[ exo SF/OS ] คลังฝัน - chanbaek

ตอนที่ 1 : (OS) Let it rain - chanbaek

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    14 มี.ค. 61




LET IT RAIN











 


 

ซ่า...


เสียงฝนที่กำลังตกลงมาจากฟ้าอย่างต่อเนื่อง หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วหน้าต่างบานใสเหมือนเพชรเม็ดเล็ก ก่อนจะค่อย ๆ ไหลเป็นเส้นสายโดยที่มีใครบางคนกำลังจ้องมองด้วยความสนใจ อากาศด้านนอกยังคงเย็นชื้นเพราะสายฝนที่กระหน่ำลงมา ส่งผลให้ห้องเล็กนั้นเริ่มเย็นตามไปด้วย


บยอนแบคฮยอน—จ้องมองหยดน้ำที่ค่อย ๆ รวมกลุ่มกับหยดอื่นแล้วไหลลงด้านล่างขอบหน้าต่างด้วยความเพลิดเพลิน ไม่รู้ว่าเขาใช้เวลามองฝนที่ตกอยู่แบบนี้มานานแค่ไหน แต่นั่นไม่ได้ทำให้แบคฮยอนคนนี้รู้สึกเบื่อแต่อย่างใด ที่นั่งจ้องอยู่แบบนี้เพราะเขาไม่รู้จะทำอะไรดี


รายงานและเอกสารยังคงกองอยู่บนโต๊ะโดยไม่ได้รับความสนใจจากเจ้าของทั้งที่ควรเริ่มทำมันสักที อยากจะโทษฟ้าโทษอากาศเหลือเกินที่เพิ่มความขี้เกียจให้ก่อตัว นั่งจ้องฝนที่ตกตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เขาเพิ่งได้ดูข่าวว่าอาทิตย์นี้พายุเข้าทำให้มีฝนตลอดทั้งวัน บางวันโชคดีหน่อยหยุดไปแค่สองสามชั่วโมงแล้วค่อยตกใหม่


ถือว่าเป็นเรื่องราวที่ดี


แบคฮยอนชอบฤดูฝน ชอบหยดน้ำที่เกาะหน้าต่าง ชอบกลิ่นอายของดินที่ส่งกลิ่นชื้นขึ้นมาแตะปลายจมูก ถึงแม้ว่ามันจะส่งผลให้เสื้อผ้าของเขามีกลิ่นอับก็ตาม แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของเขาเลยสักนิด


ในขณะที่เหม่อสายตามองออกจากหน้าต่างบานเล็กไปยังพื้นที่ด้านนอก จากชั้นหกของอพาร์ทเมนท์ แบคฮยอนสามารถเห็นวิวรอบ ๆ ถึงมันจะไม่ใช่วิวที่จัดว่าสวย แต่สำหรับเขาแล้วมันคือความสุขเล็ก ๆ ที่ได้มอง


โครกก..


เสียงท้องร้องดังขัดจังหวะความสุขของตนจนต้องยู่หน้าอย่างหงุดหงิด แต่จะว่าไปเขาไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อคืน และตอนนี้ก็น่าจะได้เวลาหาอะไรลงท้องซะบ้าง


แบคฮยอนลุกออกจากโซฟาไปยังพื้นที่ห้องครัวเล็ก ๆ ที่มีตู้เย็นฝาเดียวตั้งเยื้องอยู่ใกล้กับเคาน์เตอร์สำหรับทำอาหารและซิงค์ล้างจาน เอื้อมมือเปิดตู้เย็นกวาดสายตามองของสดพอประมาณ ครุ่นคิดนึกเมนูอาหารแล้วปิดฝาตู้ หันเดินก้าวเข้าไปยังส่วนของห้องนอนซึ่งอยู่ไม่ห่างกันมากนัก


มือสวยยกผลักประตูเข้าไป กระพริบตามองร่างของใครบางคนกำลังนอนเปลือยท่อนบนอยู่โดยมีผ้านวมผืนหนาปิดส่วนล่างไว้เพียงหมิ่นเหม่ แผงอกกว้างกระเพื่อมเป็นจังหวะบ่งบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในห้วงนิทรา ไม่แปลกที่จะหลับสนิท เพราะสายฝนข้างนอกยังคงทำหน้าที่กล่อมให้เจ้าตัวหลับสบายขึ้นไปอีก


แบคฮยอนยิ้มกับภาพตรงหน้า ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปนั่งลงข้างเตียงพร้อมกับโน้มจูบกลุ่มผมหอมที่เขาเป็นคนสระเองกับมือ แม้ว่าการกระทำดังกล่าวจะเป็นการรบกวนอีกคนให้ตื่นขึ้นมา


อือ..ตื่นนานละหรอเสียงทุ้มอึมครึมของปาร์คชานยอลถามในขณะที่เปลือกตาไม่ได้เปิดขึ้นมอง แบคฮยอนหัวเราะกับท่าทีของคนขี้เซา เขาพาตัวเองเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา สองมือเล็กโอบกอดเอวหนาของคนข้างกายไว้หลวม ๆ


สักพักแล้ว ฝนตกอ่ะ เสียงอู้อี้ของแบคฮยอนตอบในจังหวะที่คนตัวสูงพลิกตัวตะแคงดึงร่างบางให้เข้าไปอยู่ในอ้อมอกอุ่น ตอนนี้หิวด้วย


ตื่นมาก็จะกินเลยรึไง


สายโด่งขนาดนี้ ตื่นมาทำไรให้กินหน่อยแบคฮยอนหยัดตัวขึ้นมองตามสันกรามได้รูปของคนข้าง ๆ เคลื่อนหน้าเข้าไปจุ๊บสองสามครั้งจนชายหนุ่มเผลอหลุดยิ้มออกมา


วันนี้เป็นวันหยุดสุดแสนพิเศษ ชานยอลตั้งใจว่าจะนอนจนกว่าตะวันตกดินอีกรอบเพื่อพักร่างกายที่เพลียกับการทำงานมาทั้งอาทิตย์ ใครบอกว่าเรียนจบทำงานแล้วจะสบาย เขาสาบานได้ว่าถ้าตามหาเจ้าของวลีนั่นเจอจะเอาเสาเข็มไปตอกใส่หน้า กว่าจะได้กลับมาหาอ้อมกอดของคนเกือบทำให้ปาร์คชานยอลแทบขาดใจได้เหมือนกัน


ถ้าไม่ตื่นจะกัดนะ คนในอ้อมอกว่าขณะที่ทำเสียงคำรามเหมือนสิงโต แต่ในความคิดของชานยอล มันเหมือนลูกหมาที่กำลังครางหงิง ๆ ไม่มีผิด ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมามองใบหน้าขาวของแบคฮยอนที่ตอนนี้กำลังอ้าปากเตรียมจะกัดเขาให้ได้


กัดเจ็บจะทำโทษ


แง่ง ๆ ชานยอลอ่า ตื่นเร็ว ๆ สิ หิวมากกก ฟันขาวของคนตัวเล็กขบที่ลำคอของชานยอลเบา ๆ จนรู้สึกจั๊กจี้ เสียงงุ้งงิ้งของคนข้าง ๆ ยังคนบ่นว่าหิวไม่หยุด ก็แน่ละ แบคฮยอนตั้งใจจะให้ชานยอลทำอาหารให้ทานในวันหยุด เพราะอาหารที่ชานยอลทำอร่อยกว่าภัตตาคารหรู ๆ ซะอีก


หิวแล้วต้องทำยังไง


ปลุกพ่อครัวให้ตื่น


ปลุกยังไงดีล่ะถึงจะตื่นคำพูดของแง่สองง่ามของคนตัวโตทำเอากลับปากบางขบกัดกันอย่างใช้ความคิด เขารู้ดีว่าการที่ชานยอลพูดแบบนี้หมายถึงอะไร และมันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเขาทั้งคู่


ไม่เอาหรอก ไม่มีอารมณ์เพราะตอนนี้หิวมาก ร่างบางเบ้ปากคว่ำใส่คนข้างกายชานยอลยิ้ม ใช้นิ้วเขี่ยปากยื่น ๆ ที่กำลังทำให้เขาหมั่นไส้


ขี้เกียจ ต้มรามยอนกินละกันชายหนุ่มว่าผละออกจากคนข้างกายพลิกกลับมาอยู่ในท่านอนหงาย อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะทนหิวไปถึงเมื่อไหร่ แต่คงไม่ถึงสองนาทีเดี๋ยวก็ลุกมารบเร้าเขาเหมือนเดิมนั่นแหละ


แบคฮยอนยู่หน้าขณะที่หยัดตัวลุกขึ้นนั่งมองคนขี้เซา ไอ้อยากปลุกก็อยากจะปลุกเหมือนกันนะ แต่ตอนนี้หิวไม่เข้าใจรึยังไง


ใจคอจะให้กินรามยอนทั้งอาทิตย์เลยรึยังไงคำพูดตัดพ้อทำเอาคนตัวสูงขำออกมาเบา ๆ หนึ่งอาทิตย์ที่เขาไปดูโครงการที่ต่างจังหวัด ส่งผลให้แบคฮยอนต้องพึ่งอาหารกึ่งสำเร็จรูปเกือบทุกมื้อ


เคยพยายามจะสอนให้แบคฮยอนทำอาหารทานเองบ้าง แต่สุดท้ายเจ้าตัวเอาแต่บอกว่าชานยอลนั่นแหละทำอร่อยที่สุด ให้ลองหุงข้าวกินเองยังกลายเป็นข้าวต้มได้ ไข่สดครึ่งโหลถูกทำเละจนต้องตามเก็บ และนั่นมันมากพอที่จะทำให้รู้ว่าแบคฮยอนหน่ะไม่มีความสามารถในการทำอาหารเลย


แต่ถึงรู้แบบนั้นชานยอลก็ยังอยากจะสอนให้คนรักของเขาลองดูสักครั้ง


ถึงบอกให้ปลุกไงครับหันมายิ้มบางมองคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้กำลังจ้องเขาเขม็ง สงสัยจะหิวจริง ๆ แฮะ


ปาร์คชานยอล


ว่าไงครับ


ไม่เข้าใจหรอว่าหิวมาก เนี่ยท้องร้องแล้ว ว่าแล้วก็ลูบพุงตัวเอง เบะปากทำหน้าตาน่าสงสาร คนมองระบายยิ้มพร้อมกับพลิกตัวขึ้นอยู่ด้านบน ทั้งยังแทรกกายเข้าไปอยู่ระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างที่ต้องเกี่ยวรอบสะโพกเขาอย่างไม่มีทางเลือก


หิวจริงรึเปล่าชานยอลยิ้มมองคนด้านล่างด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ท้องร้องใช่ไหม?”


