Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ต.ค. 56

22

-Numwan’s Part.-

“หวาน...ทำไมไม่กินข้าวหล่ะ เขี่ยไปเขี่ยมา จนจะงอกเป็นต้นใหม่แล้วนะ” นี่หวานเผลอคิดอะไรเรื่อยเปี่ยยจนใจลอยอีกแล้วหรอ ไม่ได้นะ o("")o หวานต้องมีสติ ต้องเชื่อมั่นในตัวไค แต่ว่าเรื่องที่พี่ไอซ์เล่านี่มันเป็นยังไงนะ อยากรู้ที่มาที่ไปจังเลย

“หวานไม่ค่อยหิวจ่ะ”

“มีอะไรไม่สบายใจหรอ” จริงสิ...บางทีโยอาจจะรู้ก็ได้นะ แต่ว่าถ้าบอกไป มีหวังเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ

“ไม่มีหรอกจ่ะ หวานปวดท้องนิดหน่อย” ขอโทษที่ต้องโกหกนะจ๊ะโย (;_)

“นั่น!!!   เจ้าไคมาพอดี........แกนี่เป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องเลยนะ น้ำหวานไม่ค่อยสบายยังจะไม่มาดูดำดูดีอีก” ว่าแล้วเชียว....หวานคิดถูกแล้วหล่ะที่ไม่บอกเรื่องนั้นไป

“เธอเป็นอะไร” ไคถามหวาน “ไม่สบายตรงไหน ทำไมไม่บอกฉัน”

“หวานแค่ปวดท้องนิดหน่อยเอง ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่หรือเปล่านะ (-_-;) ไคจะรู้ไหมว่าหวานโกหก

“ไม่ได้หรอก” ไคเข้ามาช้อนตัวหวานขึ้นอุ้ม (=///=) แล้วพาไปที่ลานจอดรถ ก่อนที่จะเปิดประตูยัดหวานเข้าไปนั่งข้างคนขับ ไม่นานนักก็ขับออกมาจากโรงเรียน เขาจะไปไหนของเขานะ

“กระเป๋าของหวาน” เขาไม่พูดอะไรออกมาสักคำ นี่ไคตั้งใจหรือลืมจริง ๆ กันแน่คะเนี่ย  

ไม่นานนักเขาก็เลี้ยวรถเข้าบ้านหลังหนึ่ง แล้วขับเข้าไปจอดที่ลานจอดรถ มีผู้ชายหลายคนเข้ามาหาทันทีที่รถจอดแล้วไคก็พูดบางอย่างกับพวกนั้น

“ลงมาสิ จะนั่งไปถึงเมื่อไหร่” ไคเปิดประตูให้หวาน บ้านหลังนี้เป็นบ้านของใครกันนะพื้นที่กว้างมาก ตัวบ้านเป็นอาคารทันสมัย แต่สวนเป็นสวนแบบเซน ดูไม่น่าจะเข้ากันแต่ก็กลมกลืนกันได้ ไคเดินนำหน้าหวานเข้าไปในบ้าน หวานจึงต้องเดินตามไปแบบเก้ ๆ  กัง ๆ

“ว่าไง...น้องชาย” ผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาเหมือนกับไคมากต่างกันแค่ผมเป็นสีน้ำตาลทองเข้ามาทัก แล้วมองหน้าหวาน “น่ารักดีนี่หว่า ฉันชอบ” เขาเข้ามาโอบไหล่หวาน ไคเข้ามาปัดแขนเขา

“อย่ามายุ่งนะริว นี่แฟนฉัน” ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ได้ยินแบบนี้แล้วหวานฟินค่ะ(>///<)  “เธอก็นิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งเชียว นี่พี่ชายฉัน ริว”

“สวัสดีค่ะ”

“คอนนิจิวะ วะตะชิวะ ริวเดสสึ” เขายิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับไคไม่มีผิด

“มานี่เถอะ” ไคเข้ามาจูงมือหวานให้เดินไปที่ห้อง ๆ หนึ่ง ที่นั่นมี ผู้ชายที่อายุน่าจะมากกว่าพ่อของหวานไม่กี่ปี กับผู้หญิงที่สวยมาก นั่งอยู่บนโซฟารับแขก ทั้งสองคนกำลังมองมา ( ̄ ̄) หวานจึงรีบยกมือไหว้ไปก่อน

“พ่อกับแม่ฉันเอง” ไคดึงหวานไปนั่งตรงกันข้ามกับท่านทั้งสอง

“สวัสดีจ่ะ คาวาอิ้” คุณป้าแม่ของไคยิ้มกว้าง ที่ว่าน่ารักนี่หมายถึงอะไรหรอคะ หวานไม่เข้าใจ “ชื่ออะไรจ๊ะ”

