♥ 살인범 ◆S◆ แฟนฉันเป็นฆาตกร

ตอนที่ 46 : 17.1ell ผมไม่ทำอะไรเธอหรอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    18 ต.ค. 62

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
Start 12/4/2561 End : xx/xx/61 By Jenny D Renger :: NL SET ::


17.1ell ผมไม่ทำอะไรเธอหรอก


                ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักหัว ยังนึกอะไรไม่ค่อยนักว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งความทรงจำของฉันโหลดเข้าสมอง ฉันก็สะดุ้งเฮือกก่อนจะพบกับคนตัวสูงที่นั่งอยู่โซฟาฝั่งตรงข้าม หันหน้าเข้าหาเตียงที่ฉันนอนอยู่


                เขานั่งมองฉันนิ่งๆ ก่อนจะยกยิ้มที่ทำให้ใจฉันสั่น...


                ผู้ชายคนนี้จะทำอะไรอีกกันแน่


                ฉันกลืนน้ำลายและเงียบ ก่อนที่เรื่องทั้งหมดจะเกิดขึ้น นักสืบขอถอนตัวออกจากเรื่องนี้... ความสับสนและพยายามเชื่อมโยงเหตุการณ์ต่างๆ ทำให้ฉันปวดหัว ฉันขยับลุกขึ้นนั่ง พลางเชิดหน้า


                ก็แค่คนๆ นึงแหละน่า...


                “เธอตื่นแล้ว” เขาเอ่ยทักทาย ไม่ได้มัดแขนขาฉันอย่างที่คิด “สวัสดี”


                “นายพาฉันมาที่ไหน”


                “สักที่นึง” เขาไม่ยอมบอก “ทำไมเธอถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ”


                เขาหัวเราะทั้งที่ฉันไม่ตลก ฉันพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ในสถานการณ์นี้มันเป็นเรื่องยากมาก คิ้วของฉันขมวด และเหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดซึมตามกรอบหน้า ทั้งที่เมื่อวานเขาก็ดูเป็นคนธรรมดาแท้ๆ


                คนตัวสูงลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะย่างเท้าเข้ามาใกล้ เขาเดินมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียงและไม่ได้พูดอะไร


                ฉันจ้องเขา ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสบสายตาคนตรงหน้า ในสมองของฉันสับสนและไม่สามารถนึกเรื่องดีๆ ออกได้เลย ภาพรอยยิ้มของเขาที่ยิ้มเข้ามาในกล้องวงจรปิด และทุกๆ รูปที่นักสืบตามถ่ายทำให้ไรขนอ่อนฉันชูชันขึ้นมา


                เขารู้อะไรบ้าง รู้แค่ไหน...


                “ที่นี่ที่ไหน” ฉันกลั้นใจถามอีกครั้งพยายามแสดงท่าทีสงบไว้ก่อน ตอนนี้ฉันยังเดาไม่ออกว่าคนตรงหน้าอยากทำอะไรกันแน่ แต่เขาไม่น่าจะทำร้ายฉัน... ไม่งั้นคงจะทำไปนานแล้ว เขามีจังหวะตั้งมากมาย


                แต่ว่า... มันก็ไม่แน่ การที่เขาวางยาแล้วลักพาตัวฉันมาที่นี่ก็ไม่สามารถคิดไปทางที่ดีได้เท่าไหร่นักหรอก


                “บ้าน”


                “บ้านนายเหรอ?” ฉันเอ่ยถาม ล้วงมือเข้าไปในผ้าห่มเพื่อหาว่ามือถือฉันอยู่ในกระเป๋ากางเกงรึเปล่า


                ใจเย็นๆ แอล ค่อยๆ คิด เรื่องนี้มันต้องมีทางออก เขาไม่ทำอะไรฉันหรอก


                “บ้านใครสักคนที่ตอนนี้เจ้าของบ้านจะไม่กลับมาอีกนาน” เอสหันมายิ้มหวานแต่มันไม่ทำให้ฉันสัมผัสถึงความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย กลับกันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศประหลาดมากขึ้น แผ่นหลังฉันเย็นวาบรู้สึกเหมือนเขาสามารถพุ่งเข้ามาบีบคอฉันได้ทุกเมื่อแม้จะอยู่ห่างกันหลายคืบ “ทำไมเธอทำหน้าตาน่ากลัวจังเลยล่ะ”


                “...”