เฮ้ ชานยอล! นัยน์ตาเรียวเบิกตากว้างทันทีเมื่อคนตัวสูงถกเสื้อยืดตัวบางของเขาขึ้นมากองที่อก โน้มหน้าลงไปพรมจูบทั่วหน้าท้องจนหัวเราะท้องแข็งไปหมด ปัดป่ายมือไปทั่วก่อนจะดันไหล่แกร่งให้อีกคนออกห่าง


แต่ชานยอลรวบข้อมือเล็กฝังลงไปกับเตียงด้วยมือข้างเดียว อีกข้างลากวนทั่วหน้าท้องขาวเนียนไม่ยอมหยุด แน่ละ ห่างกันมาเกือบอาทิตย์ไม่คิดถึงก็คงบ้า เมื่อคืนพอกลับมาถึงห้องเขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้นจนต้องให้คนรักพยุงไปอาบน้ำพาเข้านอน ไม่มีแรงจะลุกมาทำกิจกรรมอย่างอื่นต่อเลย


เอาเป็นว่าเช้านี้ขอหน่อยก็แล้วกัน









CUT













ปาร์คชานยอลระบายยิ้มเมื่อแฟนตัวเล็กเดินเข้าห้องน้ำ คงจะทำธุระส่วนตัวอยู่อีกสักพักกว่าจะออกมา ชายหนุ่มยืนบิดตัวไล่ความเมื่อยอยู่สองสามครั้ง สูดหายใจลึกกับความสบายตัวที่เกิดขึ้น เขาลุกเดินไปยังโซนของห้องครัวเพื่อเตรียมมื้ออาหารให้คนโมโหหิว


ชานยอลชอบทำอาหารพอ ๆ กับที่แบคฮยอนชอบฝน


ชายหนุ่มหยิบของสดออกจากตู้เย็น นำไปวางไว้บนเคาน์เตอร์เล็ก ๆ ซึ่งถ้าเทียบกับที่คอนโดของเขาที่นี่ถือว่าเล็กกว่าพอสมควร แต่สำหรับแค่คนสองคนมันคงจะพอดีแล้วล่ะ


เมนูอาหารวันนี้เป็นทำข้าวห่อไข่กับซุปไก่ใส่มันฝรั่ง เครื่องปรุงทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็ว มือหนาจับเครื่องครัวใช้อย่างคล่องแคล่ว เปิดน้ำใส่หม้อต้มทิ้งไว้ใส่เครื่องเคียงลงไปในเวลาต่อมา คนเคี่ยวไปสักพักก็ตักขึ้นมาชิม ระบายยิ้มออกมาเมื่อรสชาติเป็นที่น่าพึงพอใจ


เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาหันไปมอง เห็นร่างเล็กเดินเช็ดผมอย่างลวก ๆ หายเข้าไปในห้องเพื่อแต่งตัวออกมาด้านนอก ชานยอลปรายตามองตามร่างบางก่อนจะแค่นหัวเราะ


อ้วนเอ้ย..


เขาละความสนใจหันมองเมนูอาหารตรงหน้าต่อ หยิบไข่สองใบตีให้เข้ากัน ราดบนกระทะให้แผ่กว้างตามด้วยข้าวผัดกระเทียมที่ทำไว้ก่อนหน้า ใช้ตะหลิวแซะขอบด้านข้างห่อมันให้เป็นทรงยกตักใส่จานเตรียมไว้ แต่ไม่ทันไรเอวหนาก็ถูกแขนเล็กกอดเกี่ยวเอาไว้แน่นพร้อมกับหัวทุยที่ยื่นออกมาจากด้านหลัง


หอมมมม แบคฮยอนทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมของอาหาร มันช่างเย้ายวนน้ำย่อยในกระเพาะซะเหลือเกิน


หอมอะไร


หอมซุปไก่ไง


ไม่หอมคนทำบ้างหรอ พ่อครัวหนุ่มพูดพลางเหลือบตามองคนรักที่ตอนนี้ช้อนตามองค้อนและเบ้ปากใส่


ไม่หอมหรอก พ่อครัวเหม็น ปากเล็กยื่นออกมาทำเอาชานยอลเริ่มหมั่นไส้ มือหนาเอื้อมไปล็อกคอคนตัวเล็กไว้ใต้วงแขนก่อนจะหอมแก้มนุ่มติดกันหลายครั้งจนแบคฮยอนต้องถดตัวหนี


ฮึ้ย น้ำไม่อาบยังจะมาหอมคนอื่นอีก ทันทีที่พ้นจากแขนแกร่งนั่น ร่างเล็กหันมาตั้งตัวยืนอีกมุมในห้องครัว


ทีเมื่อกี้ไม่เห็นบ่นเลย


ไม่ต้องเลย ใครเป็นคนเริ่มก่อนล่ะ


พี่ไง พูดไปก็หัวเราะในขณะที่หันหน้าไปทำข้าวห่อไข่อีกจานสำหรับตัวเอง แบคฮยอนทำท่าจะกระโจนใส่คนตัวโตอีกครั้งด้วยความหมั่นไส้ แต่ทำได้แค่ยืนหน้าร้อนกัดปากตัวเองแน่นเท่านั้น


ไม่นานอาหารทั้งหมดถูกนำมาจัดวางที่โต๊ะโดยที่มีแบคฮยอนเป็นผู้ช่วย คอยหยิบแก้วน้ำสองใบและเหยือกน้ำเย็นวางไว้บนโต๊ะ อีกทั้งยังง่วนอยู่กับการชงกาแฟให้แฟนหนุ่มโดยที่มีตัวป่วนคอยเดินโฉบชิงหอมแก้มเขาไปอีกหลายรอบ ตามด้วยเสียงเล็กที่ยังบ่นต่อว่าคนตัวสูงไม่เลิก


ชานยอลยิ้มขำเดินเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน จัดการตัวเองเสร็จก็ออกมาที่โซนห้องครัว เห็นว่าคนรักนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว แต่กลับไม่ลงมือทานอะไร สังเกตได้จากข้าวห่อไข่ที่ไม่พร่องเลยแม้แต่นิดเดียว


ไม่กินล่ะ ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ข้างแบคฮยอนที่มองตาม


รอกินพร้อมกันไง อีกคนว่าก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวห่อไข่ในจานตัวเองยื่นให้ ชานยอลมองตามก่อนจะอ้าปากงับอาหารในช้อน แบคฮยอนดึงมันออกไปแล้วตักซุปไก่ร้อน ๆ ขึ้นมาเป่าให้พออุ่น ส่งยื่นไปที่ปากคู่เดิมอีกครั้ง คนตัวสูงขมวดคิ้วมองท่าทีที่แปลกไปของคนรัก แต่ก็ก้มลงไปซดซุปในช้อนจนหมด


อร่อยไหม แบคฮยอนจ้องหน้า ถามพลางเอื้อมมือมาจัดผมยุ่ง ๆ ของชานยอลให้เข้าที่เข้าทาง


ถามเหมือนทำเองเลยนะ ชายหนุ่มระบายยิ้มออกมา ไม่กินบ้างล่ะ


นี่ไง ป้อนพี่ก่อน ขณะที่พูดก็ตักข้าวขึ้นมาจ่อปากคู่เดิมอีกครั้ง


หิวไม่ใช่รึไง คนละคำนะ ชานยอลแย่งช้อนจากคนรัก ส่งยื่นจ่อที่เรียวปากสีเชอรี่ แบคฮยอนอ้าปากกินข้าวในช้อนจนหมดคำ ชายหนุ่มยิ้มให้กับท่าทางของคนรักที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ จนทำให้แก้มพองไปข้างหนึ่ง


พอเห็นว่าอีกคนเริ่มลงมือกินข้าวบ้างแล้ว แบคฮยอนตักข้าวกินบ้างเหมือนกัน ระหว่างที่ทานอาหารก็ไม่มีใครพูดอะไรนอกจากหันมาป้อนกันเป็นระยะ ๆ


แบคฮยอนชอบเวลาที่แฟนตัวสูงนั่งทานข้าวด้วยกัน ราวกับว่าคนข้าง ๆ เป็นคนที่สามารถเติมเต็มความสุขให้กับเขาได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งกิจกรรมอย่างอื่น แค่ทานข้าวด้วยกันทุกมื้อหัวใจของเขามันกลับพองโตได้ตลอด


เป็นความสุขเล็ก ๆ ที่สามารถให้กันได้เสมอ


ชายหนุ่มปรายตามองคนข้างกายเป็นระยะ ๆ มีบ้างที่ทั้งคู่หันมาสบตากันทั้ง ๆ ที่ยังเคี้ยวข้าวกันอยู่ ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าว่าแบคฮยอนมีท่าทีแปลกไป ไม่ว่าจะร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันมื้อไหนแบคฮยอนไม่เคยเริ่มป้อนเขาก่อนนอกจากชานยอลจะเป็นคนบังคับ


เหนื่อยไหม


เสียงของคนข้าง ๆ ถามขึ้นมาทำเอาคิ้วหนาเลิกมอง ใช่ว่าแบคฮยอนจะไม่เคยถามมันออกมา มันสร้างความประหลาดใจได้ทุกครั้ง แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันช่วยเยียวยาความเหนื่อยให้หายเป็นปลิดทิ้ง บางครั้งทำงานมาเหนื่อยจนไม่มีแรงจะพูด แบคฮยอนจะคอยจับมือจับไหล่อยู่ทุกครั้งโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปากพูดอะไร


ทุกสัมผัสของแบคฮยอนทำให้เขาสบายใจเสมอ


แฟนตัวเล็กไม่ต้องปลอบประโลมหรือคอยพูดให้กำลังใจเหมือนคนอื่น ๆ เขารู้นิสัยของคนรักดีว่าไม่ใช่คนปากหวาน แต่ก็ไม่ใช่คนพูดจาขวานผ่าซาก แบคฮยอนปลอบคนด้วยคำพูดไม่เก่ง แต่มักจะให้กำลังใจด้วยการกระทำเช่นการกอด การจับมือ หรือแม้แต่การแตะไหล่เบา ๆ ทำให้ชานยอลสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของคนรักเสมอ


ตอนแรกก็เหนื่อย แต่ตอนนี้ไม่แล้ว คนตัวสูงยิ้มพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แบคฮยอนก้มหน้างุดกินข้าวตรงหน้าต่อ


อาทิตย์นี้มีเรียนรึเปล่า เป็นชานยอลเองที่เอ่ยปากถามในขณะที่กำลังตักเนื้อไก่เข้าปาก แบคฮยอนนิ่งชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้า