“น้ำหวานค่ะ” หวานเกร็งสุดตัวเลยค่ะ (≧︿≦) จะเป็นตะคริวไหมนะเรา

“ชื่อก็น่ารัก” ท่านมองหน้าฉันแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ฉันอยากมีลูกสาว  ลูกชายแข็ง ไม่ชอบ” ดูเหมือนว่าคุณป้าจะยังใช้ภาษาไทยไม่คล่องนะคะเลยฟังดูทะแม่ง ๆ (^-^;)

“เจ้าไคมันเข้าไปหาคุณพ่อของหนูแล้วใช่ไหม” คุณลุงพ่อของไคพูดขึ้น ดูท่าทางเหมือนจะดุเลยค่ะ หวานกลัวจัง (=_=;)

“ค่ะ”

“ดีแล้ว...ให้ผู้ใหญ่รู้ไว้ก่อนดีที่สุด เอาหล่ะ ฉันจะไปทำงานหล่ะ ไค พาน้ำหวานไปส่งบ้านให้ดี ๆ ด้วยหล่ะ”

“ครับ”

“แล้วเจอกัน นะจ๊ะ น้ำหวาน” คุณป้าเข้ามาจับมือหวานก่อนที่จะตามหลังคุณลุงออกไป ไคมองหน้าหวานแล้วยิ้มให้  ไม่นานนักก็มีคนนำขนมกับน้ำเข้ามาเสิร์ฟ

“ถูกใจคุณนายโยโกะ” พี่ริวเข้ามาในห้อง “ฉันคงต้องเตรียมของรับขวัญน้องสะใภ้ ล่วงหน้าแล้วมั้ง” พี่ริวดูเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มง่าย หัวเราะง่าย “ผิดคาดนะเนี่ย นึกว่านายจะเป็นยัยโยจอมแสบซะอีก....ฉันออกไปกับพ่อก่อนนะ” พี่ริวเข้ามาหาหวานแล้ว... (o.O) ยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้ม ต่อหน้าไค ก่อนจะออกไปจากห้องด้วยความรวดเร็ว

“ริว แก...กลับมา โดนแน่” ไคเข้ามาหาหวานแล้ว... (O.o) หอมแก้มหวานตรงตำแหน่งที่พี่ริวหอมไปเมื่อกี้ “ลบให้แล้วนะ” ทำไมหวานถึงรู้สึกว่ากำลังถูกสองพี่น้องบ้านมัตซึโมโตะปั่นหัวเล่นเลยคะ (=///=)

“เออ...” หวานจะถามเขาเรื่องพี่กรีนดีไหมนะ แล้วถ้าเกิดมันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา หวานจะทำยังไง แต่ถ้าไม่ถามหวานก็คงจะข้องใจไปตลอดชีวิต “คือ...”

“โรคเก่ากำเริบหรือไงเธอ” จะว่าหวานติดอ่างอีกหล่ะสิ “ได้กินยาบ้างหรือเปล่าหล่ะ” (o`з´o) ไคหัวเราะเมื่อเห็นว่าหวานทำหน้างอ แล้วเอามือมาขยี้ผมของหวาน “อย่าตัดผมสั้นอีกนะ ฉันไม่ชอบ”

“ผมของหวานนี่คะ” หวานจะทำอะไรก็เรื่องของหวาน จริงมั้ยคะ

“มันไม่เหมาะกับเธอหรอก ผมยาวน่ารักกว่า”  ( ///﹁ ) “แล้วเมื่อกี้มีอะไรจะถามฉันก็ว่ามา ฉันรู้นะว่าเธอมีเรื่องอะไรในใจ ไม่ต้องให้ยัยตัวป่วนมาบอกฉันก็รู้”

“ทำไม..รู้คะ” หวานว่าหวานไม่มีพิรุธอะไรให้ใครเห็นเลยนะคะ ออกจะปกติสุด ๆ (_) 

“มันเขียนอยู่บนหน้าผากเธอเลยหล่ะ” จริงหรอ หวานลองเอามือลูบ ๆ หน้าผากดู ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่หน่า ไคมองมาแล้วหัวเราะเบา ๆ

“คือว่าพี่ไอซ์” เขาจะหาว่าหวานไม่เชื่อใจเขาหรือเปล่านะ (_)  แล้วถ้าไคโกรธหวานหล่ะจะทำยังไง

“เรื่องผู้หญิงที่ชื่อกรีนหรือเปล่า” เขารู้ “ฉันนึกอยู่แล้วเชียว ว่าหมอนั่นต้องยังติดใจเรื่องนั้นอยู่”

“แล้วมัน....”

