โอ ♥ あひるLOVE AHIRU [O] สมการรัก ฤดูมรสุม

ตอนที่ 22 : ♥ あひる P-PEDzll EP16 ll White lie 1000% UP 6/8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,027
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    6 ส.ค. 58

 
 
 

                                Lim Jeong Hee - Scent of a Flower

 

    18

White lie

 

 

-PED’S MOM PART-

 

          อัยย์... ภาพและน้ำเสียงแหบพร่าในอดีตไหลเวียนเข้ามาในมันสมองของฉัน หลังจากที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง สายน้ำเกลืออะไรต่อมิอะไรโยงใยจนน่าปวดหัว แขนและขาของเขาใส่เฝือก รอยถลอกฟกช้ำดำเขียวห้อเลือดปรากฏอยู่ทั่วร่างจนฉันถึงกับหลับตาเพราะทนมองมันไม่ไหว ใจฉันสั่นมากตอนที่ได้ยินว่าเขาประสบอุบัติเหตุ อย่างน้อยเขาก็เป็นพ่อของลูกฉัน...

 

 

          นัยน์ตาคนตรงหน้าพร่ามัวไม่มีสติ เขาแทบไม่เหลือสภาพความเป็นมนุษย์ ฉันปิดเขาออกจากโลกภายนอกด้วยการห้ามทุกคนเข้าเยี่ยม เขาอยู่ก้ำกึ่งระหว่างคนปกติกับคนบ้าแล้วในตอนนี้ สุขภาพจิตของเขาคงไม่แข็งแรงพอจะรับอะไรได้อีก ไม่ว่าจะความสูญเสียที่เขาก่อขึ้น หรือการยึดติดของเขา

 

          แก่จนจะลงโลงอยู่แล้วชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย...

 

 

          “ฉันจะฆ่าเขา!! ให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดโวยวายดังมาจากด้านนอกทำให้ฉันถอนหายใจยาว เธอคนนั้นคงโกรธมาก เพราะตอนนี้พวกเรายังหาเด็กไม่พบ ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ก็สมควรที่เธอจะโกรธ ถ้าเป็นฉันป่านนี้เขาไม่มานอนหายใจอยู่ตรงนี้หรอก

 

 

“เอาลูกฉันคืนมา! นนท์! ฮึก” เธอเริ่มเสียงอ่อนลงก่อนจะตามมาด้วยเสียงครูดประตูที่ฉันเดาว่าเธอคงหมดแรงจะด่าเขาแล้ว คนตรงหน้าได้สติเป็นระยะ ทว่าเขาจำเหตุการณ์ตอนนั้นไม่ได้เลย เขาจำได้แค่ชื่อลูกที่เขาตั้ง...

 

 

เป็นเพราะเหตุการณ์มันรุนแรงมากเขาเลยตกอยู่ในสภาวะช็อกจนสูญเสียความทรงจำ ณ ขณะนั้นไป  ตำรวจอย่างเราเลยได้แต่สืบหาในรัศมีที่คาดว่าจะเจอ เด็กแรกเกิดคงยากจะรอด ขนาดผู้ใหญ่อย่างเขายังเป็นเอาหนัก ฉันคิดแต่ไม่พูด เพราะรู้ว่าเขาต้องชักดิ้นชักงอตายแน่ๆ

 

 

อัยย์ พ่อ... ฮึก เสียงครวญครางเรียกชื่อลูกสาวระคนความเจ็บปวดนั่นทำให้ฉันถอนหายใจซ้ำอีกครั้ง ถ้าเพียงแต่เขาเห็นความสำคัญของฉันและลูกสักครึ่งนึงของเด็กสาวคนนั้น หรือสักครึ่งนึงของอิงอร ฉันคงจะโอเคมากกว่านี้

 

ฉันหันหลังให้กับเขาก่อนจะเปิดประตูพบกับร่างบางที่นั่งสลดอยู่กับพื้นปูน เธอหันพรึ่บขึ้นมาพลางเบียดร่างฉันเพื่อเข้าไปหาเขาอย่างร้อนรน หากแต่ว่าฉันไม่อนุญาต...

 

ตุบ!

 

“ห้ามเยี่ยม” ฉันปรามเสียงดุและผลักเธอพ้นจากกรอบประตู มองลูกน้องสองคนที่ยืนเฝ้าด้านหน้า ฉันใช้ข้ออ้างเพื่อประโยชน์ในการทำคดีให้พวกเขายืนเฝ้าอยู่ ความจริงฉันก็โกหกไปงั้นแหละ ฉันจ้างสองคนนี้มายืนเฝ้าเพราะสภาพจิตใจคนข้างในเปราะบางมากเกินไป ฉันจึงไม่ต้องการให้ใครเข้าเยี่ยมเพื่อมาด่าหรือสาปแช่งเขาอย่างเช่นเธอคนนี้ 

 

“ให้ฉันได้คุยกับเขาเถอะนะ... มิน... เธอน่าจะเข้าใจฉันนี่ ฉันจะอกแตกตายอยู่แล้ว” น้ำตาไหลพรากลงสองข้างแก้มเว้าวอนร้องขอฉันจนแทบจะก้มลงกราบ ฉันข่มความใจอ่อนนั่นลง

 

“คุยกับเขาไปเธอก็ไม่ได้อะไรหรอก มีแต่ทำให้หมอนั่นบ้าหนักขึ้น” ฉันเอ่ยเสียงเย็น

 

“เธอก็พูดได้สิ แต่นั่นมันลูกของฉันนะ ลูกที่ฉันพึ่งจะคลอดออกมา! ฉันยังไม่ได้ตั้งชื่อเลยด้วยซ้ำ!” เธอขบกราม

 

“ชื่ออัยย์... นนท์เป็นคนตั้งแล้ว”

 

“เขามีสิทธิ์อะไร...” เธอแค่นหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะขึ้นเสียง “เขาเอาสิทธิ์อะไรมาตั้งชื่อลูกของฉัน!

 

“จะไปรู้เหรอ?” ฉันยักไหล่ เหนื่อยหน่ายที่จะต้องมาเป็นบ่อนรองอารมณ์ของคนอื่น พวกเขาสร้างปัญหากันเอง ก็หาทางจัดการเองบ้างได้มั้ย

 

“ฉันจะเข้าไป อย่ามาห้าม!” เธอร้องพลางตะเกียกตะกายและกระแทกร่างฉันเข้ากับประตูเพื่อขัดขืน ทว่าสาวน้อยบอบบางอย่างเธอจะเอาอะไรมาสู้ฉันได้

 

ตึง!

 

          เสียงก้นกบของร่างเล็กกระแทกเข้ากับพื้นปูนเพราะแรงผลักของฉัน สองมือกุมขมับและเน้นคลึงเบาๆ เพื่อไล่ความเครียด

 

“เธอโวยวายไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา?” ฉันเขม่น “มันช่วยให้หาลูกเธอเจอหรือไง คิดบ้างมั้ย ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าหมอนั่นดันบ้าก่อนเพราะเธอเข้าไปสาปแช่งเขาจนเราหาลูกเธอไม่เจอจะเป็นยังไง”

 

“ฮึก” เธอกลั้นสะอื้น

 

“ถ้าเธอจะมาโวยวายที่นี่ เชิญไปนั่งสมาธิ สวดมนต์ให้พระคุ้มครองลูกเธอดีกว่านะอร”

 

“...”

 

“ฉันรู้ว่าคนเป็นแม่รู้สึกยังไง... เพราะฉันเองก็เป็นแม่คน แต่เวลานี้สิ่งที่เธอต้องมีคือสติ” ฉันพูดเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นท่าทีจำยอมของเธอ ฉันเลยลดตัวลงนั่งพลางวางแขนไว้บนบ่าคนตรงหน้า “หรือจะให้ฉันเอากุญแจมือล่ามเธอไว้ตรงนี้ เผื่อจะมีสติขึ้นมาบ้าง?

 

เธอเงียบไป ฉันคิดว่าเธอเข้าใจแล้วจนกระทั่งอีกวันต่อมา...

 

อิงอรแอดมิทเข้าห้องฉุกเฉินเพราะทานยานอนหลับเกินขนาด คนที่พึ่งคลอดใหม่ๆ มักจะเครียดง่าย ยิ่งเจอเรื่องแบบนี้เข้าไปอีกเหมือนกับซ้ำเติมแผลเก่าจนเธอคิดสั้น แต่โชคดีที่เธอไม่ถึงกับตาย...

 

เหมาะสมแล้วที่พวกเขาเคยคบกัน ไม่คิดหน้าคิดหลังเหมือนกันขนาดนี้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูห้องอรเพื่อเยี่ยมเธอหากแต่ว่าใจความจากปลายสายทำให้ฉันเปลี่ยนใจ...

 

หัวหน้า เราพบศพเด็กแล้ว

 

ความจริงมักไม่น่าพิสมัยเสมอ...

 

 

 

ลูกน้องที่โทรมารายงานฉันกำลังเก็บหลักฐาน ณ สถานที่เกิดเหตุ เพราะร่างตกลงมาในที่ที่ลับตาคน จึงใช้เวลานานในการค้นหา ฉันภาวนาให้ไม่ใช่เด็กคนนั้นหากทว่าสายสร้อยข้อมืออันเล็กที่สลักชื่อ ‘Ai’ นั่นบ่งชัดยิ่งกว่าอะไร...

 

กลิ่นคาวเลือดค้างคืนทำให้ฉันย่นจมูก ร่างสูงโปร่งของลูกน้องฉันกำลังจะโทรเรียกคนมาช่วยตรวจสอบทว่ากลับถูกฉันฉกชิงโทรศัพท์ในมือเขามาเสียก่อน...

 

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

 

“เอ๊ะ?” เขาย่นคิ้ว

 

“ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยนะ” ฉันสบสายตาเย็นๆ เขม่นคนตรงหน้าให้เขาจำยอมน้อมรับคำสั่งฉัน ก่อนจะขู่ไปอีกครั้งว่าถ้าเขาปากโป้งอย่าหวังว่าจะอยู่อย่างสงบสุขในสายงานตำรวจ...

 

ฉันไม่ได้อยากใช้อำนาจในทางที่ผิดหรอกนะ แต่ดูจากสถานการณ์แล้วถ้าขืนบอกพวกเขาตอนนี้ นอกจากศพลูกเขาแล้ว อาจจะมีศพพ่อและแม่ตามมาเป็นแน่...

 

งานศพของเด็กถูกจัดเงียบๆ โดยฉันเพียงคนเดียวที่ยืนไว้อาลัย พร้อมกับสร้อยข้อมือโลหะสีเงินที่ปรับระดับได้ในมือ

 

ฉันตั้งใจว่าเมื่อไหร่ที่พวกเขาพร้อมฉันจะเอาสิ่งนี้ไปยืนยัน... ทว่าวันนึงมันกลับหายไป เด็กหญิงอัยย์กลายเป็นบุคคลหายสาปสูญ พวกเขาเอาแต่พร่ำเพ้อและวิงวอนขอให้เธอมีชีวิตอยู่จนฉันไม่กล้าที่จะพูด

 

 

ความอึดอัดคับแน่นในอกทำให้ฉันจะเป็นบ้าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ได้แต่ปลอบใจพ่อของลูกฉันทั้งที่รู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก

 

“บางทีเธอคงมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง” ฉันพูดแบบนั้น...

 

สร้อยข้อมือนั่นอันตรธานหายไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ฉันเข้าไปเลี้ยงอาหารทำบุญ ฉันคิดว่าคงไม่สามารถหามันเจออีกแล้ว จนวันนั้น...

 

 วันที่เด็กผู้หญิงหน้าเหมือนอิงอรมาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน

 

หัวใจฉันกระตุกวูบอย่างไม่เชื่อสายตา ฉันเกือบหลงเชื่อเลยว่าเธอมีชีวิตอยู่ ถ้าฉันไม่รู้เรื่องจริงที่เกิดขึ้น เธอมีชื่อเดียวกันกับเด็กหญิงผู้โชคร้ายคนนั้น บางทีอาจจะตั้งตามสร้อยข้อมือที่เธอเก็บได้ เธอร้องไห้ฟูมฟายแต่ฉันต้องตีหน้านิ่งและพูดจาเหยียดหยามเธอเพื่อตัดปัญหา ก่อนจะทำเรื่องแย่ๆ อีกครั้ง

 

เด็กหญิงคนนั้นคือการโกหกครั้งใหญ่ของฉัน... ฉันโทรไปหาอรก่อนจะบอกว่าพบลูกเธอแล้ว ฉันเตรียมปลอมเอกสารต่างๆ เป็นอย่างดี ฉันทนเห็นพวกเขาเหมือนคนใกล้จะตายไม่ไหว อย่างน้อยแค่พวกเขาเชื่อว่าเด็กหญิงคนนั้นยังไม่ตาย แต่อรไม่เรียกร้องเอกสารอะไรเลย เธอเชื่อสนิทฉันใจจนฉันรู้สึกผิด...

 

แม้กระทั่งคนเจ้าอารมณ์ โง่งี่เง่าอย่างพ่อของลูกฉัน แค่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นมีชีวิตอยู่เขาก็ถึงกับเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาโกรธมากที่เด็กหญิงโดนกระทำเรื่องอย่างนั้นเลยแอบไปจัดการกับเจ้าพ่อเลี้ยงแสนทรามจนเกือบเข้าโรงพยาบาล...

 

พวกเขาเป็นถึงขนาดนั้น ฉันจะบอกได้ยังไงว่าทั้งหมดคือเรื่องโกหก...

 

พวกเขาดีอกดีใจ ร้องไห้ และเสียใจไปกับมันขนาดนั้น ฉันจะบอกยังไง...

 

มีคนเคยพูดว่าคำโกหกสีขาวคือ การโกหกที่เกิดจากเจตนาดี ทว่าเวลาผ่านมาหลายปีจนกระทั่งตอนนี้ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำ...

 

 

 มันถูกหรือผิดกันแน่

  

  

 

    -50%-


-DAD PART-

 

ใบหย่า...

 

มินวางไว้ต่อหน้าผมอีกครั้งหลังจากที่ผมฉีกมันทิ้ง เธอบอกว่าพลายไม่ใช่ลูกผม ผมไม่รู้ว่าทำไมเธอพูดแบบนั้น...

 

จริงหรือโกหก ผมไม่อาจเดาเธอได้เลยตั้งแต่รู้จักเธอมา ทว่าทุกการกระทำของเธอล้วนผ่านการตัดสินใจมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว นั่นทำให้หัวใจผมหวิวแปลกๆ

 

อาจจะเพราะพวกเราอยู่ด้วยกันมาหลายปี และเธอเป็นผู้หญิงที่เก่งมากคนหนึ่ง ถ้าผมไม่มีเธอ ผมอาจจะทำเรื่องบ้าคลั่งมากกว่านี้แล้วก็ได้

 

 ผมเริ่มได้สติหลังจากที่ทำลูกหายไป ผมคิดทบทวนและไตร่ตรองในวันหนึ่งที่ผมแอบเห็นเธอร้องไห้ ความรู้สึกผิดก็แล่นเข้ามาจับขั้วหัวใจ...

 

ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่...

 

เธอทำทุกอย่างเพื่อคงสถานะครอบครัวของเราเอาไว้ให้มันดี ขณะที่ผมทำทุกอย่างเพื่อทำลายมันและเอาแต่ใจตัวเองจนทุกคนเดือดร้อน มันก็ใช่ที่ผมยึดติดกับอรและอัยย์มาก...

 

อาจเพราะของที่เคยเป็นของผมมันกำลังจะหายไป ผมเลยรู้สึกหวงแหนจนมองข้ามคนใกล้ตัว ผมทิ้งทุกอย่างที่ผมมีเพื่อไขว่คว้าหาสิ่งที่ผมไม่ควรแตะต้อง...

 

“อยากหย่าจริงๆ เหรอ...” ผมกลั้นหายใจพลางช้อนสายตาไปมองร่างสูงบางแต่แข็งแรงนั่นอย่างลังเล ผมรู้สึกแสบร้อนดุจไฟกำลังมอดไหม้จากข้างในเส้นเลือด ฝ่ามือผมเผลอจิกลงกับโซฟาเมื่อนึกถึงภาพเธอร้องไห้ ผมควรจะดูแลและปกป้องผู้หญิงเพราะผมเป็นผู้ชาย แต่เธอกลับเป็นคนทำหน้าที่นั้น

 

“เซ็น” น้ำเสียงเย็น เย็นจนแพร่เข้ามาจับตัวในร่างกายของผมให้ชาไปทั่วร่าง มือหนาเริ่มเอ่อล้นไปด้วยเหงื่อ ผมรู้สึกอึดอัดและอยากจะหายไป แค่จับปากกาผมยังสั่นเลย...

 

ทำไม... ผมได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ จะมีข้ออ้างไหนมั้ยที่ผมจะรั้งครอบครัวของผมเอาไว้ มีคำพูดประโยคไหนที่เปลี่ยนความตั้งใจเธอได้บ้าง ผมไม่สามารถลบล้างสิ่งที่ผมเคยทำให้เธอเสียใจ เพราะมันเกิดขึ้นแล้ว

 

ผมเงยหน้ามองเธออีกครั้งพลางกัดริมฝีปาก

 

“แล้วพลายล่ะ?

 

“ฉันจะดูแลเขาเอง ไม่ต้องสนใจหรอก เขาไม่ใช่ลูกของนาย” คำพูดของเธอทำให้ผมขมวดคิ้ว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมแค่นหัวเราะแห้งๆ ง่ายอย่างนี้เชียวเหรอ...

 

ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาหลายปีมันตัดง่ายขนาดนี้เชียว...

 

ผมถอนหายใจเพราะรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรได้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมทำตัวไม่ดีและแย่มาก ถ้าร้องไห้วิงวอนคงจะน่าสมเพชกว่าเก่า ถึงเราจะไม่ได้รักกันแต่ความผูกพันมันก็มากมายมหาศาลจนผมอดหวั่นใจไม่ได้

 

ผมได้แต่นึกขอโทษเธออยู่ในใจสำหรับทุกการกระทำที่ทำให้ลำบาก ผมอยากจะขอโอกาสเริ่มต้นใหม่ แต่คงไม่ทันแล้ว ผมรู้ว่ามินตัดสินใจอะไรแล้ว เธอไม่มีทางเปลี่ยนความคิดเด็ดขาด ผมอยากคาดคั้นเธอมากกว่านี้ว่าเพราะอะไร ผมพึ่งถูกลูกสาวแท้ๆ สาปส่งและก่นด่ามาไม่ถึงชั่วโมง...

 

มันคงเป็นเวรกรรมที่ผมเคยทำไว้กับอร และคนอื่นๆ ผมอาจไม่ได้รับโทษทางกฎหมาย แต่เป็นบทลงโทษทางสังคมที่ทำให้ผมเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำอีกจากความเห็นแก่ตัว

 

บรรยากาศคุกรุ่นและกดดันจากร่างบางตรงหน้าทำให้ผมถอนหายใจก่อนจะเซ็นใบหย่าที่เธอหยิบยื่นให้ มือของผมไม่หายสั่นแม้จะเซ็นเสร็จแล้ว ความรู้สึกดำดิ่งลงใต้ทะเลลึกหนาวเย็น พวกเราสบตากันไม่ถึงวินาทีที่เธอก้มหยิบมัน...

 

          “ขอโทษนะ” ผมพูดอยู่ในลำคอพลางกำมือตัวเองแน่นๆ “แล้วก็ขอบคุณมากสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา”

 

          “...”

 

          “ถึงฉันจะแย่ แต่เธอก็อุตส่าห์ทน” ผมยิ้มบาง

 

“ไม่เป็นไร” เธอตอบรับ ไม่ปฏิเสธเรื่องที่ผมแย่อีกต่างหาก มันอาจจะช้าไปที่ผมจะพูดกับเธอในตอนนี้ แต่ว่าอย่างน้อย...

 

“ฉันไม่ได้รักเธอหรอกนะ มิน”

 

“...”

 

“แต่ฉันรักทุกอย่างที่เธอทำให้ฉัน มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวที่ฉันอยากจะให้มันเป็นอย่างนั้นต่อไป” มินชะงักก่อนจะมองหน้าผมพร้อมนัยน์ตาที่แฝงไปด้วยความซับซ้อนอย่างที่เธอมักจะเป็น

 

“นอกจากเห็นแก่ตัวแล้วมันยังฟังดูเพ้อฝันด้วย”

 

ผมแค่นหัวเราะ นั่นแหละมิน...

 

“มิน” ผมเรียกเธอ รู้สึกเธอไกลออกไปเรื่อยๆ แม้ความจริงเธอจะยืนอยู่ข้างหน้าผม ความรู้สึกร้อนชื้นเริ่มรุกรานที่ขอบตา

 

 ผมมันบ้าและโง่มาก ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมก็โง่ไม่เคยเปลี่ยน...

 

 ผมรู้ว่าเธอคงอัดอั้นในใจและอยากจะด่าผมมากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

“เธอจะด่าฉันก็ได้นะ”

 

“...”

 

“ฉันรู้ตัวดีว่าตัวเองแย่มากขนาดไหน”

 

“ฉันไม่ด่าหรอก ในเมื่อนายรู้ตัวเองดีอยู่แล้ว” เธอถอนหายใจแล้วพูดต่อเสียงเรียบ “ลองคิดทบทวนดูว่าอะไรทำให้พวกเราจบลงแบบนี้”

 

สิ่งที่เธอพูดมันเสียงแทงจิตใจผมมากกว่าคำด่าหยาบคายหลายร้อยประโยค ผมรู้ว่าที่เธออยากหย่ากับผมไม่ใช่เพราะเหตุผลเรื่องพลาย แต่มันเป็นเพราะตัวผมเอง...

 

 

เมื่อนึกไปถึงเรื่องพลาย คงจะดีน่าดูถ้าพลายไม่ใช่ลูกผม อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เลือดชั่วๆ จากผมไป มันถูกแล้วถ้าบทสรุปของผมจะเป็นแบบนี้

 

“อะไร?

 

“ถ้าพลายไม่ใช่ลูกฉัน ก็ช่วยบอกพลายด้วยสิ”

 

“...”

 

“ฉันคิดว่าอัยย์กับพลายกำลังคบกันอยู่” ผมทิ้งท้ายแบบไม่อธิบายอะไรมากมาย เพราะมินเป็นคนฉลาดพอที่จะคิดต่อเอาเองได้ จากนี้ผมคงใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเงียบๆ ในคอนโด ส่วนบ้านหลังนี้ผมจะยกให้...

 

ต่อให้ไม่รับไว้ผมก็จะยัดเยียด เพราะอย่างน้อยถ้าเธอรับไว้ ความรู้สึกผิดในใจผมจะลดลง เธอเงียบไปครู่นึงก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 “ความจริงแล้วอยู่กับนายมันก็ไม่แย่นักหรอก” เสียงสุดท้ายจากบุคคลที่ดีกับผมที่สุด แต่ผมแย่กับเธอที่สุด นัยน์ตาผมเริ่มพร่ามัวเมื่อมองตามแผ่นหลังคุ้นเคย มันค่อยๆ เล็กลงตามระยะทาง ของเหลวอุ่นร้อนแพร่กระจายลงมาที่สองข้างแก้ม จนกระทั่งมันซึมผ่านริมฝีปากลิ้มรสความเค็มปริ่ม ฝ่ามือทั้งสองข้างของผมเริ่มสั่นระริกจนต้องบีบมันไว้แน่น

 

ทุกอย่างมันเร็วมากจนผมรู้สึกว่ากำลังฝันอยู่...

 

ถ้าเกิดมันคือฝัน ผมก็ไม่มั่นใจว่ามัน... ฝันดีหรือฝันร้ายกันแน่

 

    -100%- 


 
 

 

 
สงสารแม่พี่เป็ด นางอึดถึกจริง
ส่วนพ่อ... กว่าจะคิดได้มันก็สายไปแล้ว
แค่ความรู้สึกผิดมันไม่ทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมหรอกนะ 
โอ๊ยยย แก ฉันชอบ ฉันไม่รู้พวกแกจะชอบมันมั้ย 55555+ 
ชั้นชอบเรื่องนี้เพราะสตอรี่ของมัน ขอบคุณนะที่ตามอ่านมาจนถึงตอนนี้
คือแก ฉันอยากพิมพ์เก็บไว้ แต่มันอาจจะไม่เยอะ 
เพราะเรื่องนี้เทียบกับเรื่องอื่นๆ คนตามน้อยกว่ามาก
แต่ชั้นชอบมันมาก 5555555+ ไม่อะไร แต่นางทำปกไว้แล้ว



 
ติดตามในเพจนะคะ
 
--------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2514 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 19:14
    ทำร้ายยย
    #2,514
    0
  2. #2469 C E R E E S (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 20:43
    ไรท์์์ วางขายที่ไหนคะ? จะเอาาา
    #2,469
    1
    • #2469-1 ::JENNY D RENGER(จากตอนที่ 22)
      13 กันยายน 2558 / 15:18
      แก ใจเย็น 555
      #2469-1
  3. #2392 Pima-myy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 01:21
    โถ่ไรท์ ทำมือเหอะ :-) ชอบอิพี่เป็ดจีจีนะ เเม่มมม บีบคั้นน
    #2,392
    0
  4. #2362 proudzaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 23:24
    ไรรรรรรรท์ อัพพพพพพ รออยู่วววว จะงอนละนะ อักแต่แว๊น ไม่อัพพี่เป็ดเลอออ
    #2,362
    0
  5. #2349 Nedia (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 16:04
    อ๊ษยย กว่าเรื้่องจะจบได้น่ะ เอาซะให้ลุ้น
    #2,349
    0
  6. #2346 moozar55 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:29
    plot เรื่องต่างจากทุกเรื่องที่ไรท์่เคยเขียนมา
    แต่เราชอบแบบนี้อะ
    มันดูเป็นความรักแบผู้ใหญ่ ความรักเทาๆ เจ็บๆ
    #2,346
    0
  7. #2343 poppy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 15:32
    ปะติดปะต่อเรื่องได้ดีมากอะไรท์ สรุกมากเลย งือออออออออออ มาต่อเร็วๆน้าาาาาาาาาาาาาาา รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ *O*
    #2,343
    0
  8. #2330 ArKi's (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 13:13
    TOT
    #2,330
    0
  9. #2321 Ifeliz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 20:53
    รอไรท์และให้พี่เป็ดกลับมา อย่าเพิ่งดราม่าอีกค
    #2,321
    0
  10. #2320 เอฟ เอ เอช'ชชช นิเอ่อ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 07:59
    รอร้อรอออ
    #2,320
    0
  11. #2319 เอฟ เอ เอช'ชชช นิเอ่อ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 07:59
    เจิมรอ
    #2,319
    0
  12. #2315 Haruko rin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 21:00
    ไรท์อัพด่วนๆ TT
    #2,315
    0
  13. #2314 iceice-water (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 12:19
    ชอบนิยายเรื่องนี้มากจริงๆ คือมันมีปม มีอะไรหลายๆ อย่างที่เราคาดไม่ถึง เวลาอ่านแล้วก็รู้สึกอินกับเนื้อเรื่องไปด้วยจนดราม่าน้ำตาแตกกันเลยทีเดียว5555 ปล.นิยายเรื่องนี้สนุกมากจริงๆนะ555
    #2,314
    0
  14. #2313 IzabellaZ-izzi (ศรีนรา) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 03:54
    โถปม  ขมวดซะจนพี่ขี้ไม่ออกเลยนะ
    นึกว่าแม่พี่เป็ดท้องกะคนอื่นแล้วมาหาแพะเป็นพ่อ

    ปล.ยิ่งอ่านยิ่งดราม่า เหลือบตาขึ้นไปดูหมวด อืม สุดท้ายมันต้องหวานแหววซินะ
    #2,313
    0
  15. #2310 123iia (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 17:34
    สนุกมากกกปมเยอะแยะเลย
    #2,310
    0
  16. #2309 ทิเดเระ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:30
    ปมเยอะจริง ๆ ตามไม่ทันเลย 555
    #2,309
    0
  17. #2308 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 07:50
    พี่เป็ดพี่ยังมีโอกาศ
    #2,308
    0
  18. #2307 moozar55 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 02:16
    คดีพลิกค่า ท่านผู้ชม
    #2,307
    0
  19. #2306 tangmoii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 00:13
    สนุกมากค่าาาาาา
    #2,306
    0
  20. #2305 tangmoii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 00:13
    โอย สรุปสุดท้ายก็ไม่ใช้พี่น้อง อิพี่เป็ดกลับมาหาน้องงงงว
    #2,305
    0