Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ต.ค. 56

25

                ฉันมองดูจอห์นที่ยังคงหลับอยู่บนเตียง นี่ก็ปาเข้าไปสามวันแล้วที่หมอนี่ยังไม่ฟื้นเลย หมอบอกว่าโชคดีมากที่กระสุนไม่เข้าจุดสำคัญ แต่ก็เสียเลือดมาก ถ้ามาช้ากว่านี้อาจจะไม่รอด แล้วอีตาบ้านี่ก็มานอนหลับสบาย ปล่อยให้ฉันอดหลับอดนอนเฝ้าไข้จนจะกลายเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้ว (@_@;) ยัยอาเรียถูกพ่อกับองค์กรมาเฟียของจอห์นพาตัวไป จะพาไปต้มยำทำแกงยังไงฉันไม่อยากรู้เลยสักนิด อย่ากลับมาอีกเป็นใช้ได้ ส่วนเฮียโรมาริโอ้ฉันก็เพิ่งรู้ว่าเฮียแกเป็นสปายตามคำสั่งของจอห์นที่ให้ไปตีสนิดยัยอาเรียเลยต้องตามมาถึงที่นี่ ตอนนี้เฮียแกกลับไปแล้วพร้อมกับพ่อที่บอกว่าต้องไปดูงานแทนจอห์นจนกว่าจะหายดี นี่พ่อถอนตัวออกจากการเป็นบอสมาเฟียแล้ว (-_-?) จริง ๆ หรอคะ ไคกับโจและน้ำหวานก็มาเยี่ยมจอห์นวันละหลายครั้ง น้ำหวานร้องห่มร้องไห้ใหญ่บอกว่าฉันน่ากลัวมาก.......ตอนไหนกัน <(︶ ̄)>  ฉันออกจะน่ารักมากกว่า แม้แต่พี่ริวก็มาหาฉันด้วย คนนี้ไม่อยากให้มาเท่าไหร่หรอก ฉันยังจำได้ไม่ลืมตอนที่เจอพี่แกครั้งแรก แหม เล่นเข้ามากอดกันเลย เจอฉันจับทุ่มตัวงอไปกี่ทีก็ไม่เคยเข็ดอ่ะ คน ๆ นี้ แถมหัวเราะสนุกสนาน บางทีพี่แกอาจจะเป็นพวกเอ็มก็ได้นะ (ชอบความรุนแรง โดนเจ็บ ๆ แล้วรู้สึกดี) ทุกคนล้วนแล้วแต่มาหาฉันจนฉันชักจะสงสัยแล้วว่าใครกันหนอที่เป็นคนป่วยกันแน่

                ฉันเห็นมือของจอห์นขยับไม่นานนักตาของเขาก็ลืมขึ้น ก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยสายตาว่างเปล่า “จอห์น...เป็นไงมั่งอ่ะ เจ็บตรงไหนอยู่ไหม หิวน้ำหรือเปล่า”

                “เธอ  เป็นใคร” (⊙⊙)∥∣  ไม่จริงอ่ะ นายความจำเสื่อมหรอ หมอไม่ได้บอกนี่ว่าถูกยิงที่ท้องแล้วมันจะกระเทือนไปถึงสมองอ่ะ หรือว่าตอนล้มหัวจะกระแทกพื้นเลยทำให้สมองส่วนซิลิบัมบั๊ม (มีด้วยเราะ) เกิดการกระทบกระเทือนทำให้สูญเสียความจำช่วงที่เจอฉันไป (พล็อตเรื่องคุ้น ๆ ว่ามั้ยคะคู้นผู้โช้มมมมม)

                “นายจำฉันไม่ได้หรอ โยเกิร์ตไง” บางทีอาจต้องใช้เวลารื้อฟื้นความจำ นายจะลืมฉันไม่ได้นะอีตาบ้าจอห์น “ฉันเป็น ฟะ แฟง นาย” ทำไมไอ้คำว่าแฟนนี่มันพูดยากจัง แถมพูดผิดด้วย

                “ไหนเอาหน้ามาดูใกล้ ๆ สิ” เห็นมะ เขาอาจจะต้องใช้เวลา  (′) ฉันค่อย ๆ เอาหน้าเข้าไปใกล้ ๆ จอห์น หวังว่าเขาจะจำฉันได้นะ ฉันไม่อยากมีแฟนความจำเสื่อม ขี้เกียจมาเล่าให้ฟังว่าเจอกันได้ยังไง รักกันยังไง ถ้านายความจำเสื่อมนี่ฉันทิ้งนายจริง ๆ ด้วยนะ อีตาบ้านี่ “ใกล้อีก” (=///=) ใกล้อีกนี่ก็จะกลายเป็นเนื้อเดียวกันได้แล้วนะ

                แล้วทะไมมือหมอนี่ถึงขึ้นมาอยู่ที่ไหล่ฉันได้หล่ะ แล้วยังปะ...ปากหมอนี่มันกำลังจูบฉันอยู่ ต้องถึงขนาดนี้เลยหรอถึงจะจำได้อ่ะ ( ///﹁ )

                “ยังไม่เห็นจำได้เลย”  เขาถอนปากไปแล้ว ดางตาสีฟ้าเต้นระริกเหมือนกำลังหัวเราะ ( ̄ ̄) หมอนี่กำลังแล้งฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย

                “นาย...อยากตายใช่มะ” (҂̀_́)  “ไม่ต้องจงต้องจำมันแล้ว” ฉันหยิกแขนอีตานี่ไปแรง ๆ ถึงกับดิ้นเลยค่ะ สะใจชะมัด

                “มือหนักอ่ะเธอ ฉันยังเจ็บแผลอยู่เลยนะ” ดูทำหน้าเข้า น่ารักตายหล่ะย่ะ “จะให้ฉันได้อีกแผลหรือไงกัน ดูสิคนเค้าเจ็บจะแย่แล้ว ขอชื่นใจนิดหน่อยก็มาทำเป็นโหด” บ่นยาวเลยพ่อคู้นนนน

                “แล้วนายจะแกล้งความจำเสื่อมทำไมมิทราบ” ฉันใจหายหมดเลย ( ///﹁ )

                “ไม่ทำงั้นก็ไม่ได้จูบเธอสิ”

                “นายรู้ได้ไง” (-///-) คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน มันก็เขินอ่ะนะ แต่ว่าไม่อยากจะยอมรับเลยว่ารู้สึกดีชะมัด เพราะอีตานี่แท้ ๆ เชียวทำให้ฉันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ รับผิดชอบมาซะดี ๆ เลย

 

                จอห์นใช้เวลาพักรักษาตัวเกือบเดือนจึงจะค่อยยังชั่วแต่ก็คงอยู่ที่โรงพยาบาลต่อไป พ่อของฉันก็กลับมาอยู่ที่บ้านเป็นการถาวร แม่เนยของฉันที่ใกล้คลอดเต็มทีก็เลยได้รับการดูแลประคบประหงมจากพ่อเป็นอย่างดี ช่วงนี้แม่เลยค่อนข้างเอาแต่ใจเป็นพิเศษ (-_-?) แล้วทำไมพ่อฉันถึงได้ดูมีความสุขนักเวลาเอาอกเอาใจแม่ของฉัน

                “โย โต๊ะ หกเช็คบิลด้วย” ฉันกลับมาทำงานที่ร้าน เมื่อไม่ต้องอยู่คอยพยาบาลอีตาจอห์น ดูเหมือนว่าหมอนั่นเองพอเริ่มจะหายดีก็ไม่มีข้ออ้างอะไรมาอ้อน ขอให้ฉันอยู่ใกล้ ๆ อีกต่อไป

                “ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงกระดิ่งห้อยประดูดังขึ้น เราสามคนพนักงานจึงต้องกล่าวทักทายอันเป็นสิ่งที่พ่อบอกให้ทำ เจ้านายสั่งยังไงก็ต้องทำนะคะ

                “ครับ” เสียงดังข้าง ๆ หูของฉันทำให้ต้องเงยหน้ามอง นายจอห์นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน หมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลแล้วหรือไง (-_-?)