“ฉันจะเล่าให้เธอฟังเองจะได้ไม่ต้องเอาไปคิดมาก” ... “เรื่องมันก็เกือบสามปีแล้วหล่ะ ตอนที่ฉันเพิ่งเข้าไปเรียนใหม่ ๆ มีผู้หญิงคนหนึ่งชอบฉัน คอยตามฉัน......ก็อย่างที่เธอรู้นั่นแหละ เมื่อก่อนฉันก็มียัยตัวแสบที่อยู่ใกล้ ๆ เลยคิดว่าฉันเป็นแฟนกับยัยนั่น” ตอนนี้บางคนก็ยังคิดแบบนั้นนะคะ แต่ไม่ใช่หวาน เพราะหวานเป็นตัวจริงของไค(≧≦)  กรี้ด... “ยัยนั่นตามฉันมาถึงบ้านนี่แหละ พอได้เจอริว เลยคิดว่าหมอนั่นเป็นฉัน”

“ได้ไงคะ ก็.....ไม่เหมือนเท่าไหร่”

“เมื่อก่อนพวกเราตัดผมทรงเดียวกันผมสีเดียวกัน บางคนในบ้านยังเคยทักผิดเลย......ก็อย่างที่เธอเห็นแหละ ริว มันขี้เล่น ก็เลยแอบอ้างเป็นฉันไปจีบยัยนั่น ไม่นานนักก็รู้ ว่าริวไม่ใช่ฉัน แถมหมอนั่นเองก็ไม่ได้คิดจะจริงจังอยู่แล้ว  ยัยนั่นจึงพยายามเรียกร้องความสนใจของเราสองคนพี่น้องด้วยการขู่จะฆ่าตัวตาย” พี่กรีนนี่ก็ร้ายไม่เบานะคะ ตอนนั้นก็คบอยู่กับพี่ไอซ์ด้วยนี่หน่า ( ) “ตอนแรก ๆ เราก็เต้นตามยัยนั่นด้วยการทำตามที่ต้องการ มาหลัง ๆ มันมากเกินไป ก็เลยไม่สนใจ สุดท้ายฉันก็ได้รู้ว่ายัยนั่นพยายามฆ่าตัวตายจริง ๆ แต่พี่ชายของเธอ เป็นคนช่วยไว้ได้ หมอนั่นคงโทษว่าเป็นความผิดของฉันอยู่ ถึงได้ออกปากห้ามเธอไม่ให้คบกับฉัน”

“ไคพูดเหมือนได้ยินที่พี่ไอซ์บอกกับหวานเลย” ( ̄3 ̄)a 

“ถึงจะไม่ได้ยินกับหูแต่ฉันก็พอเดาได้หล่ะ” ไคมองหน้าหวาน “สบายใจขึ้นหรือยัง”

“โล่งเลยค่ะ” หวานบอกไปตรง ๆ ดีจังนะที่หวานรู้ความจริงแบบนี้ (=' . '=)

“ขอทีเถอะ ทีหลังมีอะไร อย่าเก็บไว้คนเดียวอีกนะ...ฉันไม่อยากให้เธอคิดมาก” ไคเป็นห่วงหวานขนาดนี้เลยหรอคะเนี่ย o(>_<)o ปลื้มมากเลย “เดี๋ยวจะเอ่อไปมากกว่านี้ ฉันขี้เกียจมาป้านข้าวป้อนน้ำ” ไคหัวเราะดังลั่นห้อง หวานว่าไม่ใช่แค่พี่ริวหรอกนะคะที่ขี้เล่นหน่ะ(=′=) ไคเองก็ไม่เบาหรอก แต่จะให้หวานทำไงได้ก็รักไปแล้วนี่หน่า (≧ω≦)...

