♥ 친 구 FRIEND'S XXX หักมุมรัก พักยกร้าย

ตอนที่ 22 : ♦ 친 구 FRIEND'S XXX ♦ EP20ll I can’t tell you more… 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 ก.ค. 58

 
 





playground- got7

 

20

I can’t tell you more…

 


          -THESIS PART-

 

 

          ลัลนา โทรหาไอ้กายดิ

 

 

เสียงของผมพูดขึ้นในวันหนึ่งก่อนที่จะเกิดเรื่องเก้าหล่นลงจากตึกนั่นแหละ ผมจำมันได้ดี นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ผมไล่ต้อนคนที่ผมรัก...

 

 

        จะเอาจริงเหรอที?’ ลัลนาเบ้หน้าอย่างไม่โอเค

 

 

เออ เอาจริงดิ มันทำให้เก้ามาบอกเลิกทีนะ!’

 

 

‘…’

 

 

ให้ตายทีก็ไม่ยอมปล่อยเก้าไปหรอก ถ้าทีไม่ได้มันก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน!’ ผมกัดฟันกรอดก่อนจะนึกถึงแผ่นหลังของเก้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป มันเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรดี ในตอนที่เธอจูบตอบผม ผมนึกดีใจและมีความหวังว่าเธอจะกลับมา

 

 

แต่ไม่เลย สายตาของเก้าไม่มีแม้แต่ตัวตนของผม

 

 

เธอก็แค่อยากประชดลัลนา ผมรู้ดี.. และนั่นยิ่งทำให้ผมเจ็บ!

 

 

เก้าอาจจะอยากคิดแก้แค้นและเอาคืนผมเรื่องวันนั้น ทั้งที่มันไม่จริงเลยสักนิด แต่ผมรู้ว่าพูดไปก็เหมือนอ้าง ผมไม่อยากดึงเธอเข้ามาเกี่ยวในเกมระหว่างผมกับไอ้กาย หรือนี่จะเป็นกรรมสนองที่ผมคิดจะแก้แค้นไอ้กายกันวะ...

 

 

บอกมันไปว่า ทำยังไงก็ได้ให้เก้าเกลียดมัน

 

 

‘…’

 

 

ให้มันถอยออกมาจากเก้าซะ

 

 

‘…’

 

 

ถ้ามันไม่ถอย ทีจะเอาคลิปที่อัดจากกล้องที่หอทีไปปล่อยซะ

 

 

‘…’

 

 

คลิปที่เก้าขับรถไล่บี้บิ๊กไบค์ของทีจนเละนั่นแหละ ได้ข่าวว่าเก้ากำลังจะได้ทุนไปเรียนปอโทนี่? เอาไปแจ้งความให้เป็นประวัติซะ ก็ผิดเงื่อนไขจนอดได้ทุนแล้ว จริงมั้ย?’ ผมพูดยาวเหยียดหลายประโยคติดต่อกันพลางกำหมัดแน่น มันเคยทำลายความฝันของผมไปครั้งหนึ่งแล้ว

 

 

คราวนี้ยังมาขโมยคนรักของผมอีก...

 

 

ผมยอมไม่ได้หรอก! คนเห็นแก่ตัวอย่างมันควรได้รับบทเรียนที่สาสม! ผมหัวเราะในทันทีที่ลัลนาตกลงกับแทนกายเบ็ดเสร็จ ผมไม่อยากออกโรงเอง เพราะผมต้องปกป้องหน้าตาและรูปโฉมพ่อพระเอกต่อหน้าเก้าเอาไว้ ทว่าผมไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็นสาเหตุให้...

 

 

ฮื่อ ถ้ากายอยากให้เก้าไป เก้าว่าพลางถอยหลังชิดติดระเบียงทำให้ใจผมหล่นวูบจนถึงตาตุ่ม

 

 

เก้ากำลังจะทำอะไร...

 

 

เก้าก็จะทำ

 

 

เก้า อย่า!!!’

 

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาทีเท่านั้น! ผมร่างชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้าทำอะไรไม่ได้เลย แต่ไอ้กายกลับกระโดดเข้าไปกอดเก้าเอาไว้จนทำให้พวกเขาทั้งสองหล่นลงไปพร้อมกัน ลัลนากรีดร้องเสียงดังลั่น ในขณะที่ผมยืนแข็งไม่ขยับเขยื้อน กว่าจะตั้งสติได้ก็หลายวินาทีผ่านไป ผมวิ่งอย่างลุกลี้ลุกลนเพื่อมองลงไปที่คนทั้งคู่

 

 

พวกเขาจะเป็นอะไรมั้ย?

 

 

มันเป็นเพราะผมใช่มั้ย เพราะผมบีบเก้ามากเกินไปรึเปล่า?

 

 

ผมสั่นไปทั้งตัวอย่างหวาดวิตก ผมรู้สึกอยากจะเป็นลมเมื่อเห็นเลือดสีแดงฉานกำลังไหลออกมาจากร่างกายของคนทั้งสอง พวกเขาค้างเติ่งอยู่ที่ระเบียงที่ยื่นออกมายาวกว่าชั้นอื่น มันน่าจะถัดลงไปสามชั้นได้

 

 

        ตอนนี้ผมอยู่ชั้น 11 ดังนั้นที่ๆ พวกเขาอยู่ก็คือชั้น 9 !!!

