที่คิด แต่เมื่อเห็นว่าใครคนนั้นอยู่ในสถานที่เดียวกันแล้ว ระยะเวลาที่คิดว่ามันเนิ่นนานนั้นก็ถูกขีดฆ่ามันออกก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากอย่างที่ชอบทำ

 

ชานยอลมีอะไรทำฆ่าเวลาก่อนที่จะถึงประเทศตัวเองแล้วล่ะ

 

























ไร้สาระอะเกน 5555555555555555555555555555555
นี่คิดถึงกันไหม ไม่ได้อัพตั้งนาน วร้ายยยยยยยยยยย
กลับมาอีกครั้งกับอะไรก็ไม่รู้

อ้อ! เราไม่ได้แต่งคนเดียวนะ ฟีทกับคนพรูฟด้วยแหละ อริ้

Gridism95 Talk
บอกก่อนว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อประมาณเดือนที่แล้ว
เรานั่งไถทวิตแล้วเห็นรูปที่ชานยอลกำลังจะกลับจากเซี่ยงไฮ้
หน้าตาบูดบึ้งมากเหมือนคนอารมณ์เสียเราเลยแบบเห่ยแม่งเป็นไรวะ
แต่พอลงจากเครื่องก็ยิ้มหน้าบานเหมือนว่าเจอเรื่องราวดีๆมา
//นี่ก็ไปแซวว่าถึงเกาหลีแล้วจะได้เจอแบคฮยอนก็เลยร่าเริง #ถุย
เราเลยเกิดความสงสัยว่าบนเครื่องเขาทำอะไรกัน 55555555
บู้มๆ อย่าคิดมากนาจา เราคิดถึงพี่ชานกับแบคฮยอนจริงๆ


UDTTH Talk
ควรแนะนำตัวก่อนไหม.. โอเค สวัสดีค่ะ คนหลังฉากเอง 5555 ชื่อ ตาล ค่ะ เป็นคนพรูฟขาประจำนังจูนมัน เจ้าของแอค ที่ตีกับมันบ่อยๆนั่นแหละค่ะ ตอนแรกมันก็เขียนคนเดียวนะ แต่จู่ๆ นางก็ส่งมาแล้วบอกต่อให้หน่อย ก็นั่นล่ะค่ะ... 555555555555 ยังไงบอกเล่าติชมได้ที่ นะคะ ปล.พาร์ทกามๆนั่นอิจูนเขียนนะ




ที่จริงเราเขียนกามแค่นิดเดียวเองนะ
55555555555555 ช่างมันเถอะ
เป็นยังไงกันบ้างก็เม้นติชมกันได้นะครับ
สกรีมกันเยอะๆก็ได้ เลาชอบ
เจอคำผิดติดใจหรือขัดข้องตรงไหนบอกเลาได้เลยนะ
สำหรับคืนนี้ฝันดีครับ