เหลือแค่รวบรวมข้อมูลรายงาน เสร็จตอนไหนค่อยเอาไปส่ง ชานยอลพยักหน้าเบา ๆ เขาพอจะรู้มาบ้างว่าช่วงนี้แบคฮยอนยังคงต้องปั่นรายงานส่งอาจารย์ ถึงแม้ว่าจะใกล้ปิดเทอมแล้วแถมยังบ่นเกี่ยวกับปริมาณงานที่เพิ่มขึ้นทุกครั้ง มีบ้างที่เขาว่างก็จะมาช่วยทำ แม้คนที่เรียนวิศวะมาจะเข้าใจเนื้อหาของเด็กศิลปกรรมไม่มากก็เถอะ


ไปเที่ยวกันไหม


หื้อ? ไม่มีงานหรอ แบคฮยอนประหลาดใจเมื่อได้ยินประโยคนั่น กว่าที่อีกฝ่ายจะหาเวลาว่างได้นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย พอถึงวันหยุดทีไรเจ้าตัวจะเอาแต่นอนเกลือกกลิ้งที่ห้องนอนเขาบ้าง ไม่ก็พาแบคฮยอนไปหมกตัวอยู่ที่คอนโดตัวเองบ้าง


เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมไม่อยู่ที่เดียวกันให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่คำตอบของคนที่มีอายุมากกว่าก็ทำให้เด็กอย่างแบคฮยอนเข้าใจตรงจุดนี้


หนึ่ง ต่างคนต่างต้องการเวลาส่วนตัวของตัวเอง แบคฮยอนคงไม่อยากเขียนรายงานแล้วฟังชานยอลคุยงานกับลูกค้าไปด้วย


สอง ความยากลำบากในการเดินทางไปที่ทำงานของตัวเอง ที่พักของแบคฮยอนห่างไกลจากที่ทำงานเขามาก ถึงแม้ว่าจะมีรถยนต์ แต่การเทียวไปเทียวกลับเกือบสองชั่วโมงมันทำให้เสียเวลาโดยใช่เหตุ พอมีคอนโดใกล้ที่ทำงาน วันไหนคนตัวเล็กเลิกเรียนไวก็จะไปนอนค้างที่คอนโดเขา พอตอนเช้าชานยอลจะแวะมาส่งหน้ามหาลัยทุกครั้ง


ชีวิตของเขาทั้งคู่ดำเนินไป ไม่มีอะไรหวือหวา ทุกอย่างเรียบง่ายจนกลายเป็นเรื่องปกติ แบคฮยอนไม่ใช่คนที่ต้องคอยเอาใจตลอดเวลา ชานยอลไม่ใช่คนโรแมนติก เขาทั้งคู่ชอบการเป็นตัวของตัวเอง มีบ้างที่มีปากเสียง แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ อยู่ด้วยกันมันต้องมีผิดใจกันบ้างเป็นธรรมดา


เก็บไว้ทำวันหลังไง ตกลงอยากไปเที่ยวไหนเป็นพิเศษรึเปล่า ชานยอลถามทวนอีกครั้ง


ไม่อ่ะ อยากอยู่ห้อง


ไม่เบื่อบ้างรึไง ออกไปไหนบ้างไหม หื้ม?”


เบื่อ... แต่พอเห็นว่าด้านนอกฝนกำลังตกก็ไม่อยากออกไปไหนละ นอนดูฝนอยู่ที่ห้อง บันเทิงใจกว่าตั้งเยอะปากเล็กพูดขณะที่ยกยิ้ม ชานยอลหันออกไปมองด้านนอกที่ตอนนี้สายฝนยังคงพรำไม่หยุด และไม่รู้ว่าจะตกไปถึงเมื่อไหร่


ขี้เกียจก็บอกมาเถอะ ชายหนุ่มว่าพลางยื่นนิ้วไปเขี่ยจมูกรั้นเบา ๆ แบคฮยอนเบี่ยงหน้าหลบพร้อมกับชักสีหน้าเคืองใส่คนข้าง ๆ


มั่ว คนตัวเล็กหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ปรายตามองชานยอลที่กำลังยิ้มให้เขาอยู่ แบคฮยอนทนมองสายตาเจ้าเล่ห์ของชานยอลได้ไม่นานก็ต้องหลุบตามองไปทางอื่น


ที่จริง..


หื้ม?” ชานยอลเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหวานงึมงำ


ที่จริงก็อยากออกไปข้างนอกเหมือนกันนะ แต่คิด ๆ ดูอีกทีอยู่ห้องคงจะดีกว่า


ยังไง


เพราะชานยอลอยู่ด้วยไง


“...”


แค่ชานยอลอยู่ด้วยก็ไม่เบื่อแล้ว



แบคฮยอนช้อนตาขึ้นมามองคนตัวสูงเพราะอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำสีหน้ายังไง หัวใจเล็ก ๆ ห่อเหี่ยวลงเมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของแฟนหนุ่ม แต่ไม่ทันไรรอยยิ้มผุดที่มุมปากของคนข้าง ๆ ทำเอาหัวใจของเขาพองโตขึ้นมาอีกครั้ง


เดี๋ยวนี้หัดปากหวานหรอ


เปล่าซะหน่อย เขาหันหน้าหนีเพราะเริ่มรู้สึกอายที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป ขบเม้มปากตัวเองแน่นพลางใช้ความคิดในหัวว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี ควรพูดอะไรต่ออีกนิดหรือจะลุกหนี


จะหนีไปไหน หื้ม?” ชานยอลรีบฉุดข้อมือบางดึงให้นั่งบนตักของตัวเอง แผ่นหลังแบคฮยอนเบียดเข้ากับอกแกร่งของชานยอลจนหน้าเห่อร้อนไปหมด โต๊ะอาหารดูกว้างทันทีที่พวกเขาทั้งคู่อยู่ด้วยกันในท่านี้


ชายหนุ่มกระชับแขนที่โอบเอวคนรักเบา ๆ พร้อมกับเกยคางไปไว้ที่ไหล่เล็ก กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากครีมอาบน้ำที่แบคฮยอนใช้ประจำทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก อยากจะกอดหอมทั้งวันทั้งคืนไม่ปล่อยให้ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง


แต่ถ้าทำแบบนั้นก็คงมีแต่เขาเนี่ยแหละที่จะคลั่งตายไปซะก่อน


ทำอะไรเนี่ย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ แบคฮยอนดุว่าคนรักทั้งยังตีแขนแกร่งนั่นสองสามที แต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะทำให้ชานยอลรู้สึกเจ็บ


วันนี้ทำตัวแปลกนะ


หรอ


ก็ปกติไม่เคยจะป้อนข้าวก่อน ชานยอลยิงความสงสัยแรกใส่แบคฮยอน แน่นอนว่าคนตัวเล็กนิ่งไปสักครู่ก่อนจะเอี้ยวหน้ามามอง


ทำไม แปลกหรอ


อืม เอาอกเอาใจแบบนี้อยากขออะไรล่ะหื้ม?”


จะให้จริงดิ เมื่อพูดจบ ความสงสัยถูกคลี่คลายทันที ใช่ว่าแบคฮยอนจะไม่เคยเอาใจชานยอล แต่ทุกการกระทำของอีกฝ่ายมักจะหวังผลประโยชน์ตามมาเสมอ ซึ่งเขาก็ไม่เคยว่าหรือโกรธเคืองแบคฮยอนเลยสักครั้ง เป็นความเข้าใจมากกว่า


อยากได้อะไรล่ะ แบคฮยอนหันหน้ามองตรงพลางทำเสียงฮืมลากยาวในลำคอ หัวทุยเอียงซ้ายขวาไปมาเอนตัวพิงไหล่กว้าง  มือที่วางอยู่เขี่ยแหวนที่นิ้วนางของคนรักอย่างใช้ความคิด ชานยอลอดขำไม่ได้ที่แบคฮยอนทำท่าทางเคร่งเครียด ว่าไง


เดี๋ยวสิ ขอคิดก่อน เสียงเล็กเอ็ดเบา ๆ


ทำไม มันแพงหรือว่าหายากล่ะ ใช่ว่าของที่แบคฮยอนอยากได้นั่นชานยอลจะหามาให้ไม่ได้ แต่เขาแค่ไม่กล้าพูดออกไปว่าสิ่งนั้นคืออะไร แบคฮยอนมองแหวนที่นิ้วของชานยอลก่อนจะมองมือตัวเองที่สวมแหวนแบบเดียวกัน


ชานยอล


หื้ม?”


อยากได้ปาร์คชานยอล


“...”


หาให้ได้รึเปล่า สิ้นเสียงของแบคฮยอน ชายหนุ่มหลุดขำออกมาทันที นี่เขาทำอาหารอร่อยเกินไปรึเปล่าทำไมจู่ ๆ แบคฮยอนเกิดเพี้ยนเล่นมุกประหลาด ๆ กับเขา


แล้วนี่ไม่ใช่ปาร์คชานยอลรึไงครับ พูดไปก็ใช้ปลายจมูกคลอเคลียกับกลุ่มผมนุ่ม หอมสักฟอดสองฟอดให้ชื่นใจกับความน่ารักของอีกคน


ไม่เห็นจะเหมือนเลย


แบบไหนถึงเหมือนล่ะ ปากถามในขณะที่ใช้ปลายจมูกเคล้าคลอแก้มนุ่มของอีกคน


อืม...แบบไหนดีนะ... ปลายเสียงลากยาวอย่างใช้ความคิด แบคฮยอนเอียงหน้าหันมามอง อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอโน้มหน้าหอมแก้มกร้านแดดด้วยความเร็ว หรือว่าแบบนี้ดี


เล่นอะไรเนี่ย


เอ๊ะ หรือว่าแบบนี้ ฝ่ามือเล็กจับหน้าของชานยอลเอียงไปอีกฝั่ง ฝังจมูกหอมฟอดใหญ่เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวสูงได้เป็นอย่างดี และยังคงเล่นไม่เลิกทั้งจับเขาหอมไปทั่วใบหน้าและพูดว่า หรือแบบนี้นะ แบบนี้ล่ะ


ใช่ปาร์คชานยอลแบบที่ต้องการรึยัง ชานยอลกระชับกอดคนบนตักที่ยังคงหัวเราะไม่หยุดเมื่อแกล้งคนตัวสูงสำเร็จ


เกือบจะใช่ละ แต่ไม่ใช่อยู่ดี


ถ้างั้นหายากหน่อยล่ะเพราะปาร์คชานยอลมีคนเดียว ว่าแล้วก็หอมแก้มนุ่มอีกครั้ง แบคฮยอนหัวเราะร่วนพลางเบี่ยงหน้าหลบเพราะคนตัวโตเอาแต่จูบแก้มเขาไม่เลิก ถ้าเกิดช้ำเป็นรอยมาละน่าดู


ทั้งคู่ยังคงหัวเราะกับการที่ต่างฝ่ายต่างกลั่นแกล้งกันไม่หยุด ชานยอลจูบแก้มแบคฮยอนจนแฉะ ทำเอาร่างบางอี๋หน้าทันที เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวสูงได้ไม่น้อย แบคฮยอนจึงแลบลิ้นตวัดเลียริมฝีปากของชานยอลเบา ๆ จนเจ้าตัวเลิกคิ้วมอง ไม่ทันจะได้พูดอะไรแบคฮยอนเอี้ยวตัวหันมาจับหน้าของชานยอลด้วยมือข้างเดียว กดทาบริมฝีปากมอบจุมพิตหวานให้กับคนรัก ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขาทั้งคู่ต่างมอบความหอมหวานให้กัน


จูบที่ไม่หวือหวา จูบที่ไม่เร่าร้อน เป็นจูบที่มีแต่ความรู้สึกดี ๆ ส่งมอบให้กันอย่างไม่รู้จบ เพียงแค่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ เขาเองก็ตอบรับด้วยความยินดี


แบคฮยอนผละริมฝีปากออกจากร่างสูง กวาดสายตาไล่มองใบหน้าของคนรัก สายตาของชานยอลที่ทอดมองมาที่เขามันช่างอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก มือหนายกขึ้นมาจับที่ใบหน้าของแบคฮยอนพร้อมกับใช้หัวแม่โป้งเกลี่ยน้ำใสที่มุมปากก่อนจะระบายยิ้มให้


เขาจะรู้บ้างไหมว่าความรักที่แบคฮยอนมอบให้มันมีมากมายแค่ไหน ถ้าจะให้อธิบายเขาคงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งอาทิตย์แน่ ๆ ถึงจะรู้ตัวดีว่าไม่ใช่คนพูดจาหวาน ออกจะขวานผ่าซากด้วยซ้ำไป หลายครั้งที่พูดจาทำร้ายจิตใจคนตัวสูง แต่ชานยอลก็ไม่เคยจากเขาไปไหน


ชานยอล


หื้ม?” คนตรงหน้าขานรับขณะที่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สังเกตสีหน้าของคนรักที่ตอนนี้คาดเดายากเหลือเกินว่ากำลังคิดอะไร แต่ที่แน่ ๆ มันต้องเป็นเรื่องที่ดี


ขอบคุณนะ แบคฮยอนหลุบตาต่ำครู่หนึ่งก่อนจะช้อนตาขึ้นมองอีกรอบ ทั้ง ๆ ที่ไม่ชอบฝน แต่ก็ยังอยากอยู่กับคนที่ชอบฝนอย่างผม


ชานยอลระบายให้คนตรงหน้า โน้มลงไปจูบปลายจมูกเบา ๆ


เพราะว่ามีนายไง พี่ถึงชอบ คนตัวสูงว่าทั้งยังกระชับกอดให้แน่นขึ้นหวังจะให้ความอบอุ่นของเขาโอบกอดร่างบางไว้ ถึงแม้ว่าอากาศในห้องจะไม่ได้เย็นมากก็ตาม


เขาไม่รู้หรอกว่าอนาคตของเราทั้งคู่จะเป็นยังไง แต่ชานยอลรู้สึกว่าการที่มีคนรักแบบแบคฮยอนนี้เป็นอะไรที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิต เขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากความรักที่เป็นตัวของตัวเอง


ชานยอลคือชานยอล และแบคฮยอนคือแบคฮยอน เราทั้งคู่รับกันได้ในส่วนที่เป็นเรา ถึงแม้ว่าบ้างเรื่องมันจะทำให้เราทั้งคู่มีปากเสียงกัน แต่สุดท้ายแล้วเราปรับเข้าหากันเพื่อความสัมพันธ์


ชานยอลประสานมือเข้ากับร่องนิ้วของแบคฮยอน ทั้งคู่กระชับมือให้แน่นขึ้นด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กัน แหวนคู่ยังประดับอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเราทั้งคู่ เป็นสัญลักษณ์แทนใจว่าเราจะซื่อสัตย์ต่อกันและไม่มีวันทอดทิ้งกัน


 

รักนะครับ

 


กระซิบเสียงแผ่วที่ข้างหูให้ได้ยินชัด ๆ แบคฮยอนระบายยิ้มออกมาบาง ๆ พร้อมกับก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เต้นรัวทุกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดนี้ นิ้วมือของเราที่ยังประสานกันแน่นก็เหมือนกับความรักของเรา เขาไม่อยากปล่อยมือจากคนตัวสูง อยากจะจับแบบนี้ไปทุก ๆ วัน แต่ก็ไม่อยากจับมือของชานยอลให้แน่นเกินไปจนอึดอัด และไม่อยากให้หลวมเกินไปจนไม่รับรู้ถึงกันและกัน


แบคฮยอนพิงอกแกร่งของคนรัก หลับตาช้า ๆ ปล่อยให้เสียงฝนขับกล่อมให้เราทั้งคู่อยู่ในห้วงแห่งความรักที่รายล้อมไปด้วยสายฝน มันเหมือนกับว่าเป็นเสียงตอบรับจากสวรรค์ร่วมแสดงความยินดีกับเขาทั้งคู่


เขาไม่เชื่อที่คนพูดกันว่าหยาดฝนคือน้ำตาแห่งความเสียใจจากพระเจ้า


หยาดฝนสำหรับแบคฮยอนคือน้ำตาแห่งความดีใจจากพระเจ้าต่างหาก


 

