Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ต.ค. 56

8

                ทั้งวันฉันรู้สึกหงุดหงิดมาก ก็อยู่ดี ๆ กระถางต้นไม้จากชั้นสี่ก็ตกลงมาเกือบถูกหัวฉันแตก ตอนเข้าห้องน้ำก็มีคนล็อกประตูห้องน้ำจากด้านนอกทำให้ฉันต้องพังประตูออกมา ตอนคาบพละก็มีลูกบอลบ้างลูกวอลเลย์บ้างลอยมาเข้าหน้าฉันอย่างปริศนา เกลียดที่สุดได้การเล่นทีเผลอ ลอบกัดกันแบบนี้ (҂̀_́) 

                “ไปส่ง?” โจยืนพิงหน้าประตูห้องเรียนบอกขณะที่ไคกำลังเถียงอะไรบางอย่างกับน้ำหวาน แปลกจังทำไมวันนี้น้ำหวานถึงกล้ามีปากมีเสียงกับไคนะทั้ง ๆ ยัยนี่ปกติจะเก็บปากเก็บคำเสมอตอนอยู่ต่อหน้าไค  ฉันกำลังจะเดินเข้าไปหาทั้งคู่แต่ก็ถูกเจ้าโจดึงแขนไว้พร้อมกับลากออกไปจากห้องทันที

                “มีอะไรกันหรอ พวกนาย ทำไมดูเครียด ๆ กันจัง” ฉันทนไม่ไหว กับบรรยากาศแปลก ๆ ที่เจ้าโจปล่อยออกมาขณะขับรถ บอกตรง ๆ มันอึดอัดอ่ะ o("")o

                “เปล่า” เชื่อตายหล่ะย่ะ เด็กอนุบาลยังรู้เลยนะว่านายโกหกอ่ะ โจ

                “บอกมาเหอะ น้าาาา รับรองว่าจะไม่โวยวาย ไม่เถียง ไม่ดื้อด้วย นะโจนะ บอกเค้าเหอะ”

                “มีรถตามมา” โจมองกระจกหลัง พร้อมกับเร่งความเร็ว แต่ก็มีรถอีกคันเข้ามาปาดหน้ารถของเราแล้วจอดขวางไว้ “พอฉันบอกให้เปิดประตู เปิดแรง ๆ เลยนะ”

               “ได้ยินไหม!!!” ฉันมัวแต่แปลกใจกับประโยคยาวเกินห้าคำของโจเลยไม่ได้ตอบ ทำให้หมอนั่นหันมาถามเสียงดัง (น่ากลัวอ่ะ) (O.O;) 

                “อะ...อืม”  

                พวกนั่นใส่สูทสีดำกับแว่นกันแดดกันทั้งหมดเหมือนกับเพิ่งมาจากรับจ๊อบเป็นตัวประกอบในหนังมายังไงหยั่งงั้น ทั้งสี่คนตรงมายังรถของเราที่จอดอยู่ ฉันกับโจต่างก็เงียบรอดูว่าพวกนั้นจะทำอะไรต่อไป ยังไม่ทันที่พวกนั้นจะมาถึงรถของเรา ก็มีรถอีกคันหนึ่งขับเข้ามาจอดอย่างเร็ว เสียงเบรกดังสนั่น ทั้งสี่คนหันไปมองคนที่ลงมาจากรถเป็นตาเดียว คนที่เพิ่งลงมานั้นฉันจำได้ดี อีตาจอห์นนั่นเอง สักพักสองกลุ่มก็เข้ามาตะลุมบอนกันนัวเนียจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

                “ลงมา” จอห์นเข้ามาเปิดประตูรถด้านฉันพร้อมกับลากฉันลงมาจากรถ

                “ทำอะไร” โจลงมาดึงมือฉันไว้อีกข้างหนึ่ง

                “ฉันมีหน้าที่ต้องดูแลยัยนี่” จอห์นหันมาพูดกับโจเบา ๆ

                “ฉันจะไปส่งเอง” เออ ก็เข้าใจนะว่าพวกนายจะไปส่งฉัน แต่มาแย่งฉันกันกลางถนนนี่มันคงไม่ดีม้าง... ดูสิคนมองกันเต็มเลย หน้าฉันไม่ได้หนาสามนิ้วเหมือนพวกนายนะเฟ้ย (=_=^)

                “พอ พวกนาย ฉันกลับเองแล้วกัน” อารมณ์เสียอ่ะ ฉันเดินไปจากพวกนั้น แต่กลับมีคนหนึ่งเข้ามาล็อกคอฉันไว้พร้อมกับปืนที่จ่อขมับ  (o.O) ปืนนะนั่น ฉันยังไม่อยากตายนะ

                “ถอย” มันตะโกนใส่จอห์นกับโจ แล้วเดินพาฉันไปที่รถพร้อมกับดันตัวฉันให้เข้าไปนั่งข้างคนขับแต่เป็นทางประตูด้านคนขับนะ ไอ้บ้านี่ฉันจะเข้าไปได้ไงฟระ ถ้าแกไม่มีปืนนี่คงโดนฉันเตะร่วงไปแล้ว อย่าให้มีโอกาสแล้วกันนะแก (o′o)

                ระหว่างที่ฉันกำลังพยายามเคลื่อนย้ายตัวเองข้ามเบาะไปนั่งที่นั่นหางตาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋านักเรียนของตัวเองจึงเอื้อมมือไปหยิบมา พอดีกับที่เจ้าหมอนั่นลดปืนลงเพราะความเร่งรีบ จึงได้โอกาสเหวี่ยงกระเป๋าที่วันนี้ฉันขยันพกตำราเรียนเล่มหนัก ๆ มาทุกวิชา เข้าหน้าหมอนั่นเต็มแรงจนปืนหลุดมือไป โอกาสมาถึงแล้ว มีหรือนังโยคนนี้จะปล่อยให้เจ้านี่หยามศักดิ์ศรีลูกแม่เนย ฉันยันเท้าเข้ากับลิ้นปี่อีกทีเป็นการทักทายจากนั้นก็จัดหนัก หมัด เท้า เข่า ศอก ใส่เจ้านั่นไม่ยั้งจนลงไปนอนจมกองเลือด เห็นเลือดทีไร ฉันลืมตัวทุกที รู้ตัวอีกทีสองคนที่ทำได้แต่ยืนดูก็เข้ามาช่วยกันล็อกตัวฉันไว้

                “เดี๋ยวมันก็ตายหรอก พอเหอะ” อีตาจอห์นหัวเราะร่วน

                “ไปเถอะ” หน้าโจยังคงนิ่งเช่นเคยแต่ดวงตาของทั้งสองคนนั้นมีสีน้ำเงินเข้ม ทำไมมันเหมือนกันเลยนะคู่นี้  โจขึ้นรถประจำตำแหน่งคนขับปล่อยให้จอห์นดันตัวฉันเข้าไปด้านหลังคนขับแล้วตามขึ้นมานั่งข้าง ๆ โจ ฉันเห็นโจมองหน้าจอห์นนิดเดียวก่อนจะออกรถด้วยความเร็วขนาดที่ฉันกลิ้งลงไปกับพื้นรถ ไม่รู้มันจะรีบไปไหนนะ เจ้าบ้าโจ ช้า  ๆ หน่อยก็ได้นะยะ ฉันยังไม่อยากไปที่ชอบ ๆ เร็วนักหรอกนะ( ̄ ̄)

                “เป็นอะไรหรือเปล่า ลูก” ทันทีที่ถึงบ้านพ่อก็เข้ามาจับตัวฉันหันซ้ายหันขวาทันที ในขณะที่แม่นั่งสูบบุหรี่ไขว่ห้างสบายอารมณ์ ไม่เดือนร้อนสักนิด

                “ลูกฉันไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก” แม่เนยตวัดหางตามองพ่อนิดนิงแบบหมั่นไส้แล้วสบตาฉัน แม้จะไม่มีคำพูดใด ๆ แต่ฉันรู้ว่าแม่ต้องเป็นห่วงฉันไม่น้อยไปกว่าพ่อแน่นอน “ขึ้นไปอาบน้ำไป”

                “ค่ะ” ฉันรับคำแล้วขึ้นไปชั้นบนทันที

                “โยเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” ยัยน้ำหวานโทรเข้ามาหา ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไง

                “ไม่เป็นไรหรอก”

                “หวานตกใจมากเลยนะ พอรู้เรื่องจากไคหวานก็รีบโทรมาเลย” ว่าแล้วเจ้าโจต้องเล่าให้ไคฟังทันทีที่มีโอกาสจากนั้นเจ้าไคก็ไปบอกน้ำหวานอีกที 

                “ไม่ต้องร้องไห้เลยนะ ฉันยังไม่ตายสักหน่อย”

                “ทะ ทำไมพูดงั้น กะ ก็หวานเป็นห่วงโยนี่หน่า” เสียงยัยนี่ฟังดูเหมือนกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว (-_-;)

                “ขอบใจนะที่เป็นห่วงโย โยไม่เป็นไรหรอกนะหวาน” เฮ้อ...สุดท้ายฉันก็ต้องปลอบยัยคนที่โทรมาเพราะความเป็นห่วงฉันเสียเอง แต่ก็ดีใจนะที่อย่างน้อยก็มีอีกคนที่เป็นห่วงฉันมากขนาดนี้ (≧︿≦)

 

-Numwan’s Part-

                ฉันวางสายโทรศัพท์พร้อม ๆ กับเช็ดน้ำตา (Y ^ Y)  โล่งอกไปทีโยเกิร์ตไม่เป็นอะไรมาก ฉันเป็นห่วงเพื่อนคนนี้มากจริง ๆ ทั้งวันโยพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรทั้ง ๆ ที่ถูกแกล้งสารพัด ฉันเสียใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ฉันนี่มันอ่อนแอจริง ๆ บางครั้งฉันแอบอิจฉาความเข้มแข็งของโยและคิดว่าถ้าฉันมีความเข้มแข็งได้สักแค่ครึ่งเดียวของเธอก็คงจะดี ดีที่ไคโทรมาบอกไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่รู้เรื่องอีกตามเคยว่าเกิดอะไรขึ้นกับโย แม้ว่าจะยังไม่หายเคืองเรื่องเมื่อตอนเย็นที่ฉันพยายามห้ามไม่ไห้เขาไปเอาเรื่อง ซาร่า กรรมการนักเรียนอีกคนที่กำลังหาทางทำให้เพื่อนรักของฉันต้องออกจากโรงเรียน ฉันรู้ว่าไคคิดยังไงกับโย แม้ว่าจะเสียใจแต่ฉันก็เข้าใจว่าไม่สามารถบังคับใจใครได้ แค่เพียงฉันได้เห็นคนที่ฉันชอบมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

                “ใจเย็น ๆ สิคะ” หวานเองก็ร้อนใจเหมือนกันนะ แต่ก็ต้องอดทนไม่ไปทำตามแผนพวกนั้น “พวกนั้นพยายามยั่วให้เราโกรธ”

                “ฉันรู้หรอกน่า แต่ทำกันถึงขนาดนี้ ถ้ายัยบ้านั่นเจ็บตัวไป ฉันไม่อยู่เฉย ๆ หรอกนะ” ไม่ใช่แค่คำพูดสายตาของเขาเองก็ยืนยันคำพูดนั้น หวานชักจะกลัวแววตานั้นแล้วสิ(-_-;)

                “ยิ่งเราทำอะไรก็ยิ่งสร้างเหตุให้เขามีข้ออ้างไล่โยออกสิคะ”

                “แล้วจะอยู่เฉย ๆ ให้พวกนั้นทำอยู่ฝ่ายเดียวหรือไง” เสียงไคดังขึ้น ก่อนที่จะลดลงเมื่อเห็นโยกำลังเดินมาทางพวกเรา

                “ต้องอดทนค่ะ รอโอกาส” โยกำลังจะเดินมา พอดีกับที่โจที่ยืนพิงประตูหน้าห้อง ดึงเธอไว้แล้วพาตัวออกไป

                “เธอจะกลับหรือยัง” ถามแบบนี้เหมือนจะไปส่งหวานหรือไงคะ หวานรู้หรอกคุณจะบอกว่า ใครจะไปส่งเธอฉันแค่ถามเฉย ๆ หล่ะสิ ( )

                “กลับเถอะ ฉันไปส่ง” นั่นไง... (o.O) เอ๋....ทำไมวันนี้มาแปลกคะ

                “เออ...” ตอบไม่ถูกเลยเรา (-///-)

                “ไปเหอะ มัวแต่ยืนเอ๋ออยู่ได้” ไคจะ...จับมือหวานพาเดินออกไปยังลานจอดรถ (>///<) ขออย่าให้หวานเป็นลมไปก่อนที่จะถึงบ้านเลยนะคะ สาธุ -/\-

-Numwan’s Part End.-

                “หวานรู้จักยัยนั่นหรือเปล่า” ฉันถามน้ำหวานที่นั่งกินข้าวด้วยกัน ฉันกินข้าวมันไก่หนังเยอะ ๆ ของโปรดไม่เป็นสุขเลยเพราะมีสายตาของยัยคนที่หาเรื่องฉันในห้องประชุมกรรมการนักเรียนวันก่อนกับกลุ่มเพื่อนของนาง นั่งคุยกันแล้วชำเลืองมองมาทางฉัน คนปัญญาอ่อนยังรู้เลยว่ายัยนั่นมันกำลังนินทาฉันอยู่ (o′o)

                “ใครจ๊ะ” ยัยน้ำหวานมองตามสายตาของฉัน “อ๋อ...เค้าชื่อซาร่า”

                “โยว่ายัยนั่นคงอยากมีเรื่องนะ” ฉันไม่ทนอีกแล้วเลยลุกจากโต๊ะแล้วตรงไปหาพวกนั้น “เห็นมองฉันอยู่นานแล้ว มีอะไรกับฉันกันหรือเปล่าพวกเธอ” น้ำหวานรีบวิ่งตามฉันมา\  (< )>  

                “ก็...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” ยัยพาราเซตตามอนตอบกลับมาพร้อมกับเสียงหัวเราะของนางและเพื่อนพ้อง ทำไมช่างเป็นเสียงที่กวนประสาทสิ้นดี “ซาร่าแค่อยากถามหน่ะค่ะ ว่าตกลงแล้วคุณจะเลือกใคร” พูดจบยัยยาแก้ปวดกับเพื่อน ๆ ก็ลุกออกไป ปล่อยให้ฉันยืนงง นี่มันเรื่องอะไรกัน(_) 

                ฉันข้องใจมากเลยลากยัยน้ำหวานออกไปดูให้เห็นกับตาที่บอร์ดกลาง บอร์ดกลางที่ว่าคือกระดานข่าวสารอันใหญ่ที่อยู่ในลานกว้างกลางโรงเรียนอันเป็นแหล่งกระจ่ายข่าวสารของโรงเรียนหรือ วารสารประจำโรงเรียน ทันทีที่มาถึงฉันต้องตกใจเมื่อเห็นรูปตัวเอง ที่ยืนอยู่กลางถนนโดยมีจอห์นและโจดึงแขนไว้คนละข้าง พร้อมกับข้อความ ศึกชิงนางตัวเบ้อเริ่ม ใครมันกล้าถ่ายรูปฉันเอามาลงบอร์ดแบบนี้นะ (ดูสิ หน้าตาผมเผ้าดูไม่ได้เลยเรื่องเดียวที่ฉันยอมไม่ได้) (=′=)

                “โยอย่าไปสนใจเลยนะจ๊ะ” น้ำหวานรีบไปดึงโปสเตอร์แผ่นนั้นออก “แค่พวกขยะสังคมไม่มีอะไรทำหน่ะ”

                “เลยต้องมาคอยเป็นปาปารัสซี่ฉันเนี่ยนะ” ฉันหัวเราะออกมาเมื่อเห็นหน้ายัยน้ำหวานที่ดูจะกังวลยิ่งกว่าฉัน “ฉันไม่ใช่ปารีส ฮิลตั้นนะ” ~()~*

                “อ้าว หวานนึกว่าโยจะเครียดเสียอีก(.)” ยัยน้ำหวานหน้าเหวอเมื่อเห็นฉันหัวเราะเสียงดัง

                “โอ้ย...เรื่องแค่นี้ทำอะไรโยไม่ได้หรอกหวาน” ใช้วิธีนี้มาเล่นงานฉันเนี่ยนะ เตรียมตัวแพ้ได้เลย <(^′)>

                ตลอดทั้งวันฉันพยายามสร้างข่าวให้ตัวเองด้วยการ กอดแขน ล็อกคอ ใครก็ตามที่อยู่ใกล้ฉัน แน่นอนว่ายัยน้ำหวานโดนเยอะที่สุด ส่วนท่านประธานกับท่านรองก็หายหัวไปทั้งวันเหมือนเคย ให้มันลือกันไปเลยว่าฉันเป็นพวกสาวเข้ม แมนเกินร้อย ก็น่าสนุกดีนะ (`´)

                “ก็มันอยากมาแอบถ่ายรูปฉันเองนะ” ไคเข้ามาหาฉันก่อนเริ่มเรียนในช่วงบ่าย พร้อมกับถามฉันถึงสาเหตุการถูกแอบถ่าย

                “เธอเคยเครียดอะไรกับเขาบ้างไหมเนี่ย” ไคส่ายหน้าแล้วถอนหายใจเสียงดัง

                “แล้วทำไมต้องเครียดหล่ะ” ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมากสักนิด “ฉันกำลังจะได้เป็นซุปตาร์ ของโรงเรียนเลยนะเว้ย” (><)  

                “เออ...เพี้ยนหนักไปซะแล้ว” ไคสบตากับน้ำหวานก่อนหัวเราะเบา ๆ ออกมาพร้อมกัน

                *****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น