Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 6 : พัฒนาในสามชั่วโมง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 935 ครั้ง
    19 พ.ย. 62

          
     "ผมไม่กลัวคนที่ฝึกเตะ 10,000 ท่าในครั้งเดียว แต่กลัวคนที่ฝึกเตะท่าเดียว 10,000 ครั้ง" คำกล่าวของบรูซ ลี (Bruce Lee)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     "นายทำได้ยังไงกันวะนั้น ธาร" นั้น คือ คำถามแรกที่เพื่อนทั้งสองถามเขา

     "ถึงฉันบอกไปพวกนายก็ทำไม่ได้หรอก ความถนัดทางเวทมนตร์ต่างกันเกินไป" และนี่คือ คำตอบของธาราต่อคำถามของสหายทั้งสอง

     ธาราหยุดเดินพร้อมกับหันไปพูดกับสองสหายว่า

     "ตอนนี้ พวกนายใช้ธาตุสายฟ้าไม่ได้สักหน่อย ถ้าใช้ได้ฉันก็คงสอนให้พวกนายเองแหละ แล้วก็อีกไม่นานจะถึงห้องฝึกกันแล้วนะ"

     ธาราเมื่อพูดจบก็หันกลับไปเดินต่ออย่างเร่งรีบด้วยท่าทางหงุดหงิดหน่อยๆ

     เฟยและเซลที่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่พยักหน้าโดยพยายามเก็บสีหน้าสงสัยไว้พร้อมกับเดินตามเพื่อนรักของพวกเขาไป

     ตอนนี้ พวกเรากำลังเดินจากสนามประลองไปห้องฝึกฝนที่ธาราได้เช่ายืมไว้เป็นเวลาสามชั่วโมง

     แต่เดิมนั้นทั้งสองคนเป็นคนช่างสังเกตเป็นอย่างมาก ตอนนี้ในหัวของพวกเขาเลยมีเรื่องอยากถามธาราเต็มไปหมดแต่ว่าเมื่อมองหน้าเพื่อนของเขาในเวลานี้นั้น พวกเขาก็ได้แต่กลั้นใจไม่ถามออกไป เพราะ ธาราในเวลานี้มีใบหน้าไม่รับแขกเป็นอย่างมาก ดวงตาของเขาที่ปกติจะดูสงบเยือกเย็นและให้บรรยากาศเป็นกันเองนั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธชนิดที่พวกเขารู้สึกได้ ทำให้สองสหายนั้นไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา

     ทางด้าน ธารานั้นก็รับรู้ถึงความคิดของเพื่อนรักสองคนดีจึงได้พูดอย่างใจเย็นกับสองสหายโดยไม่หันกลับมามองว่า

     "พวกนายคงสงสัยว่าทำได้ยังไงใช่ไหมละ บนสนามประลองวงเวทย์ที่เกือบสมบูรณ์ถูกยกเลิกขณะร่ายน่ะ ไว้ถึงห้องฝึกฉันจะอธิบายให้ฟัง ระหว่างนี้ พวกนายสองคนก็ทบทวนเรื่องบททดสอบไปก่อนดีกว่า พวกนายสัญญากับฉันแล้วนะว่าจะฝึกตามที่ฉันบอกน่ะ"

     เฟยและเซลเมื่อได้ยินก็ต่างรีบทบทวนเกี่ยวกับบอลมานาอย่างขมักเขม้น

     ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงส่วนของอาคารฝึกฝนที่แยกออกมาจากสนามประลองโดยใช้เวลาเดินเท้าประมาณสิบนาที

     ตัวอาคารฝึกฝนนั้นมีรูปร่างคล้ายอพาร์ตเม้นต์แบบร่วมสมัยทรงสี่เหลี่ยมแบ่งออกเป็นห้องหลายๆห้องขนาดต่างกันขึ้นอยู่กับระดับของห้องฝึก โดยมีอุปกรณ์ควบคุมมานาอยู่ทุกห้อง ซึ่งห้องที่ธาราเช่านั้นเป็นห้องขนาดเล็กสำหรับสามคนราคาถูกสุดที่มีอุปกรณ์สำหรับฝึกตามที่เขาต้องการ

     ธาราเดินตรงไปทางหอควบคุมอาคารฝึกฝนเพื่อยื่นเรื่องขอรับกำไลและแผงควบคุมประจำห้องฝึกฝนเมื่อได้รับทั้งสองอย่างมาตามจำนวนแล้วก็เดินต่อจนถึงห้องฝึกของพวกเขาในที่สุด

     เมื่อเข้ามาในห้องฝึก ธาราก็เดินไปเปิดระบบห้องฝึกพร้อมกับใช้คำสั่งปิดกั้นเสียงทั้งหมดของห้องเพื่อป้องกันความลับรั่วไหล

     "งั้นมาเข้าเรื่องกันเลย เรื่องที่พวกนายสงสัยเกี่ยวกับการประลอง พวกนายจำขั้นตอนการร่ายเวทย์ได้ใช่ไหม"

     "แน่นอนสิ มี 3 ขั้นตอน คือ 1. ร่ายเวทย์ 2. รวบรวมมานา และ 3.ถ่ายโอนมานาเข้าวงเวทย์" เซลตอบกลับคำถามของเขาอย่างรวดเร็ว 
โดยมีเฟยพยักหน้ารับกับคำตอบนี้

     ธารายิ้มเนิบๆแล้วกดแผงควบคุมของห้องฝึก เรียกเอา "บอร์ดโฮโลแกรม" มาเขียนประกอบคำตอบของเซล

     "ถูกของนาย เซล แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าโดนขัดขวางระหว่างกระบวนการดังกล่าวบ้างละ"

     เฟยเอามือจับที่คางอย่างครุ่นคิดก่อนจะให้คำตอบที่ทำให้ธารายิ้มพร้อมพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "วงเวทย์ก็จะถูกยกเลิกการทำงานจนแตกสลายไปสินะ"

     "ถูกต้องแล้วนั้นละ คือ สิ่งที่ฉันทำโดยตอนแรกนั้นเป็นการขัดขวางขั้นตอนการรวบรวมมานา ส่วนที่นายเห็นว่าทำไมตอนจบ 
เจ้าลูกหมานั้นกระอักเลือดออกมา เพราะฉันจงใจขัดขวางกระบวนการถ่ายโอนมานาเข้าวงเวทย์นั้นเอง"

     หลังจากได้ยิน เซลก็ได้ถามคำถามหนึ่งที่แสดงถึงความช่างสังเกตว่า "มันคือ ผลต่อจากเวทประกายสายฟ้า ใช่ไหม ธาร"

     ธาราพยักหน้ารับคำพร้อมกล่าวเสริมคำพูดของเซล "ใช่ มันคือ เวทประดิษฐ์ของฉันที่มีชื่อว่า "อัมพาต" โดยจงใจใช้แบบอ่อนมากๆจนยากจะสังเกต"

     เฟยเมื่อได้ยินก็ถามต่อ "ถ้ามันเป็นเวทย์ตามที่นายบอกแล้วทำไม เจ้าชไนเดอร์ นั้นถึงไม่รู้สึกตัวละ"

     ก่อนที่ธาราจะได้พูดนั้น เซลก็ให้คำตอบของคำถามนี้แทนตัวของธารา "ผลของธาตุสายฟ้ายังไงละ เฟย" 

     หลังจากพูดจบ เซลก็มีสีหน้าพึงพอใจพร้อมกับนับถือเพื่อนสนิทของเขามากยิ่งขึ้นไปอีก

     เฟยคิดตามคำพูดของเซลก่อนจะมีสีหน้ากระจ่างชัดขึ้นมา "อาการชาจากพลังงานไฟฟ้า ทำให้หมอนั้นไม่รู้ตัวว่าวงจรเวทย์ถูกขัดขวางจากการทำงานของเวทสายฟ้าที่ธาราเรียกใช้งานซ้ำภายในร่างของมันสินะ"

     "หัวไวดีนี่นา ใช่แล้ว มันคือ การใช้เวทประกายไฟฟ้าแบบเฉพาะเจาะจงภายในร่างของเป้าหมาย ซึ่งไอ้หมอนั้นทำตามเงื่อนไขการใช้
เวทย์นี้คือ โดนเวทสายฟ้าของฉันโดยตรงบวกกับความประมาทของตัวมันเองที่ประเมินฉันต่ำไปก็เลยจบอย่างที่พวกนายเห็นนั้นละ"

     เฟยและเซลคิดตามคำพูดของธาราก่อนจะเป็นเซลที่ฉุกคิดเรื่องหนึ่งออกมา "แต่แบบนั้น มันยากกว่ามากเลยนะ"

     ธารากล่าวตอบรับคำของเซลแล้วพูดอธิบายกลไกของเวทย์อัมพาตให้สหายทั้งสองฟัง

     "ใช่ ยากมาก แต่นั้นสำหรับคนอื่น พวกนายคงไม่ได้ลืมนะว่าฉันมีความทรงจำรูปภาพ ฉันก็แค่นึกภาพเกี่ยวกับวงเวทย์ในร่างของเจ้านั้นผ่านทางมานาของฉันที่เข้าไปในตัวของมันแล้วกระตุ้นในช่วงที่ฉันต้องการเท่านั้นเอง"

     "ที่สำคัญเลย เจ้านี่ใช้มานาน้อยมากเมื่อเทียบกับประสิทธิภาพของมัน แต่ก็ขึ้นอยู่กับคนที่โดนด้วยนะ ว่ารู้ตัวหรือไม่รู้ตัว ขนาดตัวใหญ่หรือเล็ก อ้วนหรือผอม ปัจจัยเล็กๆมีผลต่อเวทย์นี้หมด ทำให้แต่ละคนต้องใช้มานาในการใช้ไม่เท่ากัน บางคนอาจจะต้องใช้เยอะเลยก็ได้ แล้วแต่คนๆไป ถึงบอกไงว่า พวกนายรู้ไปก็ใช่ว่าจะใช้งานมันได้"

     เฟยที่ได้ยินก็เลยต่อคำของธาราให้ว่า "มันมีเงื่อนไขการใช้ยุ่งยากไม่พอ รายละเอียดการใช้งานก็เยอะ ยังไม่นับว่า ต้องใช้ความสามารถในการใช้เวทค่อนข้างสูงอีกนั้นคือ สิ่งที่นายต้องการจะบอกสินะ ธาร"

     "ตามนั้นละ เฟย และที่สำคัญสุด มันใช้สมาธิในการใช้งานมาก นายต้องเพ่งสมาธิของนายในการร่ายเวทย์ประกายไฟฟ้าไปตามร่างกายเพื่อขัดขวางการส่งมานาเข้าวงเวทย์ของศัตรูที่นายต้องการใช้ใส่ ซึ่งไม่ต้องให้ฉันพูดต่อแล้วมั้ง"

     เฟยและเซลนั้นต่างทำสีหน้าปั้นยากออกมาอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากทั้งสองนั้นไม่ถนัดการใช้เวทมนตร์ระยะไกลและการควบคุมเวทมนตร์ความละเอียดสูง

     ธาราเมื่อเห็นหน้าของสหายทั้งสองก็ยิ้มอ่อนออกมาอย่างไม่ปกปิดพร้อมกับตบมือเรียกสติทั้งสองก่อนจะเข้าเรื่องในครั้งนี้ของพวกเขา

     "เอาละ มาเริ่มการทดสอบของพวกนายกันดีกว่า ร่ายบอลมานาโดยไม่เอยคำร่าย ขอแค่บอลมานา เริ่มจากนายก่อนละกัน เซล"

     เซลยื่นมือขวาออกมาก่อนจะเริ่มการสร้างบอลมานาออกมา โดยพยายามคิดถึงบทร่ายในหัวแบบง่ายๆเท่าที่เป็นไปได้

     บนมือขวาของเซลค่อยๆปรากฎก้อนพลังงานจากมานา ขนาดเท่าเหรียญก่อนจะค่อยๆขยายจนมาหยุดที่ขนาดเท่าลูกปิงปอง ก่อนจะขว้างไปทางเป้าที่อยู่ทางขวามือของเขาและเฟย

     ธาราที่มองการใช้ของเซลอย่างชัดเจนก็ไม่พูดอะไรพร้อมกับหันไปให้สัญญาณเฟยให้ทำแบบเดียวกันนี้ให้เขาดู ซึ่งเฟยนั้นทำได้ช้ากว่าเซลไปประมาณหนึ่งถึงสองนาที

     หลังจากสังเกตจนพอใจแล้ว ธาราก็พูดขึ้นมา "พวกนายใช้การร่ายในความคิดแล้วค่อยๆเพิ่มมานาเอาสินะ" 

     ทั้งสองที่ได้ยินต่างก็พยักหน้าตามคำกล่าวนี้ แต่ขณะที่กำลังจะถามกลับไปนั้น ธาราก็ได้พูดต่อว่า

     "พวกนายลืมวิธีใช้แบบนั้นซะ ฉันอยากให้พวกนายจินตนาการถึงบอลมานาแบบนี้เนี่ยแหละ ตามความคิดของนาย ไม่ต้องคิดถึงคำร่ายแล้วก็ไม่ต้องคำนึงถึงปริมาณมานาที่ใช้ด้วย พวกนายมีข้อเสียเรื่องการถ่ายโอนมานาเข้าวงเวทย์แบบเกินพอดีอยู่แล้ว ตอนนี้ เราอยู่ในห้องฝึกที่พวกนายใช้มานาได้ตามใจ เพราะ กำไลข้อมือที่ใส่ก่อนจะเข้าห้องมันจะคอยดึงเอามานาของพวกนายกลับเข้าร่างให้เอง"

     "แบบนี้" ไม่พูดเปล่า ธาราได้สร้างบอลมานาออกมาโชว์ให้กับเพื่อนทั้งสองของเขา บนฝ่ามือของธารามีบอลมานาสีฟ้าอ่อนขนาดเท่า
ลูกแอปเปิ้ลทรงกลมสวยงาม

     เฟยและเซลต่างก็ตกตะลึงเป็นอย่างมากเนื่องจากความเร็วการเรียกใช้ของธารานั้นเร็วเป็นอย่างมาก ในขณะที่เซลนั้นใช้เวลาเกือบนาทีในการสร้างบอลมานาขนาดเท่าลูกเบสบอลขึ้นมาได้ แต่ธารากับใช้เวลาไม่ถึงนาทีไม่สิไม่ถึงสิบวินาทีก็สร้างบอลมานาขนาดเท่าลูกแอปเปิ้ล
ทรงกลมสวยงามในบนฝ่ามือของเขา

     ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดอะไรออกมา ธาราก็ชิงพูดขึ้นก่อน "ลืมเรื่องที่เคยเรียนมาทั้งหมดซะ แล้วจำวิธีที่ฉันใช้ไว้ให้ดี ฉันขอเอาชีวิตฉันเป็นเดิมพันเลยว่าจะทำให้พวกนายเก่งขึ้นจนไม่มีใครกล้ามาดูถูกพวกนายอีก ขอแค่พวกนายเชื่อใจฉันและทำตามที่ฉันบอกพวกนาย"

     ทั้งสองต่างพยายามกลั้นน้ำตาอย่างเต็มที่เนื่องจากทั้งสองนั้นมีความรู้สึกว่า "เพราะพวกเขาทำให้ธาราต้องเรียนอยู่คลาสเบต้า" แต่กลายเป็นว่าเพื่อนของพวกเขาต้องการจะฉุดลากพวกเขาขึ้นไปด้วยกันจะไม่ให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้งใจกับเรื่องนี้ได้ยังไงละ

     เฟยเอาแขนเสื้อมาขยี้ตาพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มมั่นใจ "แน่นอน ฉันเชื่อใจแกอยู่แล้ว ตอนนี้ แกแค่สั่งมาพวกฉันจะทำตามเอง"

     ทางด้านเซลนั้นต้องถอดแว่นออกมาเช็ดน้ำตาก่อนจะใส่กลับไปเข้าไปพร้อมพยักหน้ารับกับคำพูดของเฟย

     "งั้นมาเริ่มกันเลย อย่างแรก ให้พวกนายนึกถึงบอลมานาเอาแบบที่พวกนายเคยร่ายเลย จินตนาการมันออกมาเป็นภาพในหัว"

     "แบบที่พวกฉันร่ายสินะ" หลังจากได้ยิน เฟยและเซลก็ปิดตาคิดตามคำพูดของธารา

          "จำไว้ อย่าร่าย หลังจากนั้นก็คิดถึงการไหลเวียนของมานาภายในร่างของพวกนาย ก่อนจะค่อยๆปล่อยมานาออกมาอย่างช้าๆให้พวกนายคิดว่าบนฝ่ามือของพวกนายมีบอลที่สร้างจากมานาอยู่ ส่วนขนาดก็ได้ตามใจพวกนายเลย"

     บนฝ่ามือของทั้งสองค่อยๆปรากฎบอลมานาออกมาลางๆจากนั้นก็ค่อยๆเด่นชัดขึ้นจนกลายเป็นแบบที่เคยทำ

     "ตอนนี้ พวกนายคงรู้สึกถึงมันได้แล้ว ลองลืมตาขึ้นมาดูผลงานของพวกนายดูสิ"

     เฟยและเซลต่างก็ลืมตาขึ้นมา สิ่งที่ได้เห็นคือ บอลมานาตามที่เพื่อนของเขาบอก ก่อนที่จะได้พูดอะไร ธาราก็ขัดขึ้น

     "ทีนี้พวกนายคลายมันออกแล้วลองทำซ้ำอีกรอบ แต่ครั้งนี้ ห้ามปิดตานะ ปิดตาจินตนาการมันง่ายแต่ลืมตาแล้วทำน่ะ ยากนะ โดยครั้งนี้ 
ฉันจะจับเวลาด้วย จำไว้คิดถึงการไหลเวียนของมานาภายในร่างแล้วค่อยๆกระจายมันเข้าสู่ฝ่ามือของพวกนายสร้างเป็นบอลมานาขึ้นมา" 
ไม่พูดเปล่า ธารากดใช้แผงควบคุมในคำสั่งนาฬิกาให้โชว์หน้าจอโฮโลแกรมจับเวลาการร่ายของทั้งสองคน

     หลังจากนั้น ผลคือ ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด เฟยใช้เวลาไปประมาณสามนาทีโดยสร้างบอลขนาดเท่าลูกฟุตบอล ส่วนเซลนั้นดีกว่าหน่อย เพราะใช้เวลาน้อยกว่า แต่ขนาดของบอลมานานั้นมีขนาดเพียงแค่ลูกปิงปอง

     เมื่อธาราเห็นความสำเร็จของสหายทั้งสองก็ยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับกำหนดให้ทั้งสองคนทำแบบนี้จนกว่าจะหมดเวลาสามชั่วโมงของห้องฝึก โดยกำหนดขนาดเท่ากับลูกแอปเปิ้ล รูปร่างทรงกลมห้ามไม่มีพลังงานรั่วไหลออกมาและใช้เวลาในการร่ายไม่เกินสิบวินาที 

     ทั้งสองคนที่ได้ยินข้อกำหนดก็ถึงกับทำหน้าอ่อนเพลียเนื่องจากความไร้ความสามารถของพวกเขา

     แต่คนตรงหน้าของพวกเขานั้นไม่เคยยอมแพ้ในตัวพวกเขาเลยแม้แต่น้อย นั้นจึงทำให้พวกเขายอมทำตามแต่โดยดีเนื่องจากรับรู้ได้ถึงความหวังดีของเพื่อนรักของพวกเขา

     หลังจากที่เห็นสหายสนิททั้งสองพุ่งสมาธิไปกับการฝึก ธาราก็ปลีกตัวมานั่งตรงมุมห้องฝึกทิ้งพื้นที่ว่างส่วนมากไว้ให้ทั้งสองคนฝึกตามอัธยาศัย ส่วนเขานั้นแยกออกมาเพื่อเลื่อนขั้นของตนเอง

     การเลื่อนขั้นจากนักเวทย์ฝึกหัดขั้นกลางเป็นขั้นสูงนั้นก็ง่ายๆ คือ การทะลวงจุดหล่อเลี้ยงมานาตามลำดับ ในแต่ละขั้นจะมีจุดหล่อเลี้ยงที่แตกต่างกันไป เช่น ผู้ฝึกเวทย์จะอยู่บริเวณท้องน้อยเมื่อเปิดจุดหล่อเลี้ยงภายในท้องน้อยทั้งสามจุดที่แสดงถึงขั้นต้น กลาง ปลายของจุดนั้นๆเรียกอีกอย่างว่า "ห้อง" เมื่อเปิดได้ครบสามห้องก็จะย้ายไปจุดหล่อเลี้ยงต่อไป ซึ่งเมื่อทะลวงผ่านห้องที่สามไปจุดหล่อเลี้ยงมานาต่อไปได้สำเร็จก็เท่ากับเลื่อนระดับจากผู้ฝึกเวทย์เป็นผู้ใช้เวทย์นั้นเอง

     ธาราในตอนนี้อยู่ในระดับนักเวทย์ฝึกหัดขั้นกลางนั้นเปิดจุดหล่อเลี้ยงมานาบริเวณท้องน้อยและตับอ่อนเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้ ถ้าเขาทะลวงห้องที่สองไปห้องที่สามของจุดหล่อเลี้ยงมานาแถวลำไส้ที่เขาค้างอยู่ปัจจุบันสำเร็จ เขาก็จะสามารถทะลวงไปจุดