โอ ♥ あひるLOVE AHIRU [O] สมการรัก ฤดูมรสุม

ตอนที่ 6 : ♥ あひる :: P-PEDzll EP05 ll He is Stalker 150% [Re]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ม.ค. 58







Promise-Ost Doctor stranger

5

He is Stalker

 

 

          “คุณลุง” ฉันกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอพร้อมกับความรู้สึกสั่นพร่าอย่างเสียไม่ได้ นัยน์ตาของชายวัยกลางคนเปลี่ยนสีจากคนธรรมดาเป็นซาตาน ทำให้ฉันเริ่มวิตกว่ามันกำลังจะเกิดขึ้นอีก

 

 

เรื่องแบบนี้มันกำลังจะเกิดขึ้นอีกแล้ว

 

 

ฉันลุกพรวดก่อนจะกลอกนัยน์ตาไปรอบด้าน ฉันอาจจะคิดมากไปก็ได้ ฉันคงไม่ซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนั้นหรอก ฉันพยายามตั้งสติก่อนจะพูดออกไป

 

 

“คุณลุงค่ะ ในลิ้นชักมันไม่มีรูปพี่เป็ดเลย มีแต่รูปหนู” ฉันว่าด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบสยบอารมณ์คนตรงหน้า เท้าซ้ายสลับเท้าขวาก้าวเข้ามาอย่างลีลา เขาไม่ตอบอะไรได้แต่จ้องมองฉันเหมือนกับซ้อนทับภาพของใครอีกคน

 

 

#$%...กลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงสั่นๆ นั่นทำให้ฉันหวาดผวา คนตรงหน้าเริ่มพูดไม่ได้ศัพท์ในขณะที่เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น ความรู้สึกอึดอัดจนแน่นทรวงอกทำให้ฉันหายใจไม่ออก เรี่ยวแรงที่มีหดหายและใช้ไปกับความกลัว อากาศร้อนหนาวปะปนกันจนฉันสับสน ความรู้สึกที่ฉันปิดตายมันไว้มานานเริ่มแล่นพราดเข้าสู่หัวใจลามไล้ไปทั้งบ่าจนฉันสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

 

 

“พี่เป็ด

 

 

เสียงของฉันหายไป

 

 

 เสียงของฉันมันหายไปแล้ว ฉันพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินเสียงถอดเข็มขัดดังฟืดกับท่าทีที่พร้อมจะเข้ามาจู่โจมฉันทุกเมื่อ ลมหายใจฉันสะดุดลงทันทีพร้อมกับความร้อนวูบวาบ ดวงหน้าของชายวัยกลางคนเริ่มแดงระเรื่อบ่งบอกว่าอารมณ์พลุ่งพล่านมากขนาดไหน

 

 

“อย่าหนีสิ เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก”

 

 

“อะ” ยังไม่ทันให้ฉันกรีดร้องด้วยซ้ำ ลำแขนและร่างใหญ่ก็พุ่งเข้ามาทางฉันพร้อมกับกดใบหน้าแนบลงกับเตียง มือของฉันถูกล็อกเอาไว้ด้านหลัง ในขณะที่ฝ่ามือของชายวัยกลางคนกดตัวฉันแน่นจนแสบไปหมด หัวใจฉันตกลงไปถึงตาตุ่มพร้อมกับความรู้สึกร้อนวาบ ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้วต่อสู้ เหมือนกับว่าความกลัวมันแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างจากฉันไปจนหมด

 

 

ไม่เอานะ อย่าไม่เอา

 

 

ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย พี่เป็ด

 

 

ฉันอยากจะร้องให้ใครมาช่วยฉันแต่กลับเต็มไปด้วยความเงียบงันที่มีแค่เสียงลมหายใจและนิ้วมือที่สั่นพร่า ฉันร้องไม่ออก แค่ขอความช่วยเหลือฉันยังทำไม่ได้เลย แรงเสียดสีของแผ่นอกบริเวณแผ่นหลังที่นาบลงมาทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง ปลายจมูกโด่งรั้นนั่นขยับเข้ามาชิดใบหูทำให้ฉันอยากจะอาเจียนออกมา

 

 

ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดใบหน้าฉันกำลังบีบคั้นให้ฉันตายทั้งเป็น ทรมาน

 

 

ฉันกลัวแล้ว ไม่เอาแล้ว

 