                “นาย...” ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค นายจอห์นก็เข้ามาแบกฉันไว้บนบ่า

“ผมขอตัวพนักงานคนนี้ไปสักวันนะครับบอส” จอห์นบอกกับพ่อที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังร้านแล้วพาฉันออกมาทันที อีตาบ้านี่ฉันอายเป็นนะยะ ดูสิคนอื่น ๆ มองกันเป็นตาเดียวเลย ( ///﹁ )

เขาพาฉันมาที่รถแล้ววางฉันที่นั่งข้างคนขับก่อนที่จะเข้าไปประจำตำแหน่งคนขับ รถเคลื่อนตัวออกไปยังเส้นทางข้างหน้า มุ่งสู่ถนนใหญ่นอกเมืองที่ไม่ค่อยมีรถรามากมายนักตามท้องถนน  ไม่นานเขาก็จอดรถที่ ๆ หนึ่ง ที่ฉันไม่คิดจะย่างกรายเข้ามาไม่ว่าจะยังไง (﹏ ̄) สุสาน นั่นเอง หมอนี่คิดจะพาฉันมาเดทที่นี่รึ

“ลงมาสิ” ฉันก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่ขามันก้าวไม่ออกอ่ะ “ทำไม...กลัวหรอ”

“คะ...ใครกลัวกันยะ” ฉันไม่ได้กลัวสักนิด (﹏ ̄) เขายื่นมือมาให้ฉันจับ ทันทีที่สัมผัส ความรู้สึกไม่ชอบที่นี่ของฉันก็เบาบางลง เหมือนกับว่าใจของฉันมันบอกว่าคน ๆ นี้จะปกป้องฉันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จอห์นอ้อมไปหยิบช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่สวยมากมาถือไว้ เอามาให้ฉันหรอ...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้นะ เขาจูงฉันเดินไปตามทางเดินหินแกรนิต จนมาถึงหน้าหลุมศพหนึ่ง สลักชื่อ ดุจดาว  ชัยบริรักษ์ แล้วเขาก็วางช่อดอกไม้ช่อนั้นลงที่แท่นบูชา อ้าว...ไม่ได้เอามาให้ฉันหรอ แต่ว่าผู้หญิงในรูปสวยมากเลย หน้าคุ้น ๆ เหมือนกับ...

“แม่ครับ...” ว่าแล้วเชียว หน้าเหมือนจอห์น  (ˇ)  “ผมไม่ได้มาหาแม่เสียนาน อย่าโกรธผมนะครับ” แม่นายดูท่าทางใจดีไม่โกรธนายหรอก “ผมมีคนหนึ่งที่อยากให้แม่รู้จักครับ เธอเป็นคนสำคัญสำหรับผม” เขาบีบมือฉันคงถึงคิวฉันแล้วสินะ(′)  

“เออ....สวัสดีค่ะ หนูชื่อโยเกิร์ตค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ฉันหันมายิ้มให้จอห์น

“อย่างที่เห็นครับแม่ เธอไม่เหมือนแม่สักนิด ทั้งปากร้าย จอมโหด ชอบใช้กำลัง” รู้สึกเหมือนหมอนี่กำลังเผาฉันให้แม่นายฟังเลยสินะ”แต่ผมก็รักเธอ และอยากจะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต” อั้ยยะ...ได้ยินแล้วฟินอ่ะตาบ้า.... คนข้าง ๆ นายเขินจนจะเอาหน้ามุดดินแล้วนะ o(>_<)o “ผมหวังว่าแม่จะรักเธอเหมือนกับที่ผมรักนะครับ” มีลมเย็น ๆ พัดเข้ามาเบา ๆ ฉันคิดว่าท่านคงจะรับรู้แล้วหล่ะ จอห์น

“ถึงหนูจะมีข้อเสียเยอะแยะ” ฉันเองก็ขอยืนยันกับว่าที่แม่สะมีในอนาคตด้วย “แต่หนูก็จะรักและดูแลลูกชายของคุณ ไปจนกว่าจะหมดลมหายใจค่ะ หนูสัญญา” ลมยังคงพัดมาที่เราทั้งสองคน ฉันรู้สึกเย็นยะเยือกบอกไม่ถูก ชักจะกลัวแล้วสิ จอห์นโอบไหล่ของฉันไว้หลวม ๆ (>﹏<)

“เราสองคนกลับก่อนนะครับแม่ แล้วเราจะหาเวลามาเยี่ยมแม่ใหม่” เขาพาฉันเดินออกไปจากสุสานนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะกลัว แต่ก็รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ฉันเชื่อว่าแม่ของจอห์นคงจะมองดูเราอยู่ที่ไหนสักที่ อย่างน้อยก็คงเพราะความเป็นห่วงที่มีให้ลูกชายของเธอ

