♥ 마법 l MAKE ME XXX l รักไสยไสย (My Bubble tea the series)

ตอนที่ 31 : ไลท์ ll 23ll สิ่งเดียวที่มันทำ [4/4] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    26 ก.พ. 61



Give us a little love



23


สิ่งเดียวที่มันทำ [4/4]

                ตุบ!



                ฉันล้มลงกับพื้น กรี๊ดไม่ออกสักนิดตอนที่เห็น พ่อกับแม่ตกใจมากเพราะที่พื้นนั่นมีเศษแก้วแตกอยู่ ฉันไม่รู้สึกเจ็บเลยจนกระทั่งเห็นสีแดงเลือดหมูเริ่มไหลออกมาจากฝ่ามือ ความรู้สึกฉันสับสนจนแสดงอารมณ์ไม่ถูก



                “ไม่ใช่...” ฉันย้ำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเบาพยายามจะปฏิเสธว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง ฉันกำลังฝันอยู่แน่ๆ แต่ความรู้สึกแสบซิบนี่กลับย้ำว่าทุกอย่างมันคือเรื่องจริง



                แอล



                แอล



                แอล...



                ฉันท่องชื่อเธอวนในหัว รู้สึกเจ็บไปทั้งหน้าอก ถ้าเธอคือฉัน แล้วฉันคือเธอเหรอ พวกเราคือใครกันล่ะ แล้วฉันทำอะไรลงไปบ้าง ฉันยังจำความรู้สึกที่มีแต่ใครก็ไม่รู้ทักฉันด้วยชื่อของเธอได้อยู่เลย



                Rrrr Rrrr



                เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นแต่ฉันไม่มีใจจะรับมันแล้ว พ่อฉันทำท่าจะเข้ามาพยุงให้ลุกขึ้นแต่ฉันปัดออก จนพ่อชะงัก ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาพวกเขาทั้งคู่และสิ่งที่ได้รับคือการที่แม่ผงะถอยหลังไปก้าวนึง



                ความรู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นเข้ามาในหน้าอก ฉันเผลอแค่นหัวเราะนิดนึง เพราะท่าทีของแม่ยืนยันได้เป็นอย่างดี ว่าตอนที่ฉันเป็นแอล ฉันคงจะน่ากลัวมากๆ



                แกขังแม่แกไว้ในห้องทั้งวันจนฉันกลับมาจากที่ทำงาน



                เสียงของพ่อดังขึ้นในหัว นี่อาจจะเป็นแค่หนึ่งในเรื่องที่ฉันเคยทำก็ได้ แม่ถึงได้พยายามจะตีตัวห่างจากฉัน และเพราะอย่างนั้น แม่ถึงพยายามจะหนีฉันในตอนนั้นรึเปล่า... ฉันทำอะไรลงไปบ้าง



                “เด็มทำร้ายพ่อกับแม่รึเปล่า?



                “...”



                “เป็นเพราะอย่างนี้ เมื่อก่อนแม่เลยพยายามจะทิ้งเด็มใช่มั้ย?



                “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ”



                ฉันเลื่อนสายตาไปสบเธออย่างคาดหวัง พ่อถอนหายใจหนักๆ พยายามจะเข้ามาคุยกับฉัน



                “มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกนะเด็ม พ่อไปคุยกับหมอมาแล้ว เรารักษามันได้ เค้าบอกว่าโรคนี้อาจจะมีสาเหตุมาจากวัยเด็กหรือเจอเรื่องร้ายแรงกระทบกระเทือนจิตใจมา เลยสร้างบุคลิกขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเอง”



                “วัยเด็ก... เรื่องร้ายแรง... กระทบกระเทือนจิตใจ?” ฉันแค่นหัวเราะอย่างไม่ตลก

 


“ถ้าอย่างนั้นคงเป็นความผิดเด็มเองแหละ” นัยน์ตาของฉันสั่นระริกตอนที่มองผู้หญิงตรงหน้า ความรู้สึกอัดอั้นมันจุกอยู่ที่อก ฉันคงผิดเองแหละที่ฉันคาดหวังกับเธอมากเกินไป ฉันคิดว่าวันนึงเราจะอยู่ด้วยกันได้ เราจะมีความสุขเหมือนคนอื่นๆ ฉันนับถือความกล้าหาญของไลท์ที่เขากล้าถามพ่อของเขาว่าทำไปทำไม แต่ฉันไม่เคยกล้าแม้แต่จะถามว่าแม่ทำไปเพื่ออะไร ฉันรู้อยู่แล้วแต่ฉันกลัวที่จะได้ยินคำตอบ ฉันอยากจะหลอกตัวเองต่อไปเรื่อยๆ



                นัยน์ตาของฉันสะท้อนภาพของแม่ที่ยืนอยู่ เธอยังคงเหมือนเมื่อก่อน...



               

                วันนี้แม่จะพาหนูไปเที่ยวสวนสนุก เสียงใจดีของแม่ในตอนนั้น ฉันยังจำได้ดี ฉันตัวเล็กมาก สูงเลยเข่าแม่แค่ไม่กี่เซนต์ แม่พาฉันเดินเล่นไปทั่วก่อนจะพาฉันมาที่ร้านไอศกรีม เธอซื้อไอศกรีมให้ฉันหนึ่งอันและบอกฉันว่า เด็มรอแม่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวแม่กลับมา



                นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันยืนกินไอศกรีมจนหมด ยืนจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดง จากสีแดงเป็นสีดำ ฉันนั่งคุดคู้อยู่ที่เก้าอี้แต่ก็ไม่มีใครกลับมา     



                มีคนใจดีมาถามและพาฉันไปส่งที่บ้าน แม่ฉันยืนอึ้งอยู่นานที่เห็นฉันกลับไป เธอเข้ามาโอบกอดและร้องไห้พลางขอโทษไปด้วย ฉันคิดว่าแม่ไม่ได้ตั้งใจ... แม่แค่ลืมฉันไว้ที่นั่น



                วันนี้แม่จะพาหนูไปเดินเล่นแถวริมแม่น้ำนะ วันนั้นแม่ฉันพาไปเดินเล่นที่แม่น้ำซึ่งใกล้ๆ เป็นสวนสาธารณะ เธอพาฉันเดินชมนกชมไม้ เราหัวเราะเฮฮากัน ก่อนที่แม่จะให้ฉันนั่งตรงเก้าอี้และบอกฉันว่า รอตรงนี้นะ เดี๋ยวแม่ไปทำธุระแป๊ปนึง



                ฉันนั่งมองแม่น้ำ นับเรือที่ผ่านไปผ่านมา จากหนึ่งไปสิบ จากสิบไปร้อย นับจนฉันหลับและตื่นมาหลายครั้งแต่แม่ก็ยังไม่กลับมา... นั่นเป็นครั้งที่สองที่แม่ทิ้งฉันไว้



                แต่ฉันก็ยังกลับไปที่บ้านได้ แม่ก็ยังคงร้องไห้และขอโทษฉัน ฉันคิดว่าแม่แค่เลอะเลือน...



                ครั้งที่สาม แม่ลืมฉันไว้ที่สวนสาธารณะ



                ครั้งที่สี่ แม่ลืมฉันไว้ที่สนามเด็กเล่น



                ครั้งที่ห้า...  ครั้งที่หก ครั้งที่เจ็ด และอีกหลายๆ ครั้ง ฉันเริ่มจำไม่ได้แล้วว่าที่ไหนบ้าง ฉันเริ่มจำทางกลับบ้าน และเดินไปหาลุงที่ใส่ชุดเครื่องแบบ ฉันพยายามจะวิ่งหนีจากคนประหลาดๆ และหนีหมาที่ไล่กัดแล้วรีบกลับบ้านเพราะกลัวว่าแม่จะเป็นห่วงและกำลังรอฉันอยู่ ฉันกลับไปหาแม่ทุกครั้งไม่ว่าแม่จะลืมฉันไว้ตรงไหน จากครั้งแรกที่แม่ร้องไห้ เธอเริ่มโกรธ บ้างก็ตีฉันจนแขนช้ำ บ้างก็กอดฉันและกรี๊ดสบถด่าพ่อที่ทิ้งเราไป



                ตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันคิดว่าแม่แค่เสียใจและลืมฉันไว้ แต่พอฉันโตขึ้นฉันก็รู้ว่าเธอตั้งใจจะทิ้งฉัน... ปีนั้นเป็นปีที่เศรษฐกิจย่ำแย่ พ่อกับแม่เลิกกัน เธอเกลียดฉันทุกครั้งที่เห็นหน้าเพราะคิดว่าฉันคือความผิดพลาด เธอเลี้ยงฉันไม่ไหวก็เลยคิดจะทิ้งฉันไว้แต่ฉันก็ดันหน้าด้านกลับไปได้ตลอด



                ฉันเข้าใจว่าที่แม่ตีฉัน เพราะเธอโกรธที่ฉันไม่รีบกลับบ้าน แต่ความจริงแล้วเธอโกรธที่ฉันกลับไป



                ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มดี ตอนที่แม่คบกับผู้ชายคนใหม่ซึ่งก็คือคนที่ฉันเรียกว่าพ่อในตอนนี้ แม่ไม่ได้พาฉันไปที่แปลกๆ อีกแล้ว ฉันคิดว่าเรากำลังจะมีครอบครัวที่อบอุ่น แม่คงไม่ทิ้งฉันแล้ว แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งฉันไว้เหมือนอย่างที่ทำ



                “เมื่อก่อน หนูกลัวแม่จะเป็นห่วงเลยพยายามทำทุกทางเพื่อกลับบ้านไปหาแม่” ฉันแค่นหัวเราะ “สวนสนุก สนามเด็กเล่น สวนสาธารณะตอนที่ไม่มีใครอยู่มันเงียบมากเลยนะ มันมืด ตอนอยู่คนเดียวมันน่ากลัวมากด้วย”



                “เด็ม”



                “เพราะว่าตอนอยู่คนเดียวมันน่ากลัว หนูก็เลยรีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ไง” ฉันมองหน้าเธอแล้วอึดอัดไปหมด ความจริงที่แม่หนีและกลัวฉันมันทำให้ฉันเจ็บ ฉันไม่แปลกใจหรอกที่ฉันจะใจอ่อนและสงสารไลท์ เพราะฉันเข้าใจไงว่าตอนที่อยู่คนเดียวมันน่ากลัวขนาดไหน



                “เด็ม แม่ขอโทษ”



                “หนูพยายามคิดว่าที่แม่ตีหนู เพราะโกรธที่หนูมาช้า”



                “...”



                “หนูไม่อยากยอมรับว่าเป็นคนที่แม่ไม่ต้องการ” เสียงฉันอ่อนลง ฉันอยากจะให้เธอปฏิเสธสักหน่อยแต่แม่ไม่พูดอะไรสักอย่าง เธอแค่มองฉันมันก็แทนทุกคำตอบได้แล้ว “นึกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น แต่มันก็แย่อีกแล้ว เพราะเรื่องนั้นทำให้หนูกลายเป็นใครก็ไม่รู้”



                “...”



                “หนูไม่ได้อยากเป็นอย่างนั้นสักหน่อย แต่ช่างเถอะ...” ฉันแค่นหัวเราะนิดๆ ย่นคิ้วมองเธอ “แม่ไม่มีอะไรต้องขอโทษหนูหรอก หนูผิดเองที่วิ่งกลับไปหาแม่ทุกครั้ง ทั้งที่แม่ไม่ต้องการ”



                “...”



                “หนูผิดเองแหละที่กลัวว่าแม่จะเป็นห่วงหนู ถ้าไม่รีบกลับไป” เสียงของฉันสั่น ฉันน้อยใจที่เธอไม่ปฏิเสธสักอย่างที่ฉันพูด ถ้าแม่บอกว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น ฉันคงจะรู้สึกดีขึ้นต่อให้มันจะเป็นแค่เรื่องโกหกที่ฉันรู้อยู่แล้ว “หนูผิดเองที่เป็นห่วงแม่ กลัวแม่อยู่คนเดียว”



                ฉันร้องไม่ออก พ่อเงียบเพราะว่าเขาไม่ได้รับรู้เรื่องเมื่อก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น อันที่จริงเขาก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของฉันหรอก แต่ฉันก็คิดว่าเขาทำหน้าที่พ่อที่ดีได้มากกว่าพ่อแท้ๆ ที่ทิ้งพวกเราไปซะอีก



                “หนูผิดเองที่ทำให้แม่กลัว คราวนี้แม่ไม่ต้องทิ้งหนูหรอก หนูจะเป็นคนไปเอง”



                “ลูกจะไปไหน” พ่อเบิกตาโพลง ทำท่าจะรั้งฉันไว้ หากแต่ฉันยันตัวลุกขึ้นแล้วขยับหนี ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันจะไปไหน ฉันรู้แค่ว่าฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฉันกลัวไปหมด ฉันขังแม่ ฉันอาจจะเคยทำร้ายเธอก็ได้ แล้วถ้าวันนึงฉันกลายเป็นใครไม่รู้ทำร้ายเธออีกล่ะ



                “หนูไม่รู้ แต่หนูอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก”



                “เด็ม ไม่มีใครอยากให้ลูกไปนะ”



                “หนูก็ไม่อยากไปเหมือนกัน แต่จะให้ทำยังไง ในเมื่อทุกคนกลัวหนู หนูก็กลัวเหมือนกันนะ ถ้าหนูเผลอทำอะไรลงไปอีกล่ะ คราวนี้อาจจะไม่ใช่แค่ขังก็ได้”



                Rrrr Rrrr



                เสียงโทรศัพท์ฉันยังดังไม่เลิก แต่ฉันก็ยังทิ้งมันไว้อย่างนั้น บรรยากาศตอนนี้อึดอัด ทุกคนจ้องฉันเป็นตาเดียวราวกับกำลังรอการตัดสินใจ ฉันแอบเสียใจนิดๆ ที่พวกเขาไม่ได้รั้งแต่กลับถามราวกับว่าอยากให้ฉันไปจริงๆ เสียมากกว่า



                “แล้วลูกจะไปอยู่ไหน จะไปหาหมอมั้ย? พ่อเป็นห่วงนะ”



                “พ่อไม่ต้องห่วงหรอก เด็มรักษาเสร็จแล้วจะกลับมา”



                “...”



                “ทุกคนที่นี่จะได้สบายใจไง”



                ทุกคนเงียบ ฉันเองก็เงียบ เสียงมือถือฉันยังดังไม่เลิก ในจังหวะที่พวกเขาทำท่าตัดสินใจฉันก็หมุนตัวแล้วเดินออกจากบ้าน ในสมองของฉันมีเรื่องราวอยู่เต็มไปหมด พ่อกับแม่ตะโกนเรียกฉันเสียงดังมากเหมือนอยากจะรั้งไว้แต่ก็ไม่ได้วิ่งตามออกมา



                อากาศข้างนอกเย็นจนฉันหนาว ฉันรีบจนลืมแม้แต่จะหยิบรองเท้ามาใส่ รอยเลือดเปื้อนไปตามทางที่ฉันผ่าน ไหล่ของฉันห่อเข้าหากัน พลางคิดเรื่องมากมายหลายอย่าง ฉันเหนื่อยเลยมาหยุดพักที่สวนสาธารณะที่ฉันเคยมา เพราะตอนนี้มืดแล้วและฉันก็อยู่คนเดียวทำให้ฉันเหมือนเดินทางย้อนกลับไปในตอนเป็นเด็ก



                ตอนนั้นฉันยืนอยู่คนเดียวในสวนสาธารณะ



                ฉันกำลังรอให้แม่กลับมารับฉัน



                แม่บอกให้ฉันนับหนึ่งถึงร้อยแล้วเธอจะกลับมา มันน่าตลกที่มันเป็นเรื่องเด็กๆ และรู้ทั้งรู้ว่ามันโกหกแต่ฉันกลับนับเลขขึ้นมาอีกครั้ง ฉันนับทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครมาหรอก



                ฉันนับหนึ่ง



                นับสอง



                นับสาม



                นับสี่...



                “เด็ม!!



                เสียงเรียกของใครบางคนทำให้ฉันชะงัก นัยน์ตาของฉันเลื่อนไปสบกับคนตรงหน้า การนับเลขของฉันหยุดลง ในตอนที่ร่างสูงหอบหายใจแล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ ฉันเผลอแค่นหัวเราะนิดนึง เขาเหมือนฉันเมื่อก่อนตอนยังเด็กไม่มีผิด แม่พยายามจะทิ้งฉัน แต่ฉันก็ยังจะกลับไป



          ส่วนฉันพยายามจะวิ่งหนีเขา แต่เขาก็ยังจะหน้าด้านกลับมา...



100%

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



ไม่มีอะไรจะพูด
5555555555555
เพลงหลอนหูไปอีก
สงสาร
#ไลท์โดนของ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,385 ความคิดเห็น

  1. #6325 plaily next (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 04:04
    เด็มไปอยู่กับไลท์เถอะ อย่าทิ้งกันเลย เราเชื่อว่าไลท์รักเด็มจริงๆ
    #6,325
    0
  2. #6086 แค่คนเลว (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 15:05
    ที่ใจร้ายกว่าแม่เด็ม ก็ไรต์นั้นแหละ ฮื่อๆๆๆๆๆๆน้ำตาไหลไม่หยุดเลยอินจัดเขียนได้แบบสมจริงมากเหมือนเรายื่นอยู่นั้นเลยT~T ชื่นชมๆค่ะ
    #6,086
    0
  3. #5333 Devil (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 02:17
    น้ามตาไหลเลยยย
    #5,333
    0
  4. #5248 Dreamm' (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 12:26
    ร้องไห้กับตอนนี้มาก TT
    #5,248
    0
  5. #5127 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 14:22
    ร้องเลยย เด็มเจออะไรมาเยอะจริงๆ
    #5,127
    0
  6. #4512 rosemonster46 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:36
    ไลท์รู้เรื่องรึเปล่า? ไลท์ไปไหนมา? เป็นยังไงบ้างอ่ะ
    #4,512
    0
  7. #4416 ลูกอมกลมกลิ้ง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:06
    เด็มไปอยู่กัยไลท์เถอะ
    #4,416
    0
  8. #4404 giftfully (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:37
    น้ำตาแตก
    #4,404
    0
  9. #4403 ชะนีน้อยคอยรัก (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:56
    ฮรึกก สงสารทั้งเด็ม ทั้งไลท์เลย T^T
    #4,403
    0
  10. #4401 tigersweet (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:18
    ตอนนร้ฉันรู้สึกผูกพันกับอีไลท์มาก
    #4,401
    0
  11. #4399 minneymint (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:53
    อารายกานว้าาาาาา ฮรือออออ
    #4,399
    0
  12. #4398 NAME :: Aida (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:48
    เจ็บแทน เด็มน่าสงสาร TT
    #4,398
    0
  13. #4397 little baer (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:36
    ฮือ เด็ม ):
    #4,397
    0
  14. #4396 Na_999th (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:07
    สงสารทั้งคู่
    #4,396
    0
  15. #4395 . t n a s i u l (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:50
    เด็มน่าสงสาร บางสิ่งมันทำให้ฝังใจไปแล้วอ่ะ แก้ยากนะ กว่าจะหายจริงๆจังๆนานมาก อย่าไล่มันเลยเด็ม อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีนางอยู่เคียงข้าง จะได้ไม่ต้องคิดมากไง
    #4,395
    0
  16. #4394 dorktmt (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:16
    เด็มน่าสงสารมาก แต่ไลท์ก็น่าสงสารโว้ยยยย แกอย่าพยายามหนีไลท์อีกเลยนะ
    #4,394
    0
  17. #4393 Barbara13 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:51
    และแล้ว เขาทั้งคู่ก็ได้ไปอยู่ด้วยกัน
    #4,393
    0
  18. #4392 แทฮยองที่รัก (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:04
    สงสารทั้งคู่เลยอะ ฮือออออออ
    #4,392
    0
  19. #4391 Nunknam (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:56
    ไลท์กลับมาแล้ว คนเขียนเพิ่งไปจ่ายค่าตัวไลท์มาสินะ ค้างกำหนดชำระไปเท่าไหร่แล้วละ-.-
    #4,391
    0
  20. #4390 runlarin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:42
    เราสงสารเด็ม
    #4,390
    0
  21. #4389 คุณป้าเฉื่อย (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:41
    มีความโดเดี่ยวเหมือนกัน
    #4,389
    0
  22. #4388 Palmyzii (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:35
    ฮือออ สงสาร
    #4,388
    0
  23. #4387 MajorChippy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:27
    ไลท์มาหาใช่ไหม งื้อออ ตอนนี้หน่วงมากกกก
    #4,387
    0
  24. #4386 vichyy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:21
    สงสารเด็ม 
    #4,386
    0
  25. #4385 เงา แสงอาทิตย์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:16
    ขอหวานๆทีนะไรท์. อยากเห็นเดมสงสารไลท์บ้าง
    #4,385
    0