Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ต.ค. 56

20

 

                พ่อของฉันพักนี้ดูยุ่ง ๆ เรื่องเปิดคาเฟ่ในฝันจนไม่มีเวลาให้ลูกและภรรยาเลย เห็นพ่อบอกว่าได้ทำเลดี ๆ แล้วที่สำคัญพ่อได้เชฟดังมาจากดิตาลีด้วยนี่สิ เขาเป็นเพื่อนเก่าของพ่อเองชื่อลุงมาร์โก้ จะเข้ามาเป็นหุ้นส่วนกับพ่อด้วย  นี่ฉันเข้าใจผิดมาโดยตลอดเลยสิ  ที่คิดว่าพ่อจะลงมือทำขนมขายเองเนี่ย (;_) ไม่ทันไรพ่อของฉันก็เปิดร้านเรียบร้อย แม่แอบนินทาพ่อให้ฉันฟังบ่อย ๆ เรื่องความใจร้อนของพ่อ งานนี้ฉันเห็นด้วยอย่างแรง

                “โย...เสิร์ฟโต๊ะหก ด้วย” (=′=) แล้วไหง๋...ฉันต้องมาเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจ ยังหาคนไม่ได้เลย โยก็ช่วยพ่อไปก่อนแล้วกันนะลูก พ่อพูดแค่นี้แล้วก็ส่งผ้ากันเปื้อนให้ฉันที่มาหาตอนเลิกเรียนเมื่อวาน และเป็นวันเปิดร้านวันแรก ช่วยกันไปก่อนน่า.....ประหยัดต้นทุนค่าคนงานแม่ก็อีกคนอ่ะ (o`з´o)  ทีงี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียว

                “เก็บตังค์โต๊ะห้าด้วยนะ” แม่ส่งบิลคิดเงินลูกค้าให้ฉัน

                “มาการองกับเอสเปรสโซ่ร้อนได้แล้วค่ะ” ฉันพยายามยิ้มเรียกแขกสุดฤทธิ์ แต่ทำไมลูกค้าทำหน้าเหมือนกับขาดอากาศหายใจแบบนั้นหล่ะ ( ̄3 ̄)a 

                “ห้าร้อยแปดสิบสองบาทค่ะ” ฉันเดินไปอีกโต๊ะเพื่อเก็บเงิน ลูกค้าโต๊ะนี้ก็อีกคนที่มองหน้าฉันแล้วรีบควักตังให้ก่อนจะโกยอ้าวออกจากร้านโดยไม่รอเงินทอน (‵▽′) อ๋อ...สงสัยฉันบริการดีเลยให้ทิปหล่ะสิ

                “ยินดีต้อนรับค่าาาา” ฉันเงยหน้ายิ้มต้อนรับลูกค้า ที่แท้ก็ยัยน้ำหวานนี่เอง ตามมาด้วย เจ้าหัวแดงหน้าแหลม “มาได้ไงอ่ะ”

                “โจบอกว่าที่บ้านโยเปิดร้านใหม่หน่ะจ่ะ หวานกับไคเลยลองมา” เจ้าโจนี่เองที่เป็นคนบอกพวกนี้ “สวัสดีค่ะคุณแม่” น้ำหวานทักทายแม่ของฉัน เจ้าไคก็ไหว้ตามด้วย

                “เชิญตามสบายเลยเด็ก ๆ” แม่พูดแล้วหายเข้าหลังร้านไป ไม่นานนักพ่อก็ออกมา ต้อนรับเพื่อน ๆ ของฉันด้วยตัวเองเลยทีเดียว ก่อนที่จะกลับเข้าไปหลังร้านเหมือนเดิม

                “จะกินอะไรกันก็บริการตัวเองไปก่อนนะ” ฉันยุ่ง ๆ คงจะดูแลเจ้าพวกนี้ไม่ทั่วถึง

                “ฉันเป็นลูกค้านะ” ไคโวยวาย เอ๊ะ!!!...ไอ้นี่อยากมีเรื่องใช่ป่ะ (=′=) หรือจะไฟว์กะฉัน รอแปปแล้วกัน

                “ลูกค้าไม่ใช่พ่อฉันนี่”

“...”(.(_).)