จอห์นพาฉันไปที่ชายหาดริมทะเลไม่ไกลจากสุสานที่เราเพิ่งจะออกมาสักเท่าไหร่ ลมทะเลที่พัดเข้ามากระทบแก้มของฉันมันทำให้รู้สึกสดชื่นเหลือเกิน จอห์นนั่งหลังฉัน เรานั่งเอาหลังชนกันแล้วจับมือกันไว้ เขาเงยหน้ามาพิงไหลของฉันขณะที่ฉันเองก็เงยหน้าไปพิงไหล่เขาเช่นกัน เราอยู่ท่านี้กันมาได้หลายนาทีแล้ว ทำไมไม่รู้สึกเมื่อยเลยสักนิด ฉันหลับตาฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งเพลิน ๆ จนเกือบจะหลับแล้วเชียว (.)

“ฉันต้องกลับอิตาลี วันพรุ่งนี้” จอห์นหันหน้ามาหาฉัน “เธอจะไปกับฉันไหม”

“ไม่หล่ะ” ไม่ต้องลืมตามองฉันก็รู้ว่าเขาจะทำหน้ายังไง ต้องกำลังทำปากยื่น ๆ เหมือนเด็กไม่ได้ของถูกใจอยู่แน่ ๆ “ฉันเองก็มีอะไรต้องทำเหมือนกัน”

“อะไรหล่ะ”

“ก่อนอื่นก็ต้องเรียนให้จบก่อน” ฉันหันไปมองหน้าเขา “ฉันเองก็อยากไปกับนายนะ แต่ฉันก็มีทางของฉัน เหมือนกันนะจอห์น”

“ก็แล้วแต่เธอ” เขายันตัวขึ้นนั่ง _¯;) อีตาบ้านี่ฉันเกือบหงายเงิบไปแล้วมั้ยเนี่ย สงสัยจะงอน

“ก็แค่จนกว่าจะเรียนจบเอง แปป ๆ ก็ปีแล้ว ไม่นานหรอกน่า” ฉันเข้าไปกอดคอเขาจากด้านหลังแล้วเอาแก้มแนบกับแก้มสาก ๆ ของจอห์น “ถ้านายคิดถึงก็มาหาฉันได้นี่ ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก”

“หยั่งกับจะมีเวลาว่างเยอะแยะ”

“งั้นฉันจะไปหานายเองก็ได้ แต่นายต้องออกค่าตั๋วเครื่องบินให้ฉันนะ” นายจอห์นยิ้ม นี่คงจะเป็นข้อเสนอที่หมอนี่พอใจแล้วสิ แล้วฉันก็จะช้อปของแบรนด์แนมให้นายจ่ายกระเป๋าฉีกเลยด้วย (ˇ)

“อาทิตย์ละครั้ง”

“จะบ้าหรือไงยะ บ่อยเกิ้น  เดือนละครั้งก็น่าจะพอแล้ว ฉันจะได้ไปคุมความประพฤตินายด้วย เกิดนอกใจฉันไปมีอีหนูผมบรอนซ์โนตมขึ้นมาฉันก็แย่เลยสิ” <(^′)>

“ฉันต่างหากที่แย่อ่ะ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต” จอห์นหัวเราะเบา ๆ แล้วหันมาหาฉัน เขาประกบริมฝีปากกับฉันแผ่วเบา (>///<)  ครั้งนี้แปลกกว่าครั้งก่อน ๆ สัมผัสนั้นช่างอบอุ่นนุ่มนวลหวานเกินกว่าที่ฉันจะบรรยายออกมาได้ ฉันบอกได้เพียงแค่ว่า คน ๆ นี้แหละที่หัวใจฉันมันบอกว่าเป็นคนที่ฉันอยากจะอยู่ด้วยไปจนวันตาย ขอแค่มีเขาอยู่ใกล้ ๆ ฉันจะไม่หวั่นไหว แค่ได้จับมือกันไว้ ทางเดินไกลแค่ไหนเราก็จะฝ่าไปด้วยกัน ฉันสัญญา.....

*****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น