♥ 키스 KIDDIN'KISS วิกฤตนัก ดันต้องรักคนแปลกหน้า!

ตอนที่ 6 : ♥♥ 키스 KIDDIN'KISS } 3.1 FUCKING BAD GUY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 470 ครั้ง
    18 ธ.ค. 62




♥ 키스 KIDDIN'KISS } 3.1 

xING BAD GUY


                “ปั้นหยา” อีตาตอหม้อนั่นพูดเสียงแหบพร่าพร้อมเป่าลมร้อนๆที่ลำคอให้ฉันปั่นป่วนเล่นๆ นัยน์ตานั่นทอดมาอย่างหยาดเยิ้มยั่วยวนและเชิญชวนเป็นที่สุด หยุดเถอะ หยุดพฤติกรรมแบบนั้นเดี๋ยวนี้นะ! ฉันกำลังจะคลั่งแล้วนะ TOT


                ฟืดดด เสียงอะไร O.o? ฉันเบิกตาโตเมื่ออยู่ๆมีเสียงอันแปลกประหลาดนอกจากเสียงหัวใจของฉันก็พบว่า...อีตาบ้านั่นรูดซิปเสื้อวอร์มฉันแล้ว! ย้ากกก! พลาดสุดชีวิต ทำไมฉันไม่หาเสื้อที่มันถอดยากๆมาใส่ฟ่ะ TOT ว่าแต่ฉันอุตส่าห์ใส่เสื้อผ้าสุดเซฟตี้มาแล้ว มันยังจะกระตุ้นต่อมหื่นของนายได้อีกเหรอ T^T แงๆๆๆ


                “ถ้าร้อน...ก็ถอดออก” เขาพูดพลางสะกดฉันด้วยสายตาให้ตกอยู่ในจักรวาลเล็กๆของเขาได้อย่างง่ายดาย


ตึก ตัก ตึก ตัก  ตึก ตัก ตึก ตัก!


                เวร! อีตานี่ไม่ได้ทำของใส่ฉันหรอกใช่มั้ย?  ทำไมฉันพูดอะไรไม่ออกเลยฟะ อยากจะด่า อยากจะโวยวายและเตะเขาออก แต่กลับขยับไม่ได้เลยสักนิด แถมตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตาเริ่มพร่ามัวเห็นมีแสงระยิบระยับอยู่รอบใบหน้าเขาด้วยล่ะ @.@ ยา ฉันโดนวางยาชัวร์ๆ เฮือก! ฉันนอนเกร็งเมื่อริมฝีปากอุ่นๆสัมผัสลากไล้กับลำคอเรียวจนทำเอาฉันวูบวาบและหายใจผิดจังหวะ กลิ่นกายของอีตาตอหม้อลอยมาแตะจมูกให้ความรู้สึกแปลกประหลาดมันดึงดูดและกระตุ้นให้หัวใจฉันทำงานหนักมากขึ้น...บ้าเอ๊ย หมอนี่ต้องแอบวางยาหรืออะไรแน่ๆเลยใช่มั้ย? ไม่งั้นคงไม่มีทางที่ฉันจะเคลิบเคลิ้มตามเขาได้แน่! ไม่นะ ฉันเปล่าเคลิ้ม ไม่ได้แล้ว! ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง ฉันต้องโดนเจ้าบ้านี่ปล้ำแน่ๆ!


                “คริส...” ฉันพูดเสียงอ่อนตาปรือ “เจ็บ”


                “?” เขาชะงักก่อนจะหันมาสบตานิ่งๆ


                “มือฉันแดงไปหมดแล้ว” ฉันบีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสารเพื่อล่อลวงให้อีตานี่ปล่อยมือฉันให้เป็นอิสระ ถ้านายปล่อยเมื่อไหร่ ฉันจะทิ่มตานายให้บอดเลยคอยดู! ข้อหาลวนลามฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต และทำให้ฉันเคลิ้มอีก! เลวที่ซู้ด!


                “แล้ว?” อีตานั่นเลิกคิ้วสูง


                แล้วก็ต้องปล่อยไงเฟ้ย ถามโง่ๆ -_-^


                “ปล่อยมือฉันก่อนได้มั้ย?” ฉันว่าพลางกะพริบตาขอความเห็นใจจากอีตานั่นที่ยังคงทำตาแป๋วไม่เข้าใจฉันอยู่


                เหนื่อยชิบ TOT


                “เจ็บมือ T^T


                “...”


                ยังจะทำหน้างง ฉันพูดเข้าใจยากตรงไหนฟะะ T^T


                “เจ็บมากๆ” ฉันพูดต่อแล้วเบ้หน้าสุดชีวิตให้อีตานั่นเห็นว่าฉันโคตรเจ็บเลยนะเว้ยเฮ้ย ปล่อยสักทีเหอะ!


                “เมื่อวาน...” เขาพูดเสียงเรียบแล้วสบตาฉันอย่างลังเล “แรงไป?


                OoO! อุ่ แค่กๆๆๆ  ฉันสำลักน้ำลายก่อนจะหน้าขึ้นสีอย่างไม่รู้ตัวเมื่ออีตานั่นพูดอะไรไม่รู้เรื่องอีกแล้ว! แต่ถ้าเป็นคำพูดของอีตาตอหม้อละก็ไม่พ้นเรื่องแบบนั้นหรอก T^T จะย้ำอะไรหนักหนาวะเนี่ย ปั้นหยาอยากตายจุงเบย ฉันไม่กล้าตอบอะไรก่อนจะเดือดสุดๆเมื่ออีตานั่นเออออเองตามความเข้าใจพร้อมกับเลื่อนสายตามองต่ำทำให้ฉันสะดุ้งโหยง


มะ มองอะไรของนายฟะ –O-^


                “หยุดแม้แต่จะคิด ฉันหมายถึงมือต่างหาก Hand อ่ะ เข้าใจมั้ย?


                “อ๋อ”


                ได้ผล หมอนั่นคลายแรงที่มือออกทำให้ฉันสะบัดแขนก่อนจะพุ่งเข้าใส่เขาสุดตัวเตรียมส่งเขาลงนรกด้วยกำปั้นลุ่นๆ ที่แม้ดูจะมีเรี่ยวแรงน้อยนิดแต่ก็คงพอจะทำให้คนตรงหน้าสตั๊นได้ไม่ยาก!


                ตุบ!


                “...”


                =O=! อุ่ คุณพระ! ฉันอ้าปากพะงาบๆเมื่อนัยน์ตาสีเฮเซลนั่นเริ่มมีประกายความกรุ่นโกรธเล็กๆ และหมัดน้อยกระจ้อยร่อยศิษย์บัวเผือกของฉันก็ไม่ได้สัมผัสกับใบหน้าหล่อๆนั่นแม้แต่มิลเดียว แต่สัมผัสกับฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นมาบังหมัดของฉันได้ทันท่วงทีแทน! เปล่านะ ฉันเปล่าคิดจะทำร้ายนายนะ ฉันจะตบยุงเท่านั้นเอง อย่ามองกันแบบนั้นสิจ๊ะ T^T


                สาบานได้ว่าฉันเห็นอีตานั่นกรีดยิ้มร้ายกาจชนิดชวนขนหัวลุกแวบนึงก่อนจะตีหน้ากลับมาเป็นปกติ แม้ตอนนี้ปั้นหยาจะไม่ใช่เจ๊เจน ยานจุงก็รู้ว่ามันมีพลังงานอะไรบางอย่างกำลังออกมาจากตัวของคนตรงหน้า เป็นคลื่นความรู้สึกอันมืดมิดและสุดแสนอำมหิตที่ชวนสยดสยองสุดๆ


                “เธอ...” เขาเค้นเสียงต่ำทำเอาใจฉันเต้นตึกตักเป็นซาวน์ดนตรีเมทัลหนักๆที่สุดแสนจะกดดัน


                “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคริส มันคืออุบัติเหตุ T^T” ฉันแถเสียงสั่นเล็กๆแล้วมองตาอีตานั่นปริบๆร้องขออภัยโทษ สายตาคมหรี่ลงเล็กน้อยราวกับจับผิดก่อนจะกระตุกยิ้มเล็กๆที่ทำเอาใจฉันตกลงไปถึงตาตุ่ม

               

                   ปั้นหยาไม่ได้ตั้งใจน้า แค่จงใจและเจตนาเท่านั้นเอง แต่เบ้าหน้านายก็ยังดีอยู่เหมือนเดิมนี่ งั้นอย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ โหสิแล้วไปที่ชอบๆเถอะ T^T

          

      

          “เหรอ” เขาพยักหน้ารับ มันเป็นเรื่องน่าดีใจที่อีตาบ้านี่ซื่อเลยตามไม่ทันกลชั่วๆของฉันคนนี้ ไม่งั้นฉันอาจโดนหมัดสวนก็เป็นได้ หน้าตาเขายิ่งหล่อเลวอยู่ ดูไม่น่าแปลกถ้าเขาจะลงมือขยี้ชะนีเยาวชนอย่างฉันให้ตายคามือ =..=



                “มือ” อีตานั่นโพล่งขึ้นมาลอยๆก่อนจะดึงมือฉันและทำเรื่องที่น่าตกใจสุดๆอย่างเช่น...



                ฟู่ว~ เป่าลมร้อนๆใส่พร้อมกับสายตานิ่งๆที่ดูไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่



                ฟู่ว~ ฉันเลิกคิ้วสูงอีกครั้งเมื่ออีตานั่นยังคงเป่าต่อไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย เป่าอะไร? เป่าทำไม? ปั้นหยาเงิบ!             “ความเจ็บจงหายไป เพี้ยงๆๆๆ ~ นายกำลังคิดแบบนี้อยู่ในใจรึเปล่า?” ฉันโพล่งขึ้นมาก่อนจะเบิกตาโตเมื่ออีตานั่นพยักหน้ารับและตอบสั้นๆตามสไตล์ว่า อือ


                OoO!  คุณพระ! ไม่จริงน่า เบ้าหน้านายไม่ให้เลยนะ บ่องตง! ฉันขมวดคิ้วก่อนจะชะโงกหน้าไปสำรวจคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ มองมุมซ้ายก็เลว มุมขวาก็ชั่ว มองข้างหน้าก็หล่อลากกระชากใจแต่ร้ายกาจเหมือนพวกแบดบอยซะขนาดนี้ แต่การกระทำของอีตานี่ดันหน่อมแน้มสิ้นดี น่ารักเกินไปแล้วนะ >O<!


                ฉันคิดว่าเราน่าจะไปกันได้ดีถ้านายไม่มาปล้ำฉันเมื่อคืนน่ะนะ!x! พอคิดแล้วความเจ็บปวดบริเวณท้องน้อยก็แล่นปลาบเข้าสู่โสตประสาททันที


                “หายแล้ว พอเถอะ” ฉันว่าพร้อมดึงมือกลับและตีหน้าโหดๆเพื่อข่มขู่ชายตรงหน้าให้ออกห่างจากฉัน เอาล่ะ ฉันว่านี่มันก็มากพอสำหรับคนแปลกหน้าแล้วกับการมายุ่มย่ามในเรื่องของฉัน! กล้าดียังไงมาจับมือถือแขนจูบซุกไซร้ไล้คอฉันหา! ฉันจำได้ทุกรายละเอียดความชั่วที่นายทำนะบอกเลย!


                อีตานั่นทำหน้านิ่งก่อนจะกลอกตาไปมาคิดอะไรแวบนึงแล้วฉีกยิ้มตาหยี รอยยิ้มหื่นๆนั่นมันกลับมาอีกแล้วค่า


                “ฉันจะไม่มีอะไรกับนายอีก” ฉันประกาศกร้าวและพูดเสียงดังฟังชัดย้ำหนักแน่นทุกคำทำให้เขาชะงักไปนิดนึง


                นิดนึงจริงๆ ย้ำ นิดนึง -_-


                “อือ” อีตานั่นตอบรับแต่กลับเอาขาวางพาดลงมาบนเตียงพร้อมกับเขยิบเข้ามาด้วยนัยน์ตาสีเฮเซลที่ประกายไปด้วยความกระหาย กระหายอะไร ฉันคงไม่ต้องบอกใช่มั้ย?


                “คริส! ถ้านายเขยิบเข้ามาอีกฉันโกรธนายแน่” ฉันถอยหลังกรูดแล้วโยนหมอนใส่หน้าเขาเป็นการเตือนครั้งที่หนึ่ง


                “ทำไม?” เขาเอียงคอไม่เข้าใจแต่ก็หยุดอยู่กับที่ตามคำสั่ง


                “ฉันกับนายไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกันสักหน่อย! เมื่อวานฉันแค่เมาและยอมรับว่าพลาดที่ไปมีอะไรกับนาย!” ฉันพูดรัวจนลิ้นแทบพันกันก่อนจะพักหายใจสองวิและเปิดฉากโวยต่อ “แต่มันจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว! ให้ตายสิถ้าฉันท้องขึ้นมาจะทำยังไง!!!


   “ก็โทรมา”


                ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเฟ้ย TOT


[3]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 470 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

196 ความคิดเห็น

  1. #147 Phannipha(Ying) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 01:28
    ปวดหัว...
    #147
    0
  2. #38 Khisao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 00:09
    ชอบใจที่สุด5555
    #38
    0
  3. #37 คนที่รอมานาน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 16:28
    ชอบความมึนของคริสอ่ะ
    #37
    0
  4. #36 Tankky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 00:00
    มคนเก่งสุด
    #36
    0
  5. #35 0981430057 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 23:35
    รอค่าาา เรื่องนี้ยังไม่เคยอ่านน
    #35
    0
  6. #34 366326 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 20:51
    รอค้าาาา
    #34
    0
  7. #33 kokoroneko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 16:16
    ไม่ได๊คริสสสส55555เอ็นดู
    #33
    0