 

 

        ผมรีบวิ่งลงไปทันทีพลางกดโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลอย่างเร่งด่วน ในใจภาวนาให้พวกเขาไม่เป็นไร ลัลนาเริ่มควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ เธอสะอื้นตลอดทางที่เราวิ่งลงบันได

 

 

ร่างของคนทั้งคู่หมดสติแต่ยังพอมีลมหายใจแผ่วๆ ผมไม่กล้าที่จะจับเขาพลิกหรือทำอะไรสักอย่างเพราะกลัวว่ามันจะแย่กว่าเดิม ได้แต่รอรถพยาบาลมาพาพวกเขาออกไป

 

 

ในขณะที่ผมกำลังรอ ผมก็นึกเสียใจและอิจฉา...

 

 

ผมกำลังอิจฉาแทนกาย อิจฉาที่มันกล้ากระโดดลงมาพร้อมกับเก้า ทั้งที่เก้าเป็นแฟนผม....

 

 

ความรู้สึกผสมปนเปกันจนผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร...

 

 

จนกระทั่งพ่อมาเยี่ยมไอ้กายที่โรงพยาบาลและได้รับรู้เรื่องราวบางอย่างที่ผมไม่เคยได้รู้มาก่อน มันเก็บเป็นความลับมาหลายปี...

 

 

ผมนึกก่นด่าตัวเองที่มองไอ้กายผิดไป ผมอยากจะร้องไห้และขอโทษมัน แต่ว่าทิฐิผมมันค้ำคอเกินกว่าจะทำแบบนั้น

 

 

ผมไม่เคยรู้เลยว่าในช่วงเวลาที่มันทำหน้าซึมๆ มันเจอกับสิ่งแย่ๆ มากมายขนาดไหน แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมีกะใจจะนึกถึงผม สาเหตุที่มันโกหกผมว่ามันรับไม่ได้ที่พวกเราเป็นพี่น้องกันและมันเกลียดเพราะลัลนาชอบผมน่ะก็เพราะว่า...

 

 

มันไม่อยากให้ผมผิดหวังและเสียใจ เชื่อสิ มันต้องคิดแบบนั้นอยู่แน่ๆ

 

 

ผมจะไม่รู้ได้ยังไง ก็ทีสิตกับแทนกายน่ะ... เป็นเพื่อนที่สนิทกันมากที่สุดในโลก

 

 

แม้ว่าเรื่องนั้นจะเป็นแค่อดีตไปแล้วก็ตาม...

 

 

 

-TANGUY PART-

 

 

อุบัติเหตุกลางย่านเศรษฐกิจ เบนซ์คันหรูประสานงากับเก๋งวีออส หวิดดับคู่! ลูกชายสาหัส แม่เสียชีวิต!

 

 

 ผมนั่งมองกรอบคอลัมน์หนังสือพิมพ์ที่ผมตัดมาแปะไว้ในสมุดก่อนจะถอนหายใจยาวๆ ใช่แล้ว เนื้อหาของข่าวมันคือผมกับแม่เองแหละ... วันนั้นพวกเรากำลังจะไปสนามกีฬาเพื่อแข่งฟุตบอล เพราะผมขออนุญาตโค้ชไปรับแม่จากโรงพยาบาลเพื่อมาดูผมลงแข่งนัดชิงแชมป์

 

 

ก็นะ พวกเรามีกันสองคนแม่ลูกจึงไม่รู้จะไหว้วานใคร

 

 

ทว่าผมไม่รู้เลยว่าการที่ผมทำแบบนั้นมันกลายเป็นเหตุโศกนาฏกรรมที่ไม่มีวันหวนกลับมาได้อีก...

 

 

ผมหลับตาลงเมื่อไหร่ ฝันร้ายนั่นก็มาหลอกหลอนผมทุกครั้ง...

 

 

โครมมม!!

 

 

แม่แม่!’ เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายของผมดังขึ้นทั่วบริเวณเมื่อจู่ๆ รถเบนซ์ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ดันวิ่งออกมาจากซอยและอัดเข้ามาเต็มเหนี่ยวทางด้านซ้ายของตัวรถ ทางที่แม่ผมนั่งอยู่....

