♥ 살인범 ◆S◆ แฟนฉันเป็นฆาตกร

ตอนที่ 47 : 17.2ell ผมไม่ทำอะไรเธอหรอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    18 ต.ค. 62

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
Start 12/4/2561 End : xx/xx/61 By Jenny D Renger :: NL SET ::


17.2ell ผมไม่ทำอะไรเธอหรอก


     เอามาทำอะไร... คำถามลอยเข้ามาในสมองของฉันทันที ไม่สามารถนึกอะไรไปได้มากกว่าสิ่งที่ฉันเคยเห็นในข่าว ร่างที่ถูกมัดแล้วห้อยลงมาจากบันได


                เขาบอกว่าอยากเก็บฉันไว้ในบ้านตลอดไป... ฉันไม่แน่ใจว่ามันคือการบอกว่าอยากขอแต่งงานหรืออยากจะสต๊าฟศพฉันแล้วเก็บไว้ชื่นชมเป็นศิลปะกันแน่


                “เธอหิวไหม ตื่นแล้วมาทานอะไรสักหน่อยสิ”


                “...”


                “ผมทำอาหารไว้ตั้งเยอะนะ หวังว่าเธอจะชอบ” เขายิ้มน่าขนลุก ทำให้รู้สึกว่าอาหารมื้อนี้อาจจะเป็นมื้อสุดท้ายของฉันก็ได้ ฉันมองเอสอย่างหวาดระแวง เขาขยับตัวไปแล้วเว้นระยะห่างพลางมองฉันเล็กน้อย “เชือกนั่นมันกองไว้อยู่ตรงนั้นตั้งแต่ผมมาถึงแล้ว”


                “ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ แค่สงสัยว่าทำไมถึงอยู่ในห้องนอน...” ฉันพยายามพูดปกติ ไม่ให้ตะกุกตะกัก แกล้งโง่แล้วแอบหนีก็ยังดีกว่ารู้แล้วเขาเอาอะไรมาฟาดฉันเลย


                “เธอคิดว่าผมจะเอามามัดเธอแล้วห้อยลงมาจากบันไดเหรอ?” เขาพูดติดตลกแล้วหัวเราะ ฉันก็หัวเราะไปด้วยแต่เป็นการหัวเราะแห้งๆ เพราะฉันคิดแบบนั้นจริงๆ “เห็นผมเป็นคนยังไงกันนะ”


                “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”


                ก็นายเล่นวางยาฉันแล้วลักพาตัวมาที่นี่ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ


                เอสอมยิ้มแล้วตอบกลับมา “นั่นสิ เธอจะไปรู้ได้ยังไง”


                “...”


                “อย่างนั้นไปทานข้าวกันก่อนดีไหม ในเมื่อเธอก็ไม่มีทางรู้อยู่แล้วว่าผมคิดอะไรอยู่” เขาว่าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ฉันกลับรู้สึกราวกับกำลังถูกกดดันอยู่ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มหน้าผาก อากาศร้อนหนาวและหัวใจฉันเริ่มอยู่ไม่ปกติสุขแล้ว


                สถานการณ์ตรงหน้าไม่มีอะไรไว้วางใจได้เอาซะเลย


                เขาจะมาไม้ไหนกันแน่


                ฉันมองไปรอบห้อง เพื่อหาทางหนีทีไล่ ไม่ว่ายังไงการวางยาแล้วพาตัวฉันมาที่บ้านซึ่งไร้ผู้คนมันก็ประหลาดอยู่แล้ว ไม่มีทางที่จะเป็นเจตนาดีได้หรอก


                “ผมจะลงไปรอด้านล่างนะ เธอรีบตามมา”


                “อะ อืม” ฉันตอบรับแล้วยืนมองเอสเดินออกไป พอเขาปิดประตูเท่านั้นแหละฉันก็รีบดันตัวขึ้นนั่งแล้วสังเกตไปรอบห้อง วิ่งไปที่หน้าต่างแต่บัดซบ! ที่นี่ดันติดเหล็กดัดยังกับลูกกรง แถมเป็นแบบเก่าที่เปิดออกไม่ได้ด้วย!


                เจ้าของบ้านโง่รึไง ถ้าไฟไหม้ ก็ออกไม่ได้สิ!


                ที่นี่ไม่มีอะไรที่พอจะเป็นอาวุธได้เลย มีแค่หมอน ผ้าห่ม และเชือก หรือไม่เอสก็คงเก็บทุกอย่างออกจากห้องไปหมดแล้ว ฉันวิ่งไปรอบๆ เปิดตู้เสื้อผ้า เปิดลิ้นชัก ก็ไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างว่างเปล่า


                ฉันกุมขมับเครียด คิดแล้วคิดอีกว่าเอสต้องการอะไรจากฉัน หรือเขาต้องการแก้แค้นพ่ออย่างที่พ่อบอกจริงๆ ครั้งนึงฉันก็คิดว่าเขาชอบฉันนะ เมื่อวานเราก็...


                ฉันพยายามสะบัดเรื่องอย่างนั้นออกจากหัว บางทีเอสก็ดูปกติ แต่บางทีก็ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด


                ทำยังไงดี ฉันควรทำยังไงก่อนกับสถานการณ์นี้ ถ้าลงไปกินข้าว เขาจะเอามีดปาดคอฉันเลยไหม หรือเขาก็แค่ชวนฉันไปกินข้าวจริงๆ ฉันนั่งคุกเข่าลงกับพื้นข้างลิ้นชักแล้วขยี้หัวด้วยความเครียดก่อนจะสะดุ้งเพราะเสียงเคาะประตู


                ก๊อก ก๊อก ก๊อก


                เฮือก! ฉันหันขวับ รู้เลยว่าคนที่อยู่หลังประตูนั้นเป็นใคร...


ฉันรีบปราดไปที่ประตูแล้วขยับถอยหลังทันทีที่ฉันกดล็อกลูกบิดดังกริ๊ก เสียงจากคนมาใหม่ก็เงียบไปครู่นึง


                “ผมหิวแล้วนะ ลงไปทานข้าวด้วยกันสิ” เขาทำเหมือนเขาไม่รู้ว่าฉันล็อกประตูเพราะอะไร แต่เชื่อสิ เขารู้แน่ๆ


“ฉันอยากพักผ่อน” ฉันตอบปัด


กริ๊ก


เสียงประหลาดๆ ทำให้ฉันเบิกตาโพลง ประตูที่ไม่ควรจะถูกเปิดกำลังแง้มและก่อนที่ฉันจะดันมันกลับไป นัยน์ตาสีดำมืดก็มองผ่านช่องว่างเล็กๆ นั่นเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ ฉันเอื้อมมือและใช้พลังทั้งหมดดันมันแต่เอสมีแรงมากกว่าเขาผลักมันแรงๆ จนช่องว่างเล็กๆ ที่เห็นแค่เพียงสายตา เห็นใบหน้าและลำตัวทั้งหมดของเขา


“ผมหิวแล้ว”


“...”


“ผมบอกให้เธอลงไปทานข้าวกับผมไง” น้ำเสียงของเราราบเรียบและนุ่มทุ้มแต่กลับทำให้ฉันเสียวสันหลังวาบ ไม่ว่าจะฟังยังไง มันก็เป็นคำสั่งที่ห้ามขัด ฉันยังไม่ทันจะทำอะไรต่อ เขาก็ดันประตูเข้ามาจนตัวเซไปด้านหลัง


ใบหน้าคนตัวสูงยังคงเปื้อนยิ้มเช่นเคย เราปะทะหน้ากันแล้ว เขาขยับเข้ามาในขณะที่ฉันพยายามถอยหลัง ใจฉันสั่นและสัมผัสถึงอันตรายตรงหน้า มือนุ่มของเอสเอื้อมมากุมแก้มฉันทั้งสองข้าง


ตัวฉันแข็งไปหมด นัยน์ตาสีเข้มสบลงมาทว่าฉันคาดเดาอะไรไม่ได้สักอย่าง ริมฝีปากสีอ่อนประทับลงมาอีกครั้ง แต่มันช่างแตกต่างจากเมื่อวาน ฉันเคยเผลอเคลิ้มกับมันแต่ตอนนี้ฉันกลับหวาดหวั่นว่ามันจะไม่ใช่จุมพิตแสนหวานอย่างที่ฉันคิด ตัวของเอสก้มลงมาเพราะว่าฉันเตี้ยกว่า ปลายจมูกโด่งของเราชนกัน


ฉันยืนนิ่งไม่ตอบสนองเพราะสมองไม่สามารถประมวลผลอะไรได้เลย ริมฝีปากนุ่มบดเบียดลงมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอาหน้าผากมาชนกัน จนนัยน์ตาสีเข้มอยู่ในระยะใกล้ ลมหายใจรดรินบนผิวของฉัน


“เธอกลัวผมเหรอ” น้ำเสียงเขาอ่อนลงเล็กน้อย ฉันตวัดสายตาสบเขากลับ ถ้าจะบอกว่าไม่กลัวก็คงจะโกหก มือฉันเย็นและชื้นแถมยังควบคุมให้แสดงอาการปกติไม่ได้


ฝ่ามือของเขาค่อยๆ ละออกจากแก้มของฉัน ปลายเล็บกรีดเบาๆ ลงตามกรอบหน้า


“เธอไม่ต้องกลัวผมหรอก ผมไม่คิดจะทำอะไรเธอ” เขายิ้มหวานก่อนที่จะมือของเขาจะไล่ลงไปที่ลำคอแล้วดึงกลับไป “...ในตอนนี้”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,094 ความคิดเห็น

  1. #1022 runlarin (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 08:34
    ถ้าเป็นเราเจอแบบนี้คงสติแตกแล้วล่ะ
    #1,022
    0
  2. #1020 khim-bree (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:57

    ทำไมกลัว แต่ชอบอิออ
    #1,020
    0
  3. #1018 annepw (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 21:01
    โอยยยย อ่านไปก็ระแวงไปเอสเอ้ย
    #1,018
    0
  4. #1016 eeaxroni (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 19:56
    หึ้ยยยย
    #1,016
    0
  5. #1015 Mini-fish (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 18:35
    กลัวเอสอะ
    #1,015
    0
  6. #1013 Thanchanokpooh (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 17:25

    อิน้องงงงทำไมถึงน่ากลัวอย่างงนี้ลูกกกก:-;
    #1,013
    0