 

ขอบตาฉันเริ่มร้อนชื้นก่อนจะไหลเป็นทางเข้าปากจนรู้สึกได้ถึงความเค็มปริ่ม เหงื่อเม็ดโตเริ่มผุดซึมออกมาตามรูขุมขนพร้อมกับเสียงสะอื้นเล็กๆ เมื่อได้ยินเสียงรูดซิปดังแกรกจากทางด้านหลัง ฝ่ามือหนาเริ่มกดฉันแรงขึ้นจนใบหน้าแทบฝังลงกับฟูกเตียง ไม่ให้ฉันมีสิทธิ์ร้องขออะไรได้อีก ร่างกายฉันเริ่มเย็นเยียบก่อนจะมีภาพพี่เป็ดวนเวียนเข้ามาอยู่ในหัว

 

 

ในตอนที่ปลายจมูกชนกันมันทำให้ฉันหัวใจเต้นแรงจนใบหน้าแดงระเรื่อ แต่กลับในเวลานี้ ปลายจมูกของคนด้านหลังกำลังสัมผัสกับผิวแก้มของฉันดังฟอด แต่ฉันกลับขยะแขยงมัน รู้สึกเหมือนถูกฉุดลงนรกหลายร้อยขุม ความรู้สึกชาวาบแล่นพราดไปทั่วตราตรึงร่างให้ฉันนิ่งอยู่กับที่และทำได้แค่ร้องไห้

 

 

“คิดถึง

 

 

เขากำลังพูดอะไรเขาเห็นฉันเป็นใคร ผู้ชายที่เป็นพ่อของแฟนฉันกำลังทำอะไรกับฉันอยู่! ฉันจิกมือลงกับฟูกเตียงเมื่อได้ยินเสียงถอดกางเกงและกัดฟันแน่นเมื่อฝ่ามือลามไล้ไปแตะที่ปลายขาอ่อน สัมผัสร้อนๆ นั่นทำให้ฉันขนลุกเกรียวและสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

 

 

ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

เสียงพี่เป็ดลอยเข้ามาในหัวทำให้ฉันสั่นพร้อมและรู้สึกได้ถึงรสชาติน้ำตาเค็มปร่า

 

 

พี่เป็ดก็ช่วยอยู่เลี้ยงไอติมอัยย์ให้นานๆ เหมือนกันนะ

 

 

 ฉันอยากจะกรีดร้องอ้อนวอนให้เขาหยุดการกระทำบ้าๆ นี่ นัยน์ตาสีดำสนิทของฉันสั่นระริก หัวใจตกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ฉันไม่มีแรงพอที่จะขัดขืนเขา แค่แรงจะพูดยังน้อยไปด้วยซ้ำ

 

 

“คิดถึงเหมือนกันค่ะ” ฉันพูดเสียงแหบพร่าพร้อมกับกลั้นสะอื้น อารมณ์คุกรุ่นข้างในทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วน คนเหนือกว่าชะงักก่อนจะลากไล้ปลายจมูกและมาหยุดด้วยการขบเม้นที่ใบหูทำให้ฉันสะอิดสะเอียน “คุณลุงทำให้หนูเจ็บนะคะ มือแดงหมดแล้ว หนูยอมแล้ว”

 

 

ฉันพูดเสียงเบาเพื่ออ้อนวอนขอร้องให้เขาหยุดและแน่นอนมันได้ผลเขาคลายแรงที่มือลงและปล่อยพันธนาการฉันให้เป็นอิสระ ฉันยังคงสั่นพลางหันกลับไปมองเขานิ่ง ดวงหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยมองฉันอย่างมีความหวังก่อนจะยื่นมือมาสัมผัสแก้มฉันเบาๆ แล้วกดฉันลงบนเตียง ฉันยิ้มหวานก่อนจะยอมอย่างว่าง่ายลากไล้ปลายนิ้วไปที่ขาอ่อนของเขาแล้วกำจุดยุทธศาสตร์นั่นแรงๆ!

 

 

 แรงมากพอที่จะทำให้ฉันตรงหน้าชะงักและหน้าขึ้นสีเขียวอมม่วง ฉันกลั้นหายใจขยี้เจ้าสิ่งนั้นอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ แต่ถ้าไม่ทำฉันก็ไม่รอด มันทำให้ผู้ชายตรงหน้าสิ้นเรี่ยวแรงและนอนหงายไปอีกข้าง เสียงโอดโอยและนัยน์ตาวาวน์โรจน์นั่นไม่ทำให้ฉันหยุดการกระทำได้ ฉันกัดฟันกรอดก่อนจะขยี้เต็มแรงก่อนจะผลักร่างสูงล้มลงไปอีกทาง

 

 

“ฮึก” ฉันสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะชะงักเมื่อเขายังคงดึงชายกระโปรงเดรสฉันอยู่ ฉันสะบัดออกแรงเท่าที่จะทำได้ ชายตรงหน้ากุมสิ่งโสโครกที่มีไว้ใช้สำหรับเรื่องสกปรกก่อนจะโอดครวญ

 

 

พลั่ก!

 

 

“โอ๊ย!” เขาร้องเมื่อฉันกระทืบซ้ำผ่านฝ่ามือของเขานั่นแหละ

 

 

“เลว” ฉันเค้นเสียงออกมาก่อนจะพยายามพยุงร่างไปที่ประตู แต่ทว่ากลับชะงักเมื่อเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินจากผู้ชายคนนั้นคือ

 

 

 “อิงอร”

 

 

ชื่อของแม่ฉัน

 

 

 

ณ บ้าน

 

 

ฉันแบกร่างกายสภาพไม่สู้ดีนักกลับมาก่อนจะปิดตัวอยู่ในห้อง ความรู้สึกสะอิดสะเอียนกับสัมผัสนั่นยังทำให้ฉันขยะแขยงและรังเกียจ สัมผัสฝ่ามือและลมหายใจร้อนๆ นั่นตามหลอกหลอนฉันจนฉันต้องมุดตัวเข้ากับผ้าห่มและกัดมันเพื่อไม่ให้มีเสียงกรีดร้องออกมา ไม่เอา มันผ่านไปแล้ว ฉันจะไม่นึกถึงมันอีก

 

 

ความกลัวพุ่งเข้าเล่นงานฉันอีกครั้ง ภาพความทรงจำเลวร้ายเริ่มหวนกลับมาพร้อมกับร่องรอยสัมผัสทุเรศๆ ที่เป็นรอยแดงบริเวณฝ่ามือและเรียวขาของฉันนั่นทำให้ฉันสบถออกมาแทบไม่เป็นภาษา

 

 

เหมือนตอนนั้นเลย ตอนที่ฉันต้องกลายเป็นคนตายด้านแบบนี้

 

 

แหมะ

 

 

เสียงหยาดน้ำตาหล่นลงกับหมอนพร้อมกับอาการสั่นอย่างที่ฉันเคยเป็น ฉันพึ่งจะกลับมาได้รับความอบอุ่น พึ่งจะได้รู้จักความรักและพึ่งจะมีคนที่อยู่ข้างๆ ฉันแต่ตอนนี้ฉันต้องเสียมันไปอีกแล้ว เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายชั่วโมง ฉันได้ยินเสียงโทรศัพท์ต่อสายจากพี่เป็ด อีกทั้งยังเสียงตะโกนจากหน้าบ้าน เสียงกดกริ่งรัวๆ ที่บ่งบอกว่าใครกำลังมา

 

 

ฉันปิดหูก่อนจะกำผ้าห่มแน่นเมื่อนึกถึงเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้น

 

 

“อัยย์!! อัยย์ลืมนัดเราเหรอ พี่จะงอนแล้วนะ!” เสียงของคนไม่รู้ประสาทำให้ฉันอึดอัด ความรู้สึกแสบร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง ออกไปนะ

 

 

 อย่าเข้ามา

 

 

“อัยย์!! นอนแล้วเหรอ ทำไมไม่รับโทรศัพท์พี่”

 

 

หยุดนะอย่าเรียกฉัน อย่าเข้าหาฉัน ฉันพยายามที่จะไม่ฟังก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูดังก๊อกๆ พร้อมกับคำถามจากคุณน้า

 

 

“อัยย์ มีคนมาหาไม่ออกไปพบเหรอ?

