Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 83 : จลาจลใต้ดิน [ตอนต้น]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 255 ครั้ง
    6 ม.ค. 63


     "เอลิเซีย บาร์บาทอส" คือชื่อของหญิงสาวผมม่วงสว่าง เจ้าของใบหน้าเรียวสวย ตาสีส้มราวกับดวงอาทิตย์แผดเผา ผิวขาวเนียน รูปร่างสมส่วนเหมือนนักกีฬา สูง 159 เซนติเมตร น้ำหนักกะคร่าวๆประมาณ 45 กิโลกรัม ในมือถือปืนกลมือรูปร่างคล้ายเวกเตอร์แบบปลดรางใต้ปืนออก ทำให้มีขนาดเท่าปืนพก 

     ซึ่งถ้าธาราจำไม่ผิดปืนในมือของเธอจะเป็นรุ่นล่าสุดของกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า "กองทัพเสรี" ด้วยซ้ำ ปืนในมือของหญิงสาวมีอุปกรณ์เสริมอยู่ประมาณหนึ่งทั้งศูนย์เล็งแบบพิเศษ พันท้ายปืนที่พับเก็บได้โดยไม่เกะกะ ที่จับแบบพิเศษที่ขยับหน้าหลังและถอดออกเปลี่ยนเป็นมีดได้ ยังไม่นับเลเซอร์กับไฟฉายที่กลายเป็นระบบส่วนหนึ่งของปืนจากการพัฒนาอาวุธของยุคนี้อีก แถมตัวปืนยังปรับมาให้ผู้มีพลังเวทใช้อีกดูได้จากวัตถุดิบในการทำที่แตกต่างกับอาวุธปกติทั่วไปอย่างสิ้นเชิงอย่างเหล็กไรเนนต์ที่เป็นวัตถุดิบหลักในการสร้างอาวุธมานาเกือบทุกชนิดในกองทัพเลยด้วยซ้ำ

     เอลิเซียอึกอักพูดอะไรไม่ออก ธาราไม่รอให้หญิงสาวหาเหตุผลมาเถียงเขากล่าวต่อไปอย่างไม่สนใจจะฟังว่า "ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอไปเอาปืนรุ่นใหม่จากกองทัพเสรีมาได้ยังไงแต่ขอบอกไว้ก่อนเลย การกระทำของเธอในวันนี้สร้างปัญหาให้คนหมู่มากมากกว่าที่เธอคนเดียวจะ
รับผิดชอบไหวซะอีก เพราะฉะนั้นเล่ามาซะว่าวันนี้มาทำอะไรที่นี่กันแน่ ส่วนเรื่องในอดีตของเธอ ฉันจะไม่ยุ่ง อยากเล่าก็เล่า ไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าแต่ขอเรื่องวันนี้ก่อน เอลิเซีย บาร์บาทอส"

     เอลิเซียมีสีหน้าหนักใจออกมาก่อนจะพยักหน้ายอมรับพร้อมเล่าเรื่องของเธอให้คนทั้งหมดฟังอย่างช้าๆ

************************************************************************************************************

     ช่วงเช้าของวัน ณ โบสถ์วาติกัน สถานช่วยเหลือและคุ้มครองเด็กแองเจโล่ ภายในเขตที่อยู่อาศัยที่สอง เวลา 07.14 น.

     "เอลี่ วันนี้ พ่อต้องไปธุระในเขตที่หนึ่งตอนช่วงเย็นนะ คงไม่ได้กลับมากินข้าวกับพวกเด็กๆ พ่อฝากหุงหาอาหารให้เด็กๆด้วยล่ะ" 

     "ค่ะ คุณพ่อ ว่าแต่หนูต้องไปซื้อของทำอาหารด้วยหรือเปล่าคะเนี่ย" เอลิเซียขานรับอย่างเคยชิน ระหว่างนั้นก็พับผ้าปูเตียงของเด็กเล็กให้เรียบร้อยพร้อมตรวจดูความเรียบร้อย

     บาทหลวงที่เอลิเซียเรียกว่า "คุณพ่อ" ที่พูดคุยกับเธออยู่นั้นมีชื่อว่า "ลี" เป็นคนที่รับเลี้ยงเธอตั้งแต่อายุสิบขวบจนถึงปัจจุบัน

     "พ่อสั่งซื้อมาแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นลูกรีบไปเข้าเรียนได้แล้ว เดี่ยวจะไปสายเอาได้"

     เอลิเซียยังไม่ทันจะได้กล่าวตอบก็มีเด็กๆมารุมรอมเธอก่อนจะพากันลากแขนหญิงสาวออกไปอย่างสนุกสนานระหว่างทางก็พูดว่า

     "ไปกินข้าวกัน พี่เอลี่ กินข้าว กินข้าว" เอลิเซียไม่ขืนแรงปล่อยให้เด็กลากเธอไปก่อนจะหันมาตะโกนตอบคำหลวงพ่อที่เธอรักเหมือนพ่อแท้ๆว่า "งั้นหนูไปกินข้าวกับพวกเด็กๆก่อนแล้วกันคะ ไว้เจอกันตอนเย็นคะ คุณพ่อ"

     เอลิเซียไปกินข้าวกับพวกเด็กๆในโบสถ์อย่างเคยชิน เด็กทุกคนรุมรอมเธออย่างรักใคร่จนเธอได้แต่ยิ้มบางๆระหว่างกินอาหาร

     เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จ เธอก็ไปเรียนตามปกติ ใช้วันเวลาเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไปในเมืองเอเดนอันกว้างใหญ่นี้จนกระทั่งตกเย็น

     หน้าทางเข้าสถานช่วยเหลือและคุ้มครองเด็กแองเจโล่ มีคนมากมายมารายล้อมอยู่เต็มไปหมด

     เอลิเซียเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปก็พบกับเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำลังร้องไห้ล้อมบาทหลวงลีเอาไว้

     ตรงแขนของเขามีผ้าพันแผลพันห้ามเลือดเอาไว้แบบลวกๆ เอลิเซียที่เห็นรีบวิ่งมาดูอาการของเขาอย่างเป็นห่วง

     "เป็นอะไรมากไหมคะ คุณพ่อ ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะเนี่ย"

     บาทหลวงลีเมื่อเห็นเอลิเซียก็ยิ้มรับก่อนจะพูดคลายความกังวลให้กับเด็กสาวว่า

     "พ่อ ไม่เป็นอะไรเอลี่ แต่ฝากพวกเด็กๆหน่อยได้ไหม พ่อต้องไปทำแผลที่โรงพยาบาลใกล้ๆนี้น่ะ เดี่ยวคงกลับมา"

     "คุณพ่อ ยังไม่ตอบเลยนะคะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะเนี่ย"

     ลีที่ได้ยินก็มีสีหน้าหนักใจออกมาก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป โดยไม่คิดพูดตอบเธอแม้แต่น้อย

     เอลิเซียจึงหันไปปลอบเด็กๆพร้อมถามพวกเขาว่า "นี่ ทุกคน มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ พอจะเล่าให้พี่สาวฟังได้ไหม"

     เด็กๆต่างก็ร้องไห้เข้ามารุมกอดเธอกันใหญ่ หนึ่งในนั้นเป็นเด็กผู้หญิงที่เธอคิดว่าน่าจะให้คำตอบเธอได้ เธอชื่อว่า "แมรี่"

     แมรี่เดินมากอดขาของเอลิเซียก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เธอเห็นให้เอลิเซียฟังอย่างช้าๆ

     เอลิเซียเมื่อฟังจบก็กล่าวขอบคุณก่อนจะชวนทุกคนไปทำอาหารเย็นกินกัน

     เมื่อกินเสร็จ เด็กๆต่างก็รีบอาบน้ำเข้านอน ส่วนเอลิเซียที่นั่งเฝ้าบาทหลวงลีนั้นก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆเข้าไปทุกทีแล้วในใจเริ่มกระวนกระวาย

     "นี่ มันก็เกือบสามทุ่มแล้วนะ คุณพ่อ ไปทำแผลที่ไหนกันแน่เนี่ย นานไปแล้วนะ"

     เธอนั่งรออยู่จนสามทุ่มก็หมดความอดทน เขียนโน๊ตเอาไว้ให้พวกเด็กๆก่อนจะวิ่งไปโรงพยาบาลใกล้ๆถามถึงบาทหลวงลี

     คำตอบที่ได้รับกลับมากับเป็น "ไม่มีคนไข้ชื่อนี้ในโรงพยาบาลเรานะคะ น้อง ยิ่งถ้าตามที่น้องสาวพูดแล้ว ไม่มีแน่นอนคะ วันนี้"

     เอลิเซียกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินออกมา โทรถามคนรู้จักบาทหลวงลีคนอื่นๆแต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบอะไรเธอได้สักคนจนมาถึงเบอร์ที่เธอไม่อยากโทรหามากที่สุด "กองทัพเสรี นายด์"

     เอลิเซียกัดฟันกดโทรหาเขา รอไม่นานก็รับสาย "มีอะไรงั้นเหรอ ยัยหนูเอลิเซีย ไม่สิ ร่างทดลองหมายเลข EZ-741"

     เอลิเซียเอามือมาลูบตาซ้ายก่อนจะข่มอารมณ์พูดอย่างอดกลั้นว่า "ฉันไม่ได้โทรหาคุณ เพราะอยากโทร คุณรู้ไหมว่าวันนี้มีคนมาทำร้ายคุณพ่อลีด้วยน่ะ คุณนายด์"

     เสียงในสายทุ่มลึกกล่าวอย่างสบายอารมณ์ว่า "แน่นอนว่ารู้ แต่ครั้งนี้ยัยหนูอย่างเธออย่าเข้าไปยุ่งด้วยจะดีกว่านะ ถือเป็นคำเตือนในฐานะคนที่ช่วยยัยหนูตัวซวยอย่างเธอออกมาแล้วกัน"

     "งั้นช่วยบอกหน่อยเถอะ ว่าคุณพ่อลี โดนใครทำร้ายกันแน่ ถ้าคุณไม่คิดจะช่วยเพื่อนเก่าอย่างคุณพ่อน่ะ"

     นายด์ที่ได้ยินตะโกนใส่เสียงในสายอย่างหัวเสียว่า "คิดว่าฉันไม่อยากช่วยเพื่อนฉันอย่างเจ้าลีเหรอไง ยัยเด็กเวร  ครั้งนี้เรื่องมันไม่ได้ง่าย
แบบที่ยัยหนูอย่างเธอจัดการได้หรอกนะ"

     "งั้นก็รู้สินะ ว่าคุณพ่อลี มีปัญหาอะไรกับใครละ แล้วทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้"

     นายด์เดอะลิ้นอย่างอารมณ์เสียกล่าวน้ำเสียงเบื่อหน่ายว่า "เออ เจ้าลีมีปัญหากับพวกใต้ดินนิดหน่อย  แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"

     "อย่ามาโกหกกันดีกว่า คุณพ่อโดนยิงบาดเจ็บกลางเมืองเขตสองเลยนะคะ จะไม่ใช่เรื่องใหญ่ได้ยังไง"

     "ทีอย่างงี้ล่ะ หัวเร็วจังนะ ยัยหนู เออๆ เจ้าลีมีปัญหากับพวกใต้ดิน เรื่องในอดีตนิดหน่อยน่ะ"

     "งั้นพอจะรู้ไหมว่าคุณพ่ออยู่ไหนน่ะ"

     "อันนี้ รู้อยู่แล้ว แต่ไอ้ลีมันกล่าวห้ามเธอว่า "อย่าเข้ามายุ่ง" เด็ดขาดอยู่นะ ยังจะยุ่งอีกงั้นเหรอ"

     "ฉันไม่สนใจ ช่วยบอกมาด้วยคะ คุณนายด์"

     "เออ อย่าบอกว่าฉันเป็นคนบอกแกนะ ยัยหนู"

     หลังจากนั้นเอลิเซียก็ได้รู้ว่าบาทหลวงลีนั้นมีปัญหากับคนที่ชื่อ "เอรุน" หัวหน้าของพวกนักล่าของใต้ดิน

     ตามที่นายด์เล่าให้เธอฟัง พวกเขามีปัญหากับพวกของเอรุนมาเนิ่นนานแล้ว แต่ครั้งนี้เหมือนจะเล่นหนักกว่าปกติ

     เอลิเซียเดินทางกลับเข้าห้อง ปิดล็อคห้องอย่างดี ปิดผ้าม่านหน้าต่าง ล้วงเอากระเป๋าใต้เตียงออกมาเปิดออก

     ด้านในกล่องมีปืนเวคเตอร์อยู่สองกระบอกพร้อมอุปกรณ์แต่งปืนหลายชิ้น กระสุนชนิดต่างๆตั้งแต่กระสุนยางยันกระสุนจริง ระเบิดมือชนิดต่างๆทั้งระเบิดแสง ระเบิดควัน ข้างๆกันมีรูปถ่ายสมัยเด็กของเธอกับบาทหลวงลี

     เด็กหญิงในภาพ คือ "ตัวเธอ" ในวัยเด็ก เอลิเซียในตอนนั้นดูไร้เรี่ยวแรง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและมีสายตาราวกับปลาตาย 
บริเวณตาซ้ายพันผ้าปิดตาเอาไว้

     เธอมองมันอย่างหวนรำลึกก่อนจะคาดเข็มขัดใส่ปืนก่อนจะหันไปหยิบเสื้อในตู้เสื้อผ้าล้วงเอาผ้าคลุมยาวกับหน้ากากปิดปากออกมา

     เมื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยจนครบ เธอก็เดินทางออกจากสถานเลี้ยงเด็กไปเขจหนึ่ง เมืองใต้ดินอันเดอร์พิช

     เอลิเซียเดินสำรวจรอบบริเวณ คอยสังเกตหาบาทหลวงลีไปทั่วอย่างพินิจ

     เดินตามหาได้ไม่นานก็เจอเข้ากับบาทหลวงลี ตอนนี้ดูเหมือนลีกำลังมีปัญหากันอยู่

     ลีกำลังโต้เถียงกับชายแก่ในชุดคล้ายนายพรานในหนังเก่าๆอย่างเผ็ดร้อน

     เอลิเซียเดินหลบเข้ามุมสังเกตท่าทีของคนที่โต้เถียงกับบาทหลวง

     "เอรุน ฉันบอกนายไปแล้วไง ว่าฉันวางมือแล้ว เรื่องของนายกับฉันก็ให้มันจบๆไปสักทีเถอะ"

     "ฉันก็บอกแกแล้วไง ว่าฉันไม่รู้เรื่อง ถึงฉันจะเลวก็จริง แต่ฉันไม่ไปยุ่งกับพวกเด็กๆในสถานเลี้ยงเด็กของแกหรอกนะ"

     "แล้วใครกันละ ฉันเห็นเป็นคนของนายชัดๆเลย เอรุน หลักฐานพร้อมขนาดนี้ยังปฏิเสธอีก"

     เอรุนมีท่าทางหัวเสียกล่าวน้ำเสียงฉุนเฉียวว่า "ฉันจะไปรู้เหรอ ไอ้คนที่แกพูดถึงใส่ชุดแบบคนของฉันก็จริง แต่แกเอาอะไรมายืนยันว่าเป็นมันเป็นคนของฉันวะ ถามจริงๆเถอะวะ ลี ฉันกับแกในอดีตอาจจะแค้นเคืองกันก็จริง แต่ฉันก็ไม่เคยทำอะไรแกจริงๆสักครั้ง"

     "ก็จริงของนาย แล้วมันเป็นใครกันล่ะ ที่จงใจใส่ร้ายนายน่ะ"

     แทบไม่ต้องรอให้พวกเขาคิดก็มีคนกลุ่มหนึ่งโผล่ออกมา เข้าทำร้ายทุกคนอย่างไม่สนใจ

     "แกถามหาฉันอยู่งั้นเหรอวะ เอรุน ลี ไอ้พวกเวร"

     เอรุนเมื่อเห็นต้นเหตุก็เดอะลิ้นกล่าวอย่างไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ว่า "ที่แท้ก็แกงั้นเหรอ เมิร์ฟ ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่เลย ในอดีตแกก็แค้นเคืองพวกฉันอยู่แล้วนี่นะ"

     ก่อนที่ลีจะได้พูดอะไรออกมา คนของเมิร์ฟก็ไม่พูดพล้ำทำเพลงชี้ปืนมาทางพวกเขาอย่างข่มขู่

     เมิร์ฟที่เห็นว่าตัวเองกำลังเป็นต่ออยู่นั้นก็กล่าวอย่างหย่ามใจว่า "เหอะ เรื่องในอดีตน่ะ ช่างมันเถอะ พอดีมีคนจ้างฉันมาให้ทำอะไรนิดหน่อยแล้วพวกแกดันมาขวางทางพอดีก็เท่านั้นเอง ถือว่าซวยไปแล้วกันวะ เอรุน ลี"

     "เฮ้ย เด็กๆ" ก่อนที่เมิร์ฟจะได้สั่งการอะไรออกไป ลีก็ชิงตะโกนเตือนเขาซะก่อนว่า "อย่านะ เมิร์ฟ แกจะโจมตีกลางเมืองแบบนี้เลยไม่ได้"

     เมิร์ฟหัวเราะอย่างสะใจกล่าวขำๆว่า "ฮ่าๆ แกคิดว่าฉันสนใจเหรอวะ แค่เห็นคนของฉันถือปืนมากลางเมืองใต้ดินขนาดนี้ คนแมร่งก็วิ่งหนีกันหมดแล้ว มีแต่พวกแกเนี่ยแหละ ที่ไม่รู้ที่สำคัญรอบบริเวณนี้ ฉันกั้นที่ไว้หมดแล้วโว้ย ตอนนี้ภายในเขตนี้ มีแต่พวกของฉันโ้ว้ย ส่วนคนอื่นที่อยู่ในนี้ถือว่าซวยไปโว้ย เด็กๆฆ่าพวกมันให้หมด" 

     เอลิเซียเห็นท่าไม่ดี คว้าระเบิดควันออกมาขว้างก่อนจะวิ่งฉีกตัวเข้าไปกลางดงของคนไปจูงลีออกมาจากม่านควันอย่างง่ายดาย

     หลังจากนั้นไม่นานรอบบริเวณก็เต็มไปด้วยเสียงปืนอย่างบ้าคลั่ง ผู้คนรอบบริเวณต่างกรีดร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก

     ผู้คนต่างวิ่งหนีตายกันออกมา บางคนโดนยิงล้มลง บาดเจ็บสาหัส บางคนโชคร้ายล้มตายไปดื้อ

     เอลิเซียไม่ได้สนใจลากจูงลีออกมาจนมาถึงบริเวณที่ปลอดภัย เมื่อหันกลับมาลีก็ล้มลงบริเวณท้องมีเลือดไหลออกมา

     เอลิเซียไม่รอช้าใช้เวทรักษาแผลให้เขาอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบฉีกผ้าคลุมมากดแผลเอาไว้

     ลีมองเอลิเซียอย่างตำหนิต่อว่าเธออย่างรุนแรงว่า "เจ้านายด์บอกเธอสินะ เอลี่ ทำไมถึงต้องเข้ามายุ่งด้วย"

     "ถ้าหนูไม่เข้ามายุ่งเมื่อกี้ คุณพ่ออาจจะตายไปแล้วก็ได้นะคะ"

     ลีสะอึกก่อนจะพยายามทำใจให้เย็นลงแล้วกล่าวเสียงอ่อนลง "ถูกของลูก แต่ว่านะ เอลี่ ลูกรู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรลงไป"

     "ปาระเบิดควัน เข้าไปช่วยคุณพ่อไงคะ"

     ลีจับหน้าของเด็กสาวอย่างอ่อนแรงกล่าวน้ำเสียงติเตียนว่า "ลูกสร้างเรื่องใหญ่แล้วไง ตอนแรก พวกมันอาจจะแค่ฆ่าพ่อกับเอรุน มาตอนนี้ มันยิงมั่วไปหมดแล้ว ลูกจะรับผิดชอบยังไงกัน เอลี่"

     เอลิเซียถึงกับพูดไม่ออก พอมาคิดดูก็เป็นไปตามที่ลีพูด แต่จะให้เธอทำยังไงล่ะ ปล่อยให้บาทหลวงลีตายน่ะเหรอ ไม่มีทาง

     เอลิเซียปิดตารวบรวมสติกล่าวบอกบาทหลวงลีว่า "ถ้าอย่างงั้น หนูจะเข้าไปช่วยเหลือคนอื่นๆเอง ส่วนคุณพ่อก็รีบไปทำแผลที่โรงพยาบาลนะคะ เด็กๆยังต้องการคุณพ่ออยู่" พูดจบ เธอก็วิ่งออกมาโดยไม่รับฟังอะไรทั้งสิ้น

     เอลิเซียล้วงปืนเวคเตอร์ออกมาถือไว้ในมือซ้ายก่อนจะดึงพันท้ายพับออกมา เสียบที่จับไว้ด้านหน้า ถือปืนด้วยสองมืออย่างมั่นคง ตรวจเช็คความเรียบร้อย พร้อมนำตลับกระสุนยางออกมาใส่เอาไว้

     วิ่งมาได้สักพัก เธอก็ได้ยินเสียงปืนกระหน่ำเข้าใส่เป็นชุดจากทางด้านซ้ายมือของเธอ

     เธอวิ่งตามเสียงมาก็พบเข้ากับชายในชุดดำใส่หน้ากากปิดบังใบหน้า เด็กผู้ชายผมขาวและเด็กผู้หญิงผมขาวหน้าตาน่ารักที่มีเค้าโครงใกล้เคียงกันกำลังโดนกระหน่ำยิงกดไม่ให้เคลื่อนไหวได้สะดวกอยู่

     เอลิเซียเห็นท่าไม่ดีหมายจะเข้าช่วยเหลือแต่ทว่าชายในชุดดำก็จัดการทุกอย่างซะก่อน ชายชุดดำร่ายสร้างบอลลมขึ้นมาห้าลูกอยา่งรวดเร็วราวกับเพียงแค่คิดมันก็โผล่ออกมา บอลทั้งห้าพุ่งเข้าใส่เป้าหมายราวกับมีชีวิต 

     บอลลมทั้งหมดเลื้อยไปมาเข้าจู่โจมตัวผู้ร้ายที่หมายจะจู่โจมผู้ร่ายของมัน อัดกระแทกร่างของคนทั้งห้าที่ยิงจู่โจมเขาจนปลิวกระเด็นไปไกล ล้มลงสลบอยู่ห่างจากจุดเดิมถึงห้าเมตรเป็นอย่างต่ำ บางคนซวยหน่อยไปกระแทกอะไรเข้าอีก

     ชายชุดดำถอนหายใจหันมามองทางเอลิเซียกล่าวน้ำเสียงเซงๆว่า 

     "เฮ้อ!! เธอคงจะเป็นเอลิเซีย บาร์บาทอสสินะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอเพียบเลยล่ะ แต่ก่อนอื่นตามฉันมาซะ เพราะถ้าเธอไม่ทำตามที่ฉันบอก ฉันจะอัดเธอให้สลบแล้วพาตัวไปเอง"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 255 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

719 ความคิดเห็น

  1. #643 TranseuntI (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 17:20

    บทแนะนำตัวละครใหม่เกิน 1/4 ของตอนที่เขียนมาทั้งหมดแล้วนะครับ มีปมเยอะมันก็ดีแต่เริ่มจำตัวละครไม่ได้ จำปมไม่ได้ รู้แค่แข่งจบแล้วก็จบเลย 555

    #643
    0
  2. #641 Fikusa (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 15:05
    เห มนุษย์ทดลองงั้นเหรอ
    #641
    0
  3. #638 Blacktown1119 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 22:32
    ถ้าการทำให้มนุษย์ลุ่มหลงในนิยายที่เขียนละก็ ไรท์จะต้องตกนรกขุมสุดท้ายแน่นๆ!! //อยากอ่านต่อแล้ว~
    #638
    0
  4. #637 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 20:55
    รออ่านนะคะ
    #637
    0
  5. #636 จอมพลMaus (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 20:33
    โอ้ลูกผมมมม
    #636
    0
  6. #635 NessZero (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 20:31
    อืม....รอดูบทสรุป ตอนนี้เริ่มๆมึนๆตัวละคร สู้ๆไรท์
    #635
    1
    • #635-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 83)
      2 มกราคม 2563 / 20:38
      ขอบคุณครับ
      #635-1