Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ต.ค. 56

4

-Numwan’s Part-

                “เดี๋ยวสิ ยัยบ้า กลับมานี่เลยนะ!!!” เสียงตะโกนของผู้ชายข้าง ๆ ทำให้หูของฉันเจ็บนิด ๆ คงจะต้องไปให้หมอตรวจดูแล้ว “นี่เธอมอง อะไรน่ะ” คนคนนี้ยิ่งดูใกล้ ๆ ยิ่งดูดีนะ จริงสิมองแบบนี้มันคงจะเป็นการเสียมารยาท อีกอย่างเค้าอุตสาห์มาช่วยทั้งที (=^^=)

                “เออขอโทษค่ะ” คงต้องรีบขอโทษก่อนที่เขาจะโกรธ

                “ยัยบ้านั่น พรุ่งนี้ค่อยคิดบัญชีแล้วกัน” เขาหันมามองเหมือนกับเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีอีกคนยืนอยู่ข้าง ๆ “ส่วนเธอ บ้านอยู่ไหน ยัยเอ๋อ” (O.O) 

                “หะ...หา ระ...เรียก ฉัน วะ..ว่า อะ ไร นะ” ฉันอาจได้ยินผิดไป (=_=^)

                “ยัยเอ๋อ...หรือจะเรียกยัยอ่างดี ติดอ่างด้วยนี่”

                “...” ผิดหวังจัง  เคยคิดว่าเค้าจะเป็นสุภาพบุรุษกว่านี้เสียอีก (..*)

                “เป็นใบ้ด้วยหรือไง หรือจะให้เรียกว่ายัยใบ้ดีหล่ะ” เขายิ้มกว้างแล้วมองมาตรง ๆ “บ้านอยู่ไหน หรือว่าอยู่โรงพยาบาล” จบประโยคก็หัวเราะดังลั่นเลยมันน่าขำตรงไหนกัน o("")o  

“หวานกลับเองได้ค่ะ คุณไม่ต้องลำบากไปส่งหรอก”

                “ฉันก็แค่ถามว่าบ้านอยู่ไหน ใครบอกว่าฉันจะไปส่ง” ( ̄ ̄)จากความแอบปลื้มที่ฉันมีให้เขาตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมาเข้าเรียนโรงเรียนใหม่ตอนนี้มันพังทลายหมดแล้ว พอที ฉันจะเลิกชื่นชมคุณ (Y ^ Y)

                “...” ฉันจะไม่พูดกับคุณคนนี้อีกแล้ว หาทางกลับบ้านเองดีกว่า เดินออกมาจากตรงนั้น ตรงที่ชายคนนั้นยืนอยู่ ไปตามทางที่มืดและเปลี่ยว ถึงจะกลัวแต่ก็จะไม่ยอมให้คนคนนั้นหัวเราะเยาะอีก ในที่สุดก็ถึงถนนใหญ่สักที ยืนรอแท็กซี่ตรงนี้ดีกว่า

                “นี่เธอ เดินไวชะมัดเลย” เขาวิ่งตามมาแล้วดึงแขนให้หันไปหาเขา “โกรธหรอ”

                “...” ไม่มั้งคะ คงไม่โกรธหรอก (′)  

                “แค่ล้อเล่นหน่อยเดียวเอง อย่าโกรธเลยน่า” ดูเขายิ้มเข้าสิ ต้องไม่หวั่นไหว อดทนไว้น้ำหวาน (-///-)

                “...” นิ่งสงบสยบเคลื่อนไหว

                “มาเถอะฉันจะไปส่งเธอเอง” เขาลากฉันไปยังรถของเขา แล้วเปิดประตูจับฉันยัดเข้าไปข้างคนขับ ก่อนที่จะอ้อมไปประจำที่

                “เอาหล่ะ บอกได้หรือยัง บ้านอยู่ไหน” เขายิ้มแบบนั้นอีกแล้ว

                “เออ...ซอยสุขใจค่ะ” ในที่สุดก็แพ้หรอเนี่ย ทำไมต้องหวั่นไหวกับยิ้มแบบนั้นด้วยนะ

                “ก็แค่นั้นแหละ ยัยเอ๋อ” (O.o)  กรี้ดดดดด!!!