 

 

 

 

“อัยย์ เป็นอะไรรึเปล่า?” เสียงนุ่มที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงทำให้ใจฉันกระตุกวูบ ฉันไม่อาจเชื่อใจใครได้เลย ฉันกลัว กลัวจนเริ่มที่จะต่อต้านและสร้างกำแพงที่เคยทลายลงไปแล้วอีกครั้ง ฉันพยายามกลั้นสะอื้น ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอหน้าพี่เป็ด ฉันไม่กล้าพูดกับเขา ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไง ถ้าเกิดว่าเขารู้เรื่องวันนี้มันจะเป็นยังไง

 

 

เขาจะเชื่อฉันมั้ย

 

 

ฉันกลัว ฉันกังวลและวิตกไปต่างๆ นานารู้สึกอยากหายสาบสูญไปจากโลกนี้ซะเดี๋ยวนี้

 

 

“พี่เป็ด” ฉันแค่นเสียงออกมาเบาๆ ก่อนจะพยายามคลานออกจากเตียงและลอบมองผ่านม่านหน้าต่าง ใบหน้าซีดเซียวเพราะความหนาวทำให้เขาต้องกุมมือกับหน้าอกแน่น ลมหายใจกลายเป็นไอและนัยน์ตาแสนหวานนั่นก็สบเข้ากับฉันพอดี

 

 

“อัยย์!!” เขาตะโกนเรียกชื่อฉันก่อนจะรุดเข้ามาเกาะรั้วสีส้ม ฉันรีบหลบหลังเสาทันทีก่อนจะกุมมือไว้ที่หน้าอก พี่เป็ดจะทันเห็นฉันมั้ย? ทำไงดี “พี่เห็นนะ อัยย์มีอะไรรึเปล่า โกรธพี่เหรอ?

 

 

เสียงร้องดังที่แหบแห้งทำให้ฉันใจหายวาบ ฉันไม่ได้โกรธเขา ฉันแค่กลัว

 

 

ทำยังไงดีฉันไม่อยากเจอพี่เป็ดอีกแล้ว ยิ่งมองเห็นหน้าพี่เป็ดภาพเลวร้ายมันก็กลับไหลเวียนเข้ามาในหัวพร้อมกับภาพแสนหวานและน่ารักนั่นทำให้ฉันจะเป็นบ้า ความรู้สึกสับสนในใจทำให้ฉันทรุดลงกับพื้นจนหัวเข่ากระแทกดังปึง!

 

 

“อัยย์ หนูเป็นอะไรรึเปล่าลูก ให้น้าออกไปบอกเค้าให้มั้ย?

 

 

ฉันตีหน้าอกดังตุ๊บๆ ไล่ความรู้สึกเจ็บปวดออกไป มันลามเลียไปทั่วร่างจนร้าวไปทั้งแผ่นหลัง มือของฉันเกร็งรุนแรงเมื่อฉันพยายามกลั้นสะอื้นด้วยการกัดเสื้อของตัวเองแรงๆ

 

 

“อัยย์ พี่เตรียมเค้กช็อกโกแลตก้อนเบ้อเริ่มไว้เลยนา ไม่สนเหรออออ” เสียงหยอกเหย้าจากข้างนอกที่พยายามเอาของกินมาล่อฉันโดยที่ไม่รู้เรื่องนั่นทำให้ฉันสะอื้นจนตัวโยน

 

 

ตุ๊บ

 

ฉันตีหน้าอกตัวเองแรงๆ ก่อนจะคลานไปซบกับฟูกนอน ความรู้สึกอบอุ่นปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือเริ่มจากปลายนิ้วก้อยค่อยๆ ไล่มายันนิ้วโป้ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มปรากฏขึ้นในทุกครั้งที่ฉันหลับตา แต่ทว่าพอฉันนึกถึงขึ้นมา ดวงหน้าสะอาดสะอ้านที่พยายามจะข่มขืนฉันก็ดันโผล่ในมันสมองทำให้ฉันกระอักกระอ่วนและรู้สึกอยากจะอ้วก

 

 

ตุ๊บ

 

ฉันทุบหน้าอกตัวเองอีกครั้งเพื่อหยุดไม่ให้สะอื้นพลางจิกปลายเล็บลงที่ฝ่ามือ ชุดเดรสสีขาวที่ขาดวิ่นเล็กน้อยทำให้ฉันรู้สึกแย่ แย่มากเกินกว่าจะกลับไปหาเจ้าของของมัน

 

 

