ดั่งเพลิงพิศวาส (ตบจูบถึงพริกถึงขิง)

ตอนที่ 30 : บทที่ 7 (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    7 ต.ค. 62



บทที่ 7


ครึ่งชั่วโมงผ่านไป กลิ่นหอมของอาหารที่อลินดาลงมือเข้าครัวทำอย่างตั้งใจก็ลอยฟุ้งออกมาให้เจ้าหนูพอร์ตต้องหันไปมอง และทำปากขมุบขมิบด้วยความหิว นินจาเห็นความน่ารักก็หยิกแก้มใสเบาๆ อย่างมันเขี้ยว

หอมใช่ไหมล๊า...” เด็กสาวพูดยิ้มๆ เจ้าหนูน้อยตัวอ้วนก็พยักหน้างึกๆ

หม่ำหม่ำเด็กชายพอร์ตตบมือเปาะแปะ น้ำลายไหลย้อยออกมาจนเลอะขอบปาก ไม่นานอลินดาก็ยกมื้อเที่ยงออกมาวางบนโต๊ะเล็กๆ เจ้าหนูน้อยเห็นกับข้าวแล้วขยับไปนั่งตักหญิงสาวทันที หม่ำหม่ำ

น่ากินจังเลยค่ะนายหญิง

พี่ทำเผื่อนินจากับทุกคนด้วยนะจ๊ะ ถ้าหิวก็ไปทานได้เลย เดี๋ยวพี่จะป้อนข้าวน้องพอร์ตเอง

เจ้าพอร์ตฟังรู้เรื่องฉีกยิ้มตาหยี นินจาเองก็หิวจึงรีบเดินไปยังห้องครัวอย่างว่องไว มาค่ะ เดี๋ยวพี่ลินป้อนนะอลินดายกร่างกลมนั่งลงบนที่นั่งเด็ก ก่อนจะไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกไว้บริเวณคอ

หม่ำหม่ำ

จ้ารู้แล้วว่าหิว พี่ลินป้อนเดี๋ยวนี้แหละหญิงสาวจับปลายครางเล็กโยกเบาๆ พลางพิจารณาใบหน้ากลมๆ น่ารัก พ่อกับแม่น้องพอร์ตคงหน้าตาดีมาก ไม่อย่างนั้นน้องพอร์ตคงไม่น่ารักแบบนี้ คนเป็นลุงก็หล่อแต่ใจร้ายจนเธอกลัวทุกครั้งที่อยู่กับเขาสองต่อสอง

หม่ำ…” เด็กชายพอร์ตเห็นหญิงสาวไม่ยอมป้อนข้าวสักทีก็ร้องเรียก พร้อมทั้งยกมือโบกไปมา อลินดาจึงออกจากภวังค์

ขอโทษนะจ๊ะ พอดีพี่ดาคิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อยหญิงสาวตักแกงจืดหมูสับสลับกับไข่เจียวทรงเครื่องป้อนเข้าไปในปากจิ๋ว เสือพอร์ตเคี้ยวอาหารหมุบหมับอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อมีคราบเปื้อนที่มุมปากของเด็กน้อย อลินดาก็จัดการเช็ดออกให้เบาๆ

แปะแปะ

เด็กชายพอร์ตตบมือชอบใจที่กับข้าวอร่อยถูกปาก แถมพี่คนสวยก็ป้อนให้อีกด้วย

อร่อยไหมเอ่ย ถ้าอร่อย...พี่ดาจะทำให้ทานบ่อยๆ นะ แต่น้องพอร์ตต้องบอกคุณลุงอย่างเพิ่งกลับมา โอเคหรือเปล่า

ไม่ทันแล้วละ เพราะลุงไอ้พอร์ตกลับมาแล้ว

เพล้ง

เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้ช้อนในมืออลินดาตกลงกระทบพื้น ในขณะที่เสือพอร์ตพอเห็นใบหน้าคมคร้ามเจ้าของเสียงก็รีบยกมือป้อมขึ้นปัดป่ายไปมาอย่างดีใจ

จุงจุง…” เด็กน้อยยิ้มหวานให้คนเป็นลุง พร้อมกับชูแขนขึ้นทำท่าเหมือนอยากให้อุ้ม แต่บรรณเห็นหลานชายกำลังกินมื้อเที่ยงก็เดินเลี่ยงไปนั่งลงใกล้ๆ พี่เลี้ยงคนสวยจนอีกฝ่ายต้องขยับออกห่าง

กินข้าวก่อน เดี๋ยวไปอาบน้ำกันบรรณหอมแก้มใสที่มีเศษอาหารเล็กๆ ติดอยู่อย่างไม่รังเกียจ ป้อนเจ้าพอร์ตต่อสิ หมอนี่โมโหหิวแหกปากร้องลั่นเกาะเลยนะพูดจบก็หันไปสบตากลมโตด้วยประกายบางอย่างซึ่งมีแต่เขาและเธอเท่านั้นที่รู้กัน อลินดาอยากป้อนต่อให้เสร็จๆ จะได้ออกห่างจากชายหนุ่ม แต่พื้นที่ของเธอกลับถูกเขายึดไปแล้ว

