Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 65 : การแข่งขันประจำปี : เสแสร้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 613 ครั้ง
    15 ธ.ค. 62


     ธาราหันไปทางห้องพำนักที่กษัตริย์อาเธอร์ทรงประทับชมการแข่งขันอยู่ก่อนจะตะโกนราวกับต้องการถามว่า

     "ฝ่าบาทอาเธอร์ ถ้าผมอัดลูกชายคนโตของท่านจนเละ ผมหวังว่าคงไม่มีการมาโจมตีหรือทำอะไรครอบครัวผมย้อนหลังนะครับ เพราะเขาลงมาหาเรื่องผมด้วยตัวเองก่อนนะครับ"

     เอ็ดเวิร์ดเมื่อได้ยินคำพูดของธาราที่ราวกับเย้ยหยันเขาอยู่ก็ตวาดเขาด้วยโทสะกลับมา

     "สามหาวให้มันน้อยๆหน่อย ธารา เทพพิทักษ์ จะดูหมิ่นเกียรติราชวงศ์เพนดราก้อนมากไปแล้ว"

     ธาราเค้นหัวเราะออกมาก่อนจะพูดตอกกลับมาด้วยน้ำเสียงดุร้ายว่า "เหอะ แกต่างหาก สามหาว ไอ้คนเสแสร้ง ดูหมิ่นผู้ตาย บอกว่าที่ฉันทำเกินไปงั้นเหรอ แกเห็นสภาพครอบครัวผู้เสียชีวิตที่เหลืออยู่ไหมล่ะ แกกล้าพูดว่าที่ฉันทำกับเพื่อนแกเกินไป ไม่บอกเพื่อนสวะๆของแกหน่อยล่ะ คนตายสิบคน ครอบครัวเจ็ดครอบครัวสูญสิ้นวงศ์ตระกูล แต่แกกลับบอกว่าฉันทำเกินไป ฉันควรถามเรื่องคุณธรรมของแกก่อนไหม 
องค์ชายอันดับหนึ่งว่าที่รัชทายาท เอ็ดเวิร์ด เพนดราก้อน หือ"

     เอ็ดเวิร์ดพูดไม่ออก ภาพครอบครัวสิบครอบครัวที่เขาได้เห็นนั้นช่างน่าสงสารตามที่คนตรงหน้าบอก

     ธาราทำหน้าราวกับนึกอะไรออกก่อนจะต่อว่าคนตรงหน้าต่อ "อ่อ แต่แกไม่สนใจอยู่แล้วนี่เนอะ ความเป็นตายของประชาชนตาดำๆที่เพื่อนแกทำให้พวกเขาทุกข์ทรมานน่ะ คุณธรรมของแกไม่ร่ำร้องเรียกความเป็นธรรมให้พวกเขาเหล่านั้นแต่เรียกความเป็นธรรมให้เพื่อนแกที่โดนฉันรังแกแทน" 

     ธาราพยักหน้าราวกับเข้าใจพูดต่อไป "อือๆ เข้าใจเลย คุณธรรมจอมปลอมของแกน่ะ เข้าใจดีเลย"

     ธาราหันไปพูดกับพิธีกรสองคนที่มีสีหน้าอึดอัดออกมาอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศในตอนนี้หนักหน่วงเป็นอย่างมาก

     "ช่วยประกาศเริ่มการแข่งขันให้หน่อยได้ไหมครับ คุณพิธีกรทั้งสอง พอดี อยากซัดหน้าเจ้าโง่ตรงหน้านี้เต็มทีล่ะ"

     เอ็ดเวิร์ดเม้มปากแน่นเต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองในใจร้อนรุมดั่งไฟ ดวงตาวาวโรจน์อย่างเอาเรื่อง

     พิธีกรทั้งสองประกาศนับถอยหลังด้วยเสียงสั่นเครือราวกับโดนบรรยากาศตรงหน้ากลืนกินจนหายใจติดขัด

     "สะ สามม สองง หนึ่งงง ศูนย์" สิ้นเสียงประกาศเริ่มการแข่งขันบนสนามประลองก็เหลือเพียงเอ็ดเวิร์ดยืนอยู่ราวกับคู่แข่งของเขาไร้ตัวตน

     ธาราแทงมีดเข้าใส่หน้าอกของเอ็ดเวิร์ดจนเสื้อเปรอะไปด้วยสีแดง โดยที่ไม่มีใครเห็นร่างของผู้แทงแม้แต่คนเดียว

     ก่อนจะกลับมาโผล่จุดเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนที่ได้เห็นการประลองต่างรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

     ธาราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเย็นยะเยือกแฝงจิตสังหารอย่างมุ่งร้ายราวกับจะสังหารคนตรงหน้า

     "เมื่อกี้ ถ้าเป็นของจริง แกตายไปหนึ่งครั้งแล้ว ช่วยขยับทำแบบที่แกคุยโว้เช่นเดียวกับเพื่อนแกก่อนแพ้สักทีเถอะ องค์ชายใหญ่"

     พูดจบ ธาราก็หายไปอีกครั้ง ยืนอยู่ด้านหลังของเอ็ดเวิร์ดราวกับเงา ผู้คนทั้งสนามไม่เว้นแม้แต่หัวหน้าหน่วยพิทักษ์และกษัตริย์กับราชีนีทั้งสองพระองค์ โดยเฉพาะดาริอัสที่เป็นผู้ใช้เวทธาตุมืดที่แข็งแกร่งที่สุดยังอดหนาวไปทั่วสรรพางค์กายไม่ได้

     ธารายืนมองหลังของเอ็ดเวิร์ดพร้อมกับเปิดเลคเตอร์ขึ้นมาให้เกิดเสียง "บี๊บ" ราวกับจงใจ

     เอ็ดเวิร์ดหันมาตามเสียงแต่ก็ไม่พบอะไรแต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ตรงคอของเขาก็มีรอยขีดสีแดงโผล่ขึ้นมาเสียดื้อๆ

     โดยไม่มีวี่แววร่างของผู้กระทำยืนอยู่แม้แต่น้อยราวกับธาราไม่มีตัวตนยังไงอย่างงั้น แต่แล้วธาราก็โผล่ขึ้นมาดั่งภูติผีอยู่ตรงหน้าของเขา ดวงตาสีน้ำเงินคู่งามฉายแววเย็นชาสว่างวาบออกมาราวเปลวเพลิงสีฟ้าลุกโชติช่วงอยู่ภายใน 

     น้ำเสียงเย็นเยียบจนผู้คนที่ได้ยินต่างรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกดำพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา "ครั้งที่สองแล้วนะ องค์ชายใหญ่"

     ไม่รอให้เอ็ดเวิร์ดได้ขยับธาราถอยหลังเร้นกายหายไปดั่งเงาทิ้งไว้แค่รอยเปรอะสีบริเวณอกและคอหอยของเอ็ดเวิร์ด

     เอ็ดเวิร์ดหน้าซีดออกมาก่อนจะรวบรวมสติ พยายามจะใช้เวทเพื่อค้นหาตัวของธารา 

     แต่ทว่าเวททั้งหมดที่ร่ายต่างแตกสลายไปในอากาศจนดูเหมือนเขาร่ายเวทไม่เป็น ห่วยแตกยิ่งกว่านักศึกษาคลาสเบต้า

     ธาราโผล่ขึ้นมาโอบไหล่เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างติดตลกว่า "ไม่เอาน่า บอกจะชนะฉันไม่ใช่เหรอ องค์ชายใหญ่ ช่วยทำให้ได้อย่างที่พูดหน่อยสิ พอเห็นคนที่เป็นความหวังของมนุษยชาติและราชวงศ์ในอนาคตอย่างแกกระจอกขนาดนี้ ฉันเสียใจนะ บอกตามตรง"

     เอ็ดเวิร์ดสะบัดแขนเต็มแรงเพื่อสลัดออกจากการโอบกอดของธารา แต่ทว่าแขนที่ควรจะโดนร่างของคู่แข่งของเขากับทะลุผ่านไปราวกับภาพติดตาพร้อมกับเสียงเย็นที่ดังก้องไปทั่วสนาม "สามครั้งแล้วนะ เอ็ดเวิร์ด"

     น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งภูเขาน้ำแข็ง เย็นยะเยือกยิ่งกว่าจุดเยือกแข็ง ดังก้องไปทั่วโดยไม่มีใครรู้ว่าเด็กหนุ่มที่ชื่อ "ธารา" พูดจากตรงไหน แต่ที่ทราบได้คือ "บนสนามประลองอย่างแน่นอน" เพราะกำไลคุ้มกันนั้นมีระบบตรวจจับที่อยู่

     เอ็ดเวิร์ดเอ่ยร่ายบทเวทย์โจมตีวงกว้างออกมาก่อเกิดวงเวทย์สายฟ้า สีเหลืองสว่างไปทั่วสนาม 

     "ข้าแด่เทพสายฟ้า "ธอร์" ขอทรงประทานค้อนเหล็กแห่งความเที่ยงธรรมเพื่อกำจัดอริแห่งข้า" วงเวทย์ขยายครอบคลุมทั้งสนาม

     วงเวทย์คำรามปลดปล่อยพลังทำลายล้างไปทั่วบริเวณ สายฟ้าฟาดภายในสนามอย่างร้ายกาจ

     ด้านหลังของเขาปรากฎร่างแขนขนาดยักษ์ในมือถือค้อนสายฟ้าขนาดยักษ์ขึ้นมา

     "โปรดทุบทำลายศัตรูแห่งข้าด้วยค้อนสายฟ้าของท่านด้วยเถิด "ค้อนเทพสายฟ้า" (ธอร์ แฮมเมอร์)"

     แขนยักษ์ขยับเหมือนกับง้างเตรียมจะฟาดค้อนในมือลงพื้นตามประสงค์ของเอ็ดเวิร์ดแต่ทว่าเรื่องราวกับไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด

     ก่อนที่เวทของเขาจะได้ทำงาน เสียงเย็นก็พูดขึ้นอย่างอารมณ์เสียว่า "เห็นแล้วยังไม่จำ ไอ้สวะ"

     วงเวทย์แตกสลาย เอ็ดเวิร์ดกระอักเลือดออกมาคำโต ธาราใช้ทักษะอีกแบบในการยกเลิกเวทในครั้งนี้

     เขาเรียกมันว่า "ยกเลิกเวทย์" ตรงตามตัวของมัน เวทย์บทนี้สร้างมาเพื่อทำลายเวทอื่นอย่างสิ้นเชิงถึงแม้ผลลัพธ์จะเหมือนใช้อัมพาตหยุดในจังหวะถ่ายโอนมานาเข้าวงเวทย์ แต่อันนี้ คือ การใช้อำนาจอักขระเข้าจัดการ แม้จะยุ่งยากมากกว่าแต่เปลืองมานาน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัดแถมได้ผลชัดเจนยิ่งกว่าอัมพาตที่ผลลัพธ์ผันแปรไปตามตัวศัตรูที่ใช้ใส่

     "ได้รับทักษะยกเลิกเวทย์ เลเวล 1 ระดับ B-"

     ธาราไม่สนใจหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมา สายตาจับจ้องที่องค์ชายตรงหน้าอย่างสมเพชก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดังพร้อมพูดด่าไปหนึ่งคำรบว่า "เฮ้อ นึกว่าจะเก่งแบบปากที่แท้ก็พวกดีแต่ปากอย่างงั้นเหรอ องค์ชายใหญ่ มาๆ ฉันจะเอ็นดูแกหน่อย ช่วยรีบๆลุกขึ้นมาสักทีเถอะ"

     เอ็ดเวิร์ดลุกขึ้นมายืนก่อนจะเช็ดปากแต่แล้วร่างของธาราก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าของเขาแล้วหายไปในชั่วกระพริบตาราวกับผีร้าย

     ธาราหมดอารมณ์จะพูดอีก เขาทำเพียงเดินรอบๆร่างของเอ็ดเวิร์ดก่อนจะแทงมีดเข้าใส่พร้อมนับจำนวนการแทงไปเรื่อยๆ

     "สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ สิบเอ็ด สิบสอง" ร่างของเอ็ดเวิร์ดมีสีเปรอะเปรื้อนมากขึ้นเรื่อยๆจากสามเป็นสี่ไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จบ

     "สามสิบห้า สามสิบหก สามสิบเจ็ด" เสื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยสีแดงราวกับชุบด้วยสีแดง เอ็ดเวิร์ดจะหลบก็โดนแทงดักจนขยับไม่ได้

     "เก้าสิบเจ็ด เก้าสิบแปด เก้าสิบเก้า" ทั้งร่างของเอ็ดเวิร์ดตอนนี้ชุ่มไปด้วยสีแดงราวกับโดนสาดด้วยถังสีแดง ใบหน้าและลำคอเต็มไปด้วยรอยขีด ไม่เว้นแม้แต่มือก็ยังแดง

     เอ็ดเวิร์ดพยายามหลบอยู่ตลอดแต่ก็ไม่เป็นผลก่อนที่ธาราจะนับหนึ่งร้อยนั้นราวกับโอกาสที่ฟ้าประทานมาให้เขา

     เอ็ดเวิร์ดเห็นโอกาสหลบรอดออกจากการกระหน่ำโจมตีของธารา โดยไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มจงใจเปิดโอกาสให้หลบหนี

     เมื่อเห็นว่าพุ่งตัวออกมาได้ เอ็ดเวิร์ดหันกลับไปทิศทางเดิมที่ตัวเองยืนอยู่ สิ่งที่เห็นมีเพียงกำปั้นบดบังวิสัยการมองเห็นจนหมดสิ้น

     หมัดซ้ายของธาราซัดเข้าจมูกของเอ็ดเวิร์ดเต็มแรงจนเขาดั้งหัก ทำท่าจะปลิวกระเด็นออกนอกสนามกระแทกผนังฝั่งผู้ชมอย่างแรงจนกระอักเลือดแต่ธาราไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น เขาใช้หัตถ์เงาหยุดไม่ให้ปลิวกระเด็นออกไปก่อนจะเหวี่ยงกลับเข้ามากระแทกพื้นดัง "โครม"
อยู่ปลายสนามอีกด้าน

     เขากระอักเลือดออกมาคำโต จมูกของเขารับรู้ได้แต่เพียงกลิ่นเลือดของเขาที่ไหลทะลักออกมาจากจมูกงามอย่างกับเขื่อนแตก

     ใบหน้าหล่อเหลาของเอ็ดเวิร์ดเต็มไปด้วยเลือด ธาราไม่รอให้ตั้งตัวโผล่ร่างมายันหน้าของเอ็ดเวิร์ดกดลงพื้นจนหัวทิ่มพื้น หัวแตก 
เลือดกบปากแต่เหมือนเขาจะยังไม่พอใจ

     ธาราคลายเท้า ถอยหลัง เหวี่ยงเท้าขวาเตะอัดท้องเอ็ดเวิร์ดจนตัวลอยขึ้นจากพื้น อาเจียนออกมาอย่างหนัก

     ธาราเมื่อเห็นสภาพของคู่ต่อสู้ตรงหน้าก็หมดอารมณ์จะอัดชายหนุ่มตรงหน้าต่อ ถึงแม้เขาจะไม่ชอบขี้หน้าคนตรงหน้าแค่ไหน ยังไงคนตรงหน้าของเขาก็เป็นองค์ชายใหญ่จะให้อัดราชวงศ์มากกว่านี้ เกรงว่าจะมีปัญหาภายหลังได้ เขาคลายเวทอำพรางเผยร่างให้ผู้ชมเห็นก่อนจะพูดต่อว่า "อย่างที่ฉันบอกแกไป "เอ็ดเวิร์ด เพนดราก้อน" แกก็ไม่ต่างกับเพื่อนของแก ไอ้เศษสวะ "นิโคล เมเซียน่า" หรอก แกมันจอมปลอม อวดดี
ถือตัวว่าเป็นลูกกษัตริย์แล้วทุกคนต้องยอมทำตามแกเหรอไง แกบอกว่าฉันทำเกินไปใช่ไหม"

     "ช่วยบอกให้ฉันฟังหน่อยสิ องค์ชายใหญ่ เพื่อนแกทำลายชีวิตคนถึงสิบครอบครัวจนพังไม่มีชิ้นดี ฉันอัดมัน ดูถูกมันแค่นี้ มันตายเหรอ แล้วทำไมวันนั้น วันที่เพื่อนแกพูดพล่อยๆแบบนั้นแกไม่ห้าม แกปล่อยให้มันพูดทำไม แกปล่อยให้มันทำลายชีวิตพวกเขาเหล่านั้นทำไมกัน"

     "แกนึกว่าแกเป็นคนดีทรงคุณธรรมงั้นเหรอ แกมันหลอกลวง แกเคยช่วยเหลือใครจริงๆงั้นเหรอ เรื่องง่ายๆแค่เพียงเอ่ยปากห้ามเพื่อนของแกแค่นี้ แกยังทำไม่ได้แต่กลับมีความกล้ามาหาเรื่องฉันที่อายุน้อยกว่าแกสี่ปีงั้นเหรอ"

     "ฉันจะบอกอะไรแกให้ฟังอย่างนะ สิบคนสิบครอบครัวที่พังทลายนี้น่ะ เพื่อนแกเป็นคนทำ เพื่อนรักของแกทำลายชีวิตครอบครัวของ
พวกเขาเหล่านั้นไม่เหลือชิ้นดี ฉีกกระชากความสุขเล็กๆน้อยๆของพวกเขาราวกับเศษกระดาษ"

     "พวกเขาเหล่านั้นเป็นเพียงคนที่ไขว่คว้าหาความสุขในแต่ละวันอย่างเต็มที่แท้ๆ ทำไมพวกเขากลับต้องมาตาย เพราะคำพูดโง่ๆของเพื่อนแกด้วย ทำไมพวกเขาต้องตาย เพราะมิตรภาพจอมปลอมของแกด้วย"

     "จะไม่บอกหรอกนะ ว่าแกไม่ผิดนะ องค์ชายใหญ่ แกก็มีส่วนผิดเหมือนกัน ไม่สิ ผู้คนในวันนั้นที่ยืนดูโดยไม่ห้ามก็มีส่วนผิด 
พวกคุณไร้ซึ่งคุณธรรมกันหมดอย่างงั้นเหรอไง ไม่เห็นใจพวกเขาเหล่านั้นกันบ้างเลยเหรอ"

     ถ้อยคำของธาราราวกับดาบเหล็กกล้าทิ่มแทงจิตใจผู้คน จิตใจของทุกคนที่รับฟังอยู่ราวกับโดนฟัน เฉือนเนื้อหนังด้วยดาบจนเป็นแผล

     "จิตใจพวกคุณทำด้วยอะไรกัน เหล่าขุนนางมากมายไม่มีใครมีคุณธรรม มีความสามารถมาห้ามเจ้าชั่วนั้นเลยเหรอไง หัวหน้าหน่วยพิทักษ์ทั้งหลายที่ผู้คนต่างยกย่องไม่พูดอะไรทำเพียงแต่ยืนดูพวกเขาเหล่านั้นโดนดูถูกราวกับไม่ใช่เรื่องของตนเองจนสุดท้ายพวกเขาเหล่านั้นก็คิดสั้นทำเรื่องโง่ๆอย่างฆ่าตัวตายไป พวกคุณกล้าเรียกตัวเองว่า "ผู้ทรงคุณธรรม" งั้นเหรอ"

     หัวหน้าหน่วยทุกคนไม่เว้นแม้แต่หัวหน้าหน่วยที่รับชมผ่านจอทีวีอยู่ที่กำแพงต่างรู้สึกละอายที่ไม่ห้ามปราม ปล่อยให้เหตุการณ์เลยตามเลยอย่างที่เด็กหนุ่มกล่าว

     ธาราส่ายหน้าก่อนจะเปิดเลคเตอร์โชว์ภาพโพสกระทู้หนึ่งที่เขียนว่า "ผู้เสียชีวิตทั้งสิบผู้แสนขี้ขลาดตาขาว"

     ธาราตวาดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดอย่างไม่เห็นหัวใครหน้าไหน "เจ้านี่ คือ หัวข้อกระทู้ที่โผล่ขึ้นมาหลังจากพวกเขาเหล่านั้นเสียชีวิตไปได้ไม่นานนัก พวกคุณดูถ้อยคำในกระทู้เหล่านี้สิ นี่ คือ สิ่งตอบแทนความพยายามของพวกเขาอย่างงั้นเหรอ"

     "พวกเขาที่พยายามจะมีชีวิตอย่างสุดความสามารถกลับมาโดนคนเหล่านี้ในกระทู้หน้าโง่นี่ ดูถูกด่าทอ มันใช่เรื่องไหมวะ ถามจริงๆเถอะ"

     "ไอ้พวกสวะที่เขียนโพสต่อว่าพวกเขาเหล่านั้นน่ะ พวกแกมีดีอะไรมาดูถูกพวกเขา แกเคยสูญเสียครอบครัวแบบพวกเขาบางคนไหม 
แกใช้ชีวิตมาอย่างยากลำบากเท่าพวกเขาไหม พวกแกพยายามเท่าพวกเขาไหม ทำไมพวกเขาเหล่านั้นต้องตาย เพราะ เจ้าสารเลวนั้นด้วย"

     ธาราชี้ไปทางนิโคลราวกับตอกย้ำ สายตาชิงชังเกินพรรณนา ดวงตาเจ็บปวดโกรธแค้นราวกับจะร้องไห้แทนครอบครัวผู้เสียชีวิต

     "ถ้าพวกแกขุนนางทั้งหลายมีคุณธรรมสูงส่งอย่างที่พูดกัน พวกแกในวันนั้นต้องกล่าวห้ามมันไปแล้ว ยิ่งกษัตริย์ทั้งสิบสองที่มีอำนาจเหนือใครก็ยังไม่มีพระองค์ไหนเข้าห้ามแม้แต่น้อย"

     ธาราหันไปพูดกับเอ็ดเวิร์ดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดลึกล้ำราวกับขาดใจว่า "ฉันขอถามหน่อยเถอะ ทำไม ปู่คนนั้นถึงต้องมาทุกข์ทรมานไม่เว้นแต่ละวัน พร่ำเพ้อหาหลานชายของเขาที่ฆ่าตัวตายในห้องนอนพร้อมจดหมายขอโทษปู่ของเขาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตากัน"

     "ปู่คนนั้นทำอะไรผิดกัน เขาสมควรได้รับชีวิตแสนอาภัพแบบนั้นอย่างงั้นเหรอ เขาที่เหลือเพียงแค่หลานชายเพียงคนเดียวที่เป็นทุกอย่างของเขา สมควรได้พบเจอกับความสูญเสียอย่างงั้นเหรอ ช่วยตอบฉันหน่อยเถอะ เอ็ดเวิร์ด เพนดราก้อน"

     ผู้ชมทุกคนทั้งในสเตเดี้ยมและทางบ้านที่ได้ฟังอยู่ต่างก็พูดไม่ออกราวกับถ้อยคำของเด็กหนุ่มฉีกกระชากจิตใจของพวกเขาแสดงให้เห็นถึงคำว่า "ศีลธรรม" และ "คุณธรรม" ที่แท้จริง

     ธาราน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาอย่างเศร้าสลดร้องตะโกนแทนคนเหล่านั้นที่ตายไปว่า "แกคิดว่ามันถูกงั้นเหรอไง ที่เพียงแค่อ่อนแอก็โดนเหยียบย่ำน่ะ พวกเขาเหล่านั้นก็เป็นคนเหมือนกัน มีชีวิต มีจิตใจ ทำไมแกถึงไม่ห้ามปรามเพื่อนสวะของแกในวันนั้นกัน องค์ชายใหญ่"

     ธารายกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะชี้นิ้วกราดไปทั่วสนามก่อนจะพูดน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ว่า 

     "ขอถามพวกคุณหน่อยเถอะ ถ้าคนที่โดนดูถูกจนฆ่าตัวตายเป็นเพื่อน/ลูกหลาน/คนในครอบครัวของพวกคุณแล้วโดนดูถูกจนฆ่าตัวตาย"

     "พวกคุณจะลืมมันไปได้ไหม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกคุณจะหัวเราะ พูดคุย กินอิ่ม นอนหลับได้เป็นปกติไหม"

     "พวกคุณจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้ไหม พวกเขาไม่ได้ตายในอ้อมกอดของคนที่รักพวกเขา"

     "แต่กลับตาย เพราะ ถ้อยคำด่าทอดูถูกของเหล่าผู้ถือตัวว่ายอดเยี่ยมอย่างมันหรือไอ้สวะตรงหน้านี่"

     "ต้องมีคนที่จดจำพวกเขาเอาไว้ในความทรงจำเป็นบทเรียนเป็นคำสอน ความตายของพวกเขาจะเป็นบทเรียนคุณธรรมให้กับคนรุ่นหลัง"

     ธาราผ่อนลมหายใจออกมาร่ายเวทบอลลมอัดกระแทกร่างเอ็ดเวิร์ดออกจากสนาม ก่อนที่เขาจะเดินออกจากสนามไปในทันทีโดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

     พวกเขาทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับด้วยความรู้สึกผิด สำนึกและเสียใจมากมายมหาศาลจนแน่นหน้าอกราวกับหัวใจถูกบีบรัดอย่างแรงจนอึดอัดหายใจไม่ออก

     ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศหนักอึ้งไร้คำพูดคำจาราวกับถ้อยคำด่าทอของเด็กหนุ่มนั้นหนักอึ้งเกินไปจนพวกเขาพูดไม่ออกแก้ตัวไม่ได้ราวกับโดนเด็กหนุ่มชื่อ "ธารา" ตบหน้าไปฉาดใหญ่จนได้สติ รับรู้ผิดชอบชั่วดีกลับคืนมาอีกครั้ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 613 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

718 ความคิดเห็น

  1. #716 Kanokratphuk_42 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 1 มีนาคม 2564 / 16:23
    งี่เง่า...ตายห่าไปนั้นแหละดีแล้ว...แค่คำดูถูกยังผ่านไปไม่ได้...แล้วมันจะเอาตัวรอดจากมอนฯได้ยังไง...ควายยังฉลาดกว่า...มันรู้ว่าแดดร้อนก็ลงไปนอนแช่โคลนเพื่อกันแดด..
    #716
    0
  2. #701 นักอ่านสายขาว (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 15:35

    กินใจมาก
    #701
    0
  3. #682 HaruSolitarily (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 21:22

    สุดยอด
    #682
    0
  4. #669 Pisit Yuragate (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 22:02
    อันนี้ก็ดร่าม่าเกินคำว่าพอดีไปไกลมาก
    #669
    0
  5. #622 สุโค่ย อุมัย (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 19:12
    มันออกแนวระบายเยอะไปหน่อยจริงๆมันต้องอัดอย่างเดียวไม่พูดอะไร
    #622
    0
  6. #574 กานต์ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 12:04
    ความเป็นจริงทำยาก


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 ธันวาคม 2562 / 12:07
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 23 ธันวาคม 2562 / 12:13
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 23 ธันวาคม 2562 / 12:20
    #574
    0
  7. #532 Fikusa (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 18:15
    ผมนี่...ซึมๆ
    #532
    0
  8. #464 zผีเสื้อกรุงโซZ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 02:02
    เราว่าเกินเหตุไปหน่อย ตั้งแต่หลังจากตอน สู้แบบกิลปีหนึ่ง เหมือนกับมีเนื้อเรื่องอีกเลเยอร์มาเเทน ไม่คำนึงตัวละครเก่าเท่าไร ค่อนข้างเหมาร่วมเกินไปด่ากราดอย่างเดียว. ประเด็นต้นเหตุก็ไม่สะเทือนใจเท่ากับการด่า - แล้วพยายามให้ตัวละครยอมรับเหตุผลมากไป( มีข้อหัดล้างเพียบเถียงไม่ค่อยมีแก่นสารเท่าไร) ทั้งๆที่คนเรามีพื้นฐานจิตใจต่างกัน การรับฟังกับความเห็นโดยร่วมกับเหตุผลแปร่งๆไม่น่าไปง่ายนะ

    เขาใจที่จะสื่อแต่ตัวเรื่องไม่ได้ดำเนินโหดหรือสะเทินใจเบอร์ตอง อยู่ทิ้งboom ข่อนข้างงงนึกว่าใบโพล่า 55555 ( ไม่ว่ากันนะเราชอบอ่านแบบอินเนอร์)
    #464
    2
    • #464-1 zผีเสื้อกรุงโซZ(จากตอนที่ 65)
      17 ธันวาคม 2562 / 02:06
      ควาทแค้นเคืองใจของตัวละครเข้าใจนะว่าผ่านมาเยอะ แต่วิธีการภาดพิงทุกคนเกิน เหมือนคนบ้าน้ำลาย วิธีการมันยังไม่สมเหตุเท่าไร
      #464-1
    • #464-2 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 65)
      17 ธันวาคม 2562 / 09:41
      เจตนาหลักที่ทำอย่างงั้นเพื่อกระตุ้นจิตสำนึกด้านดีของคนครับ

      ไม่ได้พาดพิงใครเลยนะครับ แถมประเด็นต้นเหตุผมมองว่าสมเหตุสมผลในฐานะของคนรู้จักผู้สูญเสียนะครับ

      แถมธารารู้จักและสนิทกับครอบครัวปู่ก้องประมาณหนึ่งเลยครับ ดูได้จากปู่ก้องทักทายธาราได้

      ตามที่คุณผีเสื้อพูด "คนเรามีพื้นฐานจิตใจต่างกัน" ก็ตามนั้นแหละครับ

      พื้นฐานจิตใจคนเราไม่เหมือนกัน เรื่องที่คุณมองว่าไร้สาระบางคนมองเป็นเรื่องมีค่า

      บางเรื่องเราเจ็บปวด เขาไม่ได้เจ็บปวดกับเราด้วย

      เหมือนคนดีกับคนเลวนั้นแหละครับ คุณธรรมความดีไม่เหมือนกัน

      อยากให้ลองมองในมุมมองอื่นดูครับ ว่าคำพูดการกระทำของตัวเอก มันแฝงนัยยะอะไรหรือเปล่า

      เขาย้อนเวลามาเพื่อด่าคนเหมือนคนบ้าหรือเปล่า ลองเก็บไปคิดตามดูครับ
      #464-2
  9. #427 อ้นเองคร้าบบ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 07:08
    ขอบคุณครับ
    #427
    0
  10. #415 patt2516 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 00:09
    มีแต่ด่า ด่ามา4-5ตอน เนื้อเรื่องไม่เกินเลย
    #415
    1
    • #415-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 65)
      16 ธันวาคม 2562 / 00:20
      เอิ่ม ผมว่ามันก็ด่าอยู่แค่สองตอนเองนะครับ ก่อนหน้านั้นก็เป็นการแข่งขันกิลด์ไม่ใช่เหรอครับ
      #415-1
  11. #411 แถไถไปเรื่อย (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 21:33
    แฝงข้อคิดให้สังคมนักอ่านคิดเกี่ยวกับเรื่องไซเบอร์บูลลี่ได้ดีมากครับ ขนาดสื่อออกมาชัดขนาดนี้ ยังมีนักอ่านบางคน บูลลี่เกี่ยวกับการเขียนของคุณ ผมไม่เข้าใจเลยว่าที่เขาอ่านๆไปนี่ได้ซึมซับบ้างรึป่าว จะมาบอกว่าวิจารณ์ไม่ได้หรอก็ไม่ใช้นะครับ วิจารณ์คือการชี้แนะ การบูลลี่มันคนละเรื่องเลย ปัจจุบันเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ควรแก้ไขนะครับ คนปัจจุบันมองเรื่องบูลลี่เป็นเรื่องปกติซะงั้น คิดหน่อยว่าคนเขียนต้องการสื่อถึงอะไร
    #411
    1
    • #411-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 65)
      15 ธันวาคม 2562 / 21:48
      ดีใจนะครับเนี่ย ที่มีคนเข้าใจเหตุผลของการพูดซ้ำๆเพื่อตอกย้ำของธาราด้วย

      เยี่ยมไปเลยครับ
      #411-1
  12. #409 ghosty55th (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 18:35
    เยอะไปอ่ะเขียนวนไปวนมาอะไรก็ไม่รุ
    #409
    1
    • #409-1 non0045non(จากตอนที่ 65)
      15 ธันวาคม 2562 / 23:48
      อ่านเเล้วไม่เข้าใจ หรือ คุณไม่มีสมองที่จะคิดตาม ก็ข้ามไปไป ขอบคุณจากนักอ่านเงา
      #409-1
  13. #408 dfrdz007 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 17:49
    thank u
    #408
    0
  14. #401 สะเก็ดหิมะ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 12:50
    เป็นนิยายแฟนตาซี ที่ทำให้เราน้ำตาคลอเลยอ่ะ ชีวิตเราก็เคยโดนบูลลี่น่ะ หนักมาก แต่ล่ะวันกว่าจะข้ามผ่านมันมาได้ โคตรยากลำบาก เราเลยโคตรอินกับตอนนี้มาก ขอบคุณนักเขียนนะ ที่แฝงนัยยะบางอย่างในนิยายเรื่องนี้ให้คนได้คิด ขอเถอะครับ อย่าบูลลี่ใครเพราะเห็นว่ามันสนุก มันไม่ได้ทำให้คุณดูดีขึ้นมาเลย
    #401
    2
    • #401-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 65)
      15 ธันวาคม 2562 / 13:12
      เรื่องดีร้ายมันก็ปะปนกันไปแหละครับ แต่สักวันต้องเป็นวันของเราครับ ไรท์เป็นกำลังใจให้ครับ
      #401-1
    • #401-2 zผีเสื้อกรุงโซZ(จากตอนที่ 65)
      17 ธันวาคม 2562 / 02:13
      เรานี่ โดนหนักแกล้ง ตอนมัธยมต้น ถึงขนาดไม่อยากไปโรงเรียน เราเป็นประเภทขี้กลัวแย่ยืนให้สุด รับให้ไหว แต่ก็เล่นเป็นโรคซึมเศร้าหลายปี อยู่ ปัจจุบันปรับตัวได้แล้วเริ่มเข้ากับคนง่าย เราเข้าใจ. แต่ก็นะพอผ่านพวกนี้ไปเรื่องพวกนี้ก็ดูอ่อนลง คนที่ถูกกระทำน่าส่งสารหมดใช่ทุกคนจะยืนไหว

      บอกตรงเกลียดคนพวกนั้นจนตายยังไม่ลืม 5555
      #401-2
  15. #393 Uaa Jirapat (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 10:22
    อินต่อเว้ยเหเยยยย
    #393
    0
  16. #391 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 08:26
    รออ่านนะคะ
    #391
    0
  17. #390 ทาคาโตะ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 08:22
    ขอบคุณครับ สุดท้ายมนุษย์ก็ชั่วกันทั้งนั้น ในชีวิตจริง เฮ้อออ
    #390
    0
  18. #389 NessZero (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 08:11
    แล้วสรุป-องค์ชายใหญ่นั้นหมดสภาพ อยู่ใช้ไม่โดนบอลลมอัดหายไปง่ายๆ
    #389
    0
  19. #388 Rinthon55 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 07:45
    บางทีก็เล่นใหญ่ไป เดียวก็บินแบบอนาคตแมวหลอก
    #388
    0
  20. #387 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 07:45
    ชั่วกันทุกคนนั้นละ
    #387
    0
  21. #386 king of emprie (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 07:25
    ค้าง แต่พอรับได้555
    #386
    0
  22. #384 miss Iu (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 02:06
    หวังว่าตะฟอร์มทีมทันนะหนุ่ม จบงานนี้คนคงแห่มาเข้าคอสนรกกันอีกเพียบ หึหึ
    #384
    0
  23. #383 จอมพลMaus (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 00:53
    ค้างงงงงงงโคตรอินเลยยยยย
    #383
    0
  24. #382 oThe Nighto (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 00:52
    พระเอก มันไม่คิดจะบอกหน่อยหรอว่า จะมีเหตุการณ์​ หรือรัยจะเกิดขึ้น... ใบ้หรือทามเปงคำนาย ก๊ได้ แบบนี้ก๊น่าสนนะ...
    #382
    1
    • #382-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 65)
      15 ธันวาคม 2562 / 00:56
      ไม่ได้หรอก แถมพูดไปใครจะเชื่อล่ะครับ มันแฟนตาซีเกินไปจนไม่น่าเชื่อถือน่ะครับ
      #382-1
  25. #381 Zanzar (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 00:51
    อยากถามเหมือนกันจะ5ปีแล้วนะทำอะไรได้บ้างงงงงงง
    #381
    3
    • #381-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 65)
      15 ธันวาคม 2562 / 00:53
      อะไร ห้าปีเหรอครับ หมายถึงชั้นปีของเอ็ดเวิร์ดน่ะเหรอครับ
      #381-1
    • #381-3 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 65)
      15 ธันวาคม 2562 / 00:59
      ถ้าเจอคนอื่นคงชนะขาดเลยแหละครับ แต่มาเจอธาราจะเอาอะไรไปสู้ล่ะครับ ประสบการณ์ต่างกันเยอะเลยนะครับ ธาราสู้สนามจริงเอาตัวรอดมาหลายสิบปี สู้กับเด็กปีห้าก็เหมือนตบเด็กแหละครับ คนละรุ่นกันเลย สู้ๆได้สิแปลกครับ
      #381-3
  26. #379 [H∆LF MOON] (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 00:45
    ยืดเยื้อแล้วอะ​ ธาราสมควรพูดรวบรัดตอนเดียวให้จบ​ อันนี้ถามซ้ำๆเหมือนคนสติหลุด​ งงบุคลิกมาก
    #379
    1
    • #379-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 65)
      15 ธันวาคม 2562 / 00:54
      ก็ต้องเป็นงั้นแหละครับ ไรท์ต้องการให้ธาราตอกย้ำความผิดของพวกเขา ก็เลยต้องให้พูดซ้ำๆน่ะครับ
      #379-1