-Numwan’s Part End.-

 

และแล้วการสอบวันสุดท้ายก็จบลง ชีวิตนักเรียน ม.ปลายของฉัน จบลงแล้วสินะ อีกไม่นานฉันก็จะได้ใช้ชีวิตนักศึกษามหาลัย สักที เกือบสองเดือนแล้วนับตั้งแต่ได้เจอกับจอห์นตัวเป็น ๆ ถ้าไม่มีงานที่ร้านกับเรื่องสอบแล้วฉันก็คงจะต้องมานั่งคิดเรื่องหมอนั่น ตั้งแต่กลับไปก็มีแค่อีเมล์ ไม่กี่ฉบับกับโทรศัพท์มาไม่กี่ครั้ง แถมรีบพูดรีบวางอีกต่างหาก (o`з´o) น้อยใจแล้วนะ ตอนนี้แม่เนยของฉันก็ท้องป่องเห็นชัดแล้ว ห้าเดือนเองแต่ท้องแม่ใหญ่ มว้าก ป้าข้างบ้านยังบอกว่าแม่น่าจะได้ลูกแฝด ถ้าได้ก็ดีสินะเบ่งทีเดียวได้สองคนเลย

วันนี้สอบแค่วิชาเดียว ฉันจึงไปที่ร้านตั้งแต่เที่ยง โจบอกว่าจะมาส่งแต่ฉันเห็นว่าหมอนั่นเองก็ยุ่ง ๆ เหมือนกัน จึงปฏิเสธไป แล้วนั่งแท็กซี่ไปที่ร้านเอง

“มาเร็วจัง” พี่บอมบ์ พนักงานใหม่ที่เพิ่งมาทำงานทักทายฉัน พี่แกเรียนมหาลัยปี สอง มาทำงานหารายได้พิเศษ พี่บอมบ์สูงเท่ากับฉันเลย หน้าตาแกออกจะตามสมัยนิยม คือตาชั้นเดียว คิ้วเข้ม หน้าเล็ก ๆ แหลม ๆ ลูกค้าสาว ๆ หลายคนดูจะชอบแกเป็นพิเศษ จนบางครั้งถึงกับต้องเจาะจงให้พี่บอมบ์ไปรับออเดอร์ ถ้าไม่ใช่ก็จะถุกมองด้วยสายตารังเกียจ
(′) (โดนประจำค่ะ)

“กำลังยุ่งเลยโย ไปเปลี่ยนชุดสิ” นี่ก็เป็นอีกคนที่เพิ่งจะมาทำงานใหม่ พี่ดาว คนนี้เรียนปีสุดท้ายแล้ว ถือเป็นพี่ใหญ่ ที่สำคัญแม่ฉันให้ความไว้ใจมากเป็นพิเศษ เพราะอะไรหน่ะหรือ... ¯;) นิสัยเหมือนแม่ไม่ผิด จนฉันแอบสงสัยว่าแม่ฉันแอบไปมีลูกที่ไหนไว้หรือเปล่า แบบว่าเพิ่งจะมาเจอกันอะไรหยั่งเงี้ย

“พี่ดาวลูกค้าโต๊ะ สอง บอกว่ากาแฟขมมาก เลยจะไม่จ่ายตังค์” พี่บอมบ์ เดินเข้ามาบอกพี่ดาว พร้อมกับส่งบิลเก็บเงินโต๊ะนั้นมาให้  พี่ดาวเดินไปที่โต๊ะสองทันที

“คุณลูกค้ามีปัญหาอะไรหรือคะ” พี่ดาวยิ้มหวานให้กับลุกค้า

“กาแฟร้านคุณ ขมมาก กินแทบไม่ได้เลย ไม่จ่ายตังค์หรอกนะ ของไม่มีคุณภาพเอามาขายได้ยังไง ราคาก็ไม่ใช่ถูก ๆ ด้วย” ลุงคนนี้คงจะถึงฆาตแล้วหล่ะ พูดออกมาแบบนั้น พี่ดาวฟิวส์ขาดแน่นอน (;_) เรามาเคาน์ดาวน์ระเบิดลงโต๊ะสองกันเล้ย....คู้ณผู้โช้มมมม 5...4...3...2...1  (‵▽′)บ๊ะจะเฮ่ย

“กาแฟมันก็ต้องขมสิ จะให้หวานเป็นน้ำเชื่อมเลยหรือไงมิทราบ กินไปแล้วก็ต้องจ่ายตังค์สิ บอกว่าขมแต่ซัดซะเรียบเลยนะ ตั้งใจจะเบี้ยวนี่หว่า” เสียงของพี่ดาวดังขนาดแขกโต๊ะอื่นมองกันเป็นตาเดียว ฉันจึงค่อย ๆ เข้าไปสะกิดเรียกสติพี่ดาว พี่ดาวเองก็ดูเหมือนว่าจะเพิ่งรู้สึกตัวจึงวางบิลที่ถือมาด้วยบนโต๊ะ “สามร้อยสิบสองบาทค่ะ” พี่ดาวยิ้มตบท้าย เป็นยิ้มที่ชวนสยองสุด ๆ (⊙⊙)∥∣  ลูกค้าคนนั้นรีบวางเงินบนโต๊ะแล้วออกไปจากร้านทันที ฉันว่าเขาคงจะไม่มาอีกแล้วหล่ะ

“ลูกค้าท่านอื่นมีใครไม่พอใจในคุณภาพสินค้าของร้านเราหรือเปล่าคะ” เงียบเป็นป่าช้าเลยค่ะ ลูกค้าคนอื่น ๆ ต่างก้มหน้าก้มตาไม่มีใครกล้ามองมาทางเราสักคน ถ้าแม่อยู่คงจะหัวเราะชอบใจแน่นอน แม่เคยเปรย ๆ ว่าถ้าเปิดบ่อนแล้วให้พี่ดาวไปคุมคงจะรุ่งแต่ฉันว่าปล่อยให้พี่เค้าไปสู่เส้นทางที่ดี ๆ ดีกว่านะคะแม่... (=_=;)

“โย กลับบ้านได้แล้วหล่ะ” พี่ดาวบอกกับฉันตอนหกโมงครึ่งพอดี นี่เย็นขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย ฉันทำงานเพลินจนลืมเวลาไปเลย “เมื่อกี้บอสโทรมาบอกว่าคุณเนยอยากกินข้าวมันไก่” ร้านที่แม่ชอบอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ด้วยสิ

“ค่ะ งั้นโยกลับบ้านก่อนนะคะ พี่ ๆ “ พี่บอมบ์หันมาโบกมือให้ฉัน ส่วนพี่ดาวก็หันมายิ้มให้ ฉันเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องแต่งตัวพนักงานเสร็จแล้วก็ออกทางประตูหลังร้านเลย ฉันเดินไปที่ร้านขายข้าวมันไก่ที่อยู่ห่างไปประมาณห้าร้อยเมตร ไม่นานนักฉันก็หิ้วถุงข้าวมันไก่สองห่อเดินไปตามทางประจำของฉัน วันนี้ท้องฟ้าครึ้ม เหมือนกับฝนกำลังจะตกเลย สงสัยต้องรีบเดินก่อนที่จะเปียก ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าได้ยินเสียงคนเดินตามมา จึงเดินให้เร็วกว่าปกติ  เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ฉันเองก็เร่งฝีเท้าเต็มที่เหมือนกัน

อีกไม่กี่เมตรก็จะถึงทางแยกแล้วเลี้ยวซ้ายไปก็จะเจอชุมชนที่มีคนพลุกพล่าน เจ้าพวกนี้ไม่น่าจะกล้าทำอะไรให้เอิกเกริก แต่ว่ายังไม่ทันถึงทางแยกความหวังของฉันก็มีผู้ชายสามคนออกมายืนขวางไว้ ฉันหยุดเดินทันทีแล้วหันไปมองข้างหลังก็เห็นว่ามีอีกสามคนที่เดินตามมา กะแล้วเชียวว่าต้องไม่ต่ำกว่าสองคนแน่นอน (=_=;) เอาไงดีหล่ะทีนี้ จะสู้หรือถอย ทางหลังนี่ไม่น่าจะเป็นไปได้เล่นดักหน้าดักหลังซะขนาดนี้ไม่มีทางหนีเลยสิเรา พวกนั้นเดินเข้ามาหาฉันช้า ๆ ฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ รู้สึกว่าจะมีคนนึงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา คงกะจะเอายาสลบมาโปะจมูกฉันหล่ะสิ แสดงว่าพวกนี้ต้องการตัวฉันแบบเป็น ๆ ยังไงซะก็คงจะไม่ถึงกับรุนแรงมากนัก

ฉันใช้ความรวดเร็วเบี่ยงตัวหลบมือที่จะเข้ามาจับตัวฉันได้ก่อนที่จะใช้ข้อศอกแทงลิ้นปี่สวนกลับไปเป็นผลให้คนนั้นถอยหลังไปหลายก้าว จากนั้นทั้งหมดก็เข้ามารุมจับตัวฉัน ฉันอาศัยช่วงจังหวะที่ต่างคนต่างคว้าซัดหน้าหงายไปหลายคน โดยไม่ได้ระวังหมัดที่สวนเข้ามาที่ท้อง (﹏ ̄)  จุกค่ะ....จุกจนแทบจะยืนไม่อยู่  ฉันพยายามกัดฟันสู้ยิบตา สุดท้ายก็ถูกคนหนึ่งล็อกคอไว้จากด้านหลังแล้วก็มีผ้านิ่ม ๆ มาปิดจมูก ฉันฝืนสู้ลืมตาที่แสนจะหนัก แต่ก็ไม่อาจต้านทานได้.........

*****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น