♥ 살인범 ◆S◆ แฟนฉันเป็นฆาตกร

ตอนที่ 4 : 02.1 ll คำทักทายจากฆาตกร [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 485 ครั้ง
    24 ส.ค. 61

Start 12/4/2561 End : xx/xx/61 By Jenny D Renger :: NL SET ::

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

02.1

คำทักทายจากฆาตกร  [1]



            นายชื่ออะไรนะ


            เอสครับ


                เฮือก!


                ฉันสะดุ้งขึ้นพร้อมกับอาการหนักๆ บริเวณศีรษะ สายตาพร่าค่อยๆ ปรับโฟกัสภาพด้านหน้าให้ชัดเจน ผ้าปูที่นอนสีขาว ผ้าห่มสีหวาน และตุ๊กตาตัวใหญ่วางไว้ใกล้เตียง สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยทำให้ใจฉันชื้นขึ้นมาเล็กน้อยจนกระทั่งมีอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยอยู่ในห้อง ฉันก็ชะงัก


                “ตื่นแล้วเหรอครับ?” ใบหน้าหวาน เจ้าของนาม เอส นั่งอยู่บนโซฟาที่ตั้งอยู่ตรงฝั่งขวาของเตียง มือของเขาถือหนังสือเล่มนึง ฉันย่นคิ้วตกใจแต่ไม่แสดงออก...


                ก่อนหน้านี้เรา... ฉันพยายามเค้นเอาความทรงจำ ตอนที่อยู่บ้านของเทมป์ออกมาแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก บางทีสมองของฉันยังประมวลผลไม่ดีนักหลังจากตื่น ฉันคงดื่มมากไป


                “นี่ห้องฉันนี่...” ฉันเอ่ยเสียงเรียบ ไม่แสดงท่าทีตื่นตูมเท่าใดนัก ฉันไม่ใช่คนเมาง่าย แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมวันนี้ฉันถึงจำอะไรไม่ค่อยปะติดปะต่อ


                “เธอเมามาก ผมเลยมาส่ง”


                “คนเดียว?


                “อืม”


                “แล้วนายรู้จักบ้านฉันได้ไง?” ฉันเอียงคอ แอบโกรธมันในใจ ที่ปล่อยให้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาหิ้วฉันกลับห้อง เดาว่ายัยนั่นก็คงจะไปเมาหัวราน้ำกับผู้ชายสักคนที่บ้านของเทมป์


                เออ เป็นเพื่อนที่ดีโคตร


                “เพื่อนเธอบอก”


                “...” ฉันเงียบแล้วเลื่อนสายตาสบกับคนตัวสูงครู่นึง มองสภาพตัวเองอย่างพินิจพิเคราะห์ว่ามีส่วนใดบกพร่องสึกหรอไปรึเปล่า เมื่อพบว่าตัวฉันอยู่ในสภาพปกติดี แสดงว่าเขาคนนี้ก็คงจะสุภาพบุรุษพอสมควร “ขอบใจนะที่มาส่งถึงห้อง”


                “ไม่เป็นไรครับ”


                “ตอนนี้กี่โมงแล้วนะ” ฉันบ่นอุบอิบแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูนาฬิกา บ่งบอกว่าตีสามห้าสิบห้า ใกล้จะเช้าแล้ว แต่เขาก็ยังอุตส่าห์นั่งรอจนฉันตื่น “จะเช้าแล้ว... นายไม่กลับบ้านเหรอ?


                “ผมแค่อยากแน่ใจว่าเธอไม่เป็นไร”


                “โห” ฉันแค่นหัวเราะ ยันตัวขึ้นมาเกาหัวแกรกๆ ไม่แน่ใจว่าสภาพตัวเองในตอนนี้เป็นยังไง แต่ก็คงจะไม่แย่นักหรอก “ขอบใจ”


