โอ ♥ あひるLOVE AHIRU [O] สมการรัก ฤดูมรสุม

ตอนที่ 9 : ♥ あひる :: P-PEDzll EP07 ll Come a little closer 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,878
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ม.ค. 58






Practical Joke - Wang Lan Yin


 

7

Come a little closer

 

 

          เวลาก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้ว ฉันยังหวังอะไรอยู่กันแน่ ใจนึงก็กลัวเรื่องพ่อของเขา ใจนึงก็ไม่กล้าไปจากพี่เป็ด ถึงได้กลับมา แต่พอได้ยินแค่สองคำก็ทำเอาฉันชะงักและรู้สึกแปล๊บปล๊าบจนเงียบไป พวกเรานั่งอยู่ในรถโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก จนกระทั่งมาถึงร้านที่พวกรุ่นพี่นัดกัน มันเป็นร้านที่อยู่บนดาดฟ้า มีเสียงดนตรีคลอ แอลกอฮอล์และอาหาร บรรยากาศสบายๆ ฉันเห็นหัวตอปิโดของพี่แทนมาแต่ไกล ฉันเลือกที่จะนั่งข้างพี่แทน แทนที่จะนั่งข้างพี่เป็ด

 

 

          เดี๋ยวถ้าเกิดแฟนของเขามาเห็นเกิดเข้าใจผิด ฉันคงโดนศึกหนักจัดรับน้องกันพอดี ที่นี่มีคนประมาณเกือบสิบคน รุ่นพี่ผู้หญิงผู้ชายคละกัน พวกเขาพยายามแนะนำตัว แน่นอนว่าฉันจำชื่อไม่ได้หรอก

 

 

          ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณถูกสูบหายไปตั้งแต่สองคำของพี่เป็ดแล้ว ฉันไม่กล้าที่จะมองหน้าเขา เหมือนมีอะไรกวนใจอยู่ตลอดเวลา อึดอัดและหายใจไม่ออก แต่ฉันต้องพยายามนิ่งไว้เสมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

 

 

          ไม่เห็นเป็นไร ฉันเองก็หาใหม่ได้เหมือนกันปะวะ! ฉันเองก็น่ารักจะตายไป ใครๆ ก็ชอบทั้งนั้นแหละ เชอะ!

 

 

          “น้องอัยย์ เอาสักหน่อยปะ?” เสียงพี่แทนว่าพลางชูแก้วเหล้าแล้วยักคิ้วจึ๋งๆ มันก็คงจะดี เผื่อว่าฉันจะลบเรื่องที่กวนใจฉันอยู่ตอนนี้ออกไปได้มั่ง! ฉันยิ้มแหยแต่ทว่าแก้วเหล้าตรงหน้ากลับโดนมือไวคว้าไปซะก่อน

 

 

“จะมอมเหล้าหลานรหัสเหรอ ไอ้แทน” พี่เป็ดว่าก่อนจะกระดกแก้วนั่นเข้าไป

 

 

“เฮ้ย อย่าใส่ร้ายดิวะ”

 

 

“ก็เห็นๆ กันอยู่ปะ โทรหาหลานรหัสเองคือไร ทำไมไม่ให้พี่รหัสเค้าโทร”

 

 

“แหม...” พี่แทนหัวเราะแห้งก่อนจะปรายตามาทางฉัน “แล้วมายุ่งไรด้วยวะเป็ด”

 

 

“ฟ้องดรีม” พี่เป็ดพูดสองคำทำให้พี่แทนชะงักไปทันที และดูจากรูปการแล้วคนที่ชื่อดรีมน่าจะเป็นแฟนพี่แทนเค้าน่ะ พี่เป็ดกระดกเหล้าเข้าไปหนึ่งแก้วทำให้ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ในขณะที่ฉันพยายามไม่ใส่ใจเขาและเอาแต่กอบโกยยำวุ้นเส้นตรงหน้า

 

 

อึดอัดยังไงก็ไม่รู้...

 

 

ฉันเริ่มที่จะอยากกลับแล้ว ฉันไม่น่าถามพี่เป็ดไปเลยมันทำให้ฉันรู้สึกหม่นๆ แปลกๆ มันก็ไม่ใช่ความผิดเขาเลยที่จะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่น แต่ฉันคงผิดเองที่ชอบพี่เป็ดไม่เคยเปลี่ยนไง ฉันกรอเสียงเขาเป็นล้านรอบเพราะคิดถึง ฉันเป็นคนตัดสินใจเดินออกมาเอง ก็สมควรแล้วที่จะเจ็บ แต่ถึงอย่างนั้น...

