โอ ♥ あひるLOVE AHIRU [O] สมการรัก ฤดูมรสุม

ตอนที่ 20 : ♥ あひる P-PEDzll EP14.1 ll I love you mom 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 มิ.ย. 58







if - taeyon


14.1

I love you mom

 

หลังจากที่ฉันร้องไห้ไปนานพร้อมๆ กับคุณยายคุณตาและคุณน้า ฉันร้องจนน้ำตาแห้งเหือดไปหมด แต่ความรู้สึกเจ็บปวดเลวร้ายยังคงไม่เลือนหายหรือจางไปแม้แต่นิด การกระทำในอดีตที่แม้มันจะผ่านมาสิบแปดปีมันก็ยังคงฝังรากลึกมาจนถึงปัจจุบัน ฉันขึ้นมานั่งจุมปุกในห้องอย่างหมดอาลัยตายอยากพลางครุ่นคิดว่าจะทำยังไงดี...

 

 

ฉันจะทำยังไงให้เขาได้รับรู้ถึงความร้ายกาจที่เขาทิ้งไว้...

 

 

แหมะ

 

 

น้ำตาฉันหยดลงกับอัลบั้มภาพเล่มนั้น รอยยิ้มของแม่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดเพราะฉันไม่สามารถรับรู้ความรักของเธอได้เลย ฉันไม่เคยไว้ใจอะไรเลยเพราะพึ่งผ่านช่วงเวลาเลวร้ายมา...

 

 

ตุ๊บ

 

 

แม่... หัวใจฉันบีบรัดตัวเองรุนแรงเมื่อคิดถึงใบหน้าของเธอ น้ำตาของเธอในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเธอเลือกที่จะปกป้องฉัน... ฉันทุบหน้าอกตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความมืดมนที่กำลังกัดกินจิตใจฉันออกไป คำว่าขอโทษและความรู้สึก คำพูดมากมายที่ฉันอยากบอกกับเธอ มันช้าไปแล้ว ทำไมฉันโง่ขนาดนี้...

 

 

ตุ๊บ

 

 

ฉันทุบหน้าอกตัวเองอีกครั้งก่อนจะมุดหน้าเข้ากับผ้าห่มพลางใช้อีกมือจับที่ช็อตไฟฟ้าไว้แน่น ร่างกายฉันเริ่มสั่นไปทั้งร่างเมื่อนึกถึงใบหน้าผู้ชายคนนั้น คนที่พรากทุกสิ่งไปจากฉันเพราะความเห็นแก่ตัว และเขาคือพ่อของฉัน

 

 

พ่อที่ฉันจะไม่มีวันเรียกเขาว่าพ่อ!

 

 

ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะจัดการอาบน้ำแต่งตัวอย่างมิดชิด พกอุปกรณ์ป้องกันตัวไม่ว่าจะเป็นสเปรย์พริกไทย ที่ช็อตไฟฟ้าหรือว่า... มีด

 

 

ฉันไม่จำเป็นต้องหนีหรือหลบหน้าใครเพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด เขาต่างหากที่ต้องทำแบบนั้น เขาต่างหากล่ะ! ฉันกัดฟันกรอดก่อนจะส่องตัวเองในกระจกเพื่อจบเรื่องราวที่ล่วงเลยผ่านมาถึงสิบแปดปี...

 

 

เรื่องราวที่ควรสะสางให้จบสิ้นเสียที!

 

 

ฉันตบใบหน้าตัวเองเพื่อเรียกกำลังใจ ไม่รู้ว่าเขาจะอยู่บ้านมั้ย แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็จะรอจนกว่าจะได้คุยกับเขา บอกให้เขารู้ว่าสิ่งที่เขาทำน่ะมันผิดขนาดไหน และทำให้คนอื่นเจ็บปวดมากเพียงไร...

 

 

ฉันเดินลงแท็กซี่ก่อนจะไปหยุดที่หน้าบ้านพี่เป็ด นัยน์ตาฉันก็เริ่มสั่นระริกขึ้นมาอีกครั้ง ความกลัวแล่นวาบเข้ามาในหัวใจ ฝ่ามือบางเริ่มเย็นเฉียบพร้อมๆ กับเหงื่อเม็ดโตที่ผุดซึมตามกรอบหน้า การก้าวเท้าออกไปแต่ละครั้งหนักหนาเหมือนมีอะไรมาถ่วงอยู่... เอาล่ะ อัยย์ สู้ๆ!

 

 

ฉันกดกริ่งอยู่ไม่นาน ใบหน้าสะอาดสะอ้านนั่นก็ออกมาต้อนรับ เขาเบิกตาโพลงตกใจนิดหน่อยที่เห็นใบหน้าฉัน ไม่ต่างกัน ฉันเองก็สั่นจนจะยืนแทบไม่อยู่ ความทรงจำเลวร้ายนั่นไหลเวียนเข้ามาในหัวจนฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนอยากจะอ้วก ในระยะหนึ่งเมตรฉันรวบรวมความกล้าก่อนจะตะโกนใส่เขา

 

 

“ช่วยหยุดยืนตรงนั้นด้วยค่ะ” ฉันว่าแล้วมองเขาด้วยนัยน์ตาคมกริบไม่มีแม้แต่ความวูบไหวอีกต่อไป ฉันไม่ได้มาในฐานะอัยย์ลูกของเขาหรือผู้หญิงที่เคยถูกกระทำ แต่ฉันมาในฐานะลูกของแม่! เรื่องเลวร้ายมันเข้ามาไม่ขาดสายจนไม่มีเวลาให้ฉันมานั่งอ่อนแออีกต่อไป

 

 

“หนู...” เสียงของเขาขาดหายไป รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนหน้าฉันพร้อมกับนัยน์ตาเย็นชาที่ก่อบรรยากาศแช่แข็งทุกคนได้ ฉันไม่แคร์แล้วว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกยังไง เพราะสิ่งที่เขาทำมันเกินกว่าคำว่าเลว!

 

 

“คุณลุงอาจจะจำได้หรือไม่ได้ แต่เมื่อสามปีที่แล้วหนูมาที่นี่”

 

 

“...”

 

 

“คุณอาจจะไม่รู้ว่าการกระทำของคุณครั้งนั้นทำให้หนูต้องพกที่ช็อตไฟฟ้าตลอดเวลา หนูไม่สามารถอยู่ท่ามกลางความมืดได้ และรู้สึกสะอิดสะเอียนเมื่อเห็นสีเหลืองทุกครั้ง” มือของฉันเริ่มสั่นพร่าเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ฉันต้องผ่านมาอย่างยากลำบาก ฉันกรีดร้องและสั่นทุกครั้งที่อยู่ท่ามกลางความมืดเพราะเหตุการณ์วันนั้นมันทำให้ฉันจำฝังใจ...

 

 

ฉันไม่สามารถนอนหลับลงได้ถ้าไม่มีที่ช็อตไฟฟ้า...

 

 

ฉันเกลียดเวลาเย็นๆ ที่เป็นเวลานั้น...

 

 

“แต่หนูไม่อยากเชื่อเลยว่าการกระทำเลวทรามนั้นจะเป็นของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ...” ฉันแค่นหัวเราะก่อนจะปาภาพถ่ายเล็กๆ สองภาพนั้นใส่หน้าเขาและร่วงหล่นลงกับพื้นหญ้า คนตรงหน้าไม่ตอบอะไรก่อนจะเก็บมันขึ้นมา “หนูมาที่นี่เพราะอยากบอกให้คุณรู้ว่าคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นพ่อของหนู”

 

 

“...”

 

 

“หรือแม้แต่คนรักของแม่” ฉันเม้มริมฝีปากสั่นๆ นัยน์ตาสีอ่อนฉายแวววูบไหวเหมือนมีอะไรในใจแต่เขากลับไม่พูดต่อ “ถ้าคุณรักเธอจริงๆ คุณจะไม่มีทางทำแบบนั้น”

 

 

“...” ใบหน้าเขาเปลี่ยนสี ริมฝีปากชมพูเริ่มสั่นพร่าแต่ยังคงระบายออกมาด้วยยิ้มแห้งๆ

 

 

“ยิ่งคุณรักแม่หนูมากเท่าไหร่ คุณยิ่งไม่ควรที่จะข่มขืนเธอ เพราะถ้าคุณทำแบบนั้นเมื่อไหร่มันจะไม่ใช่ความรัก แต่เป็นแค่ความเห็นแก่ตัว และความใคร่...” ฉันกำหมัดแน่นๆ เมื่อเสียงเริ่มแห้งผาก พูดทุกอย่างที่อยากพูด ใจจริงฉันอยากจะหยิบมีดมาแทงเขาให้ตายด้วยซ้ำ แต่ฉันไม่อยากเสียสละฝ่ามืออันมีค่าในการเปื้อนเลือดเลวๆ ของเขา ไม่อยากเป็นคนชั่วเหมือนเขา ฉันจึงไม่ทำ ถ้าเป็นไปได้ฉันจะกรีดเลือดตัวเองที่ได้มาจากเขาออกให้หมด...

 

 

แค่รู้ว่ามีเลือดของคนตรงหน้าไหลเวียนอยู่ในร่างกายฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนมากพออยู่แล้ว...

 

 

อยากจะอ้วก!

 

 

“คุณไม่รู้หรอกว่าชั่ววูบที่คุณทำ...” ฉันว่าพร้อมกับความรู้สึกร้อนวาบเข้ามาในจิตใจ สัมผัสแสนน่ารังเกียจนั่นยังคงตามหลอกหลอนฉันอยู่ทุกครั้ง “พวกเราจำมันไปทั้งชีวิต”

 

 

“คุณไม่รู้หรอกว่าความเห็นแก่ตัวของคุณทำลายชีวิตใครต่อใครไปมากขนาดไหน!” ฉันกระชากเสียงกร้าวก่อนจะเริ่มรู้สึกได้ถึงน้ำใสๆ ที่ไล้ลงมาตามผิวแก้ม เขานิ่งไปเหมือนจะสำนึกผิด แต่การสำนึกผิดแบบนั้นมันไม่ช่วยอะไรเลย มันแก้ไขอะไรไม่ได้เลย

 

 

“ตอนนี้รู้แล้ว” เขาพูดเสียงเบาแล้วกวาดสายตามามองฉันและถอนหายใจยาวๆ

 

 

“ลูก... หนูสบายดีมั้ย?” รอยยิ้มแห้งๆ ที่แฝงด้วยความเป็นห่วงของคนตรงหน้าทำให้ฉันอยากจะหัวเราะ อย่ามาเสแสร้งเป็นคนดีหน่อยเลย ฉันไม่เชื่อเขาหรอก...

 

 

 ถ้าฉันตกน้ำแล้วให้เลือกระหว่างยอมให้เขาช่วย กับจมน้ำตาย ฉันยอมตายยังจะดีเสียกว่า

 

 

“หนูอยากฆ่าคุณด้วยซ้ำ”

 

 

“...”

 

 

“แต่หนูจะไม่ลดตัวเองลงไปเป็นฆาตกรเพียงเพราะผู้ชายเลวๆ อย่างคุณเพราะอะไรรู้มั้ย” ฉันเหยียดยิ้มร้ายก่อนจะสบนัยน์ตาสีอ่อนของเขาผ่านรั้วบ้าน คนตรงหน้าไม่ขยับแม้แต่นิดเอาแต่ยิ้มแห้งๆ กลับมา “เพราะคุณไม่มีค่าพอ”

 

 

“และขอตอบคำถามคุณ หนูสบายดี” ฉันว่าแล้วมองหน้าเขาด้วยอารมณ์คุกกรุ่น ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงฝังรากลึกจนไม่สามารถถอนออกไปได้ “แต่จะสบายกว่านี้ถ้าไม่มีคุณ!

 

 

หน้าอกฉันกระเพื่อมขึ้นลงเป็นปฏิกิริยาที่บ่งบอกว่าฉันโกรธและอัดอั้นมากขนาดไหน ฉันไม่แคร์ใครอีกต่อไปแล้ว เขาจะเป็นใครก็ตามแต่ ถ้าเขาขยับเข้ามาใกล้ฉันจะใช้ที่ช็อตไฟฟ้าจี้เขาให้สลบคามือเลย! ใบหน้าซีดของเขาเหยียดยิ้มก่อนจะตอบฉันสั้นๆ

 

 

“ขอโทษนะ”

 

 

เป็นคำเดียวกับที่แม่ของฉันพูด...

 

 

ฉันแค่นหัวเราะร้ายเพราะคำๆ นั้น ฉันอยากจะสรรหาประโยคมาก่นด่าเขามากกว่านี้ อยากจะเหยียบเขาให้จมดิน แต่ยิ่งฉันคิดแบบนั้นมันก็ทำให้ฉันเหนื่อยและคิดมาก ฉันเลยจะมาสะสางและพูดรวบรัดให้จบภายในคราวเดียวเพื่อจะได้ทิ้งเขาไปโดยที่ไม่ต้องกลับมาแยแสกันอีก ไม่จำเป็นเลยที่ฉันจะต้องเสียเวลาอันมีค่าของฉันไปกับคนที่น่าสมเพชอย่างเขา ฉันขยับถอยหลังออกมาก่อนจะยิ้มหวานราวกับให้อภัยให้เขาใจชื้นขึ้น อย่างน้อยเขาก็คือคนที่สร้างฉันขึ้นมาแต่ว่า...

 

 

“กองไว้ตรงนั้นแหละ”

 

 

เขาก็เป็นคนทำลายฉันเช่นกัน

 










 

          -DAD PART-


          ผมยืนตัวชาวาบที่เห็นหน้าเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง...

 

 

          เธอกลับมาทำไม?

 

 

 ใบหน้าของเธอดูผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักทำให้ผมรู้สึกแย่ และย้อนนึกกลับไปถึงเมื่อสามปีก่อนที่ผมรู้ว่าเจอลูกแล้ว... คนที่เจอคือภรรยาของผมหรือแม่ของพลาย เป็นผู้หญิงที่ผมเผลอมีสัมพันธ์ด้วยก่อนที่จะเป็นสาเหตุให้ผมเลิกกับอร...

 

 

 ผมปกปิดอรไว้เกือบสามปี ก่อนที่อรจะบอกเลิกกับผม เพราะแบบนั้นผมเลยใจร้ายและทนไม่ได้จึงทำเรื่องแย่ๆ ลงไป ถึงกระนั้นแม่ของพลายเธอยอมรับได้ที่ผมยังจำฝังใจกับรักครั้งเก่า เธอดีกับผมมากจนผมรู้สึกแย่ที่ผมยังคงเป็นแบบนี้

 

 

        เด็กคนนั้นเกือบถูกข่มขืน

 

 

          คำพูดนั้นทำให้ผมใจหายวาบและรู้สึกกรุ่นโกรธในคราวเดียวกัน

 

 

        แต่ฉันไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ เลยตัดบทไปเพื่อส่งเธอกลับไปยังสถานกำพร้าและบอกแม่ของเธอไปแล้ว... แฟนเก่าของคุณน่ะ

 

        ‘…’

 

        ‘ถึงฉันจะยอมรับได้เรื่องอดีตของคุณ แต่ฉันคงใจกว้างไม่ไหวที่จะเห็นลูกของคุณกับเธอคนนั้นในบ้าน คุณเข้าใจฉันใช่มั้ย?’ ภรรยาของผมว่าทำให้ผมพยักหน้ารับรู้ แบบนี้อาจจะดีแล้วก็ได้ ผมไม่กล้าที่จะเจอหน้าลูกหรอก เพราะผมเป็นคนทำให้เธอต้องระหกระเหินใช้ชีวิตลำบากแบบนั้น ผมดันประสบอุบัติเหตุจนเกิดภาวะช็อกและสูญเสียความทรงจำบางส่วนในขณะเกิดอุบัติเหตุและก่อนเกิดอุบัติเหตุในช่วงเวลาสั้นๆ ไป ผมพยายามจินตนาการทุกครั้งว่าถ้าผมจำที่ซ่อนของเธอได้ ถ้าผมไม่เกิดอุบัติเหตุ พวกเราจะใช้ชีวิตอยู่กันยังไง...

 

 

          จะกินข้าว มีความสุขด้วยกันมั้ย ร้องเพลงไปด้วยขณะรดน้ำต้นไม้รึเปล่า...

 

 

แต่มันก็เป็นเพียงแค่จินตนาการ ผมนึกหงุดหงิดตัวเองที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้ และผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกตัวเองว่าพ่อด้วยซ้ำ ผมกำหมัดแน่นก่อนจะถามว่าไอ้คนที่กระทำเรื่องทรามๆ กับเธอคือใคร... และรุดเข้าไปต่อยหน้ามันอย่างไม่คิดชีวิต! ให้สาสมกับที่มันบังอาจทำกับลูกของผม

 

 

          ทว่าเมื่อถึงเวลาอรกลับ... ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต หัวใจผมเหมือนถูกบีบคั้นให้แหลกสลายและเหมือนจะตายไปพร้อมๆ กับเธอ ลูกของผมกำลังจะกลับมามีครอบครัวที่แสนสุขสันต์แล้ว ทำไมถึงต้องเกิดเรื่องแบบนี้ด้วย ผมร้องไห้ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ชีวิตเด็กคนนึงต้องพังลงไป...เด็กที่เป็นลูกของผม

 

 

 เพราะผมทำแบบนั้นกับแม่ของเธอ ผมโกรธที่อรทิ้งผมไป ผมรับไม่ได้จนความร้ายกาจเข้าครอบงำ ผมคงคิดว่ามันจะจบเหมือนนิยายมั้ง พระเอกปล้ำนางเอกแล้วได้มีชีวิตครองคู่อยู่ด้วยกัน แต่ไม่เลยในโลกแห่งความจริงผมกลับกลายเป็นตัวร้ายที่เลวทรามเท่านั้น

 

 

อรตายแล้ว...

 

 

 ผมคิดถึงลูก ผมไม่รู้ว่าเธอจะอยู่ยังไง ผมแอบไปด้อมๆ มองๆ ที่บ้านของเธอทุกครั้งแต่กลับถูกคนบ้านนั้นไล่ออกมา ผมร้องไห้ ผมแค่อยากกอดเธอและอยากบอกเธอบ้าง แต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์เลย แต่แล้ววันนึงเธอก็มาอยู่หน้าบ้านของผม ผมจำเธอได้ในทันทีเพราะเธอหน้าคล้ายอรมาก นัยน์ตาสีดำสนิทแสนใสซื่อทำให้หัวใจผมเต้นแรง ผมอยากจะเข้าไปบอกความจริงกับเธอ แต่ทว่าๆ คนตรงหน้ากลับ...

 

 

หนูเป็นแฟนพี่เป็ด หนูหมายถึงพี่พลายน่ะค่ะ

 

 

ใจผมตกลงไปที่ตาตุ่ม ลำคอแห้งผากอยากจะบอกว่าไม่ได้นะ...

 

 

จะเป็นแบบนั้นไม่ได้ แต่ผมได้แต่ตีหน้ายิ้มแล้วเปิดรับเธอเข้ามา ผมไม่รู้จะบอกกับคนตรงหน้าว่ายังไง รู้สึกสับสนจนอยากจะบ้า พวกเขาจะรักกันได้ยังไงก็ในเมื่อพ่อของทั้งคู่... คือผม

 

 

ความรู้สึกผิดแล่นเข้าจับขั้วหัวใจที่ทำให้ลูกของผมต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ แต่ผมคงไม่มีสิทธิ์สักนิดที่จะบอกว่าผมเป็นพ่อเธอ ผมคิดเพียงแต่หาวิธีที่จะทำให้ทั้งคู่แยกออกจากกัน และจากมันสมองน้อยนิดของผมก็คิดทำเรื่องทรามๆเพื่อไล่ให้เธอออกไป... ผมไม่ได้ตั้งใจจะข่มขืนก็แค่แกล้งเท่านั้น มันเป็นวิธีเดียวที่แล่นเข้ามาในหัว

 

 

ทั้งที่มีอีกหลายร้อยพันวิธีแต่ตอนนั้นผมดันเลือกใช้วิธีนี้เพราะผมรู้ว่าให้ตายเธอจะต้องไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกแน่ แม้ตอนนั้นผมอยากจะกอดเธอและบอกว่าผมคิดถึงลูกมากขนาดไหน อยากจะขอโทษเธอมากเท่าไหร่ ผมกลับทำไม่ได้ ผมเอาแต่ตีหน้ายักษ์และหื่นกามทรามๆ นั่นใส่เพื่อให้เธอเกลียดผมมากๆ มากจนไม่อยากจะเจอหน้าผมอีก

 

 

ให้เธอเกลียดผมเสียดีกว่าจะได้รู้ว่าคนเลวๆ อย่างผมคือพ่อของเธอ...

 

 

ทว่าวันนี้เธอกลับมายืนอยู่ต่อหน้าผมอีกครั้ง...

 

 

ยิ่งคุณรักแม่หนูมากเท่าไหร่ คุณยิ่งไม่ควรที่จะข่มขืนเธอ เพราะถ้าคุณทำแบบนั้นเมื่อไหร่มันจะไม่ใช่ความรัก แต่เป็นแค่ความเห็นแก่ตัว และความใคร่...

 

 

คุณไม่รู้หรอกว่าชั่ววูบที่คุณทำ... พวกเราจำมันไปทั้งชีวิต

 

 

ทุกประโยคของลูกทำให้หัวใจผมวูบไหวและเสียใจจนคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าโลกนี้ไม่มีคนเลวๆ อย่างผม ในที่สุดเธอก็ดันรู้จนได้เรื่องที่พวกเรามีสายเลือดเดียวกัน ผมยิ้มแห้งๆ รับฟังมันทุกคำเผื่อว่าจะช่วยคลายความเกลียดของเธอลงได้บ้าง...

 

 

 ไม่เป็นไร...

 

 

ด่าพ่อได้นะ พ่อผิดเอง พ่อขอโทษ...

 

 

หนูสบายดี แต่จะสบายกว่านี้ถ้าไม่มีคุณ

 

 

ความรู้สึกแสบร้อนของผมแล่นพล่านไปทั่วอก คงจะเป็นแบบที่เธอว่าจริงๆ ชีวิตของเธอป่นปี้เพราะความเห็นแก่ตัวของผม ผมเสียใจที่มันเป็นแบบนั้น ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ทำมันเลย...

 

 

 ผมจะไม่แตะต้องแม่ของเธอต่อให้ผมรักมากขนาดไหน ผมจะไม่กอดเธอและเอาเธอออกมาจากโรงพยาบาล ต่อให้ผมอยากจะดูแลเธอมากขนาดไหน อุบัติเหตุวันนั้นทำให้ผมจำเรื่องของเธอไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าผมซ่อนเธอไว้ที่ไหน แต่สิ่งที่ผมจำได้คือความรู้สึกที่ยังคงติดตรึงใจผมอยู่เสมอ...

 

 

เธอเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ผมรักตั้งแต่ยังไม่เคยเห็นหน้า เพราะสาเหตุนั้นผมเลยตั้งชื่อเธอว่าอัยย์

 

 

          ภาษาไทยแปลว่า ช้าง ความหมายเดียวกับ พลายพี่ชายของเธอ เพราะพวกเขาเป็นพี่น้องกันผมเลยตั้งชื่อให้มีความหมายเหมือนกัน และทำสร้อยข้อมือที่สลักชื่อของเธอไว้ก่อนจะเกิดอุบัติเหตุ

 

 

ทว่าอัยย์... ถ้าอ่านออกเสียงให้พ้องในภาษาญี่ปุ่น  ‘AI’ มันจะแปลว่าความรัก ความรักที่ผมมีให้เธอตั้งแต่เธอยังไม่ตื่นลืมตา

 

 

แต่ว่าความรักเหล่านั้นมันกลับทำร้ายลูกของผม ร่างกายสั่นเทิ้มและความเกลียดชังของเธอถาโถมเข้าใส่ผม ผมอยากเข้าไปโอบกอดเธอ ปลอบโยนเธอ และขอโทษเธอเหมือนอย่างที่พ่อคนอื่นๆ เขาทำกัน แต่ผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้ ต่อให้เธอด่าสาปส่งผมมากเท่าไหร่ หรือแม้แต่จะชักปืนมายิงผม ผมก็จะไม่โกรธเธอเลย...

 

 

ผมไม่มีสิทธิ์โต้เถียงเลยสักนิด ผมผิดเองทุกอย่าง...

 

 

เธอเดินจากไปพร้อมกับความเกลียดชังแต่เบื้องหลังคือผมที่เริ่มมีร่องรอยน้ำตา อยากจะเดินไปคว้าเธอเอาไว้แล้วบอกทุกๆ อย่างที่ผมอัดอั้นไว้ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา...

 

 

พ่อขอโทษนะอัยย์... ถึงพ่อจะไม่ได้ดูแลลูกและแสดงความรักกับลูกไม่ได้ เอาแต่ทำเรื่องเลวๆ จนลูกต้องเจอกับเรื่องแย่ๆ แต่รู้อะไรมั้ย ถ้าเป็นไปได้พ่อก็ไม่อยากทำแบบนี้...

 

 

พ่ออยากยืนข้างลูกเหมือนคนอื่นๆ….

 

 

อยากกอดลูกและขอโทษ อยากใช้เวลากับลูกเท่าที่พวกเราจะทำได้...

 

 

 แม้ว่ามันจะเป็นแค่ในความฝัน... พ่อก็ยอมที่จะไม่ตื่น

 

 

ถึงลูกจะเกลียดพ่อมากเท่าไหร่แต่พ่อก็อยากให้ลูกรู้เอาไว้ว่าพ่อรักลูกมากนะ...

 

 

พ่อก็รักลูกมากเหมือนกับแม่ของลูกเหมือนกัน

  

 

 

 

    -100%-


อัยย์แม่งงง พูดจาได้เถื่อนมาก 
เป็นผม ผมนี่จุก แต่ก็สมควร...

โอ๊ยยยยยยยย T__________T 
ฮืออออ ฉันไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าพ่อนางดีอ่ะ
เม้นที เม้นให้ฉันที ชั้นจะตายแล้วแก
เอาชั้นไปเก็บบบบ
T__________________________T

คืออีกไม่กี่ตอนพี่เป็ดจะจบแล้ว
อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้ามี ปาปริก๊าาาาา
สัญญาว่าจะไม่บึ้มบ้านกัน สัญญานะ จุ๊บบ

 
-------
YKoZL0.gif [650x260px] ฝากรูป

ติดตามในเพจนะคะ
https://www.facebook.com/jennyrenger01

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
 
   ------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2575 S'Shadow (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 01:35
    ทำไมต้องเป็นพี่น้องกันอะ มันมาม่านะไรท์ ฮือออ
    #2,575
    0
  2. #2570 mukmixdada (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 22:07
    หน่วงจนไม่รุ้จะหน่วงยังไงแล้ววววว
    #2,570
    0
  3. #2536 sorasky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 10:45
    เห้ยย นี่เราเข้าใจพ่อของอะยย์ผิดมาตลอดเลยหรอเนี่ย เห้ยยย
    #2,536
    0
  4. #2533 Be Yah (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 23:52
    จุกมาม่ามากเลย ไรท์ไปเอาอารมณ์มาจากไหนมากมาย
    #2,533
    0
  5. #2512 S.BAM (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 18:57
    อ้ากกกกก
    #2,512
    0
  6. #2387 t_g_k (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 15:04
    นี่เราควรจะสงสารใครดี ตอนนี้หน่วงมากอ่ะ TT___TT
    #2,387
    0
  7. #2358 mookmiik :) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 15:53
    อ่านตอนนี้ละเสียใจมากเลยร้องไห้หนักมาก
    #2,358
    0
  8. #2357 Anne Pranghyun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 23:24
    ร้องไห้หนักมากกกก บอกเลย ToT
    #2,357
    0
  9. #2348 Nedia (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 15:52
    มันคือไรรรรรรรรรร จะสงสารใครที่ บอกหน่อย เช็ดน้ำตาแปป
    #2,348
    0
  10. #2341 poppy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 14:58
    ร้องไห้หนักมากกกกกกกกกกกกก ฮืออออออออออออออออออออ มีเศร้ากว่านี้ไหม!? ตอบ TT^TT!!!!!!
    #2,341
    0
  11. #2277 Pipie'z (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 15:28
    คืออ่านแล้วร้อง ทุกคนน่าสงสาร ถถถถถ แต่ที่น่าสงสัยสุดนี่แม่พี่เป็ดป่ะ หักมุมอีกแน่นอน เพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้แค่มีปาปริก้า(?)
    #2,277
    0
  12. #2266 พิมพ์ขวัญ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 17:53
    ร้องไห้เลยอะ ชีวิตนางเอกพีคมากมีอะไรที่เหี้ยกว่านี้อีกไหม??? (ขอโทษที่ใช้คำหยาบ) น้ำตาท่วมจอแล้วว
    #2,266
    0
  13. #2265 ArKi's (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 23:29
    ใจร้ายอ่ะ TT
    #2,265
    0
  14. #2264 IzabellaZ-izzi (ศรีนรา) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 03:19
    แม่พี่เป็ดน่าจะท้องก่อนแล้วมามอมพ่ออัยย์มั้ย
    รอดูฉากแม่พี่เป็ดสารภาพบาปค่ะ

    แต่ตอนนี้ #เอาน้ำตากุคือมาาาาาาาาา
    ปล.ใช้ผ้าห่มเช็ดน้ำตากันเลยทีเดียว

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 มิถุนายน 2558 / 03:20
    #2,264
    0
  15. #2263 7346 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 21:54
    พี่เป็ดกับอัยย์เป็นพี่น้องกะนจริงเหรอ??? คงไม่ใช่มั้งงงง??
    #2,263
    0
  16. #2262 mookymoozoo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 22:41
    ผมนี่เลิกอ่านเลย ฮือออออออโกดอิเจ้ เจ้ใจร้ายยยยยยย
    #2,262
    0
  17. #2261 FernIndy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 21:38
    ดราม่าที่สุดในจักรวาลของฉันนนนน
    คือถ้าพ่ออัยย์ไม่หาวิธีแย่ๆ แบบนั้นมาทำให้ฝังใจ เรื่องมันอาจไม่เลวร้ายขนาดนี้ก็ได้ อันนี้คือแบบเจ็บปวดกันไปหมดทุกฝักฝ่าย ฮรืออออ แต่พ่อก็สมควรโดนอัยย์ด่าไปแบบนั้นนะ เพราะต่อให้มีเหตุผลอะไรยังไงก็ควรหาวิธรการแก้ไขให้มันดีๆ แล้วนี่สรุปว่าพี่เป็ดกับอัยย์คือพี่น้องกันจริงๆ ใช่ไหม แงงงงงงงงงงง อิแม่ใจบ่ดี เสียใจจจจ T^T
    #2,261
    0
  18. #2260 my B+ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 11:51
    ตกลงอัยย์กับพี่เป็ดจะได้รักกันมั้ยคะ นี่ลุ้นมาก คือตอนที่แล้วๆมานี่แบบบีบมากอะ ยังคิดฉากที่อัยย์ไปเจอพี่เปฃ้ดอีกครั้งไม่ออกเลยว่าจะอึดอัดขนาดไหน สำหรับเค้าเรื่องนี้หักมุมมากนะคะ แต่จะเป็นไปได้มั้ยที่จะให้มันหักมุมอีกรอบ อยากให้จบแฮปปี้จริงๆ ไม่งั้นมันจะเศร้ามาก วิงวอนไรท์เตอร์ T^T
    #2,260
    0
  19. #2259 moozar55 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 20:14
    ไม่นะ ความรักพี่น้อง ฉันเศร้าอ่ะ
    #2,259
    0
  20. #2258 B_MILK♔ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 20:05
    ตกลงเรื่องนี้มีพระเอกป่ะคะ?

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 มิถุนายน 2558 / 20:05
    #2,258
    0