♥ 키스 KIDDIN'KISS วิกฤตนัก ดันต้องรักคนแปลกหน้า!

ตอนที่ 22 : ♥♥ 키스 KIDDIN'KISS. 8.2 What da heck! It’s devil’s smile…!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    25 ม.ค. 63




♥ 키스 KIDDIN'KISS. 8.2

 What da heck! It’s devil’s smile…!!!


“ไปละครับ อย่าหักโหมนะ แฮ่กๆๆๆ” อีตาแทนกายรีบคว้าคอแทนกานต์ออกไปทันทีแต่ยังไม่วายส่งสายตาพร้อมเสียงหอบกระเส่าอุบาทว์ๆมาล้อเลียนอย่างน่าถีบ -_-^ พอคู่ขาสองคนนั้นออกไปฉันก็เพิ่งจะสำเหนียกได้ว่า...ฉันกำลังตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงชัดๆ! –O-;;

“...เจ็บ”

นายคนนี้ก็ยังเจ็บไม่เลิก! อีตาคริสทำหน้านิ่งแล้วบ่นว่าเจ็บรอบที่สามล้านแปดพร้อมกับจิ้มจึกๆไม่เลิกเพื่อให้ฉันหันไปสนใจเขา โอ๊ย ให้ตาย ผู้ชายอะไรทำเป็นบอบบาง ทั้งที่ตัวออกจะถึกทึนกล้ามล่ำน่าซั่ม เอ้ย น่าลูบไล้ซะขนาดนั้น โดนต่อยนิดๆหน่อยๆทำเป็นสำออย เชอะ!

“เจ็บ” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังข้างหูพร้อมกับเป่าไอร้อนๆเบาๆราวกับยั่วยวนทำเอาอุณหภูมิร่างกายพุ่งพรวดจนร้อนวาบอย่างควบคุมไม่ได้ หมอนี่มัน....

“เออ รู้แล้วว่าเจ็บ เป็นผู้ชายหัดสำออยน้อยๆหน่อยได้มั้ย ดูฉันสิ ยังไม่บ่นสักคำ ทั้งๆที่หน้าผากปูดเป็นลูกมะกรูดขนาดนี้ เกิดมาเพิ่งเคยโดนต่อยเอาจังเบอก็วันนี้แหละ เจ็บชิบหาย เจ็บ เจ็บเฟ้ย!” ฉันโวยวายเสียงดังลั่นก่อนจะลูบหน้าผากป้อยๆ รอยช้ำแห่งประวัติศาสตร์อันเจ็บปวดจากการเข้าไปขวางพวกเขา! รู้งี้ไม่น่ากระโดดเข้าไปเลย น่าจะปล่อยให้ต่อยๆกันตายไปซะ บ้าที่สุด T^T คริสเงียบก่อนจะเขยิบใบหน้าออกพลางปรายนัยน์ตาจ้องที่หน้าผากฉันและ...

จึกๆ

...จิ้มมัน  -____-^

“คริส -_-^” ฉันเบ้ปากแล้วมองเขาด้วยสายตาไม่พึงพอใจเพราะการจิ้มหนึ่งทีของหมอนี่ทำเอาเส้นประสาทฉันแทบขาด แต่เขาก็ยัง...

จึกๆ จิ้มอย่างสนอกสนใจ -___-^

“มะกรูด” หมอนั่นทำหน้าเมายาดองแล้วจิ้มอีกรอบเหมือนเด็กเห่อของเล่น

“...”

“มะกรูด”

นี่คาถาใหม่หรือไงฟ่ะ! นายไม่รู้จักลูกมะกรูดหรืออะไร ท่องอยู่ได้! เลิกจิ้มได้แล้วมันเจ็บค่ะ! T_T ฉันหายใจฟึดฟัดไม่พอใจก่อนจะรวบมืออีตานั่นให้หยุดการกระทำโรคจิตอย่างการจิ้มลูกมะกรูดบนหน้าผากฉันรัวๆ

“จะจิ้มอีกนานมั้ย มันเจ็บ!

“เหรอ” เขาว่าก่อนจะดึงมือกลับทำให้ฉันถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกที่เขายอมเข้าใจแต่โดยดี แต่โล่งได้ไม่เกินสามวินาที มือซนๆของอีตานั่นก็กลับมาป่วนประสาทฉันอีกรอบด้วยการเสยผมฉันขึ้นไปเบาๆ ทำให้ปรากฎรอยช้ำดำเขียวอย่างเด่นชัด ฉันขมวดคิ้วหงิกอย่างไม่พอใจว่าคราวนี้อีตานี่จะมาไม้ไหนอีก แต่ก่อนที่จะปัดมือคนเมายาดองออกก็ต้องสตั๊นเมื่อหมอนั่นกำลังใช้กลหลอกเด็กกับฉันอีกรอบ

ฟู่ว~ มันมาอีกแล้ว -___-^

อีตาบ้าคริสเป่าลมใส่รอยฟกช้ำของฉันเบาๆด้วยใบหน้านิ่ง แต่บางทีในใจคงกำลังท่องคาถา โอม ความเจ็บจงหายไป เพี้ยงๆ นั่นอยู่แน่ๆ ฉันว่าความจริงมันเป็นการกระทำที่ไร้สาระมากแต่ร่างกายมันกลับสวนทางกันซะงั้นเพราะว่า...

ตึก ตัก ตึก ตัก

...เสียงบ้านี่น่ารำคาญสุดๆเลย L

ฟู่ว~ โอม ความเจ็บจงหายไป เพี้ยงๆ~ ท่องให้แทนละกัน!  

ฟู่ว~ นี่พอใจยังย่ะ คือใจคอจะเป่าให้มันหายเลยหรือไงถึงจะเลิก -__-^

ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก!

นี่ก็ดังจังเลยวุ้ย!

“นี่พอสักทีเถอะ บอกให้มั้ยว่าไม่ช่วยอะไรเลยนอกจากทำให้ฉันประสาทเสีย -_-// ฉันเบ้ปากแล้วผลักใบหน้าอีตานั่นออกอย่างเซ็งๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันจะไม่เสียเวลา เอาเป็นว่าเรามาเข้าเรื่องบัดซบที่ทำให้ฉันมาเจอเหตุการณ์บ้าๆนี่เลยดีกว่า

คลิป และบราเซีย!

“เหรอ” หมอนั่นว่าเหมือนจะเข้าใจ เพราะอย่างน้อยคำนี้ก็ทำให้ฉันโล่งใจมากกว่า อือประมาณ 0.0001% ปัดให้อีกหน่อยเป็น 0.01% ก็ได้อ่ะ ก็อย่างที่บอกว่าเหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่เข้าใจ คนตรงหน้าเลยดึงมือฉันออกก่อนจะโน้มตัวลงมาและฝังริมฝีปากสีแดงสดอุ่นๆลงบนหน้าผากอย่างถือสิทธิ์!

ว้อท! O///O! อะไรเนี่ยคริส นายทำอะร๊าย! ฉันหน้าร้อนวาบพร้อมเบิกตาโตอย่างตกใจกับการกระทำที่ไม่คาดคิดของคนหน้ามึน! รู้สึกเหมือนเส้นเลือดใหญ่ใกล้หัวใจสูบฉีดหนักอย่างแรงจนแทบจะมอดไหม้ ความหนักเบาของริมฝีปากบางที่กดฝังลงซ้ำๆกับลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดอณูรูขุมขนบนรอยช้ำทำหน้าที่ส่งผ่านความรู้สึกได้ดีกว่าทุกพื้นที่ในร่างกาย ทั้งเจ็บทั้ง...บ้าที่สุด หมอนี่ทำไมถึงชอบทำแบบนี้กับฉันนักฟ่ะ T_T!

“แบบนี้” เขาผละริมฝีปากออกแล้วพูดเสียงเรียบ

“...”

“ช่วยมั้ย?

...เออ ช่วย ช่วยให้ตายเร็วๆไงคริส! T______T หัวใจฉันเกือบจะวายตาย! คืออยากจะโกรธอยากจะโวยวายแต่พอนึกถึงปฏิกิริยาตอบรับที่คาดหมายได้แล้ว ฉันก็หมดอารมณ์ทันที! คือฉันไม่ใช่ชะนีที่ใจดีขนาดให้คนอื่นแตะต้องง่ายๆขนาดนั้นนะ! (ถ้าไม่เมาเหมือนวันนั้น TOT) แต่เจอหมอนี่ไม่กี่วันทำฉันแทบอยากกระโดดลงท่อหลบไปล้างอายเลย! คิมเป็นแฟนฉันสี่ปียังแค่จับมือเลยนะยะ! ฮือๆๆๆ ไอ้มนุษย์ต่างดาวเมายาดอง! ไอ้คนฉวยโอกาส!

“ช่วยก็ช่วย นี่หายเป็นปลิดทิ้งเลย โอเคมั้ย? -___-” ฉันพูดส่งๆให้มันจบๆ เดี๋ยวบอกไม่ช่วยอีตานี่เกิดนึกอินดี้อะไรขึ้นมา หาวิธีรักษาสไตล์ชนเผ่าต่างดาวล่ะก็ซวยตายชัก คริสกระตุกยิ้มที่มุมปากราวกับพอใจในคำตอบแต่มันทำให้ฉันรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีชอบกลเพราะตั้งแต่วันแรกยันวันนี้ ยิ้มทีนี่เป็นเรื่องตลอด! รอยยิ้มต้องสาปชัดๆ!

“งั้น”

“...”

“ช่วยที” อีตานั้นว่าพลางชี้ไปที่รอยช้ำเป็นจ้ำที่มุมปากของตัวเองพร้อมยักคิ้วจึ๋งๆ

...ช่วย? ฉันขมวดคิ้วก่อนจะเข้าใจความหมายเมื่อใบหน้าเรียวนั่นชะโงกเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาสีเฮเซลทอดตรงมาหยุดลมหายใจของฉันเพียงชั่ววินาที!

“อะไรๆ อย่ามาทะลึ่งนะ!” ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วพยายามเขยิบตัวออก แต่ทุกครั้งที่เขยิบถอยหลังเขาก็เขยิบตาม

“เจ็บ” เขาพูดว่าเจ็บแต่ใบหน้าก็ยัง >> (-_-)

อยากเจ็บหนักกว่านี้มั้ย คริส! แม่จะเอาให้สาหัสนอนโรงพยาบาลไปแปดปีเลยคอยดู -_-^

“เมีย” คริสพูดเสียงเบาแล้วถือวิสาสะดึงมือฉันไปกุมใบหน้าตัวเองอย่างไวพร้อมกะพริบตาปริบๆสองที

 “...เจ็บ”

ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตึก ตัก!

เจ้ามนุษย์ต่างดาวนี่ตื้อชะมัดเลย! ฉันรู้สึกว่ารอบๆมันตื้อไปหมดแต่เสียงดังน่ารำคาญกลับหนวกหูขึ้นเรื่อยๆ หมอนี่ไม่เลิกแน่ๆ

“เฮ้อ ฉันเข้าใจแล้ว จะเป่าเพี้ยงๆให้ โอเคมั้ย รับรองหายชัวร์” ฉันถอนหายใจอย่างเหลืออดกับความเอาแต่ใจของอีตาหน้ามึนนี่ ด่าแค่ไหนก็ไม่เคยจะสะทกสะท้านและรับรู้เลยสักนิด

“อือ” เขาพยักหน้ารับ ฉันกระตุกยิ้มชั่วๆเมื่อคิดไอเดียอะไรดีๆออก

“แต่นายต้องคืนบราเซียของฉันกับลบคลิปนั่นทิ้งนะ”

โฮะๆๆๆๆ ขอหัวเราะและฉลองให้กับมันสมองอันเปี่ยมไปด้วยความฉลาด แม้จะน้อยกว่าไอสไตน์นิดนึง แต่เอาเป็นว่ามันใช้การได้ดีมากค่ะ ปั้นหยาคอนเฟิร์ม >__<

“อือ”

เชื่อดีมั้ย -_-;;;

“งั้นเอามือถือมาก่อนเลยอย่างแรก” ฉันว่าก่อนจะดึงมือออกจากใบหน้านุ่มๆของอีตานั่นแล้วแบมือพร้อมขยับนิ้วชี้ยิกๆเรียกร้องให้เขาเอามือถือมาประกันก่อน

แปะ~! เขาให้อย่างว่าง่าย แต่ไม่ใช่มือถือ....เพราะสิ่งนั้นคือมือของเขาเองนั่นแหละ!! กรี๊ด! อีมนุษย์คนนี้มันประหลาดอิมพอร์ตจากกาแล็กซี่ไหนฟ่ะเนี่ย! หรือมีปัญหาหูตึง หูหนวก หูอื้ออะไรรึเปล่าทำไมฉันถึงสื่อสารกับนายลำบากนัก บอกปั้นหยาคนนี้สิ๊ จะคุยกับนายทีต้องเต้นขอใจแลกไตเธอรึเปล่าเผื่อจะรู้เรื่องขึ้นมาบ้าง T^T

“โทรศัพท์อ่ะ ไม่ใช่มือนาย -_-^

“อือ”

แล้วเขาก็นิ่ง...คือ แบบ เอ่อ คริสคะ

ปั้นหยาชักจะหมดความอดทนแล้วนะ! -_____-^

“เอาโทรศัพท์มา” ฉันเบ้หน้าไม่พอใจก่อนจะหายใจฟึดฟัด นัยน์ตาสีเฮเซลสบตาฉันนิ่ง ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากเขาสักนิดมีเพียงเสียงลมหายใจและไอร้อนที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ

อย่าบอกนะว่า...ฉันรีบเม้มปากทันทีเมื่อรู้ถึงสัญญาณอันตรายจากมนุษย์ต่างดาวตรงหน้า แต่กลับผิดคาด หมอนั่นไม่ได้เข้ามาจู่โจมริมฝีปากฉันอย่างที่คิดเพราะเขา...

“เจ็บ”

มันกลับมาอีหรอบนี้ได้เยี่ยงไร ใครช่วยกรุณาบอกปั้นหยาที -_-

“ใกล้ตายยัง”

“อือ” เขาพูดเสียงอ่อยเหมือนหมดแรง แต่จะน่าเชื่อมากกว่านี้ถ้าอีตาบ้านั่นเลิกทำหน้าเมายาดองแบบนั้นสักที โอเค เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้นเหมือนฉายสไลด์จะแทนใบหน้าของอีตานั่นด้วยอีโมติคอนเดิมๆรอบที่แปดล้าน >> (-_-)

นี่คือเบ้าหน้าตอนที่บ่นว่าเจ็บ >> (-_-)

อีกทีนะคะ เผื่อจะยังไม่ชัดเจนพอ นี่คือเบ้าหน้าตอนบ่นว่าเจ็บ >> (-_-)

“มากมั้ย?

“อือ มาก”

หน้าคริสตอนเจ็บมาก >> (-_-) นี่ไม่ได้สวมหน้ากากอยู่ใช่มั้ยคริส! ไอ้ผู้ชายขี้โกหกกก!!! คนขี้สำออย!!! ขนาดหมาอกหักยังทำหน้าสื่ออารมณ์ได้มากกว่านายเลยนะ! หรือไปฉีดโบท็อกมาเลยทำหน้าแบบอื่นไม่ได้ -_-^

“สัญญา ไม่สิ สาบานมาก่อนว่าจะลบคลิปนั่นให้ฉัน”

“อือ”

                โอเค คำว่า อือ ของอีตานี่ไม่น่าเชื่อถือสักนิด บอกเลย!

[2]

 5555555555

รักนาง ชอบนาง ฝากส่งฟีดแบ็คด้วยนะคะ เดี๋ยวเข้ามาอัพบ่อยๆ 

พอดีเจนป่วย เพิ่งฟื้นจากความตาย 5555555555 

เข้าเมืองไปทีเดียว ถึงกับต้องฉีดยา อากาศมันแย่จริงๆ นะ

 อย่าลืมหาแมสมาใส่นะคะ

ตอนนี้มีรูปเล่มแบบสต็อกนะคะ

ในภาพอาจจะมี หนึ่งคนขึ้นไป

 สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ JENNY D RENGER เลยค่า

หรือถ้าอยากได้อีบุ๊ค สามารถซื้อได้ที่ด้านล่างเลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

196 ความคิดเห็น

  1. #100 Babymummi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 04:29
    สงสารปันหยานะค่ะ555555
    #100
    0
  2. #99 wassana014 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 16:14
    สายมึนนนชอบๆ
    #99
    0
  3. #98 EmirineT (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 11:29
    ปั่นประสาทเก่ง5555
    #98
    0
  4. #97 TARN-SUCHA (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 09:43

    สู้ๆค่าา รักษาสุภาพด้วยนะคะ
    #97
    0