หม่ำหม่ำเด็กชายพอร์ตเร่งเพราะยังไม่อิ่ม

เร็วสิคุณ ชักช้าผมจะกินคุณแทนเจ้าพอร์ตนะ

ไม่ต้องบอกซ้ำเป็นครั้งที่สอง อลินดารีบขยับไปนั่งชิดกับเขาทันที ก่อนจะเริ่มลงมือป้อนข้าวต่อ เสือพอร์ตอ้าปากรับแล้วเคี้ยวอย่างอร่อย พอกลืนลงคอก็อ้าปากรับคำใหม่ ส่วนบรรณก็ช่วยจัดการเช็ดเศษอาหารที่เลอะอยู่ตามขอบปากหลานชาย ทำให้คนที่มีความสุขที่สุดคือไอ้เสือพอร์ตนั่นเอง เพราะมีคนที่รักอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน บรรณเห็นแววตาสุกใสที่กระจายบนดวงหน้ากลมๆ ก็พลอยมีความสุขไปด้วย

กว่าจะป้อนข้าวเสร็จ อลินดาก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองนั่งเบียดแนบเขาจนเธอแทบจะเกยอยู่บนตักแกร่ง แถมลำแขนแข็งแรงก็ถือวิสาสะโอบเอวบางเอาไว้อีกต่างหาก

อิ่มแล้วใช่ไหมเจ้าตัวแสบบรรณเอ่ยถามหลาน ในขณะที่แขนยังคงกอดร่างอ้อนแอ้นไม่ยอมปล่อย ส่วนเจ้าตัวแสบนั้นก็ช่างเป็นใจเสียเหลือเกิน เอาแต่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี

นี่คุณปล่อยนะ จะมากอดฉันทำไมหญิงสาวดิ้นดุกดิกพร้อมทั้งพยายามแกะมือหนาออกจากเอวกิ่ว หากเขาก็เพิ่มแรงกดเข้าไปอีก ก่อนจะฝังจมูกโด่งๆ ลงบนแก้มปลั่งหนึ่งครั้ง

ฟอด

ทำไมจะกอดไม่ได้ ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณเป็นผู้หญิงของผมชายหนุ่มกดเสียงต่ำเพราะกลัวหลานชายจะตกใจ อลินดามองหน้าคมเข้าอย่างชิงชัง

ไม่ใช่ปล่อยเดี๋ยวนี้

ท้องเมื่อไหร่ก็ปล่อยเมื่อนั้น แต่ถ้าจะให้ไอ้พศินมันรับเป็นพ่อ คุณคิดใหม่ได้เลย เพราะมันเป็นพ่อคนไม่ได้ แถมตอนนี้กำลังจะล้มละลายอีกด้วยบรรณบอกเสร็จก็หอมแก้มอีกข้าง เจ้าหนูพอร์ตเห็นคุณลุงหอมแก้มคุณหมอคนสวยก็ตบมือชอบใจ

แอ้แอ้

คุณทำอะไรพี่พศิน?”

เจ้าพ่อหนุ่มเหยียดยิ้มไม่ยอมตอบคำถามดังกล่าว ก่อนจะอุ้มเอาร่างของหลานชายขึ้นมาแนบอก ไปอาบน้ำกันดีกว่า คุณไปเตรียมชุดให้ด้วยล่ะเขาหันไปสั่งแล้วพาเสือพอร์ตขึ้นบันไดไป ทำให้เธอต้องเดินตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเข้าไปในห้องนอนเขา อลินดาก็ต้องปิดตาเพราะทั้งลุงทั้งหลานไม่มีเสื้อผ้าอยู่บนตัวแม้แต่ชิ้นเดียว หลานชายไม่เท่าไหร่เพราะยังเล็ก แต่คนเป็นลุงนี่สิเธอต้องยกมือปิดหน้าหันหลังให้

พาน้องพอร์ตเข้าไปอาบน้ำเลยนะคะ ฉันจะเตรียมชุดไว้ให้เธอบอกขณะมือปิดหน้าเอาไว้ แต่แล้วก็ต้องตัวแข็งทื่อเมื่อไอร้อนแผ่ผ่านมานาบที่แผ่นหลัง น้องพอร์ตเข้าใจว่าพี่คนสวยเล่นสนุกด้วยก็ยิ้มแก้มปริ พร้อมกับยื่นมือป้อมๆ ไปจับมือหญิงสาวออก

จุงจุง...

เด็กน้อยส่งเสียงทักเหมือนกับที่คุณลุงสุดหล่อเคยเล่นด้วย อลินดาเห็นรอยยิ้มกับพุงยุ้ยๆ นั้นแล้วก็ระบายยิ้มในความน่ารักของเด็กตรงหน้า ถึงแม้จะไม่ใส่เสื้อผ้าและเห็นเจ้าหนอนน้อยก็เถอะ เด็กก็คือเด็ก น่ารักและไร้เดียงสาเสมอ แต่ผู้ใหญ่ที่ยืนชีเปลือยซ้อนอยู่ด้านหลังเธอนี่สิ อะไรต่อไม่อะไรก็แนบสนิท อีกทั้งส่วนที่ยื่นออกมาก็ดิ้นขลุกขลักราวกับมีชีวิตยังไงยังงั้น  

ผลงานเรื่องอื่นๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

10 ความคิดเห็น