Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ต.ค. 56

21

-Jo’s Part-

                ผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ ผมกำลังยิ้ม... รอยยิ้มของเธอสามารถทำลายกำแพงที่ผมสร้างไว้ในใจได้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก่อนหน้านี้ผมตัดสินใจว่าจะไม่สนใจอีกแล้วว่าเธอจะเป็นอย่างไร ผมยอมรับว่าโกรธมากที่เธอให้อภัยเขาง่าย ๆ เมื่อวานผมเข้าไปหาเธอที่ร้านเพื่อจะรับเธอไปส่งที่บ้าน แม่ของเธอบอกว่าเธอเพิ่งจะออกไปเมื่อครู่ ผมจึงตามเธอไปตามทางที่เธอใช้กลับบ้าน ทางค่อนข้างเปลี่ยว ผมเคยบอกแล้วนะว่าอย่าใช้เส้นทางนี้ทำไมไม่เชื่อกันบ้างเลย (-_-;)

                ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ผมจำได้ไม่ลืมแน่ จอห์น หมอนั่นกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่สำคัญกำลังประคองเธอไว้ไม่ให้ล้มลงไป

                “ปล่อย” ผมหลุดปากตะโกนให้เขาปล่อยเธอซะ จอห์นประคองเธอจนยืนได้มั่นคง แล้วหันมามองหน้าผม ผมไม่ทนอีกต่อไปแล้ว จึงเข้าไปซัดหน้าคน ๆ นั้นไม่ยั้ง ซึ่งเขาก็ไม่ตอบโต้ผมเลยสักนิด

                “โจ...พอได้แล้ว” เธอเข้ามาดึงแขนผม  “เขาเจ็บมากแล้วนะ” คำนี้หยุดการกระทำของผมโดยสิ้นเชิง ทำไมกัน เขาทำให้เธอเสียใจ ทำไมยังกลัวเขาเจ็บตัวอีก

                “เขาทำให้เธอเสียใจ” ผมมองหน้าจอห์น “ต่อให้เป็นพี่ชายฉันก็ไม่ให้อภัย” กับคนอื่น ๆ ผมไม่สนใจเท่าไหร่หรอกนะ แต่เป็นเธอคนนี้ผมยอมไม่ได้

                “กลับไปก่อนนะ...ฉันขอร้อง”

                “ฉันสมควรโดนแล้วหล่ะ”

                “ก็รู้” หน้าเขาทำให้ผมไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

                “บอกให้พอไง!!!” เธอตะโกน สีหน้าและท่าทางของเธอบอกชัดเจนว่า เธอกำลังพยายามปกป้องเขา “โจนายกลับไปก่อน” ไม่ต้องรอให้เธอบอกออีครั้งผมจึงหันหลังแล้วเดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมอง ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่สนใจเธออีก ไม่ว่าจะเป็นยังไง   ผมยังไม่กลับบ้านแต่ไปนั่งที่บาร์ร้านประจำของผม ร้านนี้อยู่ใต้อาคารที่มีห้องพักส่วนตัวของผมอยู่ด้านบน เจ้าของร้านทำหน้าที่บาร์เทนเดอร์ เป็นคนรู้จักกับผม เมื่อเห็นหน้าผมก็ส่งจินโทนิคมาให้ ผมกระดกทีเดียวหมดแก้วเหลือไว้แค่น้ำแข็งกับมะนาว  ไม่นานนักแก้วที่สองก็ถูกส่งมา เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นผมจึงรับสายเข้า

                “ครับ”

                “โจ ฉันเองนะ” จอห์น หมอนี่กล้ามากนะที่โทรหาผมเวลานี้ “ฉันรู้ว่านายโกรธพี่ แต่ขอร้องอย่าโกรธโยเกิร์ตเลย นายสำคัญกับเธอมากนะ” ทำไมผมจะไม่รู้แต่สำหรับเธอผมก็เป็นได้แค่เพียงเพื่อนเท่านั้น ไม่ว่าจะสำคัญสักแค่ก็ได้แค่เพื่อน

                “...” ผมไม่พูดอะไรแต่ก็ยังไม่วางสาย อยากรู้เหมือนกันว่าเขาต้องการอะไรจากผมกันแน่

                “อีกไม่นานฉันก็ต้องกลับอิตาลีแล้ว พี่ฝากดูแลเธอด้วย” เขาวางสายไปแล้ว ที่แท้ก็แค่อยากได้คนดูแลแฟน เขารู้ว่าผมจะไม่มีวันทำร้ายเธอ และจะไม่มีวันที่เธอจะหันมารักผมได้ จะทำร้ายจิตใจผมไปถึงไหนกัน... (;_)    น่ารำคาญชะมัด...

-Jo’s Part End-

                 

                โจกลับมาเป็นเหมือนเดิมกับฉัน ¯;) ไม่ฆ่าฉันแล้ว... มิหน่ำซ้ำยังมาช่วยฉันทำงานที่ร้านอีกด้วย หน้าตาดีแล้วยังใจดีอีกค่ะเพื่อนฉันคนเน้... ผิดกับอีกคน (;_) เจ้าไค ที่ทำเหมือนว่าจะมาช่วยที่ไหนได้ตามมาคุมแฟนซะมากกว่า

                “นี่แกอย่าขู่ลูกค้าฉันสิ เดี๋ยวกระเจิงหมด แม่ฉันคิดบัญชีกับนายแน่” ฉันบอกกับไคที่พยายามไล่ลูกค้า ของฉันหลังจากที่ได้ยินว่าท่านลูกค้า ถามน้ำหวานว่ามีแฟนหรือยัง

“ไม่ได้หรอก” เจ้าไคนี่ขี้หึงเป็นบ้าเลย “แฟนฉันทั้งคน” ฉันหล่ะปวดตับกับหมอนี่จริง ๆ

                “ไม่เอาน่า...ไคก็ หวานมาช่วยโยทำงานนะ อย่าสร้างปัญหาสิ” เป็นไงหล่ะ พอโดนดุเข้าหน่อยทำเป็นสงบเสงี่ยมผิดกับเมื่อกี้เลย

                “ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงกระดิ่งที่ห้อยประตูดังขึ้นเป็นการบอกว่ามีลูกค้าเข้ามาในร้าน ฉันเงยหน้ามองก็พบกับนายจอห์น (-_-?) ไหนว่าจะกลับไปแล้วไง ทำไมยังอยู่อีกอ่ะ

                “ฉันมีเรื่องคุยกับบอส” เขาเข้ามาถามฉันหน้าตาซีเรียส (o`з´o) ไม่คิดจะทักทายกันบ้างเลยหรือไงกัน

                “หลังร้านโน่น” นายจอห์นเดินผ่านเคาน์เตอร์ที่แม่ฉันนั่งอยู่ ผลักประตูเข้าไปเลย โดยที่ไม่สนใจสายตาพิฆาตที่แม่ฉันส่งมาให้สักนิด  ไม่นานนักเขาก็ออกมาพร้อมกับพ่อของฉัน สองคนนั้นคุยอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ที่โต๊ะ พอฉันเอากาแฟไปเสิร์ฟก็หยุดพูดไป  พอฉันเดินออกมาก็คุยกันต่อ อยากรู้อ่ะ...อยากรู้ (o)

                เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง คนที่เปิดเข้ามาคือ (='o'=)  เฮียโรมาริโอ้สุดหล่อ “เฮ้...ซินยอร่า” เขาเข้ามากอดฉันพร้อมกับแนบแก้มสาก ๆ กับแก้มของฉันซ้ายทีขวาที (=_=^) นี่ฉันสนิดกับเขาแล้วรึ ปกติทักทายแบบนี้เขาจะใช้กับคนที่สนิดกันแล้วเท่านั้นนะ “บวนจอร์โน่”

                “ค่ะ สวัสดีค่ะ” อยู่เมืองไทยก็ต้องพูดภาษาไทยสิคะเฮีย  ไม่เท่านั้นเฮียแกยังเข้าไปหาน้ำหวานแล้วทำหมือนกับฉัน น้ำหวานหน้าแดงจนจะกลายเป็นมะเขือเทศไปแล้ว เฮียโรมาริโอ้เดินผ่านผู้ชายอีกสองคนที่ยืนจ้องหน้าอยู่ไปหาจอห์นกับพ่อของฉันที่ยังคงนั่งคุยกันอยู่  โดยไม่สนใจที่จะทักทายเลยสักนิด เฮียแกคงจะมีตาไว้มองแต่ผู้หญิงเท่านั้นหล่ะสิ ( )

                “เฮ้...บอส ตามหาตั้งนาน มาอยู่นี่เอง#$%@&*^(_$#@@$^@” ฉันฟังรู้เรื่องแค่ต้นประโยคเท่านั้นแหละ ถ้าจะให้ถูกคือเฮียเค้าตั้งใจให้รู้แค่นั้นสินะ  เชอะ!!! ใช่สิ ฉันมันคนนอกนี่หน่า ไม่รู้ก็ได้  (o′o)  

                ไม่นานนักจอห์นก็กลับไปพร้อมกับเฮียโรมาริโอ้ที่พาลูกน้องเป็นสิบคนมารอรับที่ข้างนอกร้าน ถึงว่าสิ ทำไมไม่มีลูกค้าเข้ามาในร้านสักคนเดียว  ฉันจะเรียกร้องค่าชดเชยจากนายจอห์นได้หรือเปล่าถ้ายอดขายวันนี้ไม่ได้ตามเป้าอ่ะ

                “หมอนั่นเป็นใคร” ไคเข้ามาถาม หมอนั่นที่มันว่านี่หมายถึงเฮียโรมาริโอ้หรือเปล่า

                “โรมาริโอ้ คาร์โล่” โจพูดเบา ๆ “มืออันด้บต้น ๆ ในแฟมิลี่ของจอห์น” เฮียแกเก่งขนาดนั้นเลยหรอ ไม่มั้ง...เห็นเก่งแต่จีบสาวนี่หน่า สงสัยจะเป็นมือต้น ๆ เรื่องผู้หญิงมากกว่านะ ( ̄3 ̄)a ว่าแต่เจ้าโจมันรู้ได้ไง

                “นายรู้ได้ไง” นั่นสิฉันก็อยากรู้ ไคถามได้จังหวะพอดี

                “ฉันเก่ง” โจพูดหน้าตาเฉย (-__-)b  ก่อนจะเข้าไปหลังร้านแล้วเปลี่ยนชุดแล้วออกไปจากร้านโดยไม่รอให้ฉันหรือไคตั้งคำถามได้อีก แบบนี้เรียกชิ่งได้หรือเปล่า...

 

-Numwan’s Part.-

“อ้าว.....ทำไมไม่กลับหล่ะคะ” น่าแปลกใจที่ไคลงมาจากรถหลังจากที่ส่งหวานกลับบ้านแล้ว “ลงมาทำไม”

“พ่อเธออยู่บ้านหรือเปล่า” ถามทำไมคะ หวานยิ่งไม่อยากให้เจอกันอยู่

“คงอยู่มั้งคะ....รถจอดอยู่นี่หน่า” ไคเดินเข้าบ้านทันที ตายแล้ว...พ่อจะทำยังไงกับไคหล่ะเนี่ย

“สวัสดีครับ” ไคเข้าไปไหว้พ่อที่นั่งอยู่บนโซฟารับแขก สีหน้าของท่านดูจะตึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าเขา “สวัสดี”

“ผมมาเพื่อจะบอกว่า ผมกับน้ำหวานจะคบกันครับ” (⊙⊙)∥∣ หวานจะเป็นลม...ไคคิดอะไรอยู่นะคะเนี่ย “ผมรักลูกสาวคุณ” (=///=) ถึงจะดีใจที่ได้ยินคำนั้นก็เถอะ แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ยินหรือเปล่าคะ

“กล้าดีนี่...” พ่อดูเหมือนจะโกรธ

“ผมแค่ต้องการแสดงความจริงใจเท่านั้นครับ ไม่ได้คิดจะมาท้าทายอะไร ผมจริงจังกับเธอ” สีหน้าและท่าทางของไคดูน่าเชื่อถือเหมือนกำลังขายประกันให้พ่ออยู่เลยค่ะ “ผู้ใหญ่ต้องรับรู้”

“แล้วคิดว่าฉันจะยอมรับหรือไง” _¯;) หวานก็ไม่คิดหรอกค่ะ ที่สำคัญหวานไม่รู้ด้วยว่าไคเขาจะทำแบบนี้

“ผมรู้ครับว่าคุณไม่ค่อยชอบผม อาจเป็นเพราะครอบครัวของผมเป็นยากูซ่า” น้ำหวานไม่เห็นรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย “ที่บ้านผมจะให้ความสำคัญกับความจริงใจมาก่อนเสมอ อีกอย่างผมก็อยากจะให้เกียรติเธอให้มากที่สุด จึงได้มาบอกคุณ”

“อืม” พ่อมองหน้าไค “เธอนี่แปลกดีนะ...ก็ดีแล้วหล่ะ ฉันก็ไม่ได้อยากจะยอมรับหรอกนะว่าฉันเองก็คิดแบบที่เธอว่า แต่ถ้ากล้าเข้ามาขอคบกับลูกสาวฉันแบบลูกผู้ชาย ฉันก็จะยอมรับแล้วกัน” พ่อยิ้มให้ไค (=' . '=) หมายความว่าพ่อจะไม่ว่าอะไรที่หวานจะคบกับไคสินะคะ ไคเองก็ยิ้มท่าน

“น้ำหวานตกใจแทบแย่ กลัวพ่อจะโกรธไคซะอีก ทำไมทำแบบนี้หล่ะคะ” หวานเดินมาส่งไคที่รถหลังจาก คุยธุระกับพ่อเสร็จ

“ก็ที่บอกแหละ ฉันก็แค่อยากให้ผู้ใหญ่รับรู้ว่าฉันจริงใจกับเธอ” ไคมองไปทางอื่นแต่หวานแอบเห็นนะว่าไคหน้าแดง (=^_^=) “ฉันกลับแล้วนะ” ไคขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที หวานจึงเข้าบ้านเห็นพี่ไอซ์ยืนมองอยู่แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำแล้วกันหลังเข้าบ้านไปเลย

“หวาน คบกับ มัตซึโมโตะ ไคหรอ”เดินมาถามหวานที่กำลังล้างจานอยู่ในครัวหลังมื้อเย็น“พ่อเพิ่งจะเล่าให้พี่ฟัง ว่าหมอนั่นมาหาพ่อแล้วขอคบกับเธอ”

“ค่ะ” (=^^=)

“พี่ไม่เห็นด้วยนะ พี่เป็นห่วง” หน้าพี่ไอซ์ดูกังวลแปลก ๆ

“ทำไมคะ” ทำไมพี่ไอซ์ถึงต้องห่วงด้วยคะ หวานไม่เข้าใจ

“จำกรีนได้หรือเปล่า” อ๋อ...พี่กรีนที่เคยเป็นแฟนเก่าพี่ไอซ์ ตอนนี้ไปเรียนต่างประเทศแล้วหน่ะหรอ “เธอเคยพยายามฆ่าตัวตายเพราะหมอนั่น” ไม่จริงอ่ะ มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ ๆ (=_=^)

-Numwan’s Part End.-

 

                ใกล้สอบปลายภาคเข้ามาทุกที ฉันยุ่งมากไหนจะต้องหาเวลาอ่านหนังสือ ไหนจะต้องมาช่วยที่ร้านหลังเลิกเรียน ช่วงหลัง ๆ นี่ก็ดูเหมือนจะขายดีขึ้นมาก เพราะอะไรหน่ะหรือ... ( )  เป็นเพราะพนักงานรับเชิญสองคนที่อยู่ข้างหลังฉันนี่สิ ลูกค้าที่เข้ามาส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงดีสิ แม่ชอบ ลูกค้าเยอะดี แม่ของฉันกล่าวไว้ (=_=;)  ที่สำคัญเป็นเด็กโรงเรียนฉันมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์  วันนี้แม่ไม่มาช่วยที่ร้าน จึงเป็นหน้าที่ของน้ำหวานที่ประจำตำแหน่งแคชเชียร์

                “นี่เธอ...พี่เขามาแล้ว” เสียงคุยกันจ้อกแจ้ก สลับกับเสียงกรี้ดเบา ๆ นี่มันน่ารำคาญจริง ๆ ร้านฉันไม่ใช่สวนสัตว์นะยะถึงได้มีชะนีมาอยู่เยอะขนาดนี้

                “เธอเคยได้ยินเรื่องนั้นหรือเปล่า” ฉันไม่ได้อยากจะรู้หรอกนะแต่หูอ่ะมันดันดีก็เลยได้ยินเสียงยัยพวกนี้ชัดเจน

 “เรื่องอะไรหรอ”

“ก็เรื่องเมื่องานประจำปีของโรงเรียนไง” ทำไมหรอ..จะเล่าก็รีบเล่าสิ \  (< )>   (ขนาดไม่อยากรู้นะเนี่ย) “ที่เค้าเล่ากันว่า ยัยพี่ทอมอ่ะจัดการผู้หญิงไปสามคนจนต้องไปนอนโรงพยาบาลเลยหน่ะสิ หลังจากนั้นนะก็ไม่มีใครเห็นสามคนนั้นอีกเลย” อ๋อ...ยัยสามตัว เอ้ย!!! คนนั้นเองฉันจำได้  “วงในสุด ๆ เลยนะเธอ บอกว่าสาเหตุเป็นเพราะหวงพวกเจ้าชายนี่แหละ” วงในอะไรของพวกหล่อนมิทราบ เจ้าชงเจ้าชายอะไรกั้น ถ้าหมายถึงเจ้าสองคนนี้มันเป็นเพื่อนของฉันเว้ย... (=′=)

“นี่พวกเธอ...” ฉันกำลังจะเข้าไปจัดการยัยสำนักข่าว CNN คนนั้น โจกับไคที่มาจากไหนไม่รู้เข้ามาประกบฉันซ้ายขวา จากนั้นก็ใช้แขนพพาดคอฉันไว้ทั้งสองคน หนักเป็นบ้าเลย คนอื่น ๆ กรี้ดกร้าดกันใหญ่ ฉันห่วงอยู่คนเดียวแหละ จึงหันไปหาน้ำหวานหวังจะบอกว่าฉันไม่มีอะไรกับเจ้าไคจริง ๆ นะ อย่าได้เข้าใจผิด... (=′=) แต่ยัยตัวเล็กกลับหัวเราะคิกคัก นี่พวกแกเห็นฉันเป็นตู้เกมส์หยอดเหรียญหรือไงกัน สนุกกันเข้าไป นี่ฉันคงจะได้เป็นหัวข้อการนินทาของทั้งโรงเรียนอีกแล้วสินะ ให้ตายสิ........ขี้เกียจแก้ข่าวแล้ว

 

*****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น