Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ต.ค. 56

24

 

                บึ้ม.... (⊙⊙)∥∣  เสียงอะไรอ่ะ เหมือนเสียงระเบิดดังอยู่ใกล้ ๆ เลย เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนะ ฉันอยากรู้จริง ๆ เฮียโรมาริโอ้เปิดประตูเข้ามาหน้าตาตื่น แล้วก็มาแกะเชือกที่มันฉันไว้กับเก้าอี้ จากนั้นก็ดึงแขนฉันให้เดินตามออกไปจากห้อง เฮียแกพูดอะไรกับยัยอาเรียแล้วเดินตามยัยนั่นไปที่ประตู ฉันเห็นคนอื่น ๆ ดูแตกตื่นวิ่งพล่านเป็นแมลงสาปโดนยาฉีดมด ฉันจะอาศัยจังหวะแบบนี้ทำอะไรได้บ้างนะ จะสะบัดตัวแล้ววิ่งอกไปเลยดีหรือเปล่า

                “อยู่เฉย ๆ “ รู้ได้ไงคะเฮีย เฮียอ่านใจได้ด้วยหรอ (_)  ฉันเลยได้แค่คิด...ว่าจะทำยังไงต่อไป นั่นฉันเห็นใครกันเดินมาหน้าคุ้น ๆ (><)  กรี้ด...โจกับไคนี่หน่า พวกแกมาช่วยฉันแล้วเพื่อนรัก...

                เจ้าโจหลบไม้หน้าสามที่มีคนหวดใส่แล้วยันเท้าใส่เจ้านั่น ไคเองก็กำลังสู้กับอีกคนที่จะเข้ามาทำร้าย  เพื่อนฉันสองคนถือปืนมาด้วยนี่หน่า แล้วทำไมพวกมันไม่ใช้ฟะ ( ) อาเรียเข้ามาจับฉันไว้แล้วพูดกับเฮียโรมาริโอ้ แว้บนึงฉันเห็นสีหน้าเฮียตึง ๆ เหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่างก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาสองคนนั้น เฮียแกเบี่ยงตัวหลบเท้าของไคที่ลอยเข้ามาหาได้แล้วต่อยเข้าไปที่ท้องของเจ้าหัวแดงเน้น ๆ เห็นแล้วจุกแทน แล้วก็ใช้สันมือฟาดเข้าที่ท้ายทอยเป็นผลให้เจ้าไคนิ่งไปทันที มันเป็นอะไรหรือเปล่า เจ้าบ้าไคแกห้ามตายนะฉันกลัวผี () 

                เมื่อโจเห็นว่าไคนิ่งไปแล้วจึงวิ่งเข้าไปดู ตาสีฟ้าสดใสตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มแล้ว เฮียโรมาริโอ้มองหน้าโจแล้วเหมือนจะชะงักนิดหน่อย เข้าใจเลยค่ะเฮีย ¯;) ขนาดหนูเห็นไม่ใกล้เหมือนเฮียยังขนลุกเลย เฮียแกเหวี่ยงหมัดเข้าหาโจ โจหลบได้แล้วปัดมือของเฮียก่อนที่จะใช้ศอกอัดเข้าปลายคาง เฮียแกเซไปข้างหลังสองสามก้าว จากนั้นเข้าไปใหม่พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบหมัดที่โจตั้งรับไว้ ทำให้ทั้งคู่ต่างโดนหมัดของกันและกัน ปากแตกเลือดกลบปากกันเลยทีเดียว

