#เลิกกันสักทีสิวะ

ตอนที่ 70 : #เลิกกันสักทีสิวะ 27.2llข่าวเท็จที่เป็นจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    19 เม.ย. 64

Animated gif about gif in Red Velvet by Bocchan_Affxtion △ MeU

#เลิกกันสักทีสิวะ 27.2llข่าวเท็จที่เป็นจริง

Subthai| Death Bed - Powfu ft. beabadoobee 



                         “คลิปฆ่าคน มันก็เอาไปขายเป็นเงินได้เหมือนกันนะ พี่รู้รึเปล่า” เธอหัวเราะคิกคักก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นฉันนั่งนิ่ง ใจฉันสั่นเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่าเธอควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วจริงๆ “หนูจะเอาเงินที่ขายวิดีโออันนี้ไปจัดงานแต่งของหนูกับพี่บอส”

                ฉันคิดว่าฉันอาจจะซื้อเวลาด้วยการยั่วโมโหเธอได้ แต่ฉันไม่แน่ใจนักว่าคนอื่นๆ จะมาทันฉันไหม

                “ไม่อยากจะพูดแบบนี้เลยนะ แต่มันคงไม่แต่งกับแกหรอก”

                “มึง!” สรรพนามฉันเปลี่ยนไปแล้ว เธอถลึงตาใส่ฉันพร้อมกัดฟันกรอด

                “มันก็พูดชัดตั้งกี่รอบแล้วว่าไม่ได้รักมึง มึงจะทำทุกอย่างนี้ไปเพื่ออะไรวะ” ฉันเองก็เปลี่ยนสรรพนามด้วย ในเมื่อยังไงฉันก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว อ้อนวอนไปมันก็ทำร้ายอยู่ดี ฉันขอด่ามันเลยแล้วกัน

                “เค้ารักกู!!

                “กูถามว่าทำเพื่ออะไร!!” ฉันแผดเสียงพร้อมถลึงตาใส่ มันอยากโรคจิตใส่ฉันนักใช่ไหม ได้! งั้นมาดูแล้วกันว่าใครจะประสาทได้มากกว่า กับคนที่รักอีบอสมาไม่ถึงเดือน และคนที่หลับหูหลับตารักอีบอสมาห้าปีอย่างฉัน

                “ถ้าไม่มีมึง เค้าก็จะรักกู!

                “ถึงไม่มีกู เค้าก็ไม่รักมึง!

                “กรี๊ด!” เธอแผดเสียงก้องไปทั่วเหมือนคนประสาทเสีย ฉันเลยกรี๊ดสุดเสียงเพื่อกลบเสียงของเธอ พวกเราหอบหายใจแฮ่กเหมือนกำลังสู้กันด้วยอารมณ์ “มึงอย่ามาสาระแน!!

                “กูไม่ได้สาระแน กูพูดจริง ต่อให้มึงเป็นกู เค้าก็ไม่รักหรอก กูจะบอกให้!

                “กูจะฆ่ามึง อีผีบ้า!!

                “มึงสิอีผีบ้า!!” ฉันตะคอกใส่หน้ามัน อีเด็กเวรนั่นพุ่งเข้ามาแล้วกระชากผมฉันไปด้านหลัง หัวฉันชนกับที่กั้นเตียง สายตาของเราปะทะกัน ปลายมีดที่อยู่ในมือน้องเฉียดแก้มฉันไปนิดเดียว เธอถลึงตาใส่ฉันพร้อมกัดฟันกรอด เมื่อฉันไม่มีทีท่าจะลดละ เธอก็ดึงผมฉันให้แรงขึ้นอีก “โอ๊ย!

                “กูกรีดหน้ามึงจนหมดสวยดีไหม ดูสิ ว่าพี่บอสจะรักมึงอยู่รึเปล่า” มันหัวเราะคิกคักก่อนจะไล้ปลายมีดลงแล้วจี้ไปที่คอ “หรือจะเอาให้ตายไปเลยดี จะได้ไม่ต้องลอยหน้าลอยตากวนประสาทคนอื่น!

                “อิจฉาเหรอ” ฉันแค่นหัวเราะแล้วจ้องตาเธอเขม็ง “มึงอิจฉาที่บอสรักกูเหรอ”

                “มึงยังจะปากดีอยู่อีกนะ” นัยน์ตาเธอสั่นคลอนไปเล็กน้อย ฉันรู้เลยว่าเธอเกลียดคำพูดของฉัน

                “น่าสมเพช”

                “อี!

                “กูกับมึงนี่น่าสมเพชพอกัน” ฉันหัวเราะที่เห็นความบ้าคลั่งของเธอ มันเหมือนฉันเมื่อก่อนเอามากๆ ฉันรักบอสจนเหมือนเป็นบ้าไปแล้ว ครั้งแรกที่ฉันจับได้ ฉันเหมือนไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง ฉันโทษทุกสิ่ง ฉันคิดว่าผู้หญิงมาอ่อยมัน ฉันพาลและร้องไห้จนน่าสมเพช ทำทุกอย่างให้ดีมากขึ้น หวังว่าสันดานมันจะเปลี่ยน

                น้องจี้ชะงักไปไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันพูด

                “มันไม่วันรักมึงหรอกนะ และมึงก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องอิจฉากูด้วย ต่อให้ไม่มีกู หรือต่อให้มึงเป็นกู มันก็ไม่รักหรอก” นัยน์ตาฉันวูบไหว “เพราะถ้ามันรักกูจริงอย่างที่มึงว่า มันจะมีคนอื่นทำไม กูจะมีปัญหาอย่างนี้ไหม มึงคิดเอา”

                “...”

                “มึงรู้จักมันไม่ถึงเดือน มึงก็รักมันจะเป็นจะตายแล้ว กูอยู่กับมันมาห้าปี กินนอนด้วยกัน ผ่านทุกอย่างมาด้วยกัน มันก็ยังทรยศกูได้ พูดแบบนี้แล้วยังอิจฉากูอยู่ไหม”

                เธอสับสนและเผลอลดมีดลงตอนที่ฉันบอกว่าฉันเองก็น่าสมเพชไม่ต่างจากเธอ

                “มึงมีหน้ามาอิจฉาอะไรกู!!!” ฉันตะโกนใส่หน้าเธอด้วยความโมโห เธอบอกเธอเจ็บปวด เธอทุ่มเททุกอย่างให้บอส ให้ความรัก ให้ร่างกาย แต่บอสก็ไม่รักเธอ แล้วฉันต่างกับเธอตรงไหน ฉันน่าสมเพชกว่าเธอพันเท่า ขนาดมันเหี้ยกับฉันไม่รู้กี่ครั้ง โกหกไม่รู้กี่หน ฉันก็ยังให้อภัยมันได้ ฉันเสียใจมากี่รอบ พูดมาได้ว่าฉันได้รับความรักมาตลอด ฉันคงไม่เข้าใจเธอหรอก แล้วคนอย่างเด็กนี่มาเข้าใจอะไรฉันล่ะ

                “มะ มึงเป็นบ้าเหรอ!” เธอผงะเมื่อฉันจ้องเธอเขม็ง สายตาเหมือนจะฆ่าเธอให้ตายทั้งที่ร่างกายก็ถูกกุญแจมือพันธนาการอยู่ คนตรงหน้าหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตั้งสติ

                “มึงคิดว่าแกล้งเป็นบ้าแล้วมึงจะรอดเหรอ” มันลองเชิงฉัน ฉันมองคนตรงหน้าแล้วหัวเราะกับความคิดของเธอ ฉันไม่ได้แกล้งบ้า ฉันนี่แหละที่เป็นบ้า ฉันเหนื่อย วันๆ ก็เจอแต่ปัญหาเหี้ยอะไรก็ไม่รู้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

                ฉันรักบอส แต่ฉันก็เกลียดมันด้วย

                ถ้ามันรักฉันจริงอย่างที่ทุกคนบอก งั้นทางเดียวที่ฉันจะเอาคืนมันได้ก็คงจะเป็นสิ่งเดียวกับที่อีเด็กเวรนี่ต้องการ

                “มึงก็เอาเลย” ฉันเริ่มเหนื่อย เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เผื่อบอสมันจะได้สำนึกเสียบ้างว่าสิ่งที่มันทำกระทบกับฉันแค่ไหน ฉันไม่อยากอยู่ฟังคำขอโทษ ไม่อยากรบรากับใคร ไม่อยากมีอะไรที่มาคอยถ่วงความรู้สึกของฉันตลอดเวลา “ต่อให้กูตาย สุดท้ายทุกคนก็จะนึกถึงกู ส่วนมึงก็เป็นแค่ฆาตกรที่จะถูกขังลืมในคุก”

                “เฮอะ กูไม่โง่หรอกนะ” มันกระตุกยิ้ม “เรื่องอะไรกูจะทำให้ตัวเองเป็นฆาตกรด้วย กูก็แค่ทำเหมือนมึงฆ่าตัวตายเพราะทะเลาะกับพี่บอส พอพี่บอสเสียอกเสียใจ กูก็จะเข้าไปปลอบ เค้าจะรู้สึกดีๆ กับกูอีกครั้ง เราจะรักกัน แต่งงานกัน มีลูกมีหลาน ในขณะที่มึงก็กลายเป็นผีที่ถูกลืม!

                มันหัวเราะสะใจก่อนจะมองไปที่ข้อแขนของฉันข้างนึงที่ไม่ได้ถูกล็อกกับเตียง

                “เอาเป็นกรีดข้อมือฆ่าตัวตายแล้วกัน” มันหัวเราะ นัยน์ตาวาวโรจน์ก่อนจะกระชากแขนข้างนั้นไป ฉันใส่นาฬิกาเอาไว้ เธอเลยพยายามถอดมันออก ฉันปล่อยให้คนโรคจิตนั่นถอดนาฬิกาฉันออก

                จังหวะที่เธอถอดนาฬิกาออกคนตัวเล็กก็ผงะไปด้านหลังแล้วกรี๊ดตกใจ

                นัยน์ตาฉันเย็นชาและนิ่งเมื่อเธอหันขวับมามองฉันด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

                นับว่าเธอเลือกข้ออ้างได้ดีนี่... น่าจะเนียนทีเดียวแหละ

                เพราะภายใต้นาฬิกาข้อมือของฉัน มันก็มีรอยกรีดข้อมืออยู่หลายรอยอยู่แล้ว ถ้าเพิ่มอีกสักรอย ก็คงจะไม่มีใครสงสัยเท่าไหร่หรอก


【2】


คอมเม้นทุกคนเดือดมาก 55555

ทุกคนต้องใจเย็นนิดนึงนะคะ มันไม่เลิกกันสักที ก็เพราะชื่อเรื่องมันคือเลิกกันสักทีสิวะ

55555555555555555555555555555

เจนเขียนจากเรื่องจริงของคนรอบตัวที่เคยเห็นๆ มา

ถ้าชอบผู้หญิงสตรอง ตัดเป็นตัด อาจจะไม่เหมาะกับนิยายเรื่องนี้

เรื่องนี้เขียนมาเป็น Toxic relationship ตัวละครนิสัยเด็กและเอาชนะทั้งคู่

กว่ามันจะได้สติก็อีกหลายตอน แต่ไม่ใช่ตอนนี้แน่ๆ 5555

ใครรอไม่ไหวก็ไปสอยอีบุ๊คได้เลยจ้า

 ทุกคนส่งฟีดแบ็ค คอมเม้นได้น้าา

หรือจะ #เลิกกันสักทีสิวะ ในทวิตเตอร์ก็ได้ค่า
ใครอยากสนับสนุนส่งกำลังใจเล็กๆ ด้วยการคอมเม้น
ใครมีงบก็สามารถอุดหนุนอีบุ๊คได้ตามด้านล่างนี้น้าา
(ขอบคุณสำหรับค่าอาหาร อิอิ)


ฝากกดไลค์เพจ JENNY D RENGER 
***ตอนนี้เพจเฟสบุ๊ค ลดการมองเห็นเยอะมากๆ โพสต์อัพไปก็ไม่ค่อยมีคนเห็นเลยแง 
ทุกคนสามารถเข้าไลน์กลุ่มแทนได้นะคะ


ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ





ความเหี้ยในชีวิตของฉันคือ ไอ้เหี้ยนุ่นจองตั๋วเครื่องบิน
พามาทัวร์ไหว้ขอผัวที่ฮ่องกงมันทุกวัด 
ไหนๆ ก็มาถึงฉันเลยยกมือไหว้ ขอผู้ชายหล่อ หน้าตาดี
 สัญชาติอยู่ในโซนเอเชีย
ผิวขาวใส ส่วนสูง 180+ น้ำหนักอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน 
การศึกษาขั้นต่ำระดับปริญญาตรีขึ้นไป
ก็คือขอทุกอย่าง ยกเว้นนิสัยที่ดี!!
"ถ้าเธออยากคบกับผมก็ต้องไฟท์หน่อยนะ
เพราะว่าผู้หญิงจีบผมเยอะมาก 
แค่ในวีแชทก็มี 800กว่าคนและ"
เฮ้ย ยูเป็นเหี้ยไรของยูเนี่ย เป็นคอลเซ็นเตอร์เหรอ!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,860 ความคิดเห็น

  1. #2601 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 08:31

    มาดูว่าใครจะบ้ากว่ากัน

    #2,601
    0
  2. #2592 babing (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 09:06
    โอ้ยย รอนะค๊าา
    #2,592
    0
  3. #2587 knigt (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 20:26
    ไรท์เขียนได้เห็นภาพของผู้หญิงที่บ้าความรักเลยอะ
    แบบรักมากจนยอมทุกอย่างอะ
    555เอาจริงๆไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงแบบนี้เท่าไหร่ไหม่เข้าใจว่าทำไมไม่รักตัวเองเลย
    55555
    #2,587
    0
  4. #2586 kukkong (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 15:33
    ใจจดใจจ่อกับตอนต่อไปเลยค่ะ
    #2,586
    0
  5. #2583 Kansas1410 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 14:08
    หรือที่บอสไม่ยอมไปสักทีเพราะกลัวเบสท์ฆ่าตัวตายอีกรอบ แบบรู้สึกผิดเลยยังอยู่?
    #2,583
    0
  6. #2582 PhaiSuphawadi (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 14:03
    รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะ
    #2,582
    0
  7. #2578 kannika132515 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 10:44

    โดนแล้วๆ

    #2,578
    0
  8. #2577 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 09:37

    รอคร่าาาาาา

    #2,577
    0