ดั่งเพลิงพิศวาส (ตบจูบถึงพริกถึงขิง)

ตอนที่ 31 : บทที่ 7 (60%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 ต.ค. 62



บทที่ 7


น้ำน้ำ เจ้าหนูน้อยเรียกหญิงสาวให้พาไปอาบน้ำ

คุณลุงจะอาบให้นะคะ เดี๋ยวพี่ดาเตรียมชุดไว้รออลินดาไม่อยากอยู่ในสถานการณ์ชวนวาบหวิวจึงตัดบทไปอย่างรวดเร็ว เด็กชายพอร์ตฟังรู้เรื่องถึงกับเบ้ปาก หูแดง หน้าแดงเตรียมจะร้องไห้ ไม่เอาค่ะ ไม่ร้องนะคนเก่ง งั้นพี่ดาจะอาบให้ก็ได้เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ว อลินดาก็อดสงสารไม่ได้ จึงยื่นมือไปรับร่างกลมมาอุ้ม

แปะแปะ

พอได้อยู่ในอ้อมแขนกลมกลึง อารมณ์ก็ของเจ้าตัวแสบก็พลันเปลี่ยนทันทีเหมือนสั่งได้ ก็แหงล่ะ...โดนคนเป็นลุงสอนมาดียามออดอ้อน จะไม่ให้เก่งได้ยังไงกันเล่า

มีสาวอาบน้ำให้ลืมลุงเลยนะไอ้เสือบรรณใช้โอกาสที่หญิงสาวเผลอ กอดทั้งเธอและหลานชายพร้อมทั้งหอมแก้มทั้งคู่สลับกันไปมาฟอดใหญ่ๆ

แฮ่แฮ่

เด็กชายพอร์ตชอบใจใหญ่ อลินดากลัวเขาจะระรานอีกก็รีบเบี่ยงตัวออกจากวงแขนแกร่ง ก่อนจะพาหนูน้อยเข้าไปในห้องอาบน้ำ บรรณเดินแซงหน้าไปเปิดน้ำใส่อ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่ เสือพอร์ตชอบเล่นน้ำเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงโน้มตัวไปข้างหน้าเตรียมจะลงอ่าง จนหญิงสาวต้องกอดเอาไว้แน่นๆ

ใจเย็นสิไอ้เสือ ลุงเตรียมน้ำอยู่ เดี๋ยวได้เล่นน้ำสนุกแน่ บรรณดุหลานชายแต่ตามองใบหน้าสวยที่กำลังแดงระเรื่อ อลินดาไม่อย่างเห็นชีเปลื่อยก็หันหลังให้เขา แต่เธอไม้รู้ว่าคนร้ายกาจอย่างบรรณคิดอะไรอยู่

จุงจุง…” เด็กชายพอร์ตเอี้ยวตัวมองคุณลุงสุดหล่อเพราะอยากอาบน้ำแล้ว บรรณก็ลุกจากขอบอ่างเพื่อไปอุ้มหลานชายมาอาบน้ำ

น้ำพร้อมแล้ว อาบน้ำกันเลยสิ้นเสียงชายหนุ่ม อลินดาก็ต้องร้องระงมหวีดว้ายออกมาด้วยความตกใจเมื่อเขาไม่ได้อุ้มแค่หลานชายลงอ่าง แต่ยังช้อนอุ้มเอาเธอลอยขึ้นจากพื้นตามไปด้วย

นี่คุณบรรณ…” อลินดากอดน้องพอร์ตแน่นเพราะกลัวเจ้าตัวเล็กจะหลุดมือ ซึ่งแรกๆ เด็กชายพอร์ตก็ทำหน้าตาตื่นๆ แต่พอเห็นรอยยิ้มของคนเป็นลุงก็ยิ้มร่าอย่างชอบใจ

น้ำน้ำ

รู้แล้วน๊า...เจ้าตัวแสบบรรณพาทั้งสองเดินไปชิดอ่าง อลินดาสบตาคมเข็มที่ตอนนี้เหมือนจะยิ้มได้ อาบด้วยกัน จะได้ถูหลังให้ผมด้วย

แต่ฉันไม่อย่าอาบกับคุณ

แม้หญิงสาวจะพยายามปฏิเสธยังไง ทว่าเขาก็หาได้ฟังเลยสักนิด ร่างกำยำเดินเข้าไปซ้อนแผ่นหลังบาง ในขณะที่เด็กชายพอร์ตเอามือตีน้ำจ๋อมแจ๋มอย่างสนุกสนาน อลินดาได้แต่ถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะเริ่มลงมือบีบครีมอาบน้ำสำหรับเด็กมาถูตัวให้

จุงจุง

เสือพอร์ตร้องเรียกคนเป็นลุง ริมฝากแดงแย้มยิ้มอยู่ตลอดเวลา อลินดาเห็นความน่ารักของเด็กน้อยก็พลอยสนุกไปด้วย เธอเป่าฟองครีมอาบน้ำเป็นลูกโป่งใสๆ ลอยล่องไปทั่วห้อง เด็กชายพอร์ตมองตาโตแล้วยกมือไขว้คว้า

จ๋วยเอาเอา

ชอบเหรอคะ

ร่างจิ๋วพยักหน้างึกๆ หญิงสาวก็ลองสอนให้ทำ แต่เจ้าหนูพอร์ตเป่าหน้าดำหน้าแดงก็ไม่เป็น เรียกเสียงหัวเราะของผู้ใหญ่ทั้งสองได้เป็นอย่างดี

เจ้าแสบเอ้ย…” บรรณขยี้ผมหลานชายเบาๆ และจับร่างกลมยกลอยขึ้น ขาสั้นก็ตีน้ำไปมาจนแตกกระจายใส่อลินดา ชายหนุ่มจึงฉวยโอกาสเอนตัวไปจูบแก้มปลั่งหนึ่งฟอด

ม๊วฟ...

เอ๊ะ...คุณบรรณ หลานอยู่ด้วยนะคะเธอเอ็ดด้วยสีหน้างอง้ำ บรรณยิ้มน้อยๆ เจ้าพอร์ตเห็นคุณลุงหอมก็อยากหอมด้วย

หอมจ่วย...หอม...จ่วย

ได้ยินแบบนั้น คนเป็นลุงถึงกับหัวเราะดังลั่น อลินดารับร่างกลมมากอด ปากแดงๆ ยื่นไปจุ๊บแก้มสีระเรื่อหลายต่อหลายครั้งสลับกันไปมา

พอแล้วเฮ้ยไอ้เสือ เดี๋ยวแก้มของคุณหมอคนสวยก็ช้ำกันหมดพอดี อาบน้ำดีกว่านะเสร็จแล้วลุงกับคุณหมอจะได้อาบกันบรรณจับร่างอวบอ้วนของหลานชายถูสบู่และล้างฟองออกให้ เสร็จแล้วก็อุ้มขึ้นจากอ่าง ครั้นเธอจะลุกตามเขาก็หันมาสั่ง

อยู่ถูหลังให้ผมก่อน…” เขาบอกเสร็จก็อุ้มหลานชายไปให้พี่เลี้ยง อลินดาขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับตวัดสายตามองอีกฝ่ายเป็นเชิงตำหนิว่าทำไมถึงไม่ถูเองนะ มือก็มีนี่ ไม่ได้เป็นง่อยเป็นพิการสักหน่อย แต่ก็ไม่กล้าคำสั่งเพราะกลัวจะถูกเขาใช้เป็นข้ออ้างรังแกเอาได้

 ไม่นานบรรณก็กลับเข้ามา โยนผ้าเช็ดตัวไว้ที่เคาน์เตอร์ หญิงสาวเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อให้เขาลงไปแช่ในอ่างน้ำ แต่กลับโดนชายหนุ่มจับมือไว้เสียก่อน แล้วลากร่างอ้อนแอ้นลงมานั่งเกยอยู่บนแกร่งในลักษณะหันหน้าเข้าหากัน สายตาสองคู่สบประสานกันในระยะประชิด แต่สุดท้ายเธอต้องเป็นฝ่ายเมินหลบด้วยการมองไรขนอ่อนที่แผงอกกว้างแทน

ปล่อยนะคุณบรรณ...อลินดาประท้วง ขณะบิดตัวหนีเมื่อมือหนาเริ่มรุ่มร่ามกับเสื้อผ้าเธอ ไม่เอา ฉันจะไม่ยอมอาบกับคุณเด็ดขาดสะโพกผายพยายามดิ้นขลุกขลัก บรรณรำคาญจึงใช้ลำแขนลำบึกสวมกอดเอวบางเพื่อไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้ ส่วนมืออีกข้างก็จัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีหวานแล้วกระตุกออกทางศีรษะได้รูป

ไหนๆ ก็เปียกแล้ว อาบพร้อมกันเลยจะได้ไม่เสียเวลา

ฉันกลัวแต่คุณจะไม่อาบอย่างเดียวน่ะสิ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ…” หญิงสาวยกมือไขว้กันปิดกั้นทรวงอกอวบให้พ้นสายตาหื่นกระหาย ที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาและอารมณ์กำหนัด

บอกแล้วไง ท้องเมื่อไหร่ก็ปล่อยเมื่อนั้น และอย่าคิดเอาไอ้พศินมาเป็นพ่อของลูกผมเด็ดขาดเขาบอกด้วยแววตาแข็งกร้าว หญิงสาวมองเขาไม่วางตา

คุณทำอะไรพี่พศิน

อยากรู้เรื่องมันก็ต้องตามใจผมเขาต่อรอง ก่อนจะใช้มือจับปลายคางมนให้เชิดขึ้นเล็กน้อย อลินดาถอนหายใจ ถ้าให้เลือกระหว่างรู้เรื่องพศิน กับตัวเองต้องโดนรังแก สู้ไม่รู้จะดีกว่า

ฉันไม่อยากรู้แล้วค่ะ ปล่อย...ฉันหนาว อยากจะกลับห้องแล้ว

ทำไมล่ะ หมอนั่นว่าที่คู่หมั้นคุณไม่ใช่เหรอบรรณพูดเสียงพร่า ขณะใช้จมูกคลอเคลียผิวแก้มนวลเนียน อลินดาใจเต้นโครมคราม ก่อนจะรีบเอนตัวออกห่าง แต่วงแขนแกร่งไม่ยอมปล่อย มิหนำซ้ำยังโอบกระชับแน่นกว่าเดิม

คุณก็รู้นี่คะว่าอะไรเป็นอะไร

หึหึ ไม่อยากรู้เรื่องของมันก็ไม่เป็นไร แต่เรื่องพ่อกับแม่คงทำให้คุณอยากรู้ขึ้นมาบ้างนะเขามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่งาม

คุณทำอะไรพ่อกับแม่ฉัน!” หญิงสาวมีท่าทีและสีหน้าตื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด

จุ๊จุ๊หาคุกตะรางให้ผัวซะงั้น ใครจะทำพ่อตาแม่ยายได้ลงคอละคุณหมอ ผมแค่ไปให้กำลังใจ อวยพรให้เจอลูกสาวเร็ววันเอาหรอกน๊า...ชายหนุ่มปรับเสียงทุ้มให้น่าเชื่อถือ อลินดาเห็นแววเย้ยหยันที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าคมเข้มก็ไม่ขอทนอีกต่อไป

คนสารเลว คุณนี่มันเล่นละครเก่งจริงๆ ฉันเกลียดคุณ เกลียดที่สุดอลินดาทุบร่างกำยำรัวๆ จนเหนื่อยหอบเสียเอง บรรณจับมือบางไขว้ไปด้านหลัง

เกลียดผมมากๆ นะคุณหมอ ผมจะได้รักคุณแรงๆ เหมือนกันเจ้าพ่อหนุ่มกดเสียงรอดไรฟัน พร้อมกับสอดแขนข้างหนึ่งลงใต้น้ำ จัดการถอดกางเกงสี่ส่วนของเธอออก

ว้ายไม่นะคุณบรรณ...ยะ...อย่า...ได้โปรดเธอร้องห้ามเสียงสั่นๆ บิดร่างหนีเขาไปมา สะโพกโค้งเว้าเสียดสีกับรอยนูนเบื้องร่าง จนร่างกำยำถึงกับครางฮึมในลำคอ  

ผลงานเรื่องอื่นๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

10 ความคิดเห็น