Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ต.ค. 56

23

-Jo’s Part.-

                “ว่า...” สามทุ่มยี่สิบ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นก่อนที่ผมจะเลี้ยวรถเข้าบ้าน ผมเห็นแล้วว่าเป็นเบอร์ของไค   มีอะไรถึงได้โทรมาเวลานี้ (-_-;)

                “ยัยตัวแสบหายไป” ผมยอมรับว่าค่อนข้างตกใจกับเรื่องที่ได้ยิน บางทีอาจมีการเข้าใจผิดกันก็ได้ “เมื่อกี้ยัยเอ๋อโทรมาหาฉัน บอกว่าแม่กับพ่อของโยเกิร์ตกำลังตามหาตัวลูกสาวอยู่” ลองสองสามีภรรยาคู่นั้นลงมือเองหล่ะก็ต้องไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว

                “อยู่ที่ไหน”

                “ฉันกำลังจะไปรับน้ำหวาน เจอกันที่บ้านยัยนั่นแล้วกัน”

                “อืม” ผมวางสายแล้วเลี้ยวรถกลับ ผมจะไม่กลับบ้านถ้ายัยไม่เจอเธอ ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง ผมนึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่จอห์นเคยโทรมาฝากให้ผมดูแลเธอ เขาต้องรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่นอน ผมโทรศัพท์ทางไกลไปหาจอห์นที่อิตาลีทันที

                “มีอะไรหรือเปล่า โจ ฉันกำลังยุ่ง”

                “โยเกิร์ต หายตัวไป”

                “อะไรนะ!!!  ทำไม” เสียงของจอห์นดูจะตกใจไม่ใช่น้อย

                “เกี่ยวกับนายหรือเปล่า” ผมรู้ว่าต้องเกี่ยวแน่นอน แล้วหมอนี่จะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง

                “อาจจะ....ขอเวลาเช็คอะไรนิดหน่อย แล้วจะติดต่อไป” จอห์นวางสายไปแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอเพราะหมอนั่นหล่ะก็ ผมฆ่าเขาแน่  ผมมาถึงที่บ้านโยเกิร์ตแล้ว พ่อกับแม่ของเธอกำลังนั่งคุยอยู่กับไคและน้ำหวานที่คงเพิ่งจะมาถึงก่อนหน้าผมไม่นาน

                “ยังไงครับ”

                “เมื่อตอนเย็น พ่อโทรไปบอกให้โยกลับบ้านตั้งแต่หกโมงครึ่งแล้ว ให้ซื้อข้าวมันไก่มาให้แม่เค้าด้วย” คุณแอนโทนี่สีหน้าเคร่งเครียด “สองทุ่มแล้วยังไม่เห็นกลับมาสักที แม่เค้าก็เลยโทรไปถามที่ร้าน เขาก็บอกว่าออกมานานแล้ว”

                “น้าก็เลยให้ดาวเค้าเดินออกมาดูให้หน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ระหว่างทางดาวเค้าเจอถุงข้าวตกอยู่ เห็นท่าไม่ดีเลยโทรบอกน้า” ผู้หญิงที่ผมเห็นว่าเธอเข้มแข็งมาก เวลานี้กลับมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด “พอรู้แน่แล้วว่าโยหายไปน้าก็เลยโทรหาน้ำหวานนี่แหละ”

                “พ่อของผมก็ให้คนช่วยตามหาแล้วครับคุณน้า อีกไม่นานคงได้เรื่อง” ไคเองก็นั่งข้าง ๆ น้ำหวานที่หน้าซีดตาแดง เหมือนกับกำลังจะร้องไห้ “โจแกกับฉันออกไปดูที่ ๆ ยัยนั่นหายไปอีกที เผื่อเจออะไร” ผมพยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่จะเดินออกมาจากบ้านแล้วไปตามซอยที่เธอมักจะใช้เป็นประจำ เราสองคนเดินไปตามทางที่แคบและเปลี่ยวไปเรื่อย ๆ จนไปถึงทางแยก ตรงจุดนี้ที่คนในร้านบอกว่าเห็นห่อข้าวตกอยู่

                “ไอ้นั่นยังใช้งานได้อยู่หรือเปล่า” ไคทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “ที่ติดไว้กับโทรศัพท์มือถือยัยนั่นไง”