                ปัง...เสียงปืนดังขึ้นเรียกความสนใจของเราทุกคน นั่นมันจอห์น... หมอนั่นเดินเข้ามาพร้อมกับพ่อของฉัน พ่อขา..ช่วยโยด้วย ปล่อยฉันเลยนะยะยัยอาเรีย ฉันจะฟ้องพ่อว่าเธอตบฉัน <(^′)> นี่ ๆ สนใจฉันหน่อยสิยะ มัวแต่มองหน้าจอห์นอยู่ได้ จอห์นเองก็มองมาที่ฉันกับยัยอาเรียแล้วพูดอะไรสักอย่าง ยัยนี่พอได้ยินแล้วก็เหมือนจะโกรธมาก เธอหยิบ ปะ...ปืน ออกมาจ่อขมับฉัน (⊙⊙)∥∣ จะดีหรอเจ้นั่นมันปืนนะ รูเบ้อเริ่มเลยนะถ้าโดนเข้าไปอ่ะ เอาออกไปไกล ๆ ฉันเถอะ พ่อกับจอห์นหน้าเสีย แล้วยกมือห้ามยัยอาเรียพร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง ฉันอึดอัดจังเลย ถ้ามีวุ้นแปลภาษาเหมือนในการ์ตูนก็คงจะดีสินะ (╥  ï ) 

 

-John’s Part.-

                หลังจากที่โจโทรมาบอกผมเรื่องโยเกิร์ต หกชั่วโมงต่อมาผมก็มาถึงเมืองไทย บอส มารอผมอยู่แล้วที่สนามบิน สีหน้าของท่านดูไม่ดีเลย

                “ต้องให้เธอมาถึงนี่เลย ทั้ง ๆ ที่งานที่โน่นก็ยุ่ง”

                “สาเหตุมันมาจากผมครับ ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องมาสะสางเรื่องนี้” เป็นเพราะผมที่สามารถจัดการกับตาเฒ่าเจ้าเล่ห์เอ็นโซ่ จนกระเด็นออกจากการเป็นที่ปรึกษาของแฟมิลี่และยังไม่ยอมแต่งงานกับอาเรียตามที่ตกลงกันไว้ ทำให้เธอมาที่นี่แล้วจับคนที่ผมรักมาเป็นข้อต่อรง ไม่รู้ว่าแค่ต้องการความรักจากผมหรือเอาคืนผมกันแน่

                “มันก็เพราะฉันด้วยนั่นแหละ ถ้าฉันไม่เป็นคนสั่งให้เธอทำ...” คน ๆ นี้เป็นยิ่งกว่าพ่อของผม ถ้าไม่มีเขา ผมเองก็ไม่รู้จะมีวันนี้ได้หรือเปล่า

                “ผมทำไปเพราะผมเห็นว่าสมควรครับ อย่าไปคิดมากเลย”

                “ไปกันเถอะ โจกับไครู้แล้วว่าโยอยู่ที่ไหน” ท่านพาผมเดินออกมาจากสนามบินแล้วขึ้นรถที่จอดรออยู่ ผมบอกให้ลูกน้องที่พามาด้วยว่าไม่ต้องตามมา แต่เชื่อเถอะ พวกนั้นไม่ทำตามหรอก (-_-;) ผมก็เข้าใจนะว่าพวกนั้นมันเป็นห่วงผม แต่ผมเป็นบอสนะฟังกันมั่งก็ดี

                เราสองคนไปถึงโกดังเก่าหลังหนึ่ง ผมเห็นว่ามีใครคนหนึ่งยิงปืนอาร์พีจีเข้าไปยังโกดังแห่งนั้น ทำให้มีคนออกมาหลายสิบคน กำลังมุ่งหน้าไปยังทิศที่ลูกปืนถูกยิงออกไป ใครกันนะเปิดงานได้เอิกเกริกดีจริง ๆ ผมเห็นเงาสองคนวิ่งออกมาจากตรงนั้น หนึ่งในนั้นผมแน่ใจว่าต้องเป็นโจแน่ หมอนั่นคิดจะทำอะไรผมจึงตามมาห่าง ๆ

