♥ 키스 KIDDIN'KISS วิกฤตนัก ดันต้องรักคนแปลกหน้า!

ตอนที่ 33 : ♥♥ 키스 KIDDIN'KISS. 12.3 99 Problems

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    31 มี.ค. 63




♥ 키스 KIDDIN'KISS. 12.3

99 Problems


ดะ ได้พรุ่งนี้?!? ดะ เดี๋ยว เอามาทำไม มากมายขนาดนี้นายจะไปเปิดเนิร์สเซอรีเหรอ คริส! คงไม่ได้ล้อเล่นหรอกใช่มั้ย O[]o! นายไม่คิดว่ามันมากไปเหรอ ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงแต่อีตานี่ตัดปัญหาโดยการซื้อมาแม่งทุกเพศทุกวัย เสื้อผ้านี่ใช้ได้ยันมัธยมต้น  นายไม่คิดว่ามัน...เว่อร์ไปอะไรงี้เหรอ สำหรับไอ้เด็กผีไม่มีตัวตนที่ฉันกุขึ้นมาลอยๆเพื่อประชดคิมหันต์อ่ะ!


“ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย” ฉันอ้าปากพะงาบๆก่อนจะหมดเรี่ยวแรงและอยากจะเป็นลมหน้ามืดซะตรงนั้นเมื่อนัยน์ตาสีเฮเซลไม่ได้ปรากฏแววล้อเล่นใดๆเลย ขณะที่บรรยากาศเข้าสู่ความเงียบระหว่างเราสองคน อีตาแทนกายก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความผอเผือกพลางหัวเราะเหอะๆ ฉันเข้าใจที่นายหัวเราะ ฉันเข้าใจ Y_Y


 “กับการเรียนหนูทุ่มเทอย่างนี้มั้ยลูก” อีตาแทนกายว่าพลางทำหน้าเลียนแบบอาจารย์แม่โดยไม่กลัวผิดลิขสิทธิ์ คนถูกถามไหวไหล่และเหยียดยิ้มร้ายที่ใครๆก็รู้ว่ามันคือยิ้มต้องสาป


“พอดี”


“...”


“เรียนจบแล้ว”


ฉันกุมขมับอีกรอบเพราะอีตาบ้านี่ดันไม่รู้ว่าแทนกายประชด ก่อนจะอยากเอาหัวโขกกับกำแพงแทนเมื่อสายตาดันสะดุดกับราคาของทั้งหมด!!


O[]o!!!  คุณพระ นั่น...เก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาท ย้ำอีกที เก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาท!!


พิมพ์ตกรึเปล่าฟ่ะ! พิมพ์เลขเก้าเกินมาตัวสองตัวรึเปล่า O[]o! แพงขนาดนี้เหมามายกห้างเลยป่ะเนี่ย!


เวรเอ๊ย ราคาขนาดนี้ฉันจะหาที่ไหนมาคืนให้วะคะ! นรกชัดๆ! T___T ฉันกลืนน้ำลายอึกพร้อมความข้องใจว่าอีตาบ้านี่ซื้ออะไรมามากมายทำไมราคาถึงได้โหดมหาศาลซะขนาดนั้นเลยดึงบิลใบเสร็จจากมือเขามาไล่ตรวจดูราคาก่อนจะรู้สาเหตุว่าเป็นเพราะ...ของเล่นเด็กบางอันมันดันมีลิขสิทธิ์อาทิเช่นตุ๊กตาหมีควายอิมพอร์ตจากญี่ปุ่นที่ตัวเบ้อเริ่มเทิ่มสมชื่อราคาหลายพัน นี่ยังไม่นับเฮลิคอปเตอร์บังคับ กันดั้มของแท้ถอดข้อต่อ ถอดหัว ถอดหางเอามาแปลงร่างเป็นทรานฟอเมอร์ บาร์บี้สุดเซ็กซี่ที่ถอดได้หมดกระทั่งฟันในปาก ตุ๊กตาเด็กผีพูดได้หลายภาษา หมาเต้นกังนัมรุ่นลิมิตเต็ด...


เสื้อผ้าเด็กตัวเท่าขี้มูกแต่ติดแบรนด์อันยิ่งใหญ่อลังการราคามันก็อัพเกรดแบบโหดมหาศาล! โอเคนั่นยังไม่เท่าไหร่แต่ไอ้ที่ขัดใจเนี่ย...


กางเกงในเด็กสกรีนลายกล้วยหอมจอมซนรุ่นสเปเชียลนาโน ผ้ายืดได้สองร้อยเท่าใส่ได้ยันโต กลิ่นกล้วยหอม


เห็นอะไรมั้ย…?


กลิ่นกล้วยหอม! กลิ่น...กล้วยหอม!!!


ถ้าตรรกะสมองฉันยังปกติดีอยู่ คือกางเกงในเนี่ยเอามาใส่ป่ะ ไม่ใช่เอามาดม จะมีกลิ่นเพื่อออออออออ!!!


ขอสงบจิตสงบใจแปป ฉันไม่รู้หรอกว่าผู้ชายอย่างเขาคิดอะไรอยู่และต่อให้คิดหัวแทบแตกก็คงจะไม่รู้อยู่ดี เพราะมาตรฐานความคิดของมนุษย์โลกมันใช้วัดกับอีตาคริสไม่ได้ -_-; ฉันว่าฉันควรจะรีบบอกเขาก่อนที่เรื่องมันจะไปไกลมากกว่านี้ ก่อนที่มันจะมากกว่าเก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาท TOT นี่ซื้อมาประชดกันรึเปล่าฟะ! นายกะจะออกลูกออกหลานสร้างทีมฟุตบอลไปแข่งฟีฟ่าเลยหรือไง ฮือๆ


“นี่ฉันมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า เห็นเมื่อวานแกดูแปลกๆก็เลยแวะมาดู” ยัยซีเหล่ตามองอีตาคริสโอบไหล่ฉันอย่างถือสิทธิ์


“ก็ไม่หรอก จังหว่งจังหวะอะไรไม่มีเลย –O-


“แฮ่กๆๆๆ อา คริส อ๊ะ อย่า อู้วส์”


หนอย อีตาแทนกาย ถ้ายัยซีกลับไปเมื่อไหร่ฉันจะเอาอีโต้ฟันคอนายคนแรกเลย -_-^ ยัยซีเหล่สายตาดุๆไปมองแทนกายอย่างไม่เข้าใจ แต่คงพอจะสรุปความหมายได้นิดหน่อยเธอจึงถอนลมหายใจยาวๆแล้วสบตาฉัน


“ถ้ามีอะไรก็บอกแล้วกันนะหยา ฉันเป็นห่วงแกจริงๆ”


“อือ ฉันจะบอก” ฉันว่าก่อนจะสะอึกเมื่อยัยซีทำหน้าไม่เชื่อเลยต้องพูดต่อ “...ตอนที่พร้อม”


“ให้มันจริงงง” ยัยซีลากเสียงก่อนจะยิ้มเย็นทำเอาคนรอบข้างสะดุ้งไปตามๆกัน อ๋อ ยกเว้นมนุษย์ต่างดาวข้างๆฉันไว้คนนึงละกัน เพราะอีตานี่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรกับเขาเท่าไหร่หรอก -_-^


“ถ้านายทำเพื่อนฉันเสียใจละก็” สายตาคมกริบผ่านเลนส์แว่นมองมาทางคริสเป็นการข่มขู่แต่ยังไม่ทันที่ยัยซีจะพูดจบ ร่างสูงก็...


“อือ”


ตอบรับง่ายๆแบบโคตรจะไร้ความน่าเชื่อถือ


“เข้าใจอะไรง่ายดีนะ” ยัยซีเหยียดยิ้มพออกพอใจโดยที่ไม่รู้ว่าความจริงแล้วเขาเข้าใจอะไรซะที่ไหนล่ะ อีตานี่แค่ขี้เกียจฟังก็เลยตอบรับส่งๆไปต่างหาก -__-;;


“แบบนี้ ฉันชอบ”


โอเค แพ็คกลับบ้านเธอเลย จะเป็นความกรุณาต่อปั้นหยาอย่างสูง กราบนอบน้อมแบบเบญจางคประดิษฐ์งามๆสามที (-/\-)


“งั้นฉันไปนะ เอาไว้ว่างๆจะมาหาใหม่” ยัยซีว่าพลางโบกมือลาแต่ไม่วายสายตายังจับจ้องที่มนุษย์ต่างดาวเมายาดองอย่างไม่ละ คงไม่ใช่ว่ายัยซีติดใจหมอนี่ขึ้นมาจริงๆหรอกใช่มั้ย –O-


“บรัยส์ค่ะ” แทนกายยิ้มกว้างแล้วโบกมือยิกๆเรียกร้องความสนใจที่ไม่มีแม้แต่หางตาจากร่างบางที่หันหลังขวับเดินจ้ำอ้าวไปอีกทาง


“อุ๊บส์ เก้อเลยเก้อ”


แต่ก็ยังมีวิธีรักษาใบหน้าที่แตกละเอียดด้วยคำพูดติ๊งต๊องด้วยประการฉะนี้ ยอมค่ะยอม


“เอาล่ะ ไหนๆเพื่อนสาวคนสวยเริ่ดเชิดหยิ่งของหนูปั้นก็ไปแล้ว ช่วยหลบทางเฮียกายหน่อยค่ะ เฮียจะขนของพวกนี้ไปเก็บไว้ในห้อง” แทนกายว่าพลางก้มตัวลงจะแบกไอ้กล่องของเล่นงี่เง่านั่นต่อ


“เฮียขนกล่องนี้ให้เราด้วยดิ เราเหนื่อยแล้วอ่า” คนตัวเล็กพูดแทรกขึ้นอย่างโอดโอยและปาดเหงื่อที่ซึมผุดบนใบหน้าเบาๆ


“วางไว้ตรงนั้นก่อน” ฉันพูดเสียงแข็งทำเอาสองสหายชะงักกึกอย่างงงๆว่าทำไม ไม่ต้องสงสัยหรอก เพราะเดี๋ยวพวกนายก็จะได้ขนกลับไปไง!


“ส่วนนายมานี่ ฉันขอเคลียร์อะไรแปปนึง” ฉันลากแขนคริสที่ยืนคอสเพลย์เป็นเสาไฟฟ้านิ่งๆ แต่แทนที่หมอนั่นจะเดินตามมาเหมือนหมาเชื่องๆกลับขมวดคิ้วแล้วยืนอยู่กับที่แทน ให้ตายสิ เมายาดองไม่เคยถูกที่ถูกเวลาเลยจริงๆ! นอกจากตอนหื่นนายก็งงกับโลกตลอดเวลาเลยใช่มั้ย T^T


“คริส” ฉันเบ้หน้าเคืองที่อีตานั่นไม่ยอมขยับเลยสักกะมิลและการที่เขาทำแบบนั้นมันบีบรัดให้เส้นเลือดในสมองของฉันแทบปริแตกเพราะเครียดมากเกินไป! เลิกคอสเพลย์เป็นจ่าเฉยสักนาทีจะตายมั้ยย่ะ! T^T นี่ถ้าจับใส่ชุดตำรวจไปยืนกลางสี่แยก คงจะดูไม่ออกเลยว่าอันไหนหุ่น อันไหนคน! ฮือๆๆ


“คริส! นายมีหูไว้ดูเล่นหรือไง เรียกไม่ตอบ -_-^


“อือ”


 อ๊ากกกก! โมโห! เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันสับสนปนเปตีกันในหัวทั้งยังมาเจอปฏิกริยากระตุ้นต่อมแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันเดือดพล่านจนอยากจะกระโดดเข้าไปทึ้งคนตรงหน้าอย่างสุดๆ!


“โอเค งั้นพูดตรงนี้เลยแล้วกัน” ฉันเบ้หน้าไม่พอใจพูดด้วยนัยน์ตาขึงขัง “ขนของนายกลับไปฉันไม่อนุญาตให้นายอยู่ที่นี่!” ฉันประกาศเสียงกร้าวก่อนจะใช้นิ้วเรียวชี้ไปที่ประตู!


?


ขนาดนี้ก็ยังจะไม่เข้าใจ นี่นายได้ฟังฉันบ้างมั้ยเนี่ย T^T


“ฉันบอกให้นายกลับไปไง! อ้อ ถ้าชุดที่ยืมมาละก็เดี๋ยวฉันให้คนเอาไปส่งให้ที่คอนโดนาย โอเคมั้ย?


“อือ”


ตอบแบบนี้ไม่โอเคแน่ๆ -_-^


“ขน-ของ-ของ-นาย-กลับ-ไป!” ฉันพูดอีกรอบพร้อมเดินเข้าไปจิ้มหน้าอกเขาจึกๆเป็นการกระตุ้นให้ผู้ชายหน้ามึนสนใจเรื่องที่ฉันพยายามจะสื่อบ้างซึ่งก็ดูเหมือนจะได้ผลเมื่อเขาตอบรับด้วยประโยคอื่นนอกจากคำว่าอือ


“เค” ย่อมาจากคำว่าโอเคใช่มั้ย? ปั้นหยาปลื้มปริ่มเหลือเกิน T^T แต่ดีใจได้ไม่ทันถึงสามวินาทีอยู่ๆมือหนาก็ช้อนร่างฉันขึ้นไปอุ้มแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยบังเกิดเครื่องหมายคำถามกับใบหน้าเงิบของฉันในฉับพลัน! ฮะ เฮ้ย ฉันบอกให้นายขนของนายกลับไม่ใช่มาอุ้มฉันนะ คงไม่ใช่ว่านายเกิดอารมณ์หื่นแล้วจะทำแบบนั้นกับฉันอีกใช่มั้ย!


“อะไร ทำอะไรเนี่ย –O-!” ฉันอ้าปากพะงาบๆส่งสายตาจิกกัดใส่อีตาคริสทันที


“ขนกลับ”


ขนกลับ?!?


“ฉันหมายถึงของของนาย! ไม่ใช่ฉัน!” ฉันดีดดิ้นแล้วตีอกอีตานั่นดังตุบๆเพื่อให้เขาปล่อยฉันเป็นอิสระ แต่ด้วยความถึกทึนทำให้มืออันบอบบางของฉันไม่สามารถสร้างความบอบช้ำให้ร่างกำยำเลยสักนิด T^T


กรี๊ด! บ้าที่สุด ฉันเกลียดหมอนี่ ทำไมชอบทำอะไรตามใจตัวเอง จะช่วยสนใจพวกตาสีตาสาตาดำๆสองคนที่ยืนกะพริบตาปริบๆมองมาอย่างผอเผือกสักหน่อยจะตายมั้ยคะ ฮือ TOT


“ก็นี่” คริสเหยียดยิ้มต้องสาปทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเหมือนมีพลังงานชั่วร้ายบางอย่างกำลังแผ่ออร่าบางเบาออกมาจากคนตรงหน้า “...ของคริสไง J



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

196 ความคิดเห็น

  1. #151 Phannipha(Ying) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 06:47
    นายมึนมากนายคริส
    #151
    0
  2. #140 wassana014 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 01:32
    คริสสสสสสสสเขินอ่า
    #140
    0
  3. #136 maynika1735 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 22:31
    ให้พระเอกพูดเยอะกว่านี้หน่อยไรท เอ็นดูนางเอกนางพูกยุคนเดียว5555
    #136
    0
  4. #135 NNNNB_NINJANORAH (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 18:53
    ว้ายยยยยย เขินนน ของคริสไง
    #135
    0
  5. #134 Unknown_Love (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 18:21
    ของคริสค่ะ เขิมมมมมมมม
    #134
    0
  6. #133 warachaya_w (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 15:14
    55555....
    #133
    0
  7. #132 earn_6012015 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 13:59
    ทำไมเราต้องเขิน-///-
    #132
    0
  8. #131 pim_1402 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 12:20
    อ้อจ้าา ของคริสเขานะปั้นหยา🤭🥰
    #131
    0