 

รักเหมือนกันครับ

 

 

 






- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  -
พิมพ์ผิดของอภัย ณ ที่นี่ด้วยนะคะ
คือแบบว่าช่วงนั้นฝนตกบ่อยมากๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่แต่งอะไรนิ่มๆแบบนี้
ไม่รู้ว่าจะละมุนหวานซึ้งรึเปล่าเพราะจริงๆแล้วกระด้างมาก
หวังว่าอ่านแล้วจะชอบกันนะคะ 
ถ้าฟังเพลงด้วยจะพริ้วมากเราบอกเลย 
เม้นติชมได้ตามสบายนะคะ รักค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,477 ความคิดเห็น

  1. #6416 Xoxo6881 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 06:51
    อบอุ่นกว่าดวงอาทิตย์
    #6,416
    0
  2. #6411 pbcy' (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 09:09
    อบอุ่นหัวไตตตต
    #6,411
    0
  3. #6401 YOLO'H (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 08:45
    น่ารักจัง
    #6,401
    0
  4. #6348 heykiki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 02:08
    กลับมาอ่านนนนนน
    #6,348
    0
  5. #6178 พี่มีค่ะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 01:49
    อุ่นใจในมากเว่อออ
    #6,178
    0
  6. #6070 anna96422 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 19:30
    อบอุ่นมากเว่ออออ ไรท์จ๋าคือหาฉากคัตไม่เจออ่า หาจากที่ไหนง่า
    #6,070
    0
  7. #6066 bomingoldenchild (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 08:00
    อบอุ้นใจม๊วกกกกก
    #6,066
    0
  8. #6052 CBSEB0461 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 15:10
    หวานมากๆ
    #6,052
    0
  9. #6006 heykiki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 19:06

    น่ารักกก อบอุ่นมาก

    #6,006
    0
  10. #6002 ohbyul (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 17:14
    น่ารักกกก
    #6,002
    0
  11. #5995 MYM_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 03:47
    ไรท์จ๋า อ่านฮากคัทได้ที่ไหนอ่ะ แงงง้ TT
    #5,995
    1
  12. #5928 MarkBam2kp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 00:53
    หวานนนไปอี้กกกก ชอบบบบบ ><
    #5,928
    0
  13. #5708 P e A r L ツ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 13:01
    อิจฉาาาาาา 55555
    #5,708
    0
  14. #5527 oumii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 06:19
    อ่านไปนึกอิจฉาไป555555
    #5,527
    0
  15. #5431 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 23:31
    หวานนนเฟ่ออน่าร้ากก
    #5,431
    0
  16. #4726 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:19
    กลัวจะมีดราม่า แต่มีความหอมหวานมากมาย ^^
    #4,726
    0
  17. #4434 Tetsuu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 23:07
    ชอบความเรียบง่ายแบบนี้จัง
    #4,434
    0
  18. #4259 มะหมิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 00:52
    รักในความละมุนนี้
    #4,259
    0
  19. #3895 เจ้าครีม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 21:38
    โอ้โห ละมุนมากกก ฮือออ ตอนแรกนึกว่าจะดราม่า5555555
    #3,895
    0
  20. #3834 Bjin_yui (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 19:39
    น่ารักกก อบอุ่นเขินอ่าตอนบอกอยากได้ปาร์คชานยอลอ่าาา
    #3,834
    0
  21. #3832 rainyzson (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 19:19
    น้องเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทัน จะหื่น จะฮา จะซึ้ง ไม่รู้จะเอาอารมณ์ไหนมาก่อนดี ฮาาาาาาาา อ้วนกับหนู โอ๊ยยยย เลี่ยนจริง ฟังแล้วจั๊กจี้ แต่ชอบการสนทนาของพวกเขา ดุเดือดเลอดพล่านแบบนี้แหละสไตล์เราเลย ชอบฟิกที่เคะแมนๆ 5555555555555555 หนูของพี่ปาร์คน่ารักมาก ทำเป็นปากแข็งไม่แคร์ๆแต่จริงๆแล้วก็คือแอบหึงนั่นแหละว้า พี่ปาร์คนี่ก็กะล่อนเหลือเกิน ดูภาษาที่ใช้ป้อพี่แบคนี่แบบ อ้ายคนกะล่อน 555555555555555555 น่ารักอะ ภาษาดีด้วย ฮืออออ ชอบบบบบ
    #3,832
    1
    • #3832-1 rainyzson(จากตอนที่ 1)
      27 ธันวาคม 2559 / 19:20
      เดี๋ยว น้องว่าน้องเมนท์ผิดตอน คือน้องจะเมนท์ are u free มาตอนนี้ได้ง้ายยยย
      #3832-1
  22. #3622 qqxr_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 12:50
    ฮือ น่ารัก อบอุ่น ชอบบบบ มันดี
    #3,622
    0
  23. #3451 Ging_Maneerat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 10:50
    OMG โลกนี้เป็นสีชมพู // อบอุ่นสุดๆๆๆ น่ารักจัง >///<
    #3,451
    0
  24. #3433 CHan CHaNom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 17:52
    อ่านกี่รอบ ก็ยังน่ารักอะ ฮือออ ตายแน่ๆเลยย
    #3,433
    0
  25. #3110 โซแอล คนน่าร้ากก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 08:55
    ชานใจดีจังง ทำไมทำงานหนักขนาดนี้อะ มาอยู่กับน้องแบคบ้างงง
    #3,110
    0