                “อ๋อ” ผมเองก็เพิ่งนึกออก เมื่อก่อนช่วงที่เธอมีเรื่องบ่อย ๆ เราสองคนเป็นห่วงมากเลยแอบติดเครื่องติดตามไว้ที่โทรศัพท์มือถือของเธอ แน่นอนว่าเป็นความคิดของไคที่ผมให้ความสนับสนุน “เช็คก่อน” ผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดดูแอปสำหรับติดคามตัวเธอ แสงสีแดงกระพริบนิ่ง ๆ อยู่แถว ๆ นี้นี่เอง ไม่ไกลจากเราเท่าไหร่

                “ตรงนั้นมัน...” ไคที่มองอยู่พูดขึ้นมา “โกดังร้าง”

                “นายรู้ได้ไง”

                “คือ...เคยส่งของกันที่นั่น” อย่างนี้นี่เอง (-_-;) ลืมไปเลยว่าหมอนี่มันเป็นลูกชายยากูซ่า พวกสถานที่ลึกลับซับซ้อนนี่มันก็น่าจะรู้ดีกว่าผมสินะ “ก็แค่ของหนีภาษีเล็ก ๆ น้อย ๆ น่า แกอย่ามองฉันแบบนั้นสิ”

                “อืม” ผมรู้ว่าเรื่องต้องห้ามสำหรับบ้านหมอนี่คือยาเสพติด “รู้แล้ว”

                “ริว ลองไปดูที่โกดังร้างแถวดอนเมืองซิ” ไคกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ “มีอะไรโทรหาฉันด้วยนะ”

                “ริว?”

                “พี่ชายฉันไง หมอนั่นอาสาเป็นธุระให้ฉันเองเลยนะ” ไคยิ้มแล้วส่ายหน้าเบา ๆ “ก็แค่อยากหาอะไรสนุกทำ หล่ะมั้ง”

                เราสองคนกลับไปที่บ้านของเธอ แล้วบอกเรื่องที่เรารู้มากับคุณแอนโทนี่ โดยไม่บอกกับคุณน้า เพราะผมรู้ดีว่าคนอย่างเธอต้องออกไปลุยช่วยลูกสาวด้วยแน่ ๆ แต่ว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ผู้หญิงตัวเปล่าอีกต่อไป จะทำอะไรก็ต้องระวังไม่ให้กระทบกระเทือนเจ้าตัวเล็กในท้อง คุณแอนโทนี่รับฟังนิ่ง ๆ ก่อนจะออกจากบ้านไปเงียบ ๆ เขาเองก็คงจะมีแผนอะไรในใจแล้ว ไม่นานนักผมกับไคจึงขอตัวออกมาดดยอ้างว่าจะขับรไปหาตามที่ต่าง ๆ ปล่อยให้น้ำหวานอยู่เป็นเพื่อนคุณน้า ผมหวังว่าเธอจะยังปลอดภัยจนกว่าผมจะเข้าไปช่วยเธอ รอก่อนนะ...

-Jo’s Part End.-

 

                ฉันลืมตาขึ้นมาในที่ ๆ ไม่คุ้นเคยเลย เกิดอะไรขึ้นนะ ขอทวนความจำนิดนึง อืม...จริงสิ (O.O;) ฉันถูกอุ้มนี่ ตายหล่ะหว่า ทำยังไงดี แล้วทำไมมือมันขยับไม่ได้ฟะเนี่ย นี่ฉันถูกมัดอยู่กับเก้าอี้หรอ ถึงว่าเมื่อยคอชะมัด เจ้าพวกนี่ ไหน ๆ จะจับตัวแล้วช่วยให้นอนสบาย ๆ หน่อยก็ไม่ได้ (=′=)

                “เฮ้...ซินยอร่า ฟื้นแล้วหรอ” เสียงนี่คุ้น ๆนะ (O.o) เฮียโรมาริโอ้นี่หน่า ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ “หิวหรือเปล่า” นี่เฮียแกเองหรอที่เป็นคนจับฉันมาหน่ะ ทำไมกัน ฉันไปทำอะไรให้แกหรอ

                “ทำไม...”

                “เหตุผลส่วนตัว เด็ก ๆ อย่ารู้เลย”พี่แกส่ายนิ้วชี้ไปมาข้างหน้าฉัน แล้วยิ้มบาง ๆ  นี่ฉันไม่ควรรู้สาเหตุที่ตัวเองถูกอุ้มเราะ(o′o)  อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่เด็กแล้วน้าาาา

                “฿๕+!#$+=-0=+*()%^&*” มีใครอีกคนเดินเข้ามา (o.O) นั่นมันยัยอาเรียโนตมนี่ ทำไมยัยนี่ก็มาอยู่ที่นี่ด้วย แล้วเมื่อกี้พูดอะไรกันไม่เห็นเข้าใจเลย

                “เธอทักทายแล้วบอกว่า เธอเป็นคนลักพาตัวเธอมาเอง” เหมือนกับว่าเฮียแกจะรู้ว่าฉันคิดอะไรถึงได้เป็นล่ามให้ฉัน ขอบคุณนะคะ (-__-)b ซึ้งใจจริง ๆ

                “แล้วลักพาตัวฉันมาทำไมอ่ะ” เฮียโรมาริโอ้พูดกับยัยอาเรีย สงสัยจะถามคำถามของฉันหน่ะสิ ยัยนั่นเดินเข้ามาหาฉัน แล้วมองมาด้วยสายตาสุดจะสมเพศ มองแบบนี้มาตบกันเลยดีมั้ย (҂̀_́)   แก้มัดให้ฉันก่อนนะ

                “@#$%^&*()_+!@$$^&(^%^@@%#$....)&$%^@!#%$&*)&(*%” จบเรื่องนี้ก่อนเถอะฉันจะเรียนภาษาอิตาลี ฟังแล้วมันอึดอัดเพราะไม่รู้เรื่อง (-_-?) เท่าที่ดูจากภาษากายของยัยนี่เหมือนกับว่านางจะมั่นใจซะเหลือเกิน ว่างานนี้นางต้องชนะแน่นอน

                “เธอบอกว่า แต่อยากให้เธอมาเป็นข้อต่อรองกับบอส....ถ้าไม่ได้ตามที่ต้องการก็แค่จัดการกับเธอซะ” เดี๋ยวนะ...จัดการที่ว่านี่หมายถึงฆ่าเลยงั้นหรอ ( ̄ ̄) หน้าตาก็ดีนะทำไมนางถึงได้โหดขนาดนั้นหล่ะ ฉันเองก็ไม่เคยไปทำอะไรให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจนี่ แค่แอบคิดอิจฉาหน่มน้มของอันใหญ่โตของเธอก็แค่นั้นเอง

                “ฉันไม่ได้ไปทำอะไรให้สักหน่อย” เฮียโรมาริโอ้พูดกับเธออีกครั้ง ดูท่าทางยัยอาเรียจะโกรธแล้วเดินเข้ามาหาก่อนจะกระชากผมฉัน เจ็บนะยะ(=′=) หนังหัวจะหลุดแล้วเนี่ย เธอพูดบางอย่าง แล้วก็ตบหน้าฉัน.... (o′o)  แม่ชักจะขึ้นแล้วนะมาตบฉันทำไมกัน เฮียแกเข้ามาดึงยัยอาเรียออกไปแล้วพูดกับเธอ สักพักนางก็สะบัดก้นออกไปจากห้อง

                “เจ็บไหม” โธ่...เฮียถามได้ ไม่เจ็บมั้งคะ รสชาติเลือดยังอยู่ในปากอยู่เลย คอยดูนะ ถ้าฉันเป็นอิสระเมื่อไหร่ ฉันเอาคืนแน่ ทบต้นทบดอกเลยด้วย (҂̀_́) 

                “เมื่อกี้ยัยนั่นว่าไง”

                “เธอบอกว่า เป็นเพราะเธอถึงได้เสียทุกอย่างไป จอห์นถึงไม่แต่งงานกับเธอ” ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เองสินะ แบบนี้โดนอีกทีก็ไม่เจ็บแล้วหล่ะ ¯;) “ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวมา” เฮียโรมาริโอ้เดินออกไปจากห้องแล้ว ทำไงดีนะฉันไอ้เชือกนี่ก็รัดแน่นจริง ห้องที่ฉันอยู่ค่อนข้างเก่าและโทรม หลังคาทรงสูงเหมือนโดม ลักษณะโดยรวมคล้าย ๆ กับโกดังเก็บของอะไรสักอย่าง แต่สภาพไม่น่าจะยังใช้งานอยู่ ฉันมองไปรอบ ๆ ห้องเห็นเพวกเศษเหล็ก เศษไม้เก่า ๆ วางไว้ตามมุมห้อง มีใยแมงมุมเกาะเต็มไปหมด ระหว่างที่ประเมินสถานการณ์ฉันก็พยายามคลายเชือกที่รัดข้อมืออยู่ด้วยการขยับข้อมือทั้งสองข้างแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล แถมการเสียดสีของเชือกทำให้ข้อมือฉันเจ็บนิด ๆ  ฉันคงต้องรอให้มีคนเข้ามาช่วยอย่างเดียวสินะ โจ, ไค, พ่อ,  แม่เนย คนนี้อย่ามาเลยดีกว่าเป็นห่วง,  จอห์น อีตานี่ก็อยู่อิตาลี จะมาได้หรือเปล่า ไม่รู้หล่ะ ใครก็ได้มาช่วยฉันที.....(>︿<)