                ภาพที่เห็นคือไค เพื่อนของน้องชายผมถูกโรมาริโอ้ซัดซะหมอบ เหลือแต่โจที่กำลังสู้อยู่กับหมอนั่น นี่เจ้าบ้าโรมาริโอ้กำลังทำอะไรนอกเหนือคำสั่งผมอยู่สินะ ไม่ได้การละ ถ้าปล่อยให้โจสู้กับหมอนี่มีหวังจะไม่ไหว ผมไม่ได้ดูถูกฝีมือน้องผมหรอก แต่เจ้าบ้านั่นมันแรงพอ ๆ กับผมนี่หล่ะ เป็นคนที่มีชื่อเสนอเป็นบอสแข่งกับผมเชียว เพียงแต่ว่าโรมาริโอ้ไม่เคยสนใจตำแหน่งนี้ มันว่าเป็นอุปสรรคในการจีบหญิง  (=_=^) แถมหน้าหล่อ ๆ ของตัวเองก็ไม่เข้ากับตำแหน่งนี้ด้วย

                ปัง...ผมยิงปืนขู่ไปนัดหนึ่งเข้าโรมาริโอ้กับโจชะงักไป ผมเดินเข้ามาในโกดังร้างก็เห็นว่ามีอีกคนที่มองผมอยู่ โยเกิร์ต หน้าข้างขวาของเธอช้ำเป็นรอยแดง ๆ นี่ขนาดแสงไม่ค่อยมียังเห็นชัดขนาดนี้ ยัยบ้านั่นทำอะไรแฟนผม เจ้าโรมาริโอ้ทำอะไรอยู่ถึงได้ปล่อยให้เป็นแบบนี้ จบเรื่องนี้แกเตรียมหางานใหม่ได้เลย

                “อาเรีย ปล่อยเธอซะ ผมมาแล้ว คุณต้องการผมมากว่าไม่ใช่หรอ” ผมตะโกนออกไปหวังว่าจะทำให้ยัยนั่นปล่อยยัยตัวแสบที่มองตามผมกับบอส

                “ปล่อยงั้นหรอ ไม่มีทาง ฉันรู้ว่าคุณจะไม่มีวันยอมรับในสิ่งที่ฉันขอ” เธอหยิบปืนขึ้นมาจ่อขมับของโยเกิร์ต “มองดูซะ ดูผู้หญิงที่คุณรักถูกฉันฆ่าทิ้ง” ยัยตัวแสบหน้าซีดไปถนัดตา คงจะกลัวหล่ะสิ เป็นใครก็ต้องกลัวหล่ะ

                “อาเรีย อย่านะ” บอสพูดเสียงสั่น “เธอต้องการอะไรฉันจะให้หมดเลย ได้โปรดปล่อยลูกสาวฉัน”

                “เอาตัวฉันไปแทน มาสิอาเรีย เธอต้องการฉันไม่ใช่หรือ” ผมพยายามโน้มน้าวให้เธอมาจับตัวผมแทน แต่ดูจะไม่ได้ผลเท่าที่ควร

                “โรมาริโอ้ นายเป็นสปายสินะ ฉันรู้อยู่แล้วหล่ะ ถึงได้ปล่อยให้จอห์นมาถึงที่นี่ เพราะฉันต้องการจะทำลายหัวใจของเขา” เธอหัวเราะเสียงดังเหมือนคนเสียสติ โรมาริโอ้มองหน้าผมแล้วไหวไหล่เบา ๆ

                ผมเห็นคน ๆ หนึ่งเดินมาทางข้างหลังอาเรียในมือถือไม้ท่อนใหญ่กระชับ หวังว่าเธอคงไม่ทำอย่างที่ผมคิดหรอกนะ พั่บ...ว่าแล้วไม่มีผิด ผมหันไปมองหน้าบอสที่มองเธอเหมือนไม่เชื่อสายตา แต่ว่าเธอมาได้ยังไงกัน ผมหล่ะปวดหัวกับสองแม่ลูกคู่นี้จริง ๆ

-John’s Part End.-

               

                ยัยอาเรียทรุดลงไปแล้ว ฉันรบหันไปดูก็เห็นคนที่เข้ามาจัดไม้ท่อนใหญ่ให้ยัยนี่ ที่แท้คือแม่เนยของฉันเอง แม่..มาได้ไงคะ (O.O;)  ดูสิท้องโย้แบบนี้ยังจะมาอีก มันอันตรายนะแม่ แม่รีบเข้ามาแก้เชือกให้ฉัน ฉันเพิ่งจะเห็นว่าน้ำหวานเองก็มาด้วยและกำลังวิ่งเข้าไปดูอาการไคที่เหมือนว่าเพิ่งจะได้สติ

                “แม่มาทำไมคะ มันอันตราย”

                “ไม่ได้หรอก แม่นั่งรออยู่บ้านไม่ได้ เป็นอะไรหรือเปล่า พวกมันทำอะไรโย” แม่จับฉันหันซ้ายหันขวาแล้วเอามือมาลูบแก้มฉัน “มันตบลูกหรอ”

                “ค่ะ” แม่ทำท่าเหมือนกับจะเข้าไปเอาไม้ฟาดยัยอาเรียที่สลบอยู่ “แต่โยไม่เป็นไรหรอก” ฉันกอดแม่ไว้ ตัวท่านเย็นมากและสั่นนิดหน่อย ฉันไม่คิดว่าเกิดจากความกลัวแต่น่าจะเป็นเพราะโกรธมากกว่า

                “ไปกันเถอะ” พ่อเข้ามาพยุงแม่แล้วพาเดินออกไปจากที่นี่ ฉันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างหลังจึงหันไปดูห็นว่ายัยอาเรียลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง สงสัยแม่ฉันคงเบาแรงไปนิด กำลังถือปืนเล็งมาทางพวกเรา ไม่กี่วินาทีก่อนที่เสียงปืนจะดัง โจเข้ามาบังตัวฉันเอาไว้ตามด้วยจอห์นที่เข้ามาขวางโจอีกที ก่อนที่เสียงปืนจะดังฉันตะลึงกับสีของเลือดที่ไหลรินออกมาจากท้องของจอห์น เขาเข้ามาบังทั้งฉันและโจ (=′=) ฉันไม่ทนอีกต่อไปแล้วเฮียโรมาริโอ้ที่อยู่ใกล้อาเรียที่สุดปัดปืนในมือของเธอกระเด็นไปแล้ว ฉันเดินเข้าไปหาแล้วจัดหนักชกไปตามด้วยตบไม่ยั้งก่อนจะขึ้นคร่อมร่างแน่นิ่งแล้วจับหัวโขกกับพื้นอย่างแรง ฉันมองไม่เห็นอะไรอีกแล้วนอกจากสีเลือด ในสมองฉันมีแต่คำว่าฆ่าและอยากให้ยัยคนนี้ตายก็เท่านั้น ฉันรู้ตัวอีกทีก็เพราะไคกับโจเข้ามาล็อกแขนฉันไว้ ทั้งสองข้างน้ำหวานเองก็เข้ามากอดฉันไว้ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าผู้หญิงที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้าจะเป็นหรือตาย ฉันรู้เพียงแค่ว่าฉันเกลียด....ที่สุด

 

-Jo’s Part.-

                ผมหันไปเห็นว่าคนที่จอห์นเรียกว่าอาเรีย กำลังเล็งปืนมาที่โยเกิร์ต ร่างกายของผมก็ขยับไปเอง ผมหลับตาลงและคิดว่าเป็นผมแน่ ๆที่ถูกยิงหลังจากได้ยินเสียงปืนดังขึ้น ผมลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความประหลาดใจที่ไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ บนร่างกายของผม แต่ว่าจอห์นต่างหากที่ถูกยิงอยู่ตรงหน้า หมอนี่เข้ามาขวางกระสุนที่กำลังจะแทงทะลุท้องของผม โยเกิร์ตมองจอห์นไม่วางตาแล้วหันไปมองหน้าอาเรียด้วยสีหน้าแบบที่ผมกับไครู้ดีว่าหมายถึงอะไร ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงแล้ว เธอกำลังจะกลายเป็นผู้หญิงเลือดเย็นที่ไม่สะทกสะท้านกับความเจ็บปวด มีเพียงสีและกลิ่นคาวเลือดเท่านั้นที่เธอตอบสนอง

                ผมกับไคมองหน้ากันแล้วพยักหน้าให้กันก่อนจะเดินตามเธอไปเงียบ ๆ หมัดแรกเข้าเต็ม ๆ ที่เบ้าตาตามด้วยฝ่ามือนับครั้งไม่ถ้วยที่เธอฟาดเข้าใส่หน้าของอาเรีย ผมปล่อยให้เธอได้ระบายอารมณ์สักพัก โดนแค่นี้คงยังไม่ตายหรอก ร่างบางของเธอแน่นิ่งไปแล้ว ขณะที่โยเกิร์ตขึ้นคร่อมแล้วจับศรีษะของเธอโขกพื้น นี่คงจะเกินไปแล้ว ผมกับไคจึงเข้าไปจับแขนของโยเกิร์ตไว้ทั้งสองข้าง ส่วนน้ำหวานก็เข้ามากอดไว้แล้วร้องไห้เสียงดัง ผมไม่คิดว่าเสียงร้องไห้ของน้ำหวานจะเรียกสติผู้หญิงที่ผมจับไว้ได้เท่าไหร่นัก นี่ขนาดผมกับโจยังแทบจะรั้งไว้ไม่อยู่

                “โย...เลิกบ้าหรือยัง” น้าเนยเข้ามาตบหน้าโยเกิร์ตเบา ๆ ดูเหมือนว่าเธอจะได้สติแล้ว

                “จอห์น...เป็นไงบ้างคะแม่” ผมเองก็ลืมพี่ชายตัวเองไปเสียสนิด

                “พ่อกับโรมาริโอ้พาไปโรงพยาบาลแล้วหล่ะ” น้าเนยเข้ามากอดเธอไว้แล้วลูบหัวเบา ๆ ผมกับไคปล่อยเธอเป็นอิสระแล้วเข้าไปดูร่างแน่นิ่งจมกองเลือดข้าง ๆ ไม่นานนักริวก็เข้ามา ไคจึงขอให้เขาพาอาเรียไปโรงพยาบาล

                “แม่...โยจะไปหาจอห์น” ผมเห็นน้ำตาใส ๆ หยดลงมาอาบแก้มของเธอ นั่นทำให้ผมเจ็บปวดเหลือเกิน เธอคงจะเป็นห่วงเขามาก ถ้าเป็นผมที่ถูกยิงหล่ะ เธอจะห่วงขนาดนี้หรือเปล่า  สองแม่ลูกพากันเดินออกไปจากโกดังร้างแห่งนี้ โดยมีน้ำหวานเดินตามไปอีกคน

                “โอเคไหมเพื่อน” ไคตบบ่าผมเบา ๆ “ทำใจเหอะหว่ะ” หมอนี่มันหมายถึงอะไรกัน หมายถึงให้ผมทำใจยอมรับงั้นหรอ ผมทำไปตั้งนานแล้วต่างหาก

                “ฉันไม่เป็นไร”

                “ฉันรู้นะว่าตอนนี้แกคงเจ็บปวดมาก ก็แค่อยากให้แกตัดใจซะ แล้วถอยออกมา เพื่อตัวแกเอง” ไคเดินตามไปปล่อยให้ผมได้คิดอะไรเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเองสักหน่อย อาจจะจริงที่ผมควรจะตัดใจแล้วถอยออกมาจากชีวิตเธอ แต่ผมจะทำได้ยังไงกัน ผมจะต้องเริ่มจากอะไรก่อน ในเมื่อผมก็ยังอดห่วงหาอาทรเธอไม่ได้สักที บางทีอาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตของผมเพื่อบังคับตัวเองให้หยุดรักผู้หญิงคนนี้ก็ได้

-Jo’s Part End.-

*****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 เจ้าเกิ้ง (@new57340611) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:11

    สงสารโจ 😭😭😭😭

    #5
    0