                “เป็นไงหวาน ถึงบ้านยัง” ทันทีที่ถึงบ้านโยเกิร์ตก็โทรเข้ามาทันที

                “เพิ่งถึงเมื่อกี้เอง

                “เป็นอะไรหรือเปล่า หรือว่า.....ไอ้บ้าไคมันทำอะไรเธอ”

                “ไม่นะ ไม่เป็นไร จริง ๆ” อยากร้องให้จัง แต่เดี๋ยวโยจะหาว่าหวานขี้แย () 

                “ไม่เป็นก็ไม่เป็น เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ”

                “จ่ะ” ทำอย่างไรดีหล่ะ พรุ่งนี้ต้องมองหน้าคนคนนั้นไม่ได้อีกแล้ว เกือบเดือนแล้วสินะที่เราเฝ้ามองคน ๆ นั้นอยู่ไกล ๆ ยังจำวันแรกที่เจอกับเขาได้ดี

 

                -หนึ่งเดือนก่อน-

                “นี่เธอเดินดี ๆ หน่อยสิ” เสียงคนข้างหลังทำให้ตกใจจนเอกสารแนะนำตัวในมือหล่น ฉันกำลังจะเดินไปยังห้องทะเบียนเพื่อรายงานตัวในวันแรกของการเรียนในโรงเรียนใหม่ ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

                “ขะ ขอโทษค่ะ” ฉันก้มหน้างุด ๆ ขอโทษขอโพย แล้วก้มหน้าก้มตาเก็บเอกสารที่ตกพื้น แต่คนคนนั้นก็หยิบไปก่อนแล้วส่งคืนมาให้  เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องพบกับ...เทพบุตร (.)โอ้แม่จ้าววววว ความสูงของเขาทำเอาต้องแหงนหน้ามองจนแทบคอเคล็ด คนอะไรนะ ดูดีได้ขนาดนั้น อย่างกับหลุดออกมาจากซีรี่ย์เกาหลี ใบหน้าเรียว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนตัดกับคิ้วเข้ม เข้ากันได้ดีกับผมสีแดงแสบตานั้น ตอนนี้เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้มาก มากจนลมหายใจอุ่นปะทะกับหน้าผากของฉัน (>///<)

                “เช็ดน้ำลายด่วน” เขากระซิบเสียงเบา แต่ว่าเอ๋!!! (O.O;)  หมายความว่าน้ำลายเราไหลหรอ ไม่จริงอ่ะ

                พูดจบเขาก็ยิ้มแล้วเลิกคิ้วก่อนจะเดินจากไป  ฉันมองตามไปจนสุดสายตา  ต่อมาก็รู้ว่าเขาคือ มัตซึโมโตะ ไค รองประธานนักเรียน และที่สำคัญหวานได้อยู่ห้องเดียวกับเขา ดีใจที่สุด ขอบคุณสวรรค์

 

                “โย ไม่ไปห้องประชุมหรอ” ฉันถามยศมล หรือที่คนอื่น ๆ เรียกเธอว่าโยเกิร์ต แอบได้ยินมาว่าคนอื่น ๆ ในห้องไม่มีใครสนิดกับเธอสักคนนอกจาก ท่านประธานกับท่านรอง น่าสงสารจัง อยู่กับผู้ชายแบบนั้นจะไปดีอะไร รอบตัวหวานน่ะมีทั้งพ่อเป็นตำรวจที่ไม่ค่อยมีเวลาให้ลูก ๆ พี่ ไอซ์ พี่ชายสุดฮอตที่สนใจแต่สาว ๆ และเจ้าโค้ก  น้องชายที่สนใจแต่เตะบอล เฮ้ออออ ( ̄o ̄) อยากมีพี่สาวหรือน้องสาวสักคนจัง

                “ไปทำไมอ่ะ” โยเกิร์ตถามฉันหน้าตาเหลอหลา

                “วันนี้เค้าประชุมกันนี่น่า” ฉันตอบกลับไปอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางนั้น

                “ก็เห็นประชุมกัน บ้อย บ่อย”  

                “พวกเธอนี่ดูสนิดกันดีนะ”

                “อืม รู้จักกันตั้งแต่ ปี 1 แล้วอ่ะ”

                “โยไม่เห็นสนิดกับเพื่อน ผู้หญิงคนอื่นเลยเนอะ”  

                “อืม ก็พากันหมั่นไส้ฉันกันหมดนี่” โยเกิร์ตไหวไหล่เบา ๆ

                “หวานว่าโยคงอึดอัดนะ มีแต่พวกผู้ชายเป็นเพื่อน เรื่องบางเรื่องผู้ชายเขาไม่เข้าใจหรอกจะคุยด้วยก็ไม่สะดวกใจใช่ป่ะ”

                “ถูกต้องเลยอ่ะ” โยตาโต ตบเข่าฉาด ท่าทางเธอ เหมือนกับผู้ชายไม่มีผิด

                “เอางี้ดีกว่า  หวานก็เพิ่งย้ายมาเมื่อตอนต้นเทอม ยังไม่มีเพื่อนสักคน เรามาเป็นเพื่อนกันนะ” ฉันชักจะถูกชะตากับเธอคนนี้เสียแล้วสิ ต่อไปนี้เราคงจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะจ๊ะ

                “เอาสิ” เธอจับมือฉันเขย่าเบา ๆ

“งั้นตอนนี้เรามาเริ่มกันที่...ไปห้องน้ำกัน” เธอตะโกนก่อนจูง (คนแต่ง:ยัยโยมันเรียกว่าลากนะยะ) หวานไปเข้าห้องน้ำ

-Numwan’s Part End.-

 

                อีก 2 วันจะถึงวันงานโรงเรียน ให้ตายสิลืมสนิดเลยเรา ทำไงดีหว่า ข้าวของยังไม่ได้เตรียมอะไรสักอย่าง  ร้านกาแฟมันต้องมีอะไรบ้างอ่ะ ไอ้เรามันก็ไม่ชอบกินซะด้วยสิ <(^′)>

                “หวาน ทำไงดี” ฉันทำหน้าเศร้า ขอความเห็นใจจากน้ำหวานเพื่อนผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวของฉันในตอนพักกลางวัน

                “มีอะไรหรือจ๊ะ โย” ยัยน้ำหวานรีบถามฉัน สีหน้าร้อนใจ

                “พรุ่งนี้วันงานแล้วอ่ะ โยยังไม่ได้เตรียมอะไรสักอย่างเลย หวานต้องช่วยโยนะ” ฉันอ้อนสุดฤทธิ์

                “ก่อนอื่นเราต้องมาคุยกันก่อน ว่าต้องใช้อะไรบ้าง มีอะไรที่ต้องซื้อ อืม....” ยัยน้ำหวานก็หยิบกระดาษเปล่ากับดินสอออกมา ตั้งหน้าตั้งตาเขียน “สิ่งที่เราต้องเตรียมนะ อืม... กาต้มน้ำ ... อุปกรณ์ ... วัตถุดิบ ... ฯลฯ” น้ำหวานพึมพำ แล้วจดลงในกระดาษอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน “เย็นนี้เราไปซื้อของกันนะจ๊ะ”

                “ไปสิ เดี๋ยว โยจะลาก ไค กับ โจไปช่วยถือของ” มีโอกาสก็ต้องใช้งานเจ้าสองคนนั้นสักหน่อย

