ดั่งเพลิงพิศวาส (ตบจูบถึงพริกถึงขิง)

ตอนที่ 29 : บทที่ 7 (20%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    29 ก.ย. 62



บทที่ 7


รถยนต์คันหรูวิ่งไปจอดหน้าโบสถ์ บรรณมองความสงบในเขตวัดแล้วพาลคิดถึงอลินดา และจำได้ว่าวันนั้นเขาสั่งให้คนเจาะยางรถเพื่อจะให้เธอกลับไปด้วย แต่ทุกอย่างก็ผิดคาดเพราะหลวงพ่อได้ขอไว้

ร่างสูงสง่าก้าวลงจากรถแล้วเดินขึ้นไปที่โบสถ์เพื่อไหว้พระ แต่เท้าที่กำลังจะก้าวผ่านธรณีประตูก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรัฐมนตรีประภาสและภริยานั่งอยู่กับหลวงพ่อที่หน้าพระประธานองค์ใหญ่

เข้ามาสิโยมหลวงพ่อบอกอย่างเมตตา ทำให้ปราภาสและคุณหญิงอัมพรหันไปมอง เป็นจังหวะเดียวกับที่บรรณคลานเข่ามานั่งพับเพียบข้างรัฐมนตรีประภาส กราบหลวงพ่อเสร็จบรรณก็หันมาพนมมือไหว้สองสามีภรรยาสูงวัย

สวัสดีครับท่าน ไม่คิดว่าจะพบท่านกับคุณหญิงที่นี่

ตั้งแต่ลูกสาวหายตัวไป ใจก็ไม่สงบ เราสองคนก็เลยมาทำบุญ เผื่อบุญกุศลจะทำให้น้องดาปลอดภัยรัฐมนตรีประภาสบอกเสียงเศร้า บรรณเห็นสีหน้ามองคล้ำและความกังวลของคนเป็นพ่อแม่ก็หน้าเครียด

ผมเอาใจช่วยนะครับท่าน ผมเชื่อว่าคนดีๆ อย่างคุณหมอต้องปลอดภัย คนที่เอาตัวไปไม่ได้เรียกร้อง คงจับไปแค่รอเวลาเท่านั้นบรรณบอกเสียงเรียบ หลวงพ่อมองชายหนุ่มอย่างเมตตา

คนทำผิด ยังไงก็ได้รับผลกรรมที่ทำ แต่คนไม่รู้เรื่องด้วยทุกข์ใจ ก็เท่ากับคนทำสร้างตราบาปในใจคนบริสุทธิ์หลวงพ่อบอกเป็นนัย รัฐมนตรีประภาสและคุณหญิงอัมพรนั่งฟังอย่างไม่เข้าใจนัก

คุณบรรณมาไหว้พระเหรอคะ

ผมมาเยี่ยมน้องสาวครับ

นั่นยิ่งทำให้รัฐมนตรีประภาสและคุณหญิงอัมพรงุนงงเข้าไปใหญ่ บรรณจึงอธิบายต่อ น้องสาวผมเสียเมื่อปีที่แล้วครับ ผมขึ้นมากรุงเทพฯ เลยแวะมาเยี่ยมแก

เสียใจด้วยนะคะ ยังอายุน้อยอยู่เลยใช่ไหมคุณหญิงอัมพรถามเสียงเศร้า บรรณเห็นรอยของความกังวลบนใบหน้าคนทั้งสองก็ผ่อนลมหายใจเบาๆ

ขอบคุณครับ

มานานแล้ว เรากลับกันนะคุณหญิง คุณบรรณจะได้กราบพระอย่างสงบรัฐมนตรีประภาสชวนภรรยาก่อนจะพากันก้มกราบพระแล้วกลับออกไป

วันนี้หัวใจโยมร้อนไปด้วยไฟแค้น หากโยมให้อภัยหัวใจของโยมก็จะเย็นและสงบลงได้ การให้อภัยคือหนทางของการดับทุกข์นะโยมหลวงพ่อถือโอกาสแสดงธรรมเพื่อให้หัวใจแกร่งปล่อยวางความแค้นลง แต่บรรณมาไกลเกินกว่าจะหยุดแล้วเวลานี้

ผมยกให้ได้แค่คนที่ไม่เกี่ยวข้อง แต่กับคนที่ทำ พวกเขาจะต้องได้รับกรรมอย่างสาสมครับหลวงพ่อแม้เสียงเข้มจะอ่อนลงมาบ้าง หากความแค้นในใจแกร่งก็ไม่ลดทอนลงแม้แต่น้อย

อนุโมทนาด้วยนะโยม…”

บรรณก้มลงกราบแล้วพาตัวเองออกจากสถานที่สงบไปที่โกศเก็บกระดูกของพัดชา ร่างสูงยืนกุมมือหน้าโกศสีขาวที่ทำจากหินอ่อน ดวงตาคมเข้มมองภาพน้องสาวที่ยังคงยิ้มสดใสให้ทุกครั้งที่มาหา

เจ้าพอร์ตสบายดีนะพัด น่ารักแล้วก็พันธนาการดีมาก ฉลาดสมกับเป็นสายเลือดของมัณตะธารา ตอนนี้กำลังหัดพูดด้วยนะบรรณบอกเล่าเรื่องราวของหลานชายให้น้องสาวฟังด้วยหัวใจบีบคั้นอย่างแรง

คนที่ทำกับพัดกำลังจะได้รับผลกรรม พี่จะทำให้พวกมันไม่เหลือแม่แต่ที่ซุกหัวนอนบรรณบอกเสียงต่ำ แววตาภายใต้แว่นกันแดดสีดำนั้นแดงก่ำไปด้วยเพลิงแค้น

ถ้าเจ้าพอร์ตโตกว่านี้อีกสักหน่อย พี่จะพาลูกมาเยี่ยมพัด หลับให้สบายนะน้องพี่ ไม่ต้องห่วงอะไร พี่จะรักเจ้าพอร์ตเหมือนลูกคนหนึ่งของพี่

บรรณบอกเสร็จก็ยืนสงบนิ่งอยู่อย่างนั้น ในขณะที่เจตต์และการ์ดอีกสามคนยืนดูแลความปลอดภัยอยู่ไม่ไกล ไม่นานเจ้าพ่อหนุ่มก็ปล่อยมือออกจากกัน

พี่กลับก่อนนะพัด ถ้าเสร็จเรื่องยุ่งๆ พี่จะมาหาพัดอีกร่างสูงใหญ่เดินจากความเจ็บปวดไป โดยมีเจตต์และการ์ดเดินตามหลัง

**************************

สายลมทะเลยังคงพัดผ่าน หอบหิ้วเอาความสดชื่นขึ้นไปให้คนบนเกาะ เสียงคลื่นที่ลามเลียหาดทรายสีขาวเป็นฟองและเคลื่อนตัวลงทะเลระลอกแล้วระลอกเล่า ยังผลให้ร่างบอบบางซึ่งยืนรับลมอยู่บริเวณระเบียงนั้นรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก สมองที่หนักอึ้งตั้งแต่มาอยู่บนเกาะแห่งนี้เริ่มผ่อนคลายลง ยิ่งเจ้าของเกาะหายหน้าไปสองวันแล้วยังไม่กลับมา ก็ยิ่งทำให้เธอสบายใจมากขึ้นเป็นเท่าทวี และภาวนาขอให้เขาหายหน้าไปนานๆ เธอจะได้อยู่และเล่นนอนกับน้องพอร์ตอย่างสบายใจ

น้องพอร์ตอย่าวิ่งเสียงนินจาดังมาจากห้องนั่งเล่น ทำให้อลินดาหันไปมอง ไม่นานร่างกลมป้อมก็เดินเตาะแตะพ้นประตูออกมา

จ๋วยจ๋วยแขนสั้นกางออกขณะวิ่งมาหาเธอ อลินดายิ้มกางแขนออกรับทันที จ๋วยจ๋วยมือจิ๋วแตะแก้มขาวนวลพร้อมกับลูบไปมา

ตื่นแล้วเหรอคะ หิวหรือเปล่า...หืมหญิงสาวอุ้มเด็กชายพอร์ตขึ้นมาแนบอกแล้วยิ้มให้นินจาที่ยืนหอบหายใจ เพราะไล่จับเจ้าตัวเล็กที่เคลื่อนไหวไม่ยอมหยุด

คงหิวค่ะนายหญิง ตื่นขึ้นมาก็ถามหาจ๋วยๆๆ อยู่ตลอดเลยนินจาบอกเสียงปนหอบหายใจ เจ้าพอร์ตเห็นเพื่อนเล่นหอบแฮ่กๆ ก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ พี่นินงอนแล้วนะคะเด็กสาวค้อนอย่างอนๆ เจ้าพอร์ตน้อยกลัวเพื่อนเล่นต่างวัยเสียใจจึงยิ้มให้จนน้ำลายย้อยลงมา

ลักลักเสียงพูดไม่ค่อยชัดบอกอย่างเอาใจ ดวงตากลมใสบริสุทธิ์มองเพื่อนเล่นแล้วส่งสายตาหวานๆ ไปให้ นินจาเห็นความน่ารักนายน้อยขวัญใจคนทั้งเกาะก็ยิ้มร่า ขยับไปหอมแก้มใสฟอดหนึ่ง

นินจาก็รักคุณพอร์ตคร๊าเด็กสาวเขี่ยแก้มยุ้ยไปมา เจ้าหนูก็เอนตัวหนีไปซบอกอุ่นบอกให้รู้ว่าไม่เล่นกับนินจาแล้ว อยากอยู่กับจ๋วยมากกว่า

หม่ำหม่ำ

หิวเหรอคะคนเก่ง เดี๋ยวจ๋วยทำกับข้าวอร่อยๆ ให้กินเนอะ

เด็กชายพอร์ตฟังรู้เรื่อง ตบมือเปาะแปะชอบใจใหญ่

เบื่อฝีมือยายนวลแล้วสิท่านินจาแซวขณะมองนายน้อยตบมือไม่หยุด

มีอะไรหรือเปล่าจ้ะนินจาอลินดาเห็นนินจายืนมองนายน้อยหน้าหม่นเลยถามอย่าใคร่รู้

นินจาดีใจที่เห็นน้องพอร์ตมีความสุขแบบนี้ค่ะนายหญิง

ทำไมละ เวลาอยู่กับคุณบรรณ น้องพอร์ตก็ดูมีความสุขมากเลยนะหญิงสาวเอ่ยถามหลังจากเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ติดกับระเบียง และวางน้องพอร์ตนั่งบนเบาะสีฟ้า เจ้าหนูคลานไปหยิบของเล่นอย่างมีความสุข

มีคนเดียวนั่นแหละค่ะที่ทำให้น้องพอร์ตมีความสุขได้ แต่นายใหญ่ไม่ค่อยอยู่ พักหลังๆ ดีหน่อยนายใหญ่ไปไหนนานก็เอาน้องพอร์ตไปด้วย

พ่อแม่น้องพอร์ตไปไหนเหรอจ๊ะ พี่มาหลายวันแล้วไม่เห็นเลยอลินดาเรียบเคียงถาม พร้อมกับสอดนิ้วเข้าไปในมือเล็ก เจ้าหนูพอร์ตหันมายิ้มอวดฟันหลอแล้วกลับไปเล่นต่อ

เอ่อ…” นินจาอึกอัก เพราะทุกคนในเกาะถูกสั่งห้ามคุยเรื่องพ่อกับแม่ของนายน้อย อลินดาเห็นท่าทีลำบากใจของเด้กสาวก็ไม่อยากจะบังคับ

ไม่ต้องบอกก็ได้จ้ะ เดี๋ยวนินจาดูนายน้อยนะ พี่จะไปทำกับข้าวให้น้องก่อนสั่งเสร็จอลินดาก็ก้มลงไปหอมแก้มย้วยจนบู้บี้ เจ้าหนูพอร์ตยื่นปากไปหอมแก้มเธอเช่นกัน

หม่ำหม่ำ

อยากกินของอร่อยก็ต้องรอนะคะนายน้อยนินจาบอกพรางหยิบหุ่นยนต์ขึ้นมาเล่นเด็กชายพอร์ต เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังสลับกับเสียงหัวเราะของนินจาแว่วเข้าไปในห้องครัว อลินดายืนจับขอบอ่างล้างผักแล้วถอนหายใจเบาๆ ถามเรื่องพ่อแม่น้องพอร์ตแล้วเธอก็อดคิดถึงพ่อกับแม่ตัวเองไม่ได้ ป่านนี้ท่านทั้งสองคงจะทุกข์ใจมากที่เธอหายใจ คนทำจะคิดบ้างไหมนะว่าใครๆ ต่างก็เดือดร้อนกันหมดเพราะเขาคนเดียว  

ผลงานเรื่องอื่นๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

10 ความคิดเห็น