 

 

ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

ฉันหลับตาก่อนจะถอนหายใจยาวๆ อยากย้อนเวลากลับไป อยากเริ่มต้นใหม่ ฉันมาช้าไปใช่มั้ย ฉันไม่เคยได้รับสิ่งดีๆ เลยสักที แต่ว่าฉันก็ดันตั้งความหวังเรื่องของเขาเอาไว้สูง พอหล่นลงมาเลยเจ็บแบบนี้มั้ง

 

 

จุกด้วย...

 

 

ไม่เห็นเป็นไรเลย แค่ได้เจอก็พอแล้ว ไม่เป็นอะไรกับพี่เป็ดก็ได้ พี่เป็ดไม่ต้องคิดถึงฉันก็ได้... เพราะถึงเขาจะยังรอฉันอยู่ พวกเราก็มีกำแพงขนาดใหญ่กั้นเอาไว้อยู่ดี แบบนี้อาจจะดีแล้วมั้ง

 

 

แบบนี้แหละดีแล้ว..

 

 

 ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

นัยน์ตาของฉันเริ่มสั่นระริกเมื่อโฟกัสไปยังเขา ใบหน้าขาวนั่นปนเปื้อนรอยยิ้มเมื่อคุยกับคนอื่น แต่กลับเย็นชาเมื่อหันกลับมามองฉัน เสียงหัวเราะนั่นกำลังจะกลายเป็นของคนอื่นแล้ว ฝ่ามือหนานั่นก็ด้วย พี่เป็ดกลายเป็นคนที่ฉันไม่รู้จักไปแล้ว และฉันควรจะปล่อยเขาไปได้แล้ว...

 

 

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่พวกเรานั่งจุมปุกกับรุ่นพี่ พวกเขาพยายามแนะนำเรื่องการเรียนแต่ก็เม้าส์เรื่องไร้สาระไปด้วย ฉันพยายามแค่นหัวเราะไปกับมุขตลกนั่น ทั้งที่ไม่มีอารมณ์เลยสักนิด

 

 

“อึก” ฉันกระดกแก้วแอลกอฮอล์ของพี่แทน เผื่อว่ามันจะช่วยอะไรได้บ้าง ของเหลวกลิ่นฉุนบาดคอจนแสบซิบทำให้อุณหภูมิร่างกายฉันดีดสูงจนใบหน้าร้อนผะผ่าว ปลายเส้นประสาททุกเส้นเปิดรับความรู้สึกได้อย่างชัดเจน มันสมองโล่งเตียนเหมือนไม่มีอะไรอยู่ในนั้น

 

 

“เฮ้ย น้อง =O=

 

 

“อึก” ฉันกินอีกแล้ว ตัวฉันร้อนขึ้นมาหลายระดับ กลิ่นแอลกอฮอล์อึงอลวนอยู่ปลายจมูก นัยน์ตาสีดำสนิทพร่ามัวแต่กลับโฟกัสไปที่ดวงหน้าหวานเมื่อสามปีก่อนได้ชัด ฉันรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์ ใบหน้าของเขาซ้อนทับกับรอยยิ้มเมื่อครั้งก่อนตอนที่พี่เป็ดเอาตุ๊กตานั่นให้กับฉัน ฉันเริ่มลืมว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนและทำอะไรอยู่ เขาอยู่ใกล้แต่ก็ดูไกล หัวใจที่เก็บซ่อนไว้ลึกถึงสามปีเริ่มทำงานจนขอบตาฉันร้อนชื้นขึ้นมา...

 

 

คิดถึง...

 

 

สองคำสั้นๆ วนเวียนอยู่ในหัวแต่ไม่พูดออกไป ความรู้สึกมันอัดอั้นจนเกินกว่าจะกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้ ในทุกครั้งที่ฉันอยู่ที่อื่น ฉันหลับตาลงแล้วนึกถึงภาพเขาเพื่อลืมเรื่องเลวร้าย ฉันเปิดเสียงเจ้าเป็ดเพื่อปลอบใจตัวเองว่าในชีวิตที่เลวร้ายของฉันยังมีสิ่งดีๆ ที่เรียกว่าเขาอยู่...