                “เออ...” น้ำหวานทำท่าอึกอัก (=_=^)

                “มีอะไรหรอ”

                “ปะ...เปล่าจ่ะ” น้ำหวานส่ายหน้ายิก ๆ แต่สีหน้าดูกังวล ต้องมีอะไรแน่ ๆ ฉันจะต้องรู้ให้ได้เลย (_) ต่อมอยากรู้อยากเห็นในสมองส่วนหน้า (มันมีด้วยหรอ) ของฉันชักจะทำงานขึ้นมาอีกแล้ว

               

                “นี่เธอ ไม่คิดจะช่วยกันถือของเลยใช่ป่ะ  ฉันเมื่อยแล้วนะ ยัยบ้า” ไคตะโกนลั่นซุปเปอร์มาร์เก็ตตราดอกบัว ที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนของเรานัก จนใคร ๆ ต่างก็หันมามอง พวกเรา

                “พวกฉันเป็นผู้หญิงนะ แกนี่ไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยหว่ะ” เจ้าไคมันบ่นโน่นบ่นนี่ตั้งแต่ถูกฉันกับน้ำหวานลากมาช่วยซื้อของสำหรับเปิดร้านกิจกรรมโรงเรียน ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้วไอ้หัวแดงนี่มันยังไม่หยุดปาก ผิดกับโจเพื่อนรักของฉันที่ไม่พูดอะไรเลยจนเดี๋ยวนี้

                “หุบปากไม่เหนื่อย” โจนายนี่เป็นเพื่อนรักที่สุดของฉันจริง ๆ ~()~* ประโยคสั้นแต่ได้ใจเจ้ไปเลย

                “ขืนไม่พูดอะไรยัยพวกนี้ก็ได้ใจสิวะ”

                “เออ...หวานช่วย” ยัยน้ำหวานก้มหน้างุด ๆ เข้าไปพยายามแย่งของในมือของไคมาถือไว้เอง แล้วทำไมหวานต้องหน้าแดงด้วยหล่ะ ไม่สบายหรือเปล่าหว่า

                “ไม่ต้องเลย ฉันถือเองได้ เดี๋ยวจะหาว่าไม่แมน” แล้วที่ผ่านมาแกจะบ่นเพื่อ ? ไม่เข้าใจเจ้าบ้าไคเลยจริง ๆ

                ซื้อของเตรียมไว้สำหรับเปิดร้านเสร็จ เราก็นำของที่ซื้อทั้งหมดไปเก็บไว้ที่ห้องกรรมการนักเรียน ในโรงเรียนก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน ซึ่งแน่นอนว่าฉันให้เจ้าไคไปส่งน้ำหวานเหมือนเดิม ส่วนฉันก็ขอร้อง (แกมบังคับ) ให้โจไปส่งที่บ้าน

 

                “แม่ค๊าาาา...โยกลับมาแล้วววววว” เอ๋... (_)  แม่มีแขกนี่หน่า ดูท่าทางเครียด ๆ ด้วย

                “กลับมาแล้วหรอ” สีหน้าแม่ดูตึง ๆ เป็นสัญญาณบอกว่าอีกไม่นานระเบิดจะลงมาที่บ้านหลังนี้ ต้องหาที่หลบภัยอย่างด่วน

                “สวัสดีค่ะ” ฉันทักทายผู้ใหญ่ที่นั่งคุยกับแม่ก่อนที่แม่จะบอก เดี๋ยวจะหาว่าแม่ไม่สอน

                “สวัสดีครับ...เหมือนมาก เหมือนกับ...” แขกของแม่เป็นชาวต่างชาติที่พูดไทยได้ชัดมากเลย แต่เขาหมายถึงอะไรนะที่พูดเมื่อกี้

                “ขึ้นไปข้างบนได้แล้ว!!!” แม่สั่งขึ้นมาแบบกะทันหัน ทำให้คุณลุงฝรั่ง หันไปมองหน้าแม่แปลก ๆ ส่วนแม่ก็ส่งสายตาพิฆาตมาให้ ฉันจึงต้องลี้ขึ้นห้องอย่างด่วน