ตุ๊บ

ฉันเดินโซเซไปเปิดประตูห้องก่อนจะพบกับคุณน้าที่ยืนหน้าตื่นเมื่อเห็นนัยน์ตาแดงก่ำและสภาพไม่น่าดู

 

 

“อัยย์ เกิดอะไรขึ้น? ร้องไห้ทำไม?” เธอว่าพลางสัมผัสแก้มของฉัน

 

 

“คุณน้าคะ” ฉันบังคับเสียงให้นิ่งก่อนจะพูดประโยคตัดขาดของเราออกไป ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบพี่เป็ด แต่ว่าฉันแค่ไม่อยากให้เขารับรู้ และไม่กล้าที่จะบอกด้วย ฉันยังไม่เข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้าเขาดังนั้นฉันจึงต้องทำแบบนี้

 

 

หนทางที่ฉันไม่เคยคิดจะทำเลยสักนิด

 

 

“ผู้ชายคนนั้นเค้าเป็นสตอล์กเกอร์ ช่วยไล่เค้าไปพ้นๆ จากหนูทีได้มั้ยคะ?

 

 

ฉันเลือกที่จะหายไปจากชีวิตของเขา

 


-100%-


-PED PART-

 

 

อากาศตอนเย็นๆ ทำให้ผมหนาวจนต้องถูมือเพื่อให้อุ่นขึ้น ผมไม่รู้ว่าทำไมอัยย์ถึงไม่มาและเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านของเธอ เมื่อกี้เธอเห็นผมแน่ๆ ผมรู้...

 

 

 แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมอัยย์ต้องหลบหน้าผม

 

 

ผมทำอะไรผิดพลาดตรงไหนงั้นเหรอ?

 

 

ผมทั้งกดโทรศัพท์ออกไปหาเธอ ทั้งตะโกนเรียกจนเสียงแหบแห้งก็ไม่มีท่าทีตอบรับกลับมาเลย อัยย์อาจจะไม่สบายหรือป่วยมากจนออกมาพบผมไม่ได้ก็ได้ ผมคิดในแง่ดีไว้จนกระทั่งใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเดินออกมา

 

 

“เป็นอะไรกับหนูอัยย์เหรอ?” เธอถามก่อนจะเลิกคิ้วสูง

 

 

“แฟน...” เสียงของผมขาดหายไป ผมพูดมันได้ไม่เต็มปาก ก็อัยย์บอกเองว่าครบร้อยคะแนนแล้วเราจะได้เป็นแฟนกัน วันนี้ผมกำลังจะขอเธอคบแท้ๆ แต่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมสับสนและงงไปหมด

 

 

“แต่หนูอัยย์บอกว่าเราเป็นสตอล์กเกอร์” ใบหน้าเรียบเฉยของหญิงวัยกลางคนทำให้ผมชาวาบเหมือนโดนตบ สตอล์กเกอร์? โรคจิตที่ติดตามคนอื่นอ่ะเหรอ ผมน่ะนะ สตอล์กเกอร์! นัยน์ตาผมสั่นระริกก่อนจะมองขึ้นไปหาเธอ

 

 

“อัยย์! ลงมาคุยกับพี่หน่อย!

 

 

“...”

 

 

“อัยย์!!” ผมร้องตะโกนอีกครั้งอย่างหมดแรง สายลมเย็นๆ พัดผ่านใบหน้า หัวใจผมตกวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อไม่ปรากฎท่าทีตอบสนองจากอีกฝ่ายเลยสักนิด ความรู้สึกแสบร้อนวิ่งพล่านไปทั่วร่างจนผมหายใจไม่ออก

 

 

เกิดอะไรขึ้น...

 

 

อะไร...

 

 

ทำไมเหรอ...

 

 

ผมทำอะไรผิดไปเหรอ ทำไมเธอถึงไม่ยอมมาเจอผม ผมกำรั้วสีส้มนั่นแน่นก่อนจะตะโกนอย่างเอาเป็นเอาตายในขณะที่มีสายตาเหนื่อยหน่ายจากหญิงวัยกลางคนตรงหน้า

 

 

“กลับไปซะเถอะ... ก่อนที่ฉันคิดว่าเธอจะเป็นโรคจิตจริงๆ”

 

 

“ผมไม่ใช่โรคจิตนะ ผมเป็นลูกศิษย์ครูอรไง” ผมแย้งก่อนจะกัดริมฝีปากที่สั่นพร่า ขอบตาเริ่มร้อนชื้นเพราะความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ปั่นป่วนจนผมแทบยืนไม่ไหว ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น...

 

 

อย่างน้อยก็ลงมาคุยกับผมหน่อยไม่ได้เหรอ...

 

 

“ถ้าเราไม่ใช่โรคจิตจริงๆ ค่อยมาใหม่เถอะ วันนี้หนูอัยย์แกคงไม่พร้อม...”

 

 

“...”

 

 

ผมสบตาเธอนิ่งก่อนจะพยักหน้ารับคำ ทว่าเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงผมก็ยังยืนมองหน้าต่างห้องเธออยู่แบบนั้น ความหนาวเหน็บและเย็นเยียบเกาะกุมหัวใจของผม ไม่ว่าผมจะพยายามติดต่อเธอผ่านทางช่องทางไหนก็ไม่มีการตอบรับเลย ผมกลับบ้านคอตกก่อนจะกลับมาในวันรุ่งขึ้น...

 

 

เธอก็ไม่ออกมา...

 

 

วันต่อมา...

 

 

ก็ไม่เจอ...

 

 

และวันต่อมา ของต่อมา...

 

 

ผมยังพยายามยืนรอเธออยู่แบบนั้น ทำไมอัยย์ถึงหายไปโดยที่ไม่บอกอะไรเลย ไม่ยอมบอกอะไรผมเลยสักคำ ถ้าไม่รักหรือเบื่อผม หรือถ้าผิดอะไรผมจะได้ปรับ แต่แบบนี้มันทรมานนะ ผมไม่รู้เลยว่าผมต้องรอไปอีกนานแค่ไหน

 

 หนึ่งวัน สองวัน หนึ่งเดือน หรือว่าเป็นปี...

 

 

“อัยย์” ผมตะโกนเรียกชื่อเธออีกครั้งพร้อมกับถือไอศกรีมที่เธอชอบไว้ในมือ ผมรู้ว่าตอนนี้ถึงเอาของกินมาล่อ อัยย์ก็ไม่ออกมาหรอก ขอแค่ผมได้เห็นหน้า ได้คุยกันก็พอ “พี่เอาไอศกรีมมาฝากด้วยนะ”

 

 

“...”

 

 

“ไม่อยากคุยกับพี่เหรอ...”

 

 

“...”

 

 

“พี่ทำอะไรผิดปะวะ” ผมพูดเสียงแหบพร่าก่อนที่น้ำตาหนึ่งหยดจะหลอมรวมกับไอศกรีมรสวนิลา

 

 

“อัยย์” เสียงของผมเบาลงตามกาลเวลา แสงแดดร้อนแรงนั่นไม่แผดเผาผมเท่าความเงียบที่ไร้เสียงตอบรับจากผู้หญิงคนหนึ่ง ความเจ็บหน่วงคืบคลานเข้ามาทำร้ายผมวันแล้ววันเล่าและผมไม่รู้ว่ามันจะจบลงเมื่อไหร่...

 

 

ร่างของหญิงวัยกลางคนโผล่มาอีกครั้ง หัวใจผมเริ่มชื้นขึ้น มันพองโตเพื่อหวังจะรอคำตอบหรือสารอะไรจากอัยย์บ้างแต่ทว่ามันกลับขยี้ให้ผมแหลกสลายและตายซ้ำๆ

 

 

“อัยย์ไปเรียนต่อที่นิวยอร์คแล้ว”

 

 

ผมยืนตัวเกร็งไปทั้งร่างพูดอะไรไม่ออก นัยน์ตาเบิกโพลงราวกับไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน แต่คนตรงหน้าไม่ได้มีวี่แววโกหก ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงหายไป ไม่อยากเป็นแฟนกับผม? ไม่รักผม? หรือแค่อยากจะทิ้งผม?

 

 

เธอไม่บอกอะไรเลย...

 

 

ความรู้สึกอึดอัดทรมานสอดแทรกเข้ามาในใจผม อัยย์ไม่รู้หรอกว่าผมรอคอยวันนั้นมาขนาดไหน และผมเตรียมพร้อมเพื่อมันตั้งเท่าไหร่ ผมร้องไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งรู้สึกเจ็บร้าวลามไล้ไปทั้งแผ่นหลัง

 

 

มันเกิดอะไรขึ้น.. ผมทำอะไรผิดไปใช่มั้ย?

 

 

ผมควรจะรอเธอต่อไปหรือควรจะหายไปจากชีวิตเธอเหมือนที่เธอทำดี

 

 

ผมควรจะทำยังไงดี

 

-150%-

 


 

 

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
วิ่งหนีระเบิดดดด ทรามมาก
ทรามที่สุดดดด
แต่ประเดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งหนี
เพราะความสนุกมันพึ่งเริ่มต้น5555+
ใครไม่อ่านต่อนี่พลาดนะบอกเลยยย
ตายกับพล็อตแป๊ป T^T สงสารพี่เป็ด ฮือออออ
อยากพูดถึงติดแท็ก
#พี่เป็ดเลิฟอาฮิรุ


--------

 

ติดตามในเพจนะคะ
https://www.facebook.com/jennyrenger01

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2588 PIONYAA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 00:33
    ฮืออออออออออ สงสารพี่เป็ดฮือออ
    #2,588
    0
  2. #2383 t_g_k (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 10:50
    สงสารพี่เป็ดอ่า T^T
    #2,383
    0
  3. #2380 lovedramas (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 08:48
    แอร้กกกก สงสารพี่เป็ดด TT
    #2,380
    0
  4. #2326 poppy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 21:57
    ทำไมพ่อพี่เป็ดทำแบบนี้ T^T!!!!!!
    #2,326
    0
  5. #2311 oho_aha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 21:16
    เกลียดพ่อพระเอก
    #2,311
    0
  6. #1977 FLORA(พฤกษา) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 04:21

    จะไปฆ่า อิลุงนั้นแปป
    #1,977
    0
  7. #1928 FernIndy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 14:03
    พ่อพี่เป็ดแม่งทำพังวะ ไม่รู้จะสงสารใครมากกว่ากันทั้งเป็ดทั้งอัยย์
    งืมมม ดราม่ามาแล้วใช่หม้ายยยยยยยยยยยย
    #1,928
    0
  8. #1093 Rbb Mbb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 10:01
    น่าสงสารเป็ดจัง
    #1,093
    0
  9. #1090 S.BAM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 18:55
    เจ๊ หนูมีนะเบิดนะ
    #1,090
    0
  10. #1086 ByChu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 10:47
    ทำไมพ่อพี่เป็ดเป็นแบบนั้นคะ
    #1,086
    0
  11. #1080 purakiyaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 10:31
    เจนทำเจ๊น้ำตาไหล แงๆ
    #1,080
    0
  12. #1072 Marry (Christmas) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 22:42
    อีลุงนั่นเป็นใครวะ!? ตบแม่-มมมมม
    #1,072
    0
  13. #1068 Love forever (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 20:10
    รอๆ
    #1,068
    0
  14. #1066 S.BAM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:38
    เจ้! เด่วเจอออออ
    #1,066
    0
  15. #1065 แร็คคูนน้อย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 18:58
    ต่อๆๆๆๆ
    #1,065
    0
  16. #1064 Love forever (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 12:52
    ได้กลิ่นของความโรคจิตแผ่กระจายมาเลยค่ะ รอๆ
    #1,064
    0
  17. #1063 S.BAM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 11:43
    อะไรกันั้น เกิดอารายยยย
    #1,063
    0
  18. #1062 purakiyaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 08:47
    แอบขนลุก และหดหู่ เศร้าแปบ
    #1,062
    0
  19. #1055 Xyhenpure (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 11:47
    พ่อเป็ดเคยคบกะแม่อัยย์ป๊าววววววว
    #1,055
    0
  20. #1054 Pantakarn Promlok (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 08:22
    เห้ยยย อะไรอ่ะ เรากลัวนะเว้ยย
    #1,054
    0
  21. #1053 ไอศกรีมรสนมสด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 21:05
    เบิ้ลเจิม
    #1,053
    0
  22. #1052 ไอศกรีมรสนมสด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 21:05
    เจิมสูงๆ
    #1,052
    0
  23. #1051 Mine_EVE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 20:28
    กลิ่นดราม่ารุนแรง รอๆๆๆ 
    #1,051
    0
  24. #1050 Miladom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 20:00
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #1,050
    0
  25. #1045 Mine_EVE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 13:19
    เจิมมมมมมมม
    #1,045
    0