 

 

สิ่งดีๆ ที่ฉันไม่อาจแตะต้องได้...

 

 

ฉันพยายามที่จะลืมและลบเขาออกไปจากหัวตลอดเวลา ทว่าไม่ว่าจะทำยังไง มันกลับชัดเจนมากขึ้นจนฉันไม่สามารถหยุดตัวเองได้อีกต่อไป แต่ว่าการกลับมาของฉันมันกลับไม่ทันการซะแล้ว...

 

 

ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

ดวงหน้าหวานฉายแววฉงน พวกเราสบตากันนิ่ง ยื่นมือออกไปแตะปลายนิ้วก้อยของเขา ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี จะรั้งเอาไว้ก็ไม่ได้ จะปล่อยไปก็เจ็บปวด ฉันคงได้แต่ยืนมองเขาใช่มั้ย...

 

 

ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าฝันไป ภาพตรงหน้ามันเลือนรางแต่ก็ชัดเจนในความรู้สึก

 

 

“ผ่านไปสามปีแล้ว” ฉันพูดเสียงเบาพร้อมกับความรู้สึกกระอักกระอ่วนมวนท้อง นัยน์ตาสีดำสนิทที่มืดมนของฉันจับจ้องคนตรงหน้าที่ไม่ต่างอะไรจากแสงสว่างที่เจิดจ้าในชีวิตฉัน “ตอนนั้นพี่โป้งอัยย์ไว้...”

 

 

“...”

 

 

“ตอนนี้... มาง้อทันมั้ยนะ?

 

 

“...”

 

 

“ขอโทษ” ฉันพูดเสียงพร่าก่อนจะสบนัยน์ตาที่เหมือนความฝันนั้น รู้สึกเหมือนหัวใจมลายไปกับอากาศ โลกกำลังหมุนรอบตัวฉันและเขา ท้องฟ้ามืดครึ้มและดำสนิทเหมือนจิตใจของฉันที่ดำดิ่งลงสู่ความทรมานที่อัดอั้น “ที่หายไปนะ”

 

 

เขาไม่รู้หรอกว่าครั้งแรกที่เจอกัน ฉันตื่นเต้นแค่ไหน ฉันอยากจะรู้ว่าเขาจะทำหน้ายังไง...

 

 

อยากรู้ว่าเขาจะยังรอฉันมั้ย...

 

 

แต่ทุกอย่างก็เป็นแค่ความฝันที่ฉันต้องการให้มันเป็นไปเองข้างเดียวเท่านั้น

 

 

“หน้าพี่ขี้อ่อยเหมือนเดิมเลยรู้ปะ” ฉันขยับนิ้วก้อยของตัวเองออกก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของเขา หัวสมองมึนงงจนแยกไม่ออกว่าตอนนี้ฉันกำลังฝันหรือเรื่องจริง “เหมือนอีเจี๊ยบเลย”

 

 

แหมะ

 

น้ำใสๆ หล่นลงกับแก้วแอลกอฮอล์ ดวงหน้าหวานมองกลับมาด้วยนัยน์ตาฉงน ลมหายใจฉันเริ่มขาดห้วง ภาพเบื้องหน้าเริ่มเลือนรางมากขึ้นเรื่อยเหมือนกับว่าเขากำลังจะหายไปอีก...

 

 

“พี่จะคบกับคนอื่นก็ได้”

 

 

“...”

 

 

“แต่อย่าใจร้ายแบบนี้เลยนะ”

 

 

เสียงของฉันเบาลงตามกาลเวลาแต่หัวใจกลับดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันเคยคิดว่าเวลาผ่านไปจะสามารถลืมเขาได้เอง ทว่ามันกลับไม่เป็นแบบนั้น ฉันไม่ควรที่จะยึดติดกับเขาขนาดนี้ ลืมอดีตและทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังอย่างที่ฉันเคยตัดสินใจไว้ บนโลกนี้ฉันสามารถทิ้งได้ทุกอย่างยกเว้นคนตรงหน้า ที่ไม่ว่าจะพยายามยังไง...