ฝากด้วยนะฮับ
#ฟิคคลังฝัน








O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,477 ความคิดเห็น

  1. #6431 sakunratsutham (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 19:12
    ชอบมากกกก กรี้ดดด ขออีกค่าาา
    #6,431
    0
  2. #6412 pbcy' (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 22:20
    สมน้ำสมเนื้อ คนช่างยั่วกับคนกาม และคนบาปแบบชั้น
    #6,412
    0
  3. #6386 bemysunshine (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 09:24
    แซ่บบและยัวเยมาก ฮื่อออ ชอบม้ากก
    #6,386
    0
  4. #6358 heykiki (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:28
    แซ่บ ๆ ปะ
    #6,358
    0
  5. #6018 heykiki (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 13:55
    ศีลเสมอกานนน ดีมากกกกก
    #6,018
    0
  6. #5697 pynsaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 18:45
    จะคิดมากกับทอร์คของไรท์นี่แหละ55555
    #5,697
    0
  7. #5631 Pxxmpxk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 09:12
    นอนจมกองเลือดตายเจ้าค่ะ
    #5,631
    0
  8. #5476 a♡♡♡ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 21:25
    โอ้ย เด็ดมากมากมากมากกกกกกก
    #5,476
    0
  9. #4998 Yoyo.Yehet (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 15:24
    อยากเห็นหน้าบึ้งตึงของพี่ชานยอลจังค่ะ><
    #4,998
    0
  10. #4744 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 07:34
    เรื่องตื่นเต้นสองชั่วโมงงงง 555 หายง่วงหรือง่วงมากกว่าเดิม ^^
    #4,744
    0
  11. #4497 PK22069 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 23:53
    พอเห็นฉากcutแล้วอีนี่รีบไปอ่านเลยค่ะ.... ฉากcutแซ่บมากค๊าาา
    #4,497
    0
  12. #4476 MINTT07 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 01:15
    เผ็ดดดดดดแซ่บเวอร์55555 ชานจะเอาทุกครั้งที่ขึ้นเครื่องไม่ได้นะ5555
    #4,476
    0
  13. #4249 Tongdchr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:19
    ขึ้นเครื่องทีนี่คุ้มเลยนะพี่
    #4,249
    0
  14. #4248 มาชเมโร่ไส้สัปปะรด (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:31
    อยากให้มีภาคต่อมาก อ่านแล้วติดใจสุดๆ
    #4,248
    0
  15. #4215 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:56
    ร้ายยย
    #4,215
    0
  16. #3911 เจ้าครีม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 12:25
    พูดได้แค่ว่าแซ่บบใส่พริกร้อยเม็ดเลยค่ะ5555555
    #3,911
    0
  17. #3397 wontehak (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 02:26
    โอ้ยร้าย ร้ายทั้งคู่เลย555555555
    #3,397
    0
  18. #3381 Byun Gsoo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 15:52
    โคตรเรียกเลือดเลยยย อร้ายยยยยยย อ่อยกันทั้งคู่ให้ตายเถอะ เธอจะสปาร์คกันไวไปล้าวววววว งื้อออออออออออ >//////<
    #3,381
    0
  19. #3050 Park.k_Kwancheses (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 14:44
    อยากได้ภาคต่อ ชอบอ่า มาสวย จบสวย

    อกแป้นจิแตกตาย หมอนนุ่นขาดไปหลายใบแล้วนะคะ

    ฮืออออ ว้อนภาคต่อมากอะ แบคฮยอนคนสวยยยยย

    อยากได้ๆๆๆๆๆ ขี้อ่อยแบบนี้ ชอบๆๆๆๆ

    ตอบสนองปัญหาของตัวเอง อ่าน nc วนไปหลายรอบมากอะฮือออ โอ๊ยย ลงแดงตาย

    #สู้ๆนะคะไรท์ #เป็นกามลังใจคะ #อิอิ
    #3,050
    0
  20. #2881 Bacoin Yoelly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 21:11
    อยาปมีภาคต่ออออออออ
    #2,881
    0
  21. #2162 nchler (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 17:15
    ใช่ย่อยนะแบคค อิพี่ชาน หนีบเอาแบคกลับห้องด้วยเลยเหอะ
    #2,162
    0
  22. #1624 Mii :) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 16:02
    พึ่งขึ้นเครื่องบินมาค่ะ คิดถึงฟิคเรื่องนี้เลย555
    #1,624
    0
  23. #1428 cheese (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 13:42
    ตลกTalkว่ะ5555555555555555555555555555555555555 ละเรื่องมันหรรษาอะไรขนาดนี้>////< กดมาอ่านเพราะชื่อเรื่องมีสะดุดตา5555 ชอบเลยยถึงสวรรค์กันบนฟ้า555
    #1,428
    0
  24. #1375 นวศาจิบิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 10:14
    ยอมใจความเก่งกาจในการแต่งเอ็นซี55555555555555555555555
    #1,375
    0
  25. #1373 Aqua (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 18:55
    ไอเราก็นึกว่าจรีบ55555555
    นี้กิจกรรมแก้เหงาเวลาบินนานๆหรอกเหรอออ
    #1,373
    0