 

 

ชั่ววินาทีที่เหมือนยาวนานหลายล้านวินาที... ทุกอย่างราวกับสโลโมชั่น เศษกระจกที่แตกร้าวเนื่องจากแรงบีบอัดของตัวรถ เลือดสีแดงฉานกระเด็นกระดอนเข้าที่ใบหน้าของผม รอยยิ้มหวานของคนที่ผมรักยังคงอ้าปากค้างชื่นชมเรื่องแข่งชิงแชมป์ที่กำลังจะเริ่มขึ้น จากรอยยิ้มเริ่มกลายเป็นบูดเบี้ยว หยาดน้ำตาแห่งความดีใจแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวด

 

 

ลมหายใจผมตกวูบลงไปถึงตาตุ่มภาวนาให้ทุกอย่างเป็นความฝัน มันเกิดขึ้นเร็วมาก จนพวกเราไม่ทันได้เตรียมใจด้วยซ้ำ กว่าผมจะรู้ตัวอีกที ผมก็อยู่ในสภาพที่ขยับไปไหนไม่ได้ ลมหายใจหอบถี่และแผ่วเบาบาง มือของแม่จับผมไว้อย่างสั่นพร่า นัยน์ตาของเธอฉายแววเจ็บปวด แต่เธอก็ยังคงยิ้ม

 

 

ไม่เป็นไรนะลูก

 

 

‘…’

 

 

ลูกของแม่เก่งที่สุดเลย

 

 

‘…’

 

 

ถ้าเป็นไปได้แม่ก็อยากเห็นกายในนัดชิงแชมป์จริงๆแม่พูดขาดๆ หายๆ เสียงของเธอแผ่วราวกับจะขาดใจทำให้ผมกลัว ผมหันออกไปมองข้างนอกและพยายามขยับตัวเพื่อร้องขอความช่วยเหลือ

 

 

ไม่ต้องพูดอะไรแล้วแม่ ไม่ต้องพูดแล้วผมว่าก่อนจะจับมือเธอไว้แน่น รู้สึกเจ็บบริเวณต้นขาหน้าและชาไปทั้งแถบ ผมพยายามปลดเข็มขัดนิรภัยและหาทางปีนออกจากตัวรถที่อยู่ในสภาพพลิกคว่ำ กลิ่นน้ำมันและควันขโมงนั่นเหม็นจนผมแทบจะหาอะไรมาอุดจมูกเอาไว้

 

 

เจ็บ... ผมไม่มีแรงพอที่จะดึงร่างตัวเองออกไป ขาของผมกำลังติดแหง็กกับอะไรสักอย่าง เลือดผมหยดแหมะๆ ผมร้องขอความช่วยเหลือ ทุกคนพยายามดึงพวกเราออกจากรถ

 

 

มือของแม่เริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ผมสั่นไปทั้งตัวและเร่งเร้าเจ้าหน้าที่ให้ช่วยแม่ออกไป สีหน้าของเธอเริ่มซีดเผือด บาดแผลฉกรรจ์ตามร่างกายนั่นต้องทำให้แม่เจ็บมากแน่ๆ

 

 

แม่ อดทนไว้นะ...

 

 

แม่... ไม่ตายง่ายๆ หรอกน่าเธอพูดกับผมแบบนั้นแต่ทว่าสวรรค์ไม่ได้ใจดีกับพวกเราขนาดนั้น กว่าที่พวกเราจะออกจากรถได้ แม่ก็เสียเลือดมากเกินไปและตกอยู่ในภาวะช็อก...

 

 

แม่ร่างกายอ่อนแอป่วยกะปอดกะแปดมาแต่ไหนแต่ไร...

 

 

ผมถูกหาขึ้นรถพยาบาลคันเดียวกับแม่ ผมนอนหอบหายใจด้วยเครื่องออกซิเจนและประคองสติตัวเองไว้ ผมขยับร่างกายไม่ได้เลย ผมมองเห็นบุรุษพยาบาลกำลังสลับกันปั๊มหัวใจอย่างรุนแรงเพื่อเรียกแม่ให้คืนกลับมา

 

 

แหมะ

 

 

น้ำตาผมไหลพรากลงกับเบาะ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากเอื้อมมือไปจับแม่ไว้ให้แน่นที่สุด เผื่อว่าความอบอุ่นจากมือของผมจะส่งไปถึงเธอบ้าง.... ไม่เอานะ... ใครก็ได้บอกทีว่ามันเป็นแค่ฝัน มันโหดร้ายเกินไปแล้ว

 

 

ผมแค่อยากมีความสุขแบบคนอื่นบ้างเท่านั้นเอง ผมผิดมากขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงลงโทษผมแบบนี้ ผมนึกตัดพ้อและต่อว่าโลกที่ไม่ยุติธรรม ความรู้สึกมากมายผสมปนเปกันเมื่อมองคนข้างๆ

 

 

ลมหายใจผมเริ่มปั่นป่วน ผมรู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังสั่นกลัว ผมอยากจะโวยวายอ้อนวอนและแหกปากแต่ทว่าทุกอย่างกลับถูกกลืนเข้าไปในลำคอพร้อมๆ กับน้ำตา

 

 

แม่ ตื่น...ผมพูดด้วยเสียงแห้งผาก บุรุษพยาบาลปั๊มหัวใจแม่แรงมากจนหน้าอกของเธอยุบเข้าไป เธอคงเจ็บมากแน่ๆ มือผมสั่นเพราะผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากมองอยู่เฉยๆ และภาวนา ความรู้สึกเย็นเยียบจากปลายนิ้วมือของแม่ลามไล้เข้ามายังตัวของผม ใบหน้าที่แสนใจดีกับคำพูดสุดท้ายเหมือนฆ่าผมทั้งเป็น....

 

 

น้ำเสียงของผมขาดหายไปในลำคอ พูดออกมาไม่ได้สักคำ เสียงเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าของหัวใจดังติ้ดประจวบกับมอนิเตอร์ฉายภาพเส้นตรงยาวๆ ทำเอาหัวใจผมหล่นวูบ ผมร้องขออย่างเว้าวอนในใจให้เธอตื่นแต่ใครๆ ก็รู้ว่าปาฏิหาริย์น่ะมันไม่เกิดกับทุกคน... ผมเองก็เช่นกัน

 

 

ผมรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล รู้สึกมืดมนไปทุกอย่าง ผมสูญเสียคนที่ผมรักและสูญเสียความฝันตลอดหลายปีที่ผ่านมาภายในวันเดียว ทุกอย่างพังทลายเหมือนกับมันไม่เคยมีอยู่

 

 

วันๆ ผมไม่ทำอะไรนอกจากเหม่อลอยและมองฟ้า...

 

 

ผมไม่อยากติดต่อกับใครในตอนนี้ ผมอยากอยู่เงียบๆ และทำใจยอมรับมันอย่างช้าๆ ผมกลัวว่าถ้ามีคนมาแสดงความห่วงใยแล้วผมจะอ่อนแอลง ผมนึกอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขเรื่องวันนั้น ถ้าผมไม่ไปรับแม่มามันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ก็ได้

 

 

นั่นไง เด็กที่โดนคนเมาแล้วขับชนน่ะ เขาลงข่าวเห็นว่าแม่ตายด้วยนะเธอ น่าสงสารจริงๆ เลยเนอะ

 

 

เสียงเม้าส์มอยของเหล่าผู้คนในโรงพยาบาลทำให้ผมเริ่มชินชา ผมนึกโกรธคนที่ทำพวกเรา ผมได้ยินมาว่าเธอไม่เป็นอะไรเลยนอกจากแผลถลอกนิดหน่อย ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนผิด เธอประมาทเองแต่กลับทำให้คนอื่นซวยไปด้วย...

 

 

แค่ความประมาทของเธอทำให้ผมต้องสูญเสียสิ่งสองสิ่งที่มีความสำคัญกับชีวิตผมไปสองอย่างพร้อมๆ กัน!

 

 

ไม่นาน พอผมออกจากโรงพยาบาลได้ พ่อก็มารับผม ผมกับพ่อเราไม่ค่อยได้เจอกัน เพราะผมอาศัยอยู่กับแม่ตลอด เรื่องราวของคนตรงหน้าผมรู้แค่นิดหน่อยเท่านั้น ผมคงจะดีใจกว่านี้ถ้าพ่อของผมไม่ได้มากับผู้หญิงคนนั้น หญิงวัยกลางคนนัยน์ตาสีควันบุหรี่ ผมยาวไล้บ่าลงมาและริมฝีปากติดจะเย้ยหยันนั่นกำลังพูดอะไรบางอย่าง

 

 

ฉันมาขอเจรจาเรื่องคดีกับเธอ

 

 

‘…’

 

 

รับเงินค่าเลี้ยงดูไปแล้วเราจบๆ กันดีมั้ย?’ เธอว่าก่อนจะมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมนึกเกลียดที่เธอทำท่าเหมือนตัวเองอยู่เหนือผู้อื่นอยู่เสมอ ต่อให้เอาเงินมากองสักเท่าไหร่ ชีวิตแม่ผมมันกลับมาได้มั้ยล่ะ?

 

 

ไม่ผมปฏิเสธ

 

 

แล้วเธอจะเสียใจ... เธอว่า

 

 

กาย พ่อมีอะไรจะบอกลูก...พ่อของผมถอนหายใจก่อนจะเดินเข้ามาและบอกอะไรบางอย่างกับผม บางอย่างที่กำลังพรากสิ่งสำคัญอย่างที่สามของชีวิตผมไป พ่อมีลูกชายอีกคนกับผู้หญิงที่ขับรถชนแม่ของลูก

 

 

‘…’

 

 

เรียนที่โรงเรียนเดียวกับกาย กายน่าจะรู้จัก

 

 

‘…’

 

 

ชื่อทีสิตน่ะ

 

 

ทีสิต... ไอ้ที? ผมเบิกตาโตรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ยัยผู้หญิงใจร้ายคนนั้นเนี่ยนะ เป็นแม่ของทีสิต! ผมแทบจะแค่นหัวเราะกับโชคชะตาตลกร้ายนี่ซะจริงๆ โลกมันจะกลมกันเกินไปแล้ว...