 

-Numwan’s Part-

                “จะเงียบอีกนานไหมยัยเอ๋อ” หวานพยายามเลี่ยงที่จะไม่เจอคุณไม่คุยกับคุณอยู่ค่ะ บางทีคุณอาจไม่รู้ ว่าหวานโกรธคุณอยู่ (เขาจะรู้ได้ไงหล่ะยะ) (

                “ลืมไป เธอเป็นใบ้ด้วยนี่เนอะ” อยากหัวเราะก็เชิญค่ะหวานไม่หวั่นไหวกับคำพูดแบบนั้นอีกแล้ว(>︿<) “หิวหรือเปล่า?”

                “...” หวานจะไม่ตอบค่ะ เรื่องนี้เกี่ยวกับศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงล้วน  ๆ (มันเกี่ยวกันตรงไหนเนี่ย ยัยน้ำหวาน)

                “โอเค ฉันรู้นะว่าเธอเคืองฉัน เอาเป็นว่าฉันขอโทษแล้วกันนะ” รู้เหมือนกันหรอคะ แต่ว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก (=′=)

                “...”

                “เอางี้ดีกว่า” คุณไคจอดรถที่หน้าร้านสะดวกซื้อแล้วลงไปสักพักก่อนที่จะกลับขึ้นมาพร้อมกับถุงใส่ของบางอย่าง “เลือกเอา” แล้วเขาก็หยิบไอศกรีมรสช้อคโกแลตกับสตรอเบอรี่ออกมา แกว่งไปมาข้างหน้าฉัน เห็นเราเป็นเด็กหรือไงนะ - -

                “ถ้าเธอไม่เลือกฉันจะเลือกให้เองแล้วกัน” เขาหยิบรสสตรอเบอรี่มาให้ อี้... - - ฉันชอบรสช้อคโกแลตมากกว่านี่หน่า(′)  

                “เอาอันนี้” ดีนะที่ฉันสามารถแย่งรสช้อคโกแลตมาไว้ได้ก่อนที่จะถูกฉีกห่อออก (ไหนว่าไม่ได้เป็นเด็กไง)

                “เธอยอมรับคำขอโทษจากฉันแล้วนะ” อ้าว...แล้วทำไมไม่บอกก่อนกินหมดคะ เสียรู้คุณอีกจนได้นะคะคุณไค เจ็บใจค่ะ o("")o

                “ปากฉันมันไม่ค่อยดีแบบนี้มานานแล้วหล่ะ จะให้เปลี่ยนปุบปั๊บคงจะยาก เห็นว่าเธอเองก็เป็นคนดี อีกอย่างยัยบ้านั่นก็ชอบเธอมากด้วย ฉันคงจะแกล้งเธอมากไปหน่อย ขอโทษจริง ๆ” แม้ว่าคุณไคจะไม่หันมาพูดกับฉันตรง ๆ นั่นก็ทำให้ รู้สึกว่าหน้าชักจะร้อน ๆ ขึ้นมานิดหน่อย (=///=) ทำไมมันร้อนจังแอร์เสียหรือเปล่านะ

                “อะ...ค่ะ” พูดถึงขนาดนี้ฉันจะโกรธคุณได้ไงหล่ะคะ (≧△≦)

                “แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะเรียกเธอว่ายัยเอ๋อนี่แหละ ไม่เปลี่ยนหรอก” พูดจบเขาก็หัวเราะลั่นรถ  (.)  สรุปแล้วคุณไคเป็นคนยังไงกันแน่คะเนี่ย ตามอารมณ์ไม่ทันเลย เฮ้อ...หวานคงต้องปรับตัวอีกสักพักสินะจ๊ะโย (-_-;)

-Numwan’s Part End.-

 

                *****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น