                ฉันพยายามไม่หลบสายตาของเขา เพื่อไม่ให้เขาสัมผัสถึงความกลัวที่กำลังก่ออยู่ในใจ มือของฉันเริ่มชื้น คนตัวสูงเอียงคอก่อนจะสาวเท้ามาบริเวณหัวเตียงที่ใกล้ฉันแค่คืบ


                ฉันพยายามอย่างมากที่จะนิ่งแต่เมื่อเขาก้าวเท้าถึงหัวเตียง ตัวฉันก็ขยับหลบไปอีกทางโดยอัตโนมัติ


                “น่ะ นายเห็นมือถือฉันไหม ถ้าฉันไม่กลับห้อง ฉันน่าจะบอกพ่อก่อน” ฉันทำตัวให้เป็นปกติ เผื่อว่ามันจะช่วยให้บรรยากาศดีขึ้น เอสค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งเพื่อให้สายตาเราอยู่ในระดับเดียวกัน เขาเอื้อมมือมาจับมือชื้นๆ ของฉันแล้วบีบมันเบาๆ


                สิ่งที่เขาทำเหมือนการปลอบ แต่สำหรับฉันมันเหมือนการข่มขู่ สายตาของเอสราวกับรู้ว่าฉันรู้สึกยังไงอยู่


                “ไม่เห็นจำเป็นต้องบอกเลย เธอโตแล้วนะ”


                “ฉันไม่อยากให้เขาเป็นห่วงน่ะ” ฉันดึงมือกลับแล้วยิ้มแห้งๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหาดูว่ามีทางหนีทีไล่ให้ฉันบ้างรึเปล่า


                “งั้นก็แย่เลย ผมเผลอทำมือถือของเธอพังซะแล้วล่ะ” นัยน์ตาใสซื่อคู่นั้นมองฉัน พลางเม้มปากเล็กน้อย


                “...”


                “พอดีผมตกใจไปหน่อย ในนั้นมีรูปผมอยู่เยอะเลยนี่” เขาหัวเราะ สิ่งที่เอสพูดทำให้ใจฉันวูบวาบอย่างประหลาด ตัวของฉันเอียงไปอีกทางเพื่อเลี่ยงเขา “เธอต้องชอบผมมากแน่ๆ”


                “นายพูดถึงอะไรน่ะ” ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ฉันรู้ว่าเขาเห็นสิ่งที่นักสืบส่งให้ฉันแน่ๆ เขาต้องเห็นมันทุกอย่าง แม้ว่าฉันจะลบบทสนทนาทุกครั้งที่คุย แต่ครั้งล่าสุดทุกอย่างมันรวดเร็วเกินไปทำให้ฉันไม่ทันได้ลบ...


                บ้าที่สุด!


                “ผมเองก็ชอบเธอมากเหมือนกัน”


                “...” ฉันหลบสายตาของเอสอย่างไม่ได้ตั้งใจ แค่เขามองก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกล้วงความลับที่มีอยู่ทั้งหมดแล้ว พลันสายตาฉันมองผ่านไปด้านหลังของเขาใจฉันก็ตกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม...


                “ชอบจนอยากจะเก็บเธอไว้ในบ้านตลอดไปเลย”


                ฉันเห็นเชือก... กองเชือกเส้นใหญ่ที่ดูแข็งแรงมากพอจะทำอะไรๆ ที่ฉันจินตนาการเกี่ยวกับเอส


[17.1E]

สวัสดีค่ะ ขอชี้แจงนิดนึงงงง

พาร์ทนี้เป็นพาร์ทที่ไม่มีในหนังสือ เจนเขียนมาเพิ่มทีหลัง

ตั้งแต่บทนี้ก็จะต่างจากหนังสือออกไปนะคะ

ตอนนี้ยังไม่มีอีบุ๊ค ถ้ามีแล้วจะแจ้งค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,094 ความคิดเห็น

  1. #1021 runlarin (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 08:27
    เอสน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!!
    #1,021
    0
  2. #1019 khim-bree (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:51

    อ้ากกกทำไมเราชอบ
    #1,019
    0
  3. #1017 GINGTNC (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 20:58
    เอสจะไม่ทำไรแอลใช่มั้ย?
    #1,017
    0
  4. #1014 Mini-fish (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 18:23
    เอสน่ากลัวมาก
    #1,014
    0