                “ครับ” เขากระตุกยิ้มรับคำขอบคุณทำให้ฉันเกร็งหนักเข้าไปอีก ร้อยวันพันปีไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมานั่งเฝ้าฉันเมายันฉันตื่น แถมเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากๆ ซะด้วย ฉันเงียบแล้วมองเขาไล่ตั้งแต่บนลงล่าง จากหัวตามสันกรามลามไปยันไหปลาร้าและรอยสักที่แขน เส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปนดูจะเชิญชวนฉันอย่างประหลาด


                “โทษทีนะที่ทำให้ลำบาก ปกติก็ไม่ได้เมาง่ายขนาดนี้หรอก” ฉันยิ้มแห้งกุมขมับก่อนจะขยับตัวแล้วหมุนปลายเท้าลงกับพื้นด้านล่างเตียงเพื่อจะไปเช็คสภาพตัวเองในห้องน้ำ “นายเป็นสุภาพบุรุษมากเลยนะ ถ้าเป็นคนอื่น ฉันคงจะไม่รอดแหงๆ”


                เพราะฉันรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ฉันเลยไม่เคยปล่อยตัวเองให้เมาถึงขนาดไม่รู้เรื่องอย่างวันนี้


                “ผมไม่ใช่คนประเภทนั้นหรอกครับ... เธอไว้ใจได้”


                ปึง! ปึง! ปึง!


         ปึง! ปึง! ปึง! ปึง!


                เสียงทุบประตูดังรัวๆ จนฉันย่นคิ้วอย่างสงสัยว่าเกิดบ้าอะไรขึ้น และเดาได้เลยว่าคนที่อยู่ด้านหลังนั้นคือใคร ฉันมองหน้าเอสก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วห้องเพื่อหาพื้นที่ให้เขาซ่อนตัว เพราะฉันไม่อยากจะทะเลาะกับคนมาใหม่สักเท่าไหร่


                “นายเข้าไปหลบในห้องน้ำก่อนได้ไหม?” ฉันกระซิบเสียงเบา พร้อมใบหน้าเซ็งเล็กน้อย “ฉันคิดว่าพ่อฉันมา... ฉันขี้เกียจอธิบายน่ะ”


                “งั้นอาจจะเป็นเพราะผมก็ได้ครับ”


                “ฮะ?” ฉันย่นคิ้วงง ว่าการที่พ่อคลั่งแล้วทุบประตูเสียงดังตอนเกือบเช้ามันเกี่ยวกับเขายังไง “พ่อฉันก็เป็นซะแบบนี้แหละ ห่วงเว่อร์เกิน ไม่เกี่ยวกับนายหรอก”


                “ผมกังวลน่ะครับ ตอนที่เธอนอนอยู่ พ่อเธอโทรมาหลายสาย ผมก็เลยรับให้” เขาอธิบายเสียงเรียบ ไม่ได้มีท่าทีตื่นตกใจกับการต้องเผชิญหน้าพ่อฉัน “นับว่าคุณพ่อเธอมาเร็วนะครับ นับจากเวลาที่ผมรับโทรศัพท์ก็สิบห้านาทีสี่สิบวินาทีได้”


                “ขนาดนั้นเลย” ฉันแค่นหัวเราะอย่างไม่ตลก นึกหน้าพ่อออกว่ากำลังจินตนาการบ้าบออะไรอยู่ ฉันกับพ่อไม่ค่อยลงรอยกันมาพักใหญ่ และช่วงนี้พ่อก็เหมือนคนจิตผิดปกติที่เอาแต่วิตกเรื่องของฉันจนโทรมาอยู่นั่นแหละ อาจเพราะเพิ่งมีคนโพสต์ขู่จะฆ่าฉันในโซเชี่ยลก็ได้...


                เฮอะ ใครจะมาฆ่าฉันได้ พวกนี้ก็เก่งแต่ปากทั้งนั้นแหละ!


                ปึง! ปึง! ปึง! ปึง!


         “แอล! เปิดให้พ่อ! ถ้าไม่เปิดพ่อจะพังประตูเข้าไปนะ!!” เสียงโวยวายดังมาจากด้านนอกด้วยน้ำเสียงซีเรียส ฉันกุมขมับเครียด การที่เขามาส่งเสียงดังรบกวนชาวบ้านแบบนี้ มันถูกต้องรึยังไง


                “แอล!!” เสียงนั้นดังขึ้นอีก ฉันกับเอสมองหน้ากันเล็กน้อย เขาไหวไหล่แล้วผายมือเชื้อเชิญไปที่ประตู


                “ผมเปิดให้มั้ยครับ ยังไงพ่อเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเราอยู่ด้วยกัน” เขาเสนอตัวแต่ฟังแล้วดูไม่ใช่ไอเดียที่ดีเท่าไหร่นัก พ่อฉันคงคลั่งกว่าเดิมถ้าคนที่เปิดประตูดันเป็นผู้ชายที่เขาไม่เคยคุ้นหน้า


                “ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง” ฉันหงุดหงิดแล้วขยี้หัวตัวเองเบาๆ อย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนพลางสาวเท้าไปที่ประตู


                “แอล!


                “รู้แล้วน่า!” ฉันตวาดกลับด้วยความโมโหก่อนจะกระชากประตูอย่างแรงและเอียงคอ กอดอกมองคนที่ยืนรออยู่ด้านหลังประตูด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามกรอบหน้าของพ่อ นัยน์ตาโปนและขอบตาคล้ำยังกับเพิ่งเทคยามายังไงยังงั้นแหละ “จะเคาะอะไรนักหนา พ่อว่างนักหรือไง”


                “หลบ” พ่อพูดแค่นั้นแล้วผลุนผันเข้ามาในห้องฉัน ใช้มือข้างนึงดันฉันให้ชิดกับประตูดังตึง! ฉันสาวเท้าตามก่อนจะพ่นลมหายใจยาวๆ เพราะรู้ว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ เมื่อพ่อหันขวับและผงะเมื่อเห็นชายหนุ่มผมสีดำสนิทนั่งถือหนังสืออยู่ในมือด้วยท่าทีปกติ เขาปิดหนังสือก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตามามองพ่อของฉันแล้วยกยิ้มอย่างเป็นมิตร


                พ่อหอบแฮ่กและจ้องเขานิ่งๆ


                “สวัสดีครับ คุณพ่อของชนัญชิดา” เขายกมือไหว้ดูมีมารยาท


                “ออกไปจากบ้านฉัน” พ่อไม่ทักทายตอบ เอาแต่ถลึงตาและชี้มือไปที่ประตู ฉันเห็นท่าไม่ดีเลยเดินเข้าไปแทรกตรงกลางอย่างเสียไม่ได้


                “พ่อ นี่เพื่อนหนูเอง ไม่มีอะไร เขาแค่มาส่ง” ฉันพยายามจะอธิบาย แม้มันจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่นัก


                “จะเป็นอะไรกับแกก็ช่าง แต่ฉันสั่งให้ออกไป” เสียงของเขาเข้มขึ้น ท่าทีจริงจังทำให้ฉันหงุดหงิดเข้าไปใหญ่


                “มันไม่ได้มีอะไรสักหน่อย พ่อจะมาโวยวายทำไม และถ้ามี พ่อคงไม่มีวันรู้หรอก!” ฉันตวาดอย่างร้ายกาจ ถลึงตาใส่บ้าง


                “ฉันคงไม่รอให้มันเกิดขึ้นก่อนหรอก แกไม่เกี่ยว”


                “จะไม่เกี่ยวได้ยังไง พ่ออย่ามาไร้สาระได้ปะ พ่อนั่นแหละที่ไม่เกี่ยว นี่เพื่อนหนู เขาก็แค่มาส่ง พ่อจะตื่นตูมอะไรนัก”


                “ฉันบอกให้ออกไป” พ่อไม่สนใจแล้วหันไปหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่เอสอีกครั้ง เขากะพริบตาเล็กน้อยก่อนจะวางหนังสือไว้บนโต๊ะไม้เล็กๆ ข้างๆ โซฟา


                “โอ๊ย เออ หนูจะพาเพื่อนหนูออกไป โอเคมั้ย?” ฉันเริ่มโมโหที่พ่อไม่ฟังอะไรเลยแล้วหันไปมองเอส “เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง อ๊ะ”


                “แกไม่ต้องไป ใครสั่งให้แกไป!


                ร่างฉันเซถลาไปด้านหลังเพราะแรงฉุดกระชากของพ่อ เขาจับฉันเข้าที่แขนและดึงแรงๆ จนฉันเจ็บ ฉันหันขวับไปจ้องหน้าพ่อพร้อมตวาด


                “พ่อเป็นอะไรเนี่ย!


                ฉึบ!


                เป็นจังหวะเดียวกับที่เอสลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะเอ่ยขึ้นน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้มีท่าทีโกรธการปฏิบัติตัวของพ่อฉัน เขามองที่พวกเราเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มให้


                “เธอไม่ต้องไปส่งผมหรอกครับ ผมเดินลงไปเองได้”


                “แต่ว่า...” ฉันรู้สึกเกรงใจที่เขาอุตส่าห์มาส่งถึงบ้าน แล้วดันมาเจอกับความประสาทของพ่อฉันแต่ยังใจเย็นอยู่ได้


                “แค่ได้มาส่งเธอผมก็ดีใจแล้วครับ” เขายิ้มจนตาหยี


                “...จะออกไปได้รึยัง?” พ่อถามขึ้นมาอีกครั้ง


                “คุณคงจะไม่ชอบผมสักเท่าไหร่ แต่คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปนะครับ” เอสบอกกับพ่อฉันด้วยน้ำเสียงปกติ พ่อดึงฉันไปไว้ข้างหลัง แอบเห็นเขากลืนน้ำลายเล็กน้อย เขามองเอสตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับสำรวจอะไรบางอย่าง บางทีเขาคงไม่เชื่อใจเอสเท่าไหร่ “ผมไม่ได้ทำอะไรเธอหรอก ผมแค่มาส่งเธอ”


                เอสอธิบาย แต่ฉันคิดว่ามันคงไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นนัก เพราะพ่อกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดปูดโปนบริเวณขมับพร้อมกับบีบมือฉันแน่นขึ้น


                “คราวหลังก็ไม่ต้องมา ลูกสาวฉัน ฉันดูแลเองได้” คำพูดประชดประชันของพ่อไม่ได้ทำให้เอสเปลี่ยนสีหน้าเปื้อนยิ้มไปเป็นโกรธ ฉันสงสัยว่าอะไรทำให้เขานิ่งได้ขนาดนี้ ถ้าคนปกติคงโมโหฟึดฟัดหรือกลัวจนลนลานไปแล้ว


                “โอ๊ย พ่อ ฟังบ้างได้มั้ยเนี่ย หูมีไว้คั่นหัวหรือไง! ถ้าไม่ได้เอสมาส่ง หนูอาจจะโดนใครไม่รู้ลากไปปู้ยี่ปู้ยำก็ได้ แล้วยังจะไปพูดจาแย่ๆ ใส่เขาอีก” ฉันพยายามจะสะบัดมือพ่อออก แต่สะบัดไม่หลุด พ่อจับแน่นมาก มือของเขาเย็นและชื้นไปด้วยเหงื่อ ฉันกลัวว่าเอสจะโมโหแต่ดูเหมือนเอสคงเป็นคนมีเหตุผลอยู่พอประมาณ


                “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่โกรธหรอก”เอสเอ่ย เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ แต่ก่อนที่เขาจะเดินออก จู่ๆ เขาก็ชะโงกหน้าเข้ามาหาจนฉันผงะถอยหลังและเกือบล้ม พ่อรีบผลักหน้าอกของเขาออกจนเซไปเล็กน้อย และถึงจะถูกผลักเขาก็ยังคงยกยิ้มหวานดูเป็นมิตร...


“การที่ผมได้เห็นว่าคุณพ่อรักเธอแค่ไหน มันทำให้ผมอารมณ์ดีมากๆ เลยเลยล่ะครับ”


[1]





โอ๊ยยยยยย ความยิ้มนี้ คือตอนเขียนนึกรูปนี้ขึ้นมาในหัว

ขอโทษที่อัพช้านะคะ ไม่ได้เทเด้ออออออ

จะพยายามอัพให้ได้สักวันเว้นวัน เพราะเรื่องนี้ค่อนข้างจะเขียนยากกว่าปกติ

5555555555555555 พอดีเขียนแต่เรื่องประสาทอ่ะค่ะ 

ชอบเรื่องสไตล์นี้ก็ฝากแชร์หน่อยเด้ออออ

ยังไม่มีแฮชแท็กเลย หรือจะเอาชื่อเรื่องเป็นแฮชแท็กดี

ใครมีไอเดียดีๆ มั่ง 5555555

ถ้าถูกใจ เดี๋ยวมีเล่มเมื่อไหร่ จะแจกหนังสือให้คนคิด 55555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 485 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,094 ความคิดเห็น

  1. #806 differ21 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 16:07

    นิยายเรื่องนี้มันหลอกลวง กล้าเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในหมวดรักหวานแหววได้ไง มันต้องระทึกขวัญไม่ใช่หรอ // กลัวแล้วจ่ะพ่อ

    #806
    0
  2. #734 yayee2019 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 17:26
    นางเเอลเเบบเหมือน.....ฟังพ่อก็ได้พ่อบอกเพราะห่วงอะ
    #734
    0
  3. #365 Iglues_M (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 02:43
    น่ากลัวอ่ะ นี่นิยายรักหวานแหววจริงๆใช่มั้ย555
    #365
    0
  4. #289 Theoneintheworld (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 05:33
    อะไรยังไงไหนตอบซิ้ !!!!!
    #289
    0
  5. #243 dreamptk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 20:25
    เอสจิตมากอ่าาาา
    #243
    0
  6. #171 JAJAngmyun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 16:48
    พ่อต้องจำเอสได้แน่ๆอ่ะ แล้วก็คงจะมีปมอะไรระหว่าง2คนนี้ด้วย น่าติดตาม
    #171
    0
  7. #169 แค่คนเลว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:31
    จิตมาก!เอสน่ากลัว
    #169
    0
  8. #168 gukgie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 23:06

    #STOL (เอสทูแอล)

    #168
    0
  9. #165 CoCoNuT_T (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:26
    ที่พ่อไล่เพราะรู้ว่าเอสเป็นฆาตกรป่าว
    #165
    0
  10. #164 แทฮยองที่รัก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 13:55
    แอ้ย กลับมาแล้วนุ้งเอสคนจิต
    #164
    0
  11. #163 annepw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 09:31
    ไม่สังหรณ์ใจแปลกๆหรอ อะไรมันจะนิ่งได้ขนาดนี้กัน ;-;
    #163
    0
  12. #162 MoOkkY-tn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 08:01
    รอนะคะ
    #162
    0
  13. #161 NAME :: Aida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 07:50
    คนปกติเขาคงไม่ใจเย็นแบบนี้หรอก
    #161
    0
  14. #160 RUN-WARAN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 12:08
    รอค่าาาาาาาา
    #160
    0
  15. #159 Beamba'a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 17:27

    เมื่อไหร่น้าาาาา
    #159
    0
  16. #158 Gun_Suwimol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:15
    เจิมมมม ม ม ม ม ม ม ม
    #158
    0
  17. #157 honey2207 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 18:52
    รอค่าาา แงลึกลับน่าติดตามม้ากกกกกกก
    #157
    0
  18. #156 fan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 10:53

    รอๆๆ เมื่อไหร่จะมาคะ

    #156
    0
  19. #155 -แหวนทองคำขาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 10:35
    เจิมมมม
    #155
    0
  20. #154 Mr_pung_pung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 22:24
    เจิมมม
    #154
    0
  21. #153 Mookkiiwayy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 14:29
    เจิมมมมมม
    #153
    0
  22. #152 NAME :: Aida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 18:47
    เจิมมม
    #152
    0
  23. #151 แค่คนเลว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 14:40
    เจิมมมมรอค่า
    #151
    0
  24. #145 MoOkkY-tn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 09:56
    รอคร่าาาาาา
    #145
    0
  25. #144 MoOkkY-tn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 09:56
    เจิมมมม
    #144
    0