♥ 키스 KIDDIN'KISS วิกฤตนัก ดันต้องรักคนแปลกหน้า!

ตอนที่ 26 : ♥♥ 키스 KIDDIN'KISS. 10.1 Wicked teacher & Unlucky student

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    1 ก.พ. 63




♥ 키스 KIDDIN'KISS. 10.1

Wicked teacher & Unlucky student


                ร้อน แอร์ยี่สิบห้าองศาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเย็นขึ้นมาสักนิด ไอร้อนระอุจากผิวกายของชายตรงหน้าทำให้หัวฉันขาวโพลนและคิดอะไรไม่ออก ทั้งลมหายใจที่เป่ารดเพิ่มอุณหภูมิร่างกายในทุกๆตารางพื้นที่นั่นยิ่งทำให้ร่างกายฉันอ่อนยวบ ริมฝีปากบางพรมจุมพิตที่ไหล่ลากไล้ไปยังเนินอก ขบเม้มเนื้อนิ่มจนเกิดรอยแดงประทับตรายืนยันตำแหน่งตรวจสอบ


                ฉันรู้สึกเหมือนตัวตนของตัวเองถูกลบหายไปทีละเสี้ยวเพียงเขาตีตราและกดฝังริมฝีปากหนักๆซ้ำแล้วซ้ำอีกเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่ต้องมีคำพูดหรือของอื่นใด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ร่างสูงเข้ามาทาบทับและกดฉันลงกับเตียงนุ่มๆอีกครั้ง และอาจจะเป็นเพราะห้องนี้เงียบมากฉันจึงได้ยินมันทุกอย่างทั้งจังหวะหายใจ แรงเสียดสีระหว่างผิวกายที่เกิดปฏิกิริยาแปลกประหลาดจนรู้สึกหวาบหวามอย่างบอกไม่ถูก เสียงริมฝีปากที่กดจูบหนักสลับเบายั่วให้อารมณ์พลุ้งพล่าน และเสียงที่ดังมากกว่าอะไรในห้องนี้  บางที...คงจะเป็นเสียงหัวใจของฉันเอง


สมองของฉันกำลังสั่งให้ผลักเขาออกไปแต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงพูดว่าหยุด อาจจะเป็นเพราะชายตรงหน้ากำลังมอมเมาฉันโดยไม่ต้องใช้แอลกอฮอล์ เขาใช้แค่นัยน์ตาสีเฮเซลและริมฝีปากบางล่อลวงฉันให้เคลิบเคลิ้มราวกับตกอยู่ในภวังค์ที่ไร้ทางหนี ไม่มีเลย


ร่างกายร้อนจัดบดเบียดเข้ามาจนแทบจะหลอมรวมกับตัวฉัน มือหนาแตะไต่และกอบกุมเนื้อนิ่มไม่หยุดก่อนจะถือสิทธิ์ปลดเปลื้องผ้าบางออกอย่างไม่รีรอคำอนุญาต เดรสตัวเก่งของฉันถูกโยนออกไปที่ปลายเตียง ฉันไม่ทันจะได้โวยวายอะไร เขาก็ก้มลงปิดปากฉันสนิทอีกครั้ง กลิ่นน้ำหอมปะปนกับกลิ่นกายจนเริ่มแยกไม่ออกฉันรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเลือนลางเหมือนไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริงแต่สัมผัสร้อนและหวาบหวามกลับย้ำเตือนว่ามันไม่ใช่


