♥ 키스 KIDDIN'KISS วิกฤตนัก ดันต้องรักคนแปลกหน้า!

ตอนที่ 37 : ♥♥ 키스 KIDDIN'KISS. 14.2 Monkey&Banana J

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 177 ครั้ง
    17 เม.ย. 63




♥ 키스 KIDDIN'KISS. 14.2

Monkey&Banana J


“นายงอนเหรอ?

ฮะฮะ ไม่มั้ง นายจะมีโมเม้นต์มุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งแบบนั้นได้ไง ตลกเป็นบ้า อีตานี่เป็นมนุษย์ต่างดาวนะ! มางอนง้องแง้งอะไรได้ไง ไม่น่าเป็นไปได้ ถ้าบอกว่าเงียบไปเพราะกำลังวางแผนครองโลกยังน่าเชื่อกว่า –O-;;

“อือ” คริสพูดเสียงนิ่งก่อนจะเหล่สายตามาเล็กน้อยเหมือนกับกำลังคาดหวังอะไรอยู่

OoO! เอาจริงดิ! กาแล็กซี่ที่นายจากมาเคยมีการงอนเกิดขึ้นที่นั่นด้วยสินะ แสดงว่าวิวัฒนาการดี! เดี๋ยวๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!! ตายละ น่าตื่นเต้นจุงเบยที่ได้รู้วันนี้คืออีตาบ้าคริสงอนเป็น! –O-  แต่เรื่องที่ตื่นเต้นกว่านั้นคืออะไรรู้มั้ยคือการเดาว่าอีตาบ้านี่งอนฉันเรื่องอะไรไง!! อย่าบอกนะว่าเพราะฉันตอบส่งๆเรื่องชื่อตัวเล็กอะไรนั่นที่เขาตั้งเลยงอน?

“ใช่เรื่องต้องง้อมั้ยเนี่ย -_-?

“อือ” คริสพยักหน้ารัวๆ

คือฉันประชดค่ะ -_-^

“ไม่ง้อเฟ้ย! เบื่อก็กลับไปเลย ชิ่วๆๆ” ฉันโบกมือไล่อีตาคริสพร้อมกับเบ้ปากอย่างเซ็งๆทำให้หมอนั่นปรายสายตาดุๆมาด้วยรังสีขุ่นเคือง เค้าลางความชั่วร้ายจากคนตรงหน้าแผ่กระแสออกมาทิ่มแทงฉันดังฉึก ฉึก ฉึกจนถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อก หน้าก็นิ่งเหมือนเดิมนะแต่ทำไมปั้นหยาสะพรึงชอบกล (- -;;)

L

 “ตามสบายจะงอน จะง้องแง้งอะไรของนายก็เชิญ แต่ช่วยขนของออกจากห้องด้วย ฉันไม่ต้อนรับโอเคมั้ย?” ฉันถอนหายใจยาวเพราะดูเหมือนว่าเขายัง...

L

ไม่เข้าใจแน่ๆ และบางทีคงไม่ได้ฟัง (T^T)

“เลิกทำหน้าแบบ หือ” ฉันชะงักเมื่อจู่ๆก็มีเสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้น...

เจี๊ยก ๆ ๆ เป็นเสียงเรียกของลิง

ลิงมันอยู่ไม่นิ่งมันชอบวิ่งกันอยู่ไปมา

ของใครฟ่ะเนี่ย ฮ่าๆๆ ริงโทนบ่งบอกระดับสติปัญญามากอ่ะ บอกเลย >O<! เอ้า รีบรับสายซะสิ เจ้าลูกลิง! ฉันขำจนท้องเกร็งในขณะที่ทุกสายตาจับจ้องมาทางฉันประหนึ่งนางฟ้า...ไม่ใช่ โอเค พวกเขากำลังมองฉันเหมือนหมาป่วยแบบนี้ >> -__-+

 พร้อมกับส่งโทรจิตมาทางสายตาว่า รับซะทำให้ฉันขมวดคิ้วงงๆทันที  เดี๋ยวๆริงโทนฉันไม่ตั้งเป็นเพลงปัญญาอ่อนแบบนี้หรอกนะยะ ริงโทนฉันมันต้องเพลงอินเตอร์อย่างเลดี้รอเก้อ หรือ เคธี่ เบ้อเร่อ ต่างหาก ไม่ใช่...

เจี๊ยก ๆ ๆ มันร้องเรียกพวกมา ครั้นพอถึงเวลาออกเที่ยวหาผลไม้กิน

เสียงร้องเรียกลูกลิงแบบนี้! ฉันก็คิดว่าฉันไม่ได้เปลี่ยนเสียงริงโทนใหม่นะ แต่ทำไม...รู้สึกเหมือนมีอะไรสั่นๆในกระเป๋าเสื้อ ชิท! –O-;;

“หนูปั้นขา รับโทรศัพท์สิค่ะ ลิงมันจะออกมาเป็นฝูงแล้วนะ -_-” แทนกายที่อยู่ตรงห้องครัวเบ้หน้าพร้อมกับเท้าคางมองอย่างเนือยๆ ในขณะที่ฉันทำตาปริบๆ

“ไม่ต้องรีบรับหรอก เราชอบฟังนะ >_<

เดี๋ยว เดี๋ยว! ตกลงมันคือเสียงริงโทนโทรศัพท์ฉันเหรอ O[]o?!?

“ฉันเหรอ? ฉันเนี่ยนะจะตั้งริงโทนลูกลิงแบบนี้ –O-

พูดทีกระเป๋าเสื้อสั่นที...ทำเอาหัวใจวูบไหวอยากจิครายเพราะฟังยังไงเสียงมันก็ดังมาจากฉันชัดๆ! TOT

อะไรฟ่ะเนี่ย! โทรศัพท์รุ่นนี้มีสัมภเวสีสิงหรือไง ทำไมเปลี่ยนริงโทนเองได้ เพลงเลดี้รอเก้อฉันไปไหนอ่ะ TOT ฮือๆๆ ฉันล้วงควักหยิบมันออกมาก่อนจะเบ้หน้าเมื่อพบว่ามันเป็นเสียงจากโทรศัพท์ฉันจริงๆ และชั่ววินาทีนั้น มนุษย์เมายาดองที่กำลังทำหน้าตูดก็กระตุกยิ้มขึ้นมาสามจุดศูนย์ห้าวินาทีอย่างชั่วร้าย! ให้เดามั้ย ไอ้ตัวสัมภเวสีที่เปลี่ยนริงโทนฉันเนี่ยอีตาบ้าคริสแหงๆ! กล้ามากนะ เมื่อวานตอนที่ฉันหลับนายแอบตื่นมาเล่นโทรศัพท์ฉันใช่มั้ย ไอ้คนเลว (T^T) นอกจากกระทำอุกอาจปล้นสวาทกันแล้วยังรุกล้ำเรื่องส่วนตัวของฉันอีก! ฮือๆ จะเลือกทั้งทีเอาเพลงดีๆหน่อยก็ไม่ได้ เอาเพลงลูกลิงมาตั้งให้ฉันทำไมฟ่ะ! หน้าตาออกจะคลับคล้ายกับคลาไปทางพอลล่าผสมเอิ้มพัชราภาขนาดนี้ ฮึ่ย!

ฉันแอบจิกสายตาให้เขานิดๆก่อนจะขมวดคิ้วอย่างลังเลกับสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา...

คุณพ่อ Is Calling’

นอกจากคิมหันต์แล้ว บุคคลที่ฉันไม่อยากรับโทรศัพท์เป็นอันดับสองก็คือพ่อตัวเองเนี่ยแหละ! ฉันถอนหายใจยาวก่อนจะกดรับอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่

 (หยา พ่อเองนะ) เสียงทุ้มต่ำอ่อนหวานแต่กลับฟังดูน่าเกรงขามอย่างประหลาดดังขึ้นจากปลายสายทำให้ฉันวูบไหวไปเล็กน้อยก่อนจะกลืนน้ำลายอึก

“อือ” โอเค ฉันขอยืมคำมาใช้หน่อยนะคริส เพราะสถานการณ์นี้ฉันไม่รู้จะตอบอะไรออกไปจริงๆ

(สบายดีมั้ย?) ฉันแค่นหัวเราะเบาๆเพราะรู้ว่าเขาไม่ได้อยากจะถามไถ่เรื่องความเป็นอยู่ของฉันสักนิด ไม่เลย...

“อือ” ฉันพยักหน้าก่อนจะเผลอสบตากับคริสที่กำลังมองมาอย่างสงสัยทำให้ฉันต้องเหล่ตาไปทางอื่น ให้ตาย ฉันไม่ชอบเลยเวลาที่ฉันรู้สึกดำดิ่งในห้วงความรู้สึกแย่ๆ แล้วมีคนมอง อึดอัด L

(พ่อว่าหยาก็โตพอจะ...)

“หนูพูดแล้วนะ” ฉันขัดบทก่อนจะพูดเสียงแข็งนัยน์ตาสีน้ำตาลสั่นระริกฉายแววโกรธแบบไม่มีปกปิดกับเรื่องเดิมๆที่พูดกี่รอบก็จบเหมือนเดิม

“หนูรู้ว่าพ่อรักหนู”

(...)

“แต่รู้มั้ยว่าความรักที่มากเกินไปบางทีมันทำให้อึดอัด”

 “ทุกอย่างควรตั้งอยู่บนความพอดีรวมทั้งความรักด้วย” ฉันพูดเสียงเรียบก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อนึกถึงเรื่องระหว่างเราและเรื่องที่พ่อจะพูดต่อไปในแพทเทิร์นเดิมๆ

ฉันสนิทกับพ่อมาก มากขนาดที่ว่าจนบางทีแม่น้อยใจ คำพูดที่มักจะออกจากปากเขาเสมอคืออะไรรู้มั้ย...

พ่ออยากให้หยามีความสุขในทุกๆเรื่อง...

พร้อมกับตีกรอบชีวิตให้ดำเนินไปในทางที่เขาต้องการ ประคับประคองกลัวฉันล้ม กลัวฉันเจ็บเหมือนไข่ในหิน เสียงของพ่อเวลาปลอบใจหวานนุ่มและมีอำนาจเด็ดขาดอยู่เสมอ ไม่เคยบังคับแต่ไม่เคยเหลือทางเลือกก่อนจะจบมันด้วยประโยคยาวๆอย่าง...

เพราะถ้าหยาเจ็บ พ่อก็เจ็บมากกว่าหยาสองเท่า พ่อมีลูกสาวคนเดียว เชื่อพ่อเถอะ ทำแบบนี้เดี๋ยวดีเอง

แต่พ่อลืมไปว่าฉันเองก็มีชีวิตเดียวเหมือนกัน ฉันอยากลองที่จะล้ม อยากลองที่จะก้าวเดินโดยไม่มีมือของเขาคอยประคองดูบ้าง เขาเลือกให้ฉันทุกอย่างวางขอบเขตชีวิตจนมันโรยด้วยกลีบกุหลาบงดงามแต่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าฉันเดินตามทางสายนั้นมาเรื่อยๆจนกระทั่งปลีกออกมาเพราะเส้นที่ขีดไว้มันเริ่มจะรุกล้ำชีวิตฉันมากเกินไปอย่างเช่น...

(ก็แค่ลองไปเจอเขาดูมั้ย ไม่ถูกใจก็ไม่เป็นไร)

การจับคลุมถุงชนแบบโบราณที่สุดจะล้าสมัย ฟังแบบนี้เหมือนไม่บังคับใช่มั้ย? ฉันรู้เลยว่าเสต็ปต่อไปพ่อจะมาแบบไหนถ้าฉันไม่โอเค!

เขาก็น่ารักดีนะ เจอกันแค่ทีเดียวจะรู้นิสัยหมดได้ไง ลองเรียนรู้ดูหน่อยนะ

ถ้าฉันยังไม่โอเคอีก...

คนเราก็มีด้านแย่ๆทั้งนั้นแหละหยา เชื่อพ่อนะ ลองอีกสักหน่อย

และมันจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกว่าฉันจะตอบตกลง! นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมฉันไม่ไปเจอผู้ชายนิรนามจากไหนไม่รู้แต่ดีกรีลูกท่านฑูตเรียนจบสูงเฉลียวฉลาดจนหาตัวจับยากคนนั้น!

“หนูไม่ไป ถ้าพ่อจะพูดเรื่องนี้อีก หนูจะวางแล้วนะ”

(หยา หรือว่าลูกมีแฟนแล้วเหรอ?) ปลายสายถามทำให้สายตาฉันชำเลืองไปมองทางคริสทันทีก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เห็นหน้าอีตานี่แล้วเปลี่ยนใจดีมั้ยเนี่ย?

“มีไม่มีหนูก็ไม่ไปหรอก เท่านี้นะ” ฉันตัดบทก่อนจะวางโดยไม่รีรอคำลาใดๆจากพ่อเพราะยิ่งพูดก็ยิ่งเหนื่อย และเพราะฉันไม่อยากจะมีปัญหากับเขาเรื่องนี้อีกก็เลยจัดการปิดโทรศัพท์มันซะเลย!

“มองอะไร?” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะระบายอารมณ์โกรธใส่คนรอบข้างโดยเหยื่อสังเวยรายแรกคือมนุษย์ต่างดาวเมายาดอง!

“ลิง”

ใครลิงยะ! โกรธ!

“เจี๊ยกๆ”

ยังจะกวนประสาท -__-^

“เงียบนะ ฉันอารมณ์เสียอยู่เห็นมั้ย! อุ่” ขณะที่ฉันแว้ดๆใส่อีตาบ้านั่นด้วยความคลั่งจู่ๆนิ้วเรียวก็จิ้มมาที่ริมฝีปากเบาๆพร้อมกับลากไล้ให้มันเสียดสีอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะปรากฏรอยยิ้มต้องสาปที่ฉันไม่ค่อยอยากจะเห็น!

“อะไร?

“กล้วยมั้ย?” ร่างสูงยักคิ้วอย่างยียวนราวกับกำลังสนุกก่อนจะชะโงกเข้ามาเป่าลมหายใจร้อนๆจนพาลลบอารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่ให้ละลายหายไปกับอุณภูมิที่สูงขึ้น นิ้วร้อนๆเริ่มไต่แตะเล่นๆไปตามกรอบหน้า

 “อะไร กล้วยอะไร? –O-” ฉันเขยิบถอยหลังไปเล็กน้อยด้วยความหวั่นใจอย่างประหลาดว่าสมองซีกหื่นกับหื๊นหื่นนั่นจะสร้างสรรค์ความชั่วร้ายอะไรออกมาอีก! นัยน์ตาสีเฮเซลฉายแววขบขันก่อนจะยักคิ้วจึ๋งๆพร้อมกับใช้มือเรียวดันใบหน้าให้อยู่ระดับเดียวกัน อะไรเนี่ย เกิดหื่นอะไรขึ้นมาอี๊ก (T[]T!) ให้เวลาฉันทำใจนอยด์เรื่องส่วนตัวบ้างจะได้มั้ย!

“มีอะไรก็พูดมาเลยดีกว่า ถ้านายจะเงียบๆแล้วทำท่าหื่นห่ามใส่ฉันแบบนี้ -_-^

“...”

ง่ะ ยิ่งเงียบยิ่งหวั่นไหว T___T

“หรือถ้านายยังงอนฉันเรื่องง้องแง้งเมื่อกี้อยู่เอาเป็นว่าขอโทษ โอเคมั้ย? ตอนนี้ฉันขอเวลาส่วนตัวนอยด์แปป!” ฉันยกธงขาวยอมแพ้เพราะดูท่าจะไม่จบกับท่าทีชวนคิดของคริส แต่ดูเหมือนคำพูดเมื่อกี้จะได้ผลเพราะมันทำให้เขาพยักหน้าเล็กน้อย มันคงจะดีถ้าการพยักหน้าไม่ได้มาพร้อมกับรอยยิ้มต้องสาป!!!

“จะง้อคริส”

“...”

“ต้องกินกล้วย J

กล้วย? ฉันกะพริบตาถี่ๆก่อนจะเบิกตาโพลงและใจตกไปถึงตาตุ่มเมื่อนัยน์ตาสีเฮเซลฉายแววหิวกระหายชนิดวิปริตแบบสุดๆ เดี๋ยวนะ ไอ้กล้วยที่นายว่ามัน....

กรี๊ด!!! คุณพระเจ้าช่วยสวยอยากตาย! ไอ้คนลามกจกเปรตวิปริตผิดผู้คน ฮือๆๆๆ ฉันปั้นหยานางฟ้าจำแลงนะไม่ใช่ลูกลิง เพราะฉะนั้นต่อให้ตาย...ฉันก็ไม่กินกล้วยอย่างว่านั่นแน่ๆเฟ้ยยย! (T[]T!)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 177 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

196 ความคิดเห็น

  1. #161 wassana014 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 12:51
    เอ็นดูเพลงลิงเจี๊ยกๆ55555
    #161
    0
  2. #158 NNNNB_NINJANORAH (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 12:37
    คริสสสสโว้ยยยยยยยย หนูปั้นไม่ชนะมันหรอกลูกยอมๆมันเถอะ
    #158
    0