 

 

พ่ออยากให้ลูกให้อภัยเขานะ ถ้าเป็นไปได้

 

 

‘…’

 

 

เขาไม่ได้ตั้งใจจะชนแม่หรอกพ่อพูดแบบนั้น ทำให้ผมรู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก

 

 

ผมจะให้อภัยก็ต่อเมื่อ... แม่ฟื้นคืนมาเท่านั้นแหละ

 

 

‘…’

 

 

ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจ แต่แม่ผมก็ตายไปแล้ว เอากลับมาก็ไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้จักรับผิดชอบตัวเองแต่ดันทำให้คนอื่นเดือดร้อน ถ้าจะพูดให้ถูกยัยป้านั่นต่างหากที่ควรจะตายไม่ใช่แม่ผม!’

 

 

กาย!!’ พ่อพูดเสียงดุที่ผมพูดแบบนั้น

 

 

ก็มันจริงมั้ย... ตัวเองประมาทเองแท้ๆ ผมไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่ายัยป้านี่เป็นแม่ของเพื่อนสนิทผม ผมไม่ฟังอะไรอีก ผมเลือกที่จะหันหลังและตั้งตนเป็นศัตรูกับยัยป้านั่น ไล่บี้กันในชั้นศาล แต่สวรรค์ก็ไม่เข้าข้างผมอีกแล้วเมื่อโทษที่เธอได้รับในข้อหาประมาทจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายมีเพียง... รอลงอาญา

 

 

รอลงอาญา คือการที่คนกระทำผิดแล้วศาลเห็นสมควรว่ายังไม่ควรได้รับโทษจำคุก เพื่อให้โอกาสแก่จำเลยกลับตัวภายในระยะเวลาที่กำหนด ถ้าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดภายในเวลาที่ศาลกำหนดไว้ก็จะพ้นโทษจากคดีนั้น

 

 

พูดง่ายๆ คือถ้ายัยป้านั่นทำตัวดี ไม่กระทำความผิดภายในเวลาที่ศาลกำหนด ยัยป้านั่นก็จะลอยลำ ไม่ได้รับโทษ! มันไม่ได้ต่างอะไรกับที่แม่ผมตายฟรีเลยสักนิด... ถึงจะได้รับเงินจำนวนหนึ่งคอยช่วยเยียวยาและพ่อผมออกตัวอุปการะค่าใช้จ่ายต่างๆ ให้ก็ตามแต่ ผมรู้สึกแย่ อยากจะประณามโลกนี้ที่ใจร้ายกับผม

 

 

มันเรื่องอะไรกันเหรอ ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย...

 

 

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง ผมได้กลับไปที่โรงเรียนโดยไม่ได้บอกเรื่องนี้กลับใคร ผมพยายามใช้ชีวิตอย่างปกติ จนกระทั่งยัยฆาตกรนั่น...

 

 

ทีสิต งานวันแม่ บอกให้คุณแม่มารับรางวัลคุณแม่ดีเด่นด้วยนะ

 

 

คุณแม่ดีเด่น? ยัยป้านั่นน่ะเหรอคุณแม่ดีเด่น? ดีแต่ทำชาวบ้านเขาเดือดร้อนล่ะสิไม่ว่า ผมกัดฟันและเก็บงำความคิดไว้ในใจ ผมรู้ว่าพวกพ่อและยัยป้านั่นพยายามปิดไม่ให้ทีสิตรู้ถึงขนาดนี้ มันอาจจะสะใจดีถ้าผมวิ่งโร่ไปบอกมันเรื่องที่แม่มันทำชาวบ้านเขาตาย...

 

 

แต่ผมไม่ทำหรอก ผมแคร์มันมากกว่าที่จะทำแบบนั้น ผมไม่รู้จะตีหน้ายังไงเวลาที่เจอมัน พอเห็นนัยน์ตาสีควันบุหรี่นั่น มันก็ทำให้ผมนึกถึงยัยป้ามหาภัยขึ้นทุกที ผมรู้ว่าทีสิตรักและเทิดทูนแม่ตัวเองมาก ผมเลยพยายามข่มอารมณ์และกล่าวคำชมเชยแม่มันอย่างกัดฟันจนกระทั่ง...

 

 

ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีแม่อยู่แล้วผมจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้อย่างไร...

 

 

ผมหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในใจ ถ้าไม่มีแม่มันอยู่ โลกนี้ก็จะสูงขึ้นไง... ผู้หญิงพรรค์นั้นน่ะไม่สมควรเป็นแม่คนด้วยซ้ำ แค่คิดก็ขยะแขยงแล้วที่จะให้เป็นเครือญาติกับเธอ เธอตีสีหน้าประหนึ่งคุณแม่แสนดี พูดจาเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ ทั้งที่พอปัญหาเกิด เธอก็ไม่รับผิดชอบ ไอ้ทีสิตมันนึกภาพไม่ออก แต่ผมไม่ต้องนึกเลย... เพราะมันเกิดขึ้นกับผมแล้ว

 

 

มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย... ทำไมเธอถึงมีความสุขในขณะที่ผมทนทุกข์ทั้งที่ทุกอย่างไม่ใช่ความผิดของผม ความรู้สึกร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่างจนผมเดือดดาลเกินกว่าจะหันหลังกลับ

 

 

ผมคิดว่ามันควรค่าแล้วที่เธอจะได้รับรางวัลคุณแม่ดีเด่นประจำปี3... และควรค่าที่จะได้รับรางวัลคนตอแหลประจำปีด้วย

 

 

ต่อให้เธอจะเป็นแม่ดีเด่น เป็นนายกรัฐมนตรี ได้รับรางวัลคนดีแห่งประเทศไทย แต่ในสายตาของผม ผู้หญิงคนนั้นก็แค่... ฆาตกร

 

 

 

 ‘กูไปทำอะไรมึงเหรอ?’ ไอ้ทีสิตพุ่งเข้ามาต่อยผมก่อนจะเริ่มหยาบคายอย่างที่ไม่เคยเป็น ร่างของผมถูกดึงสูงขึ้น คอเสื้อยับยู่ยี่เพราะแรงขยำจากฝ่ามือหนา มึงโกรธอะไรกูรึเปล่าวะ?’

 

 

ผมมองมันอย่างหมิ่นเหม่ นึกโทษตัวเองที่ไม่ข่มอารมณ์ไว้ให้ดี ไอ้ทีไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ และไม่จำเป็นที่มันจะต้องมารับรู้ด้วย... แต่ผมก็ห้ามใจไม่ไหวเมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นมีความสุข

 

 

พลั่ก!!

 

 

กำปั้นลุ่นๆ พุ่งเข้าที่หน้าท้องของไอ้ทีจนร่างเขาเซไปทางหนึ่ง ตัวมันงอเพราะแรงกระแทกหนักๆ ผมยิ้มเยาะแต่ไม่ได้ออกมาจากใจ ผมไม่รู้จะสรรหาเหตุผลไหนมาบอกมันดี มันก็คงจะสะใจถ้าผมบอกมันไปซะว่าแม่มันเป็นฆาตกร ถ้าไม่ใช่เพราะมันเป็นเพื่อนของผม... ถ้ามันเป็นคนอื่นผมจะไม่แคร์เลยสักนิด

 

 

ถ้าไม่มีนาย ลัลนาอาจจะชอบฉันผมเบี่ยงประเด็น รู้สึกแย่ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มันเป็นเหตุผลที่โง่เง่าที่สุดที่ผมคิดออก ไอ้ทีมองผมอย่างเหลือเชื่อและสบถออกมาหลายประโยคก่อนที่พวกเราจะเข้าชาร์จและเกิดสงครามขนาดหย่อมๆ จนกระทั่ง...

 

 

 ‘พอสักที พี่น้องไม่ควรจะทะเลาะกันนะน้ำเสียงของคนที่เป็นพ่อเข้ามาขัดขวางเรื่องระหว่างเรา เขาบอกว่าจะอุปถัมภ์และดูแลผมแทนแม่แต่ที่น่าตลกผมคิดว่าให้ผมตายซะดีกว่า ถ้าผมต้องถูกย้ายเข้าไปอยู่บ้านเดียวกันกับคนที่ทำให้แม่ผมตาย...

 

 

ความคิดมากมายหมุนวนอยู่ในหัว ถ้ามันยังคลุมเครืออยู่แบบนี้ สักวันเรื่องทุกอย่างคงเปิดเผย ผมไม่อาจอดรนทนมองนัยน์ตาสีควันบุหรี่ที่เหมือนกับผู้หญิงคนนั้นได้ ถ้ามันมากไปกว่านี้ ผมอาจจะอยากทำลายและขยี้พวกเขาขึ้นมาจริงๆ ดังนั้น...

 

 

 ‘อย่าพูดว่าผมเป็นพี่น้องกับทีสิต แค่คิดผมก็ขยะแขยงแล้ว...

 

 

ผมจึงตัดสัมพันธ์กับมันและหายไป... ให้เวลาเยียวยาซะดีกว่า แต่แล้วสวรรค์ก็ดลบันดาลให้พวกเราวนมาเจอกันอีกครั้ง แน่นอนว่ามันถามผมเรื่องนั้น ผมไม่อยากตอบ เลยเลือกที่จะโกหกเหมือนเดิม...

 

 

เพราะฉันรับไม่ได้ที่เราเป็นพี่น้องกัน

 

 

...

 

 

อย่าพยายามถามหาเหตุผลที่ไม่มีเลย มันน่าสมเพช

 

 

ไม่จริงเลย... ต่อให้แม่งเป็นใคร ผมก็คิดเสมอว่ามันคือเพื่อนของผม เพื่อนที่ไม่รู้ว่าชั่วชีวิตนี้จะหาได้อีกมั้ย มันโกรธผมมาก ผมรู้ ผมเห็นมันเดินมากับลัลนาทำให้ผมย้อนนึกถึงวันวานที่เคยชอบยัยนั่นอยู่ แต่พอผมสารภาพ ลัลนากลับไม่ชอบแต่ชอบไอ้ทีแทน

 

 

ตลกดี...

 

 

แต่ผมก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ ถ้าหากว่าผมไม่ไปได้ยินแผนเลวๆ นั่น ผมแค่นหัวเราะกับสิ่งที่มันคิดจะทำ ผมจึงเดินเข้าไปหาลัลนาทีหลังและยื่นข้อเสนอใหม่ให้กับเธอ โดยใช้จุดอ่อนของเธอเองนั่นแหละ

 

 

ลัลนายังชอบทีสิตอยู่เหมือนเดิม... ผมรู้ แค่มองตาก็รู้แล้ว

 

 

มาตกลงกันหน่อยดีมั้ย

 

 

‘…’

 

 

ลองเปลี่ยนคนที่ไปเจอช็อตเด็ดนั่นเป็นแฟนไอ้ทีจะดีกว่ามั้ย?’

 

 

‘…’

 

 

มีใช่ปะ แฟนมันอ่ะ

 

 

ก่ะ กายรู้ได้ไงเนี่ยว่าฉันกับที...ลัลนาเบิกตาโตอย่างตกใจที่ผมรู้ทัน

 

 

ได้ยินพอดี แล้วลัลนาว่าไง...

 

 

‘…’

 

 

ในเมื่อลัลนาก็ชอบทีอยู่ ถ้าแฟนไอ้ทีมาเห็นก็คงจะเลิกกันแน่ๆ ลัลนาก็เสียบเลยไง

 

 

‘…’

 

 

ลัลนาได้เป็นแฟนไอ้ที ส่วนกายก็ได้เอาคืนมันนิดๆ หน่อยๆ ที่บังอาจคิดแผนสกปรกนี่ขึ้นมาผมว่าก่อนจะแค่นหัวเราะ ตอนแรกผมก็ว่าจะไม่โกรธทีสิตแล้ว เพราะเรื่องเขากับแม่คนละเรื่องกัน แต่ไอ้เวรนั่นดันพยายามจะทำเรื่องแย่ๆ กับผม! เหอะ ก็ช่วยไม่ได้นะ ถือว่ากรรมสนองแล้วกัน!

 

 

ฟังดูน่าสนใจดีนะ

 

 

ลัลนาว่าพร้อมกับยกยิ้มหวาน... บ่งบอกว่า ตกลงรับข้อเสนอ

 

 

ผมนั่งย้อนความหลังก่อนจะหัวเราะให้กับมันเสมือนตลกร้าย ถ้าวันนั้นผมไม่เลือกที่จะเอาคืน เรื่องทุกอย่างอาจจะดีกว่านี้ก็ได้ ผมเคยนึกสงสัยว่าถ้าผมบอกทุกอย่างกับทีสิต เรื่องราวมันจะเป็นยังไง...

 

 

มันจะแย่กว่าเดิมมั้ย...

 

 

แล้วตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันอยู่มั้ย...

 

 

ผมลองมาคิดทบทวนในมุมมองของมัน ก็ไม่แปลกถ้ามันจะโกรธผม เพราะเหตุผลที่ผมให้มันไปน่ะ โคตรไร้สาระเป็นบ้า ถ้าเป็นผมผมก็อาจจะทำแบบนั้นเหมือนกัน...

 

 

ไม่ต้องถามว่าผมรู้ได้ยังไง...

 

 

ก็แทนกายกับทีสิตน่ะ เป็นเพื่อนสนิทกันมากที่สุดในโลก....

 

 

ต่อให้มันจะกลายเป็นอดีตไปแล้วก็ตาม...

 

 

 

 

 

 

 


 


พวกแกจะไม่มีวันกลับมาคุยกันเหมือนเดิมจริงๆ เหรอ
 T_______________T
เอาจริงเหรอ.... เอาจริงอ่ะ



เรื่องนี้อาจไม่แอดเฟ้บเยอะเท่าเรื่องอีคริส
แต่่ทำไมเจนชอบมากกว่าวะ 555555+
ความเห็นส่วนตัว ฮาาาา

ชอบก็ช่วยกันเม้น ไลค์ แล้วก็แชร์หน่อยนะที่รัก ;_;

ปอลอ
ดราม่าเหนื่อย ฝากเรื่องอีเตี้ยด้วยนะจ๊ะ





ติดตามการอัพเดทได้ในเพจนะคะ
https://www.facebook.com/jennyrenger01?
 
 
>SQWEEZ++++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29,120 ความคิดเห็น

  1. #29098 กระต่ายส้ม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 23:11
    กลับมาดีกันเถอะทีสิตแทนกาย ไม่เอาๆ
    #29,098
    0
  2. #29071 มาดามคิม ' (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 16:27
    คือถ้าจะให้ทีกับแทนมาคุยกันมันก็ได้นะคือแบบ ... ยังไงก็พี่น้องกันป้ะ
    แต่ถ้าอิหอ.กเห็ดลันนามาคุยกับเก้าคงไม่ได้อ่ะ
    ถ้าเราเป็นเก้าเราก็แข.ยงอ่ะ
    #29,071
    0
  3. #29046 bunnysky_jp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 10:22
    บอกตามตรง สงสารทุกคน ถ้าไม่มีความแค้นยุในใจ เรื่องทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้
    #29,046
    0
  4. #29045 Nika (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 20:16
    พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ไปไม่เป็น คือทั้งเรื่องไม่รู้จะสงสารใครดี ดราม่า มาม่า ไวไว ยำๆ หนักมากตอนนี้ น้ำตงน้ำตา เต็มหมอน อ่านไปสะเตือนไต ขนาดดด ทำไมไรท์น้ำซาดิสให้น้ำหูน้ำตา ตกขนาดนี้ หื้มมม ตอบ "!?
    #29,045
    0
  5. #28942 TheSaiALone (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 08:01
    เฮ่อออออ อ่านเรื่องนี้แล้วกุเหนื่อยยย เลิกๆๆๆๆ (ล้อเล่น)
    #28,942
    0
  6. #28931 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 00:57
    ลันนา นางก็น่าสงสาร เหตุผลของแต่ละคนนี่มัน เฮ้ออออออออ
    #28,931
    0
  7. #28780 2nd'daughter ツ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 21:01
    เห้ยยย โอ้ยยย เห้ยยยโอ้ยยยยย ตกใจช็อคร้องไห้กาย...!? แต่พอจบแบบนี้เงิบอีกแล้ว อ่านนิยายเรื่องนี้แล้วโวยวายอยู่คนเดียว เดี๋ยวเห้ยยยเดี๋ยวโอ้ยยยยเดี๋ยวเอ้าาา 555555555 คือไม่มีคำว่า 'เย้ฉันเดาถูก' สำหรับนิยายเรื่องนี้จริงๆอะเจ๊
    #28,780
    0
  8. #28755 phakh (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 15:16
    ออ ที่แท้ก้อ ที สินะคนอยู่เบื้องหลังทั้งหมด...กาย รีด ขอโท่ด ㅠㅠ
    #28,755
    0
  9. #28733 ˋoshpcy. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 14:56
    ไม่สงสารลัลนานะT^Tท่ดที... 
    #28,733
    0
  10. #28442 omaylala (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 17:37
    แอบสงสารลัลนานิดๆ5555 แต่ชอบเก้ามากกว่าแน่นอล~5555
    #28,442
    0
  11. #26031 LULU_MG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 18:51
    เจิมมมมมมมมม
    #26,031
    0
  12. #26030 LULU_MG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 18:51
    เจิม
    #26,030
    0
  13. #26029 LULU_MG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 18:50
    เจิม
    #26,029
    0
  14. #25921 PimPumpkiny (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 16:18
    กร๊ดจะมีเรื่องของนางเตี้ยด้วย ชอบนางมากก
    #25,921
    0
  15. #25914 paw (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 21:52
    นี่แหละเน๊อะที่เขาบอกคนเราอย่ามองอะไรจากด้านเดียวมุมเดียวมันต้องมองให้ทั่วให้ถึง ก็รอดูกันต่อไปว่าเก้าจะเอายังไง คู่นี้ต้องเสียความเป็นเพื่อนไปก็เพราะผู้ชายคนเดียวเลยอ่ะ ได้ฟังเหตุผลที่กายทำเพิ่มจากตอนนี้ค่อยเข้าใจกายขึ้นมาหน่อย แต่คราวหน้าคราวหลังก็จำไว้มีอะไรต้องคุยต้องปรึกษากันให้เข้าใจแล้วค่อยแก้ปัญหาตกลงกันว่าจะเอายังไงนั่นแหละดีที่สุด คิดเองเออเอง(ว่าดี)ลงมือแก้ปัญหา(แต่ดันสร้างเป็นอีกเรื่อง)เองแล้วเป็นไงล่ะ ถ้าตอนเก้าโดดแล้วเดี้ยงขึ้นมาจริงๆล่ะน่ะ
    #25,914
    0
  16. #25913 The White Rabbit with Red Hood (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 21:42
    พูดไม่ออก บอกไม่ถูก...ไม่รู้จะสงสารใครดี ไม่รู้ตกลงใครที่ผิดด้วย เฮ้ออออออออออออ อึดอัด!!!!!!!!
    #25,913
    0
  17. #25912 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 21:02
    ซารางเฮ เอฟวรี่บอด้ี
    #25,912
    0
  18. #25911 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 21:01
    เจ้ ถึงหน้าตาเจ้จะไม่สวยเท่าหนู แต่เจ้เจิดอ่ะ
    #25,911
    0
  19. #25910 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 21:01
    เลิฟ ยู ออล
    #25,910
    0
  20. #25909 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 21:00
    ลัลนา ดี จัง #ตีแผ่ลัลนา
    #25,909
    0
  21. #25908 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 21:00
    ตอนนี้ heart breaker มาก
    #25,908
    0
  22. #25907 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 20:59
    รักทำได้ทุกอย่างจีๆ
    #25,907
    0
  23. #25906 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 20:58
    คำว่ารักมันกลายเปนฝุ่น
    #25,906
    0
  24. #25905 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 20:58
    ทีเเม่ง โง่
    #25,905
    0
  25. #25904 S.BAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 20:57
    ทำให้คนอื่นเจ็บ พอเขาทำเรามั่ง กลายเปน คนนั้นผิด
    #25,904
    0