 เงียบทั้งร้าน... (O.O) ตายหล่ะหว่า!!! ไอ้โย ลืมตัวปล่อยน้องหมาออกมาจากปากเสียได้ ลูกค้าคนอื่น ๆ รวมทั้งผู้คุมร้าน (แม่เนยของฉัน) มองกันเป็นตาเดียว “แต่...ลูกค้าคือพระเจ้า” ฉันยิ้มหวานแจกทุกคน เกือบโดนรุมประชาทัณฑ์แล้วไหมหล่ะ ¯;) เจ้าไคหัวเราะร่วน สะใจสินะเจ้าบ้านี่ ที่แกล้งให้ฉันหลุดปล่อนหมาออกมาได้หน่ะ ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าบ้าไค

                ห้าโมงครึ่ง น้ำหวานกับไคก็กลับไป ดีนะที่มีสองคนนั้นช่วยงานฉันด้วย จะว่าไปเจ้าพวกนี้ก็มีประโยชน์เหมือนกัน คราวหลังเรียกมาใช้งานอีกดีกว่า <(︶ ̄)> วันนี้ทำไมลูกค้าหลายคนที่เคยมาเมื่อวานแล้วคุยกับฉันถึงได้มีท่าทีแปลก ๆ  เริ่มจากการมองหน้าฉันก่อน พอฉันเข้าไปเสิร์ฟหรือเก็บเงินก็จะหน้าซีด ๆ แล้วรีบรับอาหารหรือเงินทอนแบบลน ๆ  ไม่คุยเล่นทักทายกันเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า

                “ทิรามิสุกับคาปูชิโน่เย็นได้แล้วค่ะ” ลูกค้าอีกคนที่ชอบเข้ามาคุยกับฉัน วันนี้ก็ดูจะแปลก ๆ ไปเหมือนคนอื่น ฉันรู้สึกว่ามีพลังงานบางอย่างอยู่ข้างหลังจึงหันไปดู  (;_) หายสงสัยเลยค่ะ คุณแม่นั่นเองที่ส่งสายตาพิฆาตมาให้ แม่ฉันอาจลืมไปว่าที่นี่เป็นร้านขายกาแฟนะคะแม่ไม่ใช่บ่อน ไม่ต้องแผ่รังสีอำมหิตขนาดนั้นก็ได้ค่ะ

                “แม่...ทำไมทำหน้าโหดแบบนั้น  ลูกค้ากลัวจนไม่กล้าขยับตัวแล้วนะคะ” ฉันกระซิบบอกกับแม่ “ยิ้มหวาน ๆ สิคะ เรียกลูกค้าไง”

                “เจ้าพวกนี้มันจะมาจีบลูกสาวแม่ แม่ไม่ยอมหรอก” แม่ฉันยิ่งทำหน้าโหดเข้าไปใหญ่เลยทีนี้

                “แม่ก็ เขาก็แค่คุยกับโยนะคะ ไม่ได้จีบหรอก” เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าแม่หวงฉันขนาดนี้ เมื่อก่อนยังดูเฉย ๆ ด้วยซ้ำ หรือเป็นผลข้างเคียงจากการท้องกันแน่ ( ̄3 ̄)a  “เดี๋ยวลูกค้าหนีหมด ร้านก็เจ้งหรอกค่ะ” แม่คลายปมบนหน้าไปหลายปมเลยพอได้ยินคำว่าเจ้ง จากนั้นก็พยายามยิ้ม ซึ่งดูเหมือนแยกเขี้ยวเสียมากกว่า แม่ของฉันไม่เหมาะกับงานด้านการบริการเลยจริง ๆ ด้วยสินะ

                “โยกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวพ่อกับแม่ปิดร้านแล้วจะตามไป” พ่อบอกกับฉันตอนหกโมงครึ่งพอดี อีกสามชั่วโมงถึงจะปิดร้าน แล้วพวกท่านถึงจะกลับ ฉันรับคำแล้วเข้าไปเปลี่ยนชุดหลังร้านก่อนจะเดินออกมาจากร้าน ระยะทางระหว่างร้านนี้กับบ้านของฉันไม่ไกลกันเท่าไหร่ เดินประมาณสิบห้านาทีก็ถึงแล้ว ถ้าใช้ทางลัดนะ หากจะใช้บริการแท็กซี่ก็ประมาณสี่สิบห้านาที ฉันจึงเดินไปตามทางแยกในซอยที่เชื่อมกันระหว่างร้านกับซอยเข้าบ้านฉัน เป็นซอยแคบ ๆ ที่รถเข้าไม่ได้

                วันนี้ทั้งวันฉันรู้สึกว่ามีคนมองฉันอยู่ตลอด ฉันพยายามหาก็ไม่พบ บางทีฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้ ตลอดทางฉันก็รู้สึกว่ามีคนตามมา ใครกันนะมันช่างกล้า..... ฉันจึงแกล้งเดินเร็ว ๆ แล้วเมื่อถึงทางแยกจึงหลบอยู่หลังต้นไม้ดูสิว่าใครมันแอบตามมาแล้วต้องการอะไรกันแน่ แม่จะเล่นให้งอมเชียว (҂̀_́)  ผู้ชายที่หยุดเดินกลางทางก่อนจะหันซ้ายหันขวา เขาสวมหมวกแกปแถมมีฮู้ดที่เสื้อแจ็คเก็ตปิดไว้อีก จึงมองไม่เห็นหน้า

                “นายตามฉันมาทำไม” ตัวตัว โยไม่กลัวอยู่แล้ว p(`O´*) จัดมาเลยไอ้น้อง “ต้องการอะไร”

                “....” ไม่ตอบ...แสดงว่าอยากเจอ ว่างั้น ฉันไม่รอคำตอบอีกแล้วจึงเข้าไปหมายจะซัดหน้าเจ้าคนนี้สักเปรี้ยง แต่ว่า...มันหลบอ่ะ (=_=^)  เลยเสียหลัก เกือบจะก้นกระแทกพื้นแล้ว เขาก็เข้ามารับตัวฉันไว้ได้ ฉันจึงอาศัยจังหวะที่เขาก้มลงมาดึงฮู้ดเสื้อกับหมวกออกไป

                “จอห์น” (⊙⊙)∥∣ สียงที่ฉันพูดไปเหมือนกับถูกลมพัดหายไปหมดเลย  ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่หล่ะอาจจะเป็นภาพหลอนจากสมองของฉันหรือเปล่า

                “ปล่อย” โจมาจากไหนไม่รู้พูดเกือบจะเป็นตะคอกจอห์น ดวงตาสีฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินเข้มเรียบร้อย ทันทีที่จอห์นปล่อยให้ฉันยืนได้อย่างมั่นคง โจก็เข้ามาพร้อมหมัดหนัก ๆ ซัดเข้าหน้าจอห์นรัวชนิดที่เรียกว่าหายใจไม่ทันกันเลยทีเดียว จอห์นไม่สู้เลยสักนิด เขายอมรับการซ้อมจากโจโดยดี (=_=^)     โดนไปขนาดนี้คงไม่ใช่ภาพหลอนแล้วหล่ะ ตัวเป็น ๆ เลยด้วย

                “โจ...พอได้แล้ว” ฉันเองที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหว เข้าไปดึงโจไว้  “เขาเจ็บมากแล้วนะ” โจนิ่งไปทันที

                “เขาทำให้เธอเสียใจ” โจพูดแล้วมองหน้าจอห์น “ต่อให้เป็นพี่ชายฉันก็ไม่ให้อภัย” หมายความว่าจอห์นเป็นพี่ชายของโจหรอ ถึงว่าทำไมสองคนนี้ถึงได้มีหลายอย่างเหมือนกันนักไม่ว่าจะเป็นสีตาหรือเค้าหน้าบางส่วน

                “กลับไปก่อนนะ” ฉันแทบจะคุกเข่าให้โจ “ฉันขอร้อง” ฉันไม่อยากให้พี่น้องต้องมาทะเลาะกันเพราะฉันเลย

                “ฉันสมควรโดนแล้วหล่ะ” จอห์นพูดออกมา ฉันว่านายอย่าพูดดีกว่านะ เห็นแล้วเจ็บแทนอ่ะ

                “ก็รู้” โจมองหน้าจอห์นนิ่ง ขณะที่จอห์นเองก็สบตาโจเหมือนกัน โจสะกดกลั้นความโกรธไม่ได้อีกแล้วจึงพยายามเข้าไปจัดการจอห์นอีกครั้งทั้ง ๆ ที่ฉันทั้งดึง ทั้งขวางไว้

                “บอกให้พอไง!!!” ฉันทนไม่ไหวแล้วจึงตะโกนออกไป ผลที่ได้คือสองคนนั้นที่มองหน้าฉันเหมือนไม่เคยเห็น “โจนายกลับไปก่อน”

                “...” โจไม่ตอบอะไรเลย แล้วหันหลังเดินไปตามทางที่ฉันเพิ่งเดินมา ส่วนฉันก็เข้าไปประคองจอห์นที่สภาพย่ำแย่เพราะฝีมือโจ ไปตามทางกลับบ้านของฉัน

                “อุ้ย...เบา ๆ สิเธอ ทำไมมือหนักแบบนี้หล่ะ” คนเขาทำแผลให้ยังจะมาปากดีอีกนะอีตานี่ ฉันกดสำลีชุบแอลกอฮอล์แรง ๆ ที่แผล เล่นเอาร้องไม่ออกเลยทีเดียว<(^′)> สมน้ำหน้าอยากมาว่าฉันมือหนักเองนี่

                “นายมาได้ไง” ฉันเก็บสำลีกับยาเข้ากล่องปฐมพยาบาลที่พี่แก้วหยิบมาให้

                “นั่งเครื่องบินมา” (;_) หมอนี่คงอยากเจ็บตัวอีกสินะ จัดให้อีกสักดอกดีไหม

                “หรอ...”

                “คิดถึง” อยู่ดี ๆ อีตานี่ก็เปลี่ยนเป็นโหมดน้ำตาลเรียกพ่อซะงั้น (=///=) นี่ถ้าฉันไม่มีเรื่องที่นายทำให้เจ็บนี่ก็คงจะเคลิ้มเหมือนกัน “ฉันขอโทษ”

                 “ถ้ามาเพราะเรื่องนี้ก็กลับไปเถอะ”  มันนานเกินไปแล้วนะจอห์น รู้ไหม วันนั้นที่ฉันหันหลังให้นาย ถ้านายแค่จับมือฉันไว้แล้วขอโทษ ฉันก็จะให้อภัยนายทันทีเลย

                “ฉันรู้ว่าทำร้ายเธอจนไม่น่าอภัย แต่ขอร้องเถอะ ฟังฉันอธิบายก่อน ได้โปรด”

                “นายต้องการอะไรจากฉันอีกหล่ะ คราวนี้จะใช้ฉันเป็นอะไร ถึงได้กลับมาพูดกับฉันแบบนี้ นายคิดบ้างไหมว่าฉันรู้สึกยังไง เจ็บแค่ไหน” อย่านะ (Y ^ Y) อย่าไหลออกมานะ น้ำตา ตอนนี้ยังไม่ได้ ต่อหน้าคน ๆ นี้ จะอ่อนแอไม่ได้

                ฟึ่บ...จอห์นเข้ามากอดฉันจากด้านหลัง ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาทำหน้ายังไง อาจกำลังพยายามกลั้นยิ้มอยู่ก็ได้  ยิ้มสะใจที่เห็นฉันเจ็บปวดไง (=′=)  ของเหลวอุ่น ๆ หยดลงมาที่ไหล่ของฉัน ฉันหันไปดูก็เห็นว่าตอนนี้จอห์นกำลังร้องไห้ แค่นี้ใจฉันก็หล่นฮวบ ไปหาเขาหมดแล้วหล่ะ () 

                “ฟังฉันก่อนได้ไหม แค่ฟัง จากนั้นเธอจะตัดสินใจยังไง ฉันก็จะยอมรับ” เขาคลายกอดแล้วหันกลับไปนั่งบนโซฟา แล้วเอาศอกวางบาเข่าทั้งสองข้าง พร้อมกับประสานมือกุมขมับ “ฉันรับคำสั่งบอสให้ไปหาเสียงสนับสนุนจากเอ็นโซ่ ที่ปรึกษาอวุโสของแก็งค์ เขายื่นข้อแลกเปลี่ยนมาว่าจะต้องแต่งงานกับอาเรีย ลูกสาวของเขา”    ฉันจำได้แล้วหล่ะ ยัยอาเรียคนที่อยู่กับจอห์นที่งานเลี้ยงนั่นเอง

                “พอฉันออกจากบ้านเขา  เอ็นโซ่ก็ให้คนคอยตามฉันอยู่ตลอด จนขยับตัวไม่ได้เลย” เขามองหน้าฉันแล้วยิ้ม “พอดีที่เธอไปหาฉันนั่นแหละ ตอนนั้นอาเรียมาหาฉันที่ห้องก่อนหน้าเธอแปปเดียวเอง ฉันทำไวน์หกใส่ชุดของอาเรีย เธอถึงได้เห็นว่ายัยนั่นใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียว ออกมาเปิดประตู” แค่ไวน์หกใส่นิดเดียวถึงกับต้องถอดหมดเลยงั้นหรอ มากไปแล้วนะยะ (=′=)  ถ้าได้เจอคราวหน้า ฉันจะตบให้นมแตกเลย (แอบอิจฉานิดนึงที่มีเยอะกว่าฉันอ่ะ)

                “รู้ไหมฉันดีใจมากเลยนะที่เจอเธอที่นั่น แต่ฉันจะแสดงออกมากไม่ได้ว่าเธอเป็นอะไรกับฉัน เลยต้องพูดจาทำร้ายเธอแบบนั้นออกไป”

                “ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรกับนายนี่” ฉันขอแก้ข่าวนิดนึงแล้วกัน ( ///﹁ ) พูดแบบนี้ฉันเสียหายนะ “ถามจริง  ๆ เถอะ ที่นายทำไปทั้งหมดนี่ เพื่อจะได้เป็นบอสหรอ” ฉันอดสงสัยไม่ได้เลยจริงๆ ว่าเขาทำไปเพราะอะไรกันแน่

                “ใช่” ฉันได้ยินเต็มสองรูหูเลย (o′o)  ที่แท้ก็ทำเพื่อตัวเองสินะ “เพื่อที่บอส พ่อเธอ นั่นแหละ จะได้หลุดพ้นจากหน้าที่ที่เขาไม่เคยเต็มใจทำ เธอรู้ไหมพ่อของเธอไม่เคยมีความสุขจริง ๆ สักครั้งตั้งแต่ได้ตำแหน่งนี้มา ฉันเห็นท่านมานาน ก็เพิ่งจะเห็นว่าท่านมีความสุขก็ตอนได้อยู่กับเธอและแม่ของเธอเนี่ยแหละ”

                “นาย...” เขาทำเพื่อพ่อของฉันเองหรอ “แล้วนายจะทำไงต่อ”

                “ฉันคงต้องกลับไปแก้ปัญหาคาราคาซังของแฟมิลี่ที่เกี่ยวกับเอ็นโซ่” จอห์นจับมือฉัน แล้วจูบลงบนหลังมือเบา ๆ (>///<) จั้กกะจี้อ่ะ “ขอเวลาฉันอีกสักพักนะ”

                “ก็...ตามใจนายสิ อย่าลืมติดต่อกันบ้างแล้วกัน” ( ///﹁ )

                “เธอให้อภัยฉันแล้วสิ” จอห์นยิ้มเจ้าเล่ห์ “เธอนี่ก็เข้าใจอะไรง่ายกว่าที่คิดอีกนะ”

                “นายคงอยากได้อีกแผลสินะ” (҂̀_́)  จอห์นหัวเราะแล้วขโมยหอมแก้มฉัน...อีกแล้ว อยู่กับอีตานี่แล้วเปลืองตัวชะมัดเลย ( ///﹁ ) เกือบสามทุ่มแล้วเขาถึงได้กลับไปก่อนที่พ่อกับแม่จะมาไม่นานนัก ถ้าแม่เจอจอห์นมีหวัง อีตานั่นได้ไปโรงพยาลหรือไม่ก็ได้เลยไปวัดเลยแน่นอน คอร์นเฟิร์ม!!!

 

                หลังจากที่ได้เคลียร์กับจอห์นแล้ว วันนี้ฉันจึงไม่รู้ว่าจะพูดยังไงกับโจเรื่องเมื่อวาน โจเองก็ดูจะเงียบมากกว่าปกติ (ปกติมันก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว) ที่สำคัญหมอนั่นมีออร่าสีดำ ๆ คลุมรอบตัว แถมสายตาสีน้ำเงินเข้มที่ส่งมาก็เย็นยะเยือกจับใจ น่ากลัวฝุด ๆ

                “เออ...โจ” ฉันค่อย ๆ กระดึบ ๆ เข้าไปนั่งโต๊ะของไคที่ไม่รู้ว่าออกไปไหนกับน้ำหวาน “เรื่องเมื่อวาน” ยังพูดไม่จบประโยคโจก็หันมามองหน้าฉัน (⊙⊙)∥∣  น่ากลัวอ่ะ แกอย่าฆ่าฉันนะ ฉันยังไม่อยากตาย (TT ^ TT)

                “รู้แล้ว” มันรู้อะไรของมันฟะ

                “นายรู้อะไรหรอ” ต้องพูดดี ๆ เดี๋ยวเจ้าบ้านี่ฟิวส์ขาดหักคอฉัน

                “เรื่องเธอกับจอห์น”  โจหันไปมองทางอื่น “จอห์นโทรมาบอกเมื่อคืน” อ๋อหรอ ไวนักเชียวนะอีตาจอห์น

                “นายโกรธฉันหรือเปล่า”

                “ไม่” ท่าทางนายมันบอกชัดเจนเลยนะว่าเคืองฉัน

                “ฉันขอโทษนะ ขอร้องหล่ะ ฉันไม่อยากให้นายโกรธฉันเลย” โจหันมามองหน้าฉันอีกครั้งก่อนจะยิ้ม... รอยยิ้มของโจ ( ̄o ̄) แล้วก็เอามือมาวางบนหัวฉันแล้วโยกเบา ๆ กลับมาเป็นโจคนเดิมแล้วสินะ ¯;)

                *****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น