“ปั้นหยา” ร่างสูงกระซิบเสียงแหบต่ำข้างหูก่อนจะขบเม้มมันอย่างกลั่นแกล้ง เรียวลิ้นลากไล้ไปตามกรอบหน้าจนสิ้นสุดที่ริมฝีปาก เขาแตะปลายลิ้นที่ริมฝีปากจนรู้สึกเย็นวาบแตะอีก และแตะอีก ฉันรู้ว่าเขาทำอะไร เขากำลังยั่วยวนให้ฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ทั้งที่รู้ดีว่าฉันไม่ทำแน่ๆ ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะด่าหรือจะยื้อหยุดกับเขาอีก ไม่กล้าที่จะพูดออกมาเพราะกลัวว่าเสียงที่เปล่งออกมามันจะไม่ใช่อย่างที่คิด เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผลเขาเลยเผด็จการด้วยการสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาอย่างถือสิทธิ์ดูดกลืนเรี่ยวแรงและวิญญาณของฉันอีกครั้ง เขาเริ่มต้นมันอย่างอ่อนโยนก่อนจะเร่งจังหวะขโมยลมหายใจจนฉันเริ่มหอบหนักและหน้าร้อนวาบเมื่อเผลอตอบรับอย่างไม่ตั้งใจทำให้คนตรงหน้ากระตุกยิ้มได้ที


“ชอบเหรอ?


เขาพูดเสียงเบาไม่ต้องการคำตอบ เขาก็แค่ถามหยั่งเชิงดู ถามไปงั้นๆเพราะเขาก็จรดริมฝีปากลงมาทาบทับอีก ใช่หรือไม่ เขาไม่สนใจ แค่อยากรู้ว่าฉันจะทำสีหน้ายังไงมากกว่า นัยน์ตาฉันต่อต้านแต่ร่างกายกลับโอนอ่อนผ่อนตามมันทำให้ฉันรู้สึกเกลียดตัวเอง ขยะแขยงความรู้สึกที่หยุดไม่ได้ เกลียดทุกๆอย่าง เกลียดที่หัวใจเต้นแรง เกลียด...และที่เกลียดที่สุดคือคนที่ทำให้ฉันตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชนี้! เขากำลังผลักฉันให้เรียนรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนวิเศษวิโสและกุลสตรีอย่างที่คิด ยิ่งฉันเคยพูดว่ารังเกียจเรื่องนี้แค่ไหน นิยามความรักแสนสวยงามไว้ยังไง ก็เหมือนมันย้อนกลับมาทิ่มแทงฉันมากเท่านั้น รักนวลสงวนตัว? ไม่ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีขนาดนั้น ฉันแค่กลัวผิดหวัง กลัวว่าสักวันนึงมันจะเปลี่ยนไป...


ยิ่งกลัวมาก ก็ยิ่งสร้างกำแพงไว้หนา ไม่ต้องการให้ใครมาแตะต้อง ไม่ต้องการให้ใครเข้ามารุกล้ำความเป็นส่วนตัว ใช้เหตุผลที่ดูดีบังหน้าว่าไม่ใช่คนขี้ขลาด...


 “ปั้นหยา” คริสสบนัยน์ตาฉันพร้อมละเลียดลิ้มชิมผิวกายต่ำลงเรื่อยๆแต่ก่อนที่จะได้ปลดกำแพงผ้าบางที่ขวางกั้นด้านล่างอีกชิ้นออก เขาก็ชะงักเมื่อมีเสียงเพลงประหลาดๆดังขึ้น


Bananas in pajamas are coming down the stairs Bananas in pajamas are coming down


ความรู้สึกแรกหลังจากได้ยินเพลงนี้คือ...ผ่างงงง!!!  ฉันทำอะไรฟ่ะอยู่เนี่ย O[]o;;;


สติฉันถูกดึงกลับมาเกือบจะทั้งหมดจนหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นสภาพน้อยชิ้นของตัวเองกับมนุษย์เมายาดอง! ฉันส่ายหัวสะบัดความคิดก่อนหน้านี้ออก ไม่รู้ว่าตัวเองตกไปอยู่ในภวังค์ที่เลือนรางตั้งแต่ตอนไหน และมาถึงขั้นนี้ได้ยังไง โอเค ฉันรู้สึกตัวทุกการกระทำและทุกสัมผัสที่หมอนั่นมอบให้แต่...ฉันกลับหยุดยั้งมันไม่ได้! T^T และตอนนี้ฉันควรจะขอบคุณเสียงเพลงบ้าๆนั่นใช่มั้ยที่ทำให้เขาชะงักจนฉันหลุดออกมาจากเขาวงกตที่ไร้ทางออกนั่น!


Bananas in pajamas are chasing teddy bears, 


เพลงแบบนี้มัน...กล้วยหอมจอมซนนี่หว่า =O=;;  ฉันผลักแผงอกคริสออกก่อนจะหายใจหอบอย่างตกใจและคว้าผ้าห่มมาปิดบังเรือนร่างทันที เขาถอนหายใจยาวพลางเกาหัวแกรกๆ


“แปป” เขาว่าพลางล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีดและควักสิ่งที่ทำให้ฉันเบิกตาโตอย่างสนใจ!


โทรศัพท์!


boom boom pow boom boom pow


มือถือนั่นสั่นอย่างบ้าคลั่งพร้อมริงโทนกล้วยหอมจอมซนที่วนซ้ำไปมาจนฉันนึกถึงบีหนึ่งบีสองที่เคยดูตอนเด็กๆขึ้นมาในหัว เหอะๆ ริงโทนโคตรไม่เหมาะกับเบ้าหน้าเลย  โอ๊ยๆ ไม่สิ ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะคิดเรื่องนั้นสักหน่อย เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ด้วย เดี๋ยวค่อยเอาไปเสียใจทีหลัง เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันสนใจไอ้ที่อยู่ในมือหมอนั่นก่อนจะดีกว่า!


ถ้าฉันลบมันได้ ฉันก็จะไม่โดนขู่เพราะสองคำประกาศิตอย่างโพสและแชร์! ฉันลอบมองอย่างชั่งใจว่าจะกระโดดเข้าไปแย่งตอนไหนดี พอหมอนั่นเหม่อมองเบอร์ที่โชว์บนโทรศัพท์ฉันก็ตัดสินใจกระโจนเข้าไปคว้าเอาโทรศัพท์จากมือเขาทันที! แต่การที่ฉันตัดสินใจทำแบบนั้นทำให้คริสเซล้มลงอีกทางโดยที่มีฉันคร่อมตัวเขาอยู่! มือของเราสัมผัสกันข้างนึงคือข้างที่เขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ! นัยน์ตาสองคู่อยู่ไกลกันน้อยกว่าห้าเซนติเมตรเป็นเหตุให้หมอนั่นเข้าใจเจตนารมณ์ของฉันผิด!


“เมียใจเย็น”


“...”


“เดี๋ยวซั่มต่อ”


ฮะ ซั่มต่อ O[]o!


“รอแปป”


เฮ้ยๆๆๆ ไม่ใช่อย่างน้านนน



[1]

 5555555555

รักนาง ชอบนาง ฝากส่งฟีดแบ็คด้วยนะคะ เดี๋ยวเข้ามาอัพบ่อยๆ 

พอดีเจนป่วย เพิ่งฟื้นจากความตาย 5555555555 

เข้าเมืองไปทีเดียว ถึงกับต้องฉีดยา อากาศมันแย่จริงๆ นะ

 อย่าลืมหาแมสมาใส่นะคะ

ตอนนี้มีรูปเล่มแบบสต็อกนะคะ

ในภาพอาจจะมี หนึ่งคนขึ้นไป

 สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ JENNY D RENGER เลยค่า

หรือถ้าอยากได้อีบุ๊ค สามารถซื้อได้ที่ด้านล่างเลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

196 ความคิดเห็น

  1. #110 wassana014 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:36
    น่ารักกกกก
    #110
    0
  2. #109 EmirineT (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:00
    ริงโทนคริสน่ารักกกก
    #109
    0
  3. #108 TARN-SUCHA (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:13

    คริสไม่ฟังปั้นหยาเลยยยงื้ออ
    #108
    0