 

 

สุดท้ายฉันก็ต้องกลับมา

 

 

ภาพเบื้องหน้าเริ่มมืดลงทีละนิด เสียงลมหายใจฉันแผ่วลงพร้อมกับสัมผัสอุ่นที่ไล้จากปลายนิ้วก้อยไปยังปลายนิ้วโป้ง นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้...

 


 

 
-35%-





รู้สึกเรื่องนี้มันไม่เศร้ามากแต่แบบจุกแปลกๆ
เดี๋ยวสงสารอัยย์ เดี๋ยวสงสารพี่เป็ด
ต่างคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง T____T
ไม่รู้จะบรรยายยังไง
แต่ตอนเขียนรู้สึกแบบ โอยยยย โอยย
จะอยู่ทีมใครดี ฮืออ T_T

ลืมบอกไป เรื่องนี้กำลังส่งให้ สนพ. พิจารณาอยู่ค่ะ
ไม่รู้ว่าจะผ่านมั้ย แต่จะมาบอกอีกที ฮ่าๆๆๆ ไม่อยากบังคับเม้น
อยากเม้นก็เม้นละกันเนอะ ขอบคุณที่อ่าน รักนะะ



ติดตามในเพจนะคะ-
https://www.facebook.com/jennyrenger01
---------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2581 mook1802 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 20:12
    จุก พี่เป๋ดเข้าใจอัยย์เขาบ้างสิ??
    #2,581
    0
  2. #2384 t_g_k (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 11:01
    โอ้ย สงสารอัยย์ T_T ต่างคนต่างน่าสงสารอ่า
    #2,384
    0
  3. #2329 poppy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 22:54
    สงสารทั้งคู่เลย T^T !!!!!
    #2,329
    0
  4. #2243 7346 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 16:07
    หน่วงงงงง คิดถึงโมเมนท์เก่าๆ กลับมาเป็นเหมือนเดีมเร็วๆน้าา
    #2,243
    0
  5. #2032 Duklass (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 22:49
    เห้ยแบบ อินมาก ร้องไห้ตามอัยย์เลย โฮกกกก! ToT
    #2,032
    0
  6. #1979 FLORA(พฤกษา) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 04:58
    แอลกอฮอร์ ทำเรื่องแล้วไง
    #1,979
    0
  7. #1228 S.BAM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 19:13
    เจ้~ เศร้าอ่ะ สุดๆ
    #1,228
    0
  8. #1217 Jolie_est (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 01:15
    เหยๆ พี่เป็ดอย่าใจร้ายกับอัยย์มากนะะ จุกแทนอ่ะ#TvT
    #1,217
    0
  9. #1214 yui-oi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 20:46
    จุกอ่ะ พี่เป็ดนี่ไม่รู้อะไรเลย สงสารอัยย์
    #1,214
    0
  10. #1207 peepo_Private (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 07:08
    น่าสงสาร สงสารทั้งคู่เลย ฮือๆๆๆๆๆๆ ขอให้กลับมารักกันไวๆนะ ฉากมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งจงมา จงมา จงมา 55555
    #1,207
    0
  11. #1204 ByChu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 23:18
    สงสาร อัยย์
    #1,204
    0
  12. #1194 รัสสะตะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 18:40
    พี่เป็ดเลิก โกรธอัยย์เถอะ
    #1,194
    0
  13. #1126 Mildmini'z (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 12:33
    เจิมมม
    #1,126
    0
  14. #1125 KaoToiLhung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 22:57
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกหน่วงๆ TT สงสารอัยย์ แต่ก็เห็นใจพี่เป็ด
    #1,125
    0
  15. #1124 _BAMBIEMILD_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 22:56
    อ่านแล้วเศร้าTT มาต่อไวๆน้า
    #1,124
    0
  16. #1123 AmiTie Ours (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 21:53
    อยากอ่านในหนังสือแล้วเนี่ยยย งื้ออออ ไม่อยากขาดตอนเรย กำลังฟินน
    #1,123
    0
  17. #1122 Mine_EVE (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 21:33
    เศร้าาาาาา ง่าาา  
    #1,122
    0
  18. #1121 ไอซ์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 21:24
    งื้อออออออออ สงสารอัยย์ง่ะ ค้างๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,121
    0
  19. #1120 mild. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 21:09
    สงสารอัยย์T_T~~~
    #1,120
    0
  20. #1119 purakiyaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 21:08
    โดน น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว แง ๆ
    #1,119
    0