Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 76 : นกประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 246 ครั้ง
    23 ธ.ค. 62


     อีกด้านหนึ่งในขณะที่ธารากำลังคุยกับสินและดาวอยู่นั้น 

     มินซูก็กำลังอ่านคำใบ้ที่สองในหมวดวรรณกรรมอยู่ด้านในมีคำใบ้ว่า

     "หงส์ย่อมเป็นหงส์ ไม่อาจเป็นมังกรได้ แต่ทว่าก็ไม่อาจมีใครงดงามไปกว่าหงส์เช่นเจ้าอีกแล้ว"

     มินซูถึงกับเอามือก่ายหน้าผาก เธออ่านหนังสือเยอะนะ แต่ไม่นึกว่าจะเจอคนถามคำถามเกี่ยวกับหนังสือกับตัวเองแบบธารามาก่อนแถมยังเป็นวรรณกรรมซะด้วยยิ่งยากเข้าไปใหญ่เลย แน่นอนว่าเธอจำบทพูดของพระเอกในเรื่องนี้ได้

     มินซูเดินไปหยิบหนังสือชื่อ "หงส์มังกรฟ้า" เล่มที่เจ็ด หน้าที่ 178 ก็ได้พบกับกระดาษคำใบ้ที่สาม กระดาษส่องแสงสีเขียวออกมา

     เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านในใจสั่นสะเทือนราวกับโดนกระตุกอย่างแรง รู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างแรงจนแทบทรุดล้มลงแต่เธอก็กัดฟันขบความเจ็บปวดอ่านตัวหนังสือในกระดาษจนจบ คำใบ้ที่สามของเธอเขียนว่า "จิตใจดั่งนกทะยาน ไม่อาจหยุดยั้งได้โดยง่าย"

     มินซูส่ายหัวสะบัดความมึนงงอย่างรุนแรงที่อยู่ๆก็โผล่มาในใจคิดอย่างงุนงงว่า "เมื่อกี้มันอะไรกัน ความรู้สึกสั่นสะเทือนจากข้างในนี่มันคืออะไรกันแน่"

     แม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่มินซูก็รู้อย่างหนึ่ง คือ "ธารา" รู้อะไรเกี่ยวกับความลับของปานของเธอแน่นอน 

     มินซูกล่าวสาบานกับตัวเองในใจอย่างมุ่งมั่นว่า "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็ต้องไขคำใบ้ทั้งหมดเพื่อให้เขาช่วยฉันไขความลับของปานนี้ให้ได้ ทำไมเจ้าปานนี้ถึงโผล่ขึ้นมาหลังจากคุณแม่ของฉันเสียแล้วยังความรู้สึกแปลกๆทุกครั้งที่ฝันอีก ยังไงฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่"

     มินซูคิดได้ดังนั้นก็ไม่รอช้าวิ่งไปกดแผงควบคุมใส่ชื่อหนังสือ "ดาบนางเอ่นเหิน" เล่มสอง ขึ้นมาอ่านเปิดไปได้ไม่นานก็พบเข้ากับกระดาษคำใบ้สีขาวลวดลายนกฟีนิกซ์สีแดงเข้มส่องแสงอักขระสีเขียวออกมา

     มินซูจิตใจสั่นสะเทือนอีกครั้งแต่ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก เธอถึงกับล้มลงไปนั่งบนเก้าอี้ หัวใจบีบรัดแน่นจนอึดอัดหายใจลำบาก ปานในมือซ้ายของเธอไหววูบราวกับมีชีวิตปลดปล่อยไอพลังมานาสีแดงอ่อนเข้าช่วยเหลือมินซูโดยที่เด็กสาวไม่รู้ตัว

     ธาราที่สังเกตอยู่ถึงกับผิวปากออกมาอย่างอารมณ์ดี ภายในใจส่วนหนึ่งโห่ร้องยินดีราวกับคนบ้าว่า "ฮ่าๆ ไม่นึกเลยว่าหลังจากเจอไอโกะที่เป็นผู้ใช้แสงภูติระดับสูงสุดเท่าที่เคยเจอแล้วยังจะได้เจอผู้มีสัตว์วิญญาณสถิตอีก นี่ เราโชคดีสองครั้งติดกันเลยงั้นเหรอ"

     ส่วนอีกใจก็รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีอย่างประหลาดว่า "รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีเลยแหะ หวังว่าจะไม่ใช่แบบที่รู้สึกตอนนี้หรอกนะ"

     ธารามีใบหน้าเคร่งเครียดขึ้น เขาศึกษาเรื่องเกี่ยวกับเวลามาเยอะยิ่งทฤษีผีเสื้อขยับปีก (Butterfly Effect) เขาศึกษามันจนทะลุปรุโปร่ง เขารู้ว่าการแก้ไขของเขาจะก่อผลกระทบอะไรบ้าง แต่จะไม่ทำก็ไม่ได้ เขาก็ได้แต่หวังว่าจะไม่เลวร้ายขนาดนั้นเท่านั้น

     แน่นอนว่าธาราไม่รู้ผลของการกระทำของเขาที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกไม่กี่เดือนด้านหน้าในดันเจี้ยนที่พวกเขาจะได้เข้าสำรวจ

     กลับมาทางด้านมินซูที่โดนธาราจับตาอยู่ เธอผ่อนลมหายใจออกมาแรงก่อนจะค่อยๆอ่านกระดาษคำใบข้อที่สี่ในมือด้วยใบหน้าซีดเซียว มือไม้สั่นเทาอย่างอ่อนแรง คำใบ้เขียนว่า "นกนั้นแม้จะดูเหมือนอิสระเสรีไร้กังวล แต่ไม่มีหรอก สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีเรื่องกังวล สรรพสัตว์ย่อมกังวลเกี่ยวกับลูกหลานของมัน มนุษย์ก็เช่นกัน"

     มินซูอ่านคำใบ้พร้อมคิดในใจว่า "ตอนแรกคำใบ้เป็นวรรณกรรมอังกฤษ อีกสองข้อเป็นวรรณกรรมจีน มาตอนนี้ล่อบทกวีเลยงั้นเหรอ 
เขาอ่านหนังสืออย่างกับคุณลุงแถวบ้านเราเลยแหะ"

     แน่นอนว่าเธอรู้คำตอบอยู่แล้ว เพราะบทกวีนี้เป็นถ้อยคำในหนังสือที่พ่อและแม่ของเธอชอบมากๆที่มีชื่อว่า "ชีวิตและสรรพสัตว์"

     ธาราไม่รอช้าเปิดการทำงานเวท "ทลายจิต" ที่เขาวางไว้ เมื่อมินซูเปิดหนังสือออกมาก็ปรากฎกระดาษอักขระเวทสามใบส่องแสงสีเขียวส่งคลื่นเวทมนตร์เข้าใส่เธอ

     มินซูรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงราวกับวิญญาณโดนทำร้ายโดยตรง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง วิงเวียนศีรษะจนเธอแทบอาเจียน 
รู้สึกหนาวสั่นตัวเย็นขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน

     เธอปวดหัวราวกับสมองโดนเขย่าอย่างรุนแรง ร่างกายหนักอึ้งอย่างไม่ทราบสาเหตุราวกับร่างทั้งร่างโดนกดทับด้วยอะไรบางอย่าง

     ความรู้สึกของมินซูค่อยๆหายไป สติเริ่มเลือนลางจนสลบไป เมื่อเจ้าของ

     ปานในมือซ้ายของมินซูก็แผลงฤทธิ์ปลดปล่อยไอพลังเข้าปกป้องเจ้านายของมัน จิตวิญญาณสั่นสะเทือน มานาภายในร่างคลุ้มคลั่งไร้การควบคุม ร่างของเธอปลดปล่อยไอมานาสีแดงออกมาจางๆก่อนที่มันจะเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นนกประหลาดสีแดงพุ่งเข้าโจมตีธาราในทันที

     ธารารับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของมานาอย่างเฉียบพลันกล่าวตัดบทระหว่างพูดกับสินอยู่ว่า

     "เอาไว้คุยทีหลังล่ะกันนะ สิน ดาว รีบมาหลบด้านหลังฉันซะ ถ้าไม่อยากตาย" 

     ทั้งสองเมื่อได้ยินก็รีบทำตามแต่โดยดีเดินมาหลบอยู่หลังพวกเขาไม่นานก็เห็นสิ่งน่าเหลือเชื่อเข้า

     นกประหลาดสีแดงล่อนอย่างรวดเร็วก่อเกิดเสียงลมตีกันรุนแรงม้วนตัวพุ่งเข้าชนหมายสังหารผู้คุกคามมันอย่างธารา

     ธาราผิวปากชี้นิ้วไปทางที่นกพุ่งเข้าใส่กางม่านอักขระขึ้นมาคุ้มกันตัวเองกับพวกสินเอาไว้ ม่านอักขระสีเขียวส่องแสงเข้าต้านรับการโจมตีของนกปริศนาส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว "ตู้มมม"

     ธารายิ้มกว้างอย่างนึกสนุก ลุกขึ้นหมายจะกำราบนกประหลาดให้อยู่หมัด เขาแบมือไปด้านหน้าเขียนอักษรรูนจำนวนมหาศาลขึ้นกลางอากาศ ปรากฎม่านพลังสีเขียวปลดปล่อยโซ่อักขระเข้าจู่โจมนกประหลาด

     นกประหลาดบินโฉบเฉียวไปมา หลบหลีกโซ่อักขระอย่างคล่องแคล่ว แต่โซ่อักขระก็ไม่ยอมน้อยหน้าพุ่งตามหมายจับกุมเป้าหมาย

     เจ้านกหลบซ้ายขวาไปมาโดยไม่อาจโจมตีศัตรูของมันได้แม้แต่น้อย มันทำได้เพียงไปมาระหว่างโดนไล่ต้อนให้จนมุม

     เดรัจฉานหรือจะสู้มนุษย์แถมเป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์ ผู้โชกโชนไปด้วยประสบการณ์มากมายกับแค่นกประหลาดตัวหนึ่งไม่คณามือเขาแม้แต่น้อย

     ธารายกยิ้มสองนิ้วชิดกันสะบัดขึ้น โซ่อักขระสองเส้นพุ่งขึ้นทิ่มแทงหมายสังหารเจ้านกประหลาด มันรู้สึกถึงอันตรายกางปีกบินขึ้น
หลบหลีก โดยไม่ได้รู้เลยว่าจะมีการโจมตีซ้ำซ้อนในทันที เมื่อมันบินขึ้นโซ่ที่ตามมาด้านหลังก็ทิ่มแทงเข้าใส่ปีกของมัน

     ธาราหมุนมือคว่ำลงกำเข้าหากัน โซ่ทั้งหมดหมุนวนเข้าจับกุมนกประหลาดกลายเป็นกรงทรงกลมไร้ช่องว่างกักขังมันเอาไว้

     ธารามีท่าทางพึงพอใจเดินยิ้มๆไปหยุดหน้ากรงโซ่อักขระในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ได้พบกับวิญญาณสถิต ถึงจะไม่รู้ว่ามันทรงพลังขนาดไหน แต่ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอนที่สามารถปกป้องเจ้าของได้ด้วยจิตสำนึกของตัวมันเอง

     ไม่รอช้า ธาราเขียนอักษรรูนเป็นรูปแบบเวทวิญญาณ ส่งอักขระเวทเข้าสู่นกประหลาดหมายตรวจสอบตัวตนของมันอย่างละเอียดก่อนจะใช้เวทมันควบคู่กับเวทตรวจและหน้าต่างของระบบจนได้ข้อมูลของมันออกมา

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

วิญญาณสถิต : ปักษาดารา [ผนึก] ระดับ D+ [เจ้าของ : คิมมินซู]
ระดับพลัง : นักเวทย์ฝึกหัดขั้นต้น [ผนึก]
ธาตุ : ไฟ ลม
ความสามารถ : ม่านจิต ระดับ C- [ผนึก]
?????? [ผนึก]
?????? [ผนึก]
?????? [ผนึก]
?????? [ผนึก]

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     ธารามีสีหน้าฉงนในใจคิด "หือ ระดับนักเวทย์ฝึกหัดขั้นต้นงั้นเหรอ ทั้งที่เจ้าของร่างระดับแค่ผู้ใช้เวทย์ขั้นต้นเนี่ยนะแล้วยังความสามารถปริศนาอีกสี่อันของมัน เจ้านกนี่ชักน่าสนใจซะแล้ว ที่สำคัญ คือ ไอ้เจ้า "ผนีก" นี่มันยังไง สงสัยคงต้องศึกษาเรื่องนี้เพิ่มซะแล้ว"

     ธาราหันไปทางที่มินซูอยู่คลายเวทที่จู่โจมใส่มินซู โดยไม่ลืมสังเกตท่าทีของเจ้านกประหลาดในกรงโซ่อักขระอยู่ตลอด

     เจ้านกประหลาดที่ตอนแรกมีท่าทีคลุ้มคลั่ง เข้าจู่โจมเข้าอย่างบ้าคลั่งอยู่นั้นก็ค่อยๆสงบลงหลังจากที่เขาคลายเวท "ทลายจิต" ที่จู่โจมใส่
เจ้านายของมัน

     มันกลับมามีท่าทีสงบนิ่งจนเขาไม่รู้สึกถึงจิตสังหารหรือความประสงค์ร้ายจากมันอีกจึงได้ปลดกรงโซ่อักขระออก

     อำนาจอักขระหายไปเผยร่างนกประหลาดสีแดงที่ราวกับกลุ่มควันสีแดงรูปร่างนก มันไม่มีทีท่าจะจู่โจมเขาแบบตอนแรกอีกกลับกันมันหันมามองเขาอย่างสนใจ

     ในใจของธาราสนใจเจ้านกตรงหน้าเป็นอย่างมากพลางคิดว่า "เจ้านกตัวนี้ มันมีความรู้อย่างแน่นอน แต่ระดับไหนกันแน่นะ"

     แต่ก่อนจะได้ทำอะไร มินซูก็ได้สติซะก่อนจนเจ้านกประหลาดจางหายไปเหลือไว้เพียงห้องสมุดที่ยุ่งเหยิงราวกับพายุถล่มใส่จนหนังสือปลิวว่อนไปทั่ว เอกสารต่างๆเละเทะจนหุ่นยนต์เก็บกวาดต้องเข้ามาเก็บกวาด

     ทางด้านมินซูเมื่อได้สติกลับมา อักขระตรงหน้าก็หายไปเหลือไว้เพียงคำใบ้ที่ห้าที่เขียนไว้ว่า

     "หัวใจหลักของก้าวเดิน คือ ความเข้มแข็งและกำลังใจ เมื่อคุณเหนื่อยให้มองด้านหลัง พึงระลึกไว้ว่ายังมีคนที่คอยอยู่เคียงข้างคุณเสมอ"

     เธอฝืนลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายของเธอราวกับไร้เรี่ยวแรง มินซูค่อยๆเดินไปกดแผงควบคุมกรอกชื่อหนังสือเล่มโปรดของพวกเราสองพี่น้อง "หัวใจและการเดินทาง"

     รอได้ไม่นานหนังสือปกหนังสีน้ำตาลอ่อนก็โผล่มา ภาพปกเป็นรูปนักเดินทางที่กอดหัวใจที่แตกร้าวก้าวเดินเข้าไปในทะเลทราย ชื่อผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ คือ "คิม จูกยอง" แม่ของเธอ

     มินซูหายใจเข้าออกล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้ก่อนจะเปิดหนังสือออก ด้านในหนังสือปรากฎกระดาษอักขระหนึ่งแผ่น

     มันส่องแสงสีเขียวลอยออกมาปลดปล่อยไอพลังสีฟ้าเรียกหากระดาษอีกห้าใบที่เหลือ กระดาษทั้งห้าใบลอยเข้าหากระดาษอักขระพับประกอบกันเป็นรูปกระเรียน บินไปมาวนรอบเธอ

     มินซูแบมือออก เจ้านกกระดาษน้อยก็บินเข้ามาหยุดอยู่ในมือเธอก่อนจะคลายออกจากกันจนกลายเป็นข้อความสุดท้ายว่า

     "เธออยากรู้ใช่ไหมว่าปานบนหลังมือของเธอคืออะไร ฉันได้คำตอบให้เธอแล้ว ส่วนทำไมเธอถึงดูเหน็ดเหนื่อยหรือรู้สึกเจ็บปวด นั้นก็เพราะฉันใช้เวทเข้าจู่โจมใส่เธอเอง ฉันต้องการทดสอบปานของเธอจึงได้ทำแบบนั้น ต้องขอโทษจริงๆ ถ้าเธอได้เห็นข้อความนี้ให้นั่งพักตรงนั้นนั่นแหละ เดียวฉันเดินไปหาเธอเอง" หลังจากเธออ่านจบ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับ "ธารา" และคนที่เดินมาด้วยกันกับเธอตอนเข้าห้องสมุดทั้งสองคน

     ธารากล่าวทักทายเธออย่างเป็นมิตรด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดว่า "ต้องขอโทษเธอด้วยนะ คุณมินซู แต่อย่างที่ฉันเขียนบอกในข้อความสุดท้าย ฉันได้คำตอบที่ชัดเจนให้เธอเรื่องปานได้แล้ว ส่วนหลักฐาน คือ สองคนนี้ที่เห็นสิ่งเดียวกับฉัน อ่อ ผู้ชายคนนี้ชื่อ "สิน" ส่วนผู้หญิงคนนี้"

     "ซิ่งไห่ เรียกฉันว่า "ดาว" ก็ได้คะ"

     "สวัสดีครับ คุณมินซู เรียกผมว่า "สิน" แล้วกันครับ"

     มินซูพยักหน้ารับทำท่าจะถามอะไรธารา เขาก็ชิงพูดตอบซะก่อนว่า "ปานของเธอคือ "วิญญาณสถิต" มันเป็นเวทมนตร์รูปแบบพิเศษที่สืบทอดผ่านสายเลือด ปานรูปนกในมือเธอก็มาจากแม่ของเธอนั้นแหละ มันย้ายจากร่างแม่ของเธอมาที่เธอในฐานะผู้สืบทอด สงสัยเจ้าวิญญาณนกในร่างเธอจะรับใช้แค่สตรีเท่านั้น ส่วนรายละเอียดลึกๆฉันก็ไม่รู้ที่ฉันบอกเธอได้ตอนนี้ก็มีเพียงแค่นี้"

     มินซูถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก กล่าวถามธาราด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลียว่า "แล้วฉันผ่านการทดสอบเข้ากิลด์ไหมคะเนี่ย"

     ธารายิ้มให้เธอกล่าวว่า "เกินผ่านเลยล่ะ ยินดีต้อนรับเข้ากิลด์รีไรท์ คุณมินซู พวกนายสองคนด้วยนะ สิน ดาว"

     ทั้งสองยิ้มรับอย่างสบายใจ มินซูเอ่ยต่อว่า "งั้นเรียกฉันว่า "มินซู" ดีกว่าคะ คุณธารา"

     ธาราพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองทั้งสองคนด้านหลังพร้อมพูดว่า "งั้นก็ไม่ต้องสุภาพกับฉันนักก็ได้ ทั้งสามคนเลย นับจากนี้ พวกเราเป็นทั้งเพื่อน หัวหน้ากับลูกน้องและครอบครัวกันแล้ว หวังว่าพวกเราจะเข้ากันได้ดี" พูดจบก็ยื่นมือให้ทั้งสามคนเช็คแฮนด์

     ทั้งสามยิ้มตอบรับ ยื่นมือไปจับตอบธาราแน่นอย่างยินดี ในใจเต็มไปด้วยความดีอกดีใจ

     ธาราหันไปถามไถ่อาการมินซูที่ตอนนี้ ดูเหนื่อยอ่อนอยู่ก่อนจะวางขวดยาที่เหมือนเรดโพชั่นพร้อมจดหมายไว้ด้านหน้ามินซูแล้วกล่าวว่า

     "เอานี่ ถือว่าแทนคำขอโทษล่ะกัน เธอดื่มมันซะ มินซู ส่วนจดหมายนี่เป็นเหมือนใบนัดแล้วกัน เอาล่ะทั้งสามคน ฉันขอตัวนะ พอดีมีคนต้องไปชวนอีก แล้วเจอกันอีกที วันนัดนะ" พูดจบไม่รอให้ทั้งสามกล่าวตอบรับ ธาราเดินออกจากห้องสมุดทิ้งให้ทั้งสามอยู่กันต่อ

     มินซูหยิบขวดยามาเปิดออก กลั้นใจดื่มมันลงคอ ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเรดโพชั่นแต่กลับไม่ใช่ เรดโพชั่นไม่ได้อร่อยแบบนี้

     เรดโพชั่นที่เธอเคยกินมีรสชาติขมฝาดลิ้นเหมือนเลือด เธอเคยกินมันมาบ้าง ทำให้เธอไม่ชอบมัน

     แต่เจ้านี่มีรสชาติหวานอร่อยราวกับน้ำผลไม้ดีๆ หลังจากดื่มจนหมดขวด เธอก็รู้สึกมีเรี่ยวแรงกลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง เธอคว้าจดหมายตรงหน้าขึ้นมาเปิดอ่าน

     "วันพฤหัสบดีที่ 27 กันยายน มาเจอกันที่อาคารฝึกฝน ห้องซ้อมหมายเลข 117 เวลา 15.30 น. ต้องขอโทษอีกครั้งจริง มินซู"

     มินซูหันไปมองคนทั้งสองก่อนจะยิ้มทักทายทั้งสองอย่างเป็นมิตรว่า "ยินดีที่ได้รู้จักนะ ทั้งสองคน สิน ดาว เรียกเราว่า "มินซู" นะ"

     สินและซิ่งไห่ยิ้มรับอย่างเป็นมิตรกล่าวตอบกลับ "เช่นกันครับ/คะ มินซู"

     ทั้งสามแนะนำตัว ทำความรู้จักกันก่อนจะชักชวนกันเดินทางออกจากห้องสมุดเพื่อกลับบ้าน

     พวกเขาแยกทางกันหน้าประตูสถาบันด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง

     ส่วนทางด้านธาราก็กำลังเดินทางไปอีกจุดมุ่งหมายหนึ่งในวันนี้เพื่อชักชวนสมาชิกอีกคนในวันนี้

     ลานประลองใต้ดินในเขตสลัมที่หนึ่งที่พวกเฟยและเซลกำลังรอเขาอยู่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

**************************************************************************************************************

ภาพประกอบ "มินซู"



มินซูให้อารมณ์ประมาณนี้เลยครับ 
แค่ตัวมินซูไม่ได้ดูร่าเริงขนาดนี้เท่านั้นครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 246 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

719 ความคิดเห็น

  1. #610 Fikusa (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 15:15
    เปิดตัวกันสนุกจริงๆ
    #610
    0
  2. #575 จอมพลMaus (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 16:19
    ถึงบทลูกแล้วววว
    #575
    6
    • #575-3 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 76)
      23 ธันวาคม 2562 / 16:29
      อาจจะผิดก็ได้นะ
      #575-3
    • #575-4 Xailice(จากตอนที่ 76)
      23 ธันวาคม 2562 / 16:41
      เอ้ออ มินซูลูกโผมม
      #575-4