               

-Jo’s Part.-

                ผมปิดไฟหน้ารถ แล้วขับเข้ามาตามทางรก ๆ ก่อนที่จะจอดไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ กอหญ้าข้างทางช่วงอำพรางรถของผมได้เป็นอย่างดี ไค ลงมาพร้อมกับผม ไม่นานนัก ริว ก็เดินเข้ามา

                “ที่นี่แหละ” ริว ผมไม่ค่อยชอบหมอนี่เท่าไหร่ เพราะอะไรหน่ะหรือ หน้าตาท่าทางที่ไม่เคยจะกลัวอะไรเลยสักนิดทุกอย่างสำหรับหมอนี่คือของเล่นเท่านั้น ถ้าเจ้าไคมีนิสัยแบบนี้ผมคงไม่คบด้วยหรอก

                “เห็นยัยตัวแสบไหม” ไคถามพี่ชาย

                “ไม่ เห็นแต่มีคนเดินไปเดินมาเหมือนกับกำลังเฝ้าอะไรสักอย่าง”

                “เท่าไหร่” ผมอยากจะรู้กำลังคนของพวกนั้น

                “ประมาณยี่สิบ ถึงสามสิบคน” ... “ลุยกันเลยไหม”

                “นายอย่ามาตลกนะริว เรายังไม่รู้เลยว่าพวกนั้นมีอาวุธอะไรหนัก ๆ หรือเปล่า” ไคมองหน้าพี่ชาย ถ้าผมไม่รู้มาก่อน ผมต้องคิดว่าไคเป็นพี่ชายของริวแน่นอน

                “ใครจะสน” ริวไหวไหลเบา ๆ ก่อนจะหยิบอาร์พีจีออกมาจากกอหญ้าข้าง ๆ “ฉันก็มี”

                “จะบ้าหรอไง เอาออกมาจากสต็อกโดยพละการเดี๋ยวพ่อก็เจี๋ยนนายหรอก”

                “ฉันบอกว่านายเป็นคนเบิก” ริวหัวเราะ ขณะที่ไคทำหน้าเหมือนกับกำลังจะร้องไห้ (-_-;) ผมหล่ะเห็นใจไคจริง ๆ “ฉันเปิดก่อนแล้วกัน” ท่ามกลางความตกตะลึงของพวกเรา ริว ยกปืนพาดป่าเล็งแล้วยิงไปที่โกดังนั้น

                บึ้ม....แรงระเบิดทำให้คนที่อยู่ข้างในวิ่งออกมา จากการประเมินด้วยสายตาคร่าว ๆ มีประมาณ สามสิบคน ที่สำคัญพวกนั้นกำลังมาทางพวกเรา (=_=^) ทุกคนมีปืน...

                “ไม่ต้องห่วง ฉันมีกำลังเสริม” หยิบถุงหนึ่งออกมาจากพุ่มไม้ที่เดียวกับที่หยิบอาร์พีจีออกมา แล้วส่งให้ ไคล้วงเข้าไปในถุงหยิบปืนขึ้นมากระบอกหนึ่งส่งให้ผม แล้วหยืบอีกกระบอกหนึ่งไปถือไว้  ไม่ใช่ว่าผมจะไม่เคยยิงปืนแต่มันเสียงดังผมไม่ชอบ (-_-;) ไม่นานนักคนของสองพี่น้องก็ออกมาจากที่ซ่อนพร้อมอาวุธครบมือทุกคน

                “ไม่ลุยคงไม่ได้แล้วหล่ะ มากันแล้วโน่น” ไคมองหน้าริวที่ยิ้มระรื่น แล้วส่ายหน้า “นายจะทำอะไรก็ตามสบายเลย ไอ้พี่บ้า ฉันกับโจจะเข้าไปข้างใน” ไคดึงผมไปอีกทางหนึ่งเป็นทางอ้อมไปด้านหลังโกดัง ผมมองไปที่ที่เราเพิ่งจะเดินมา มีเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ตามด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนานของริว (;_)

-Jo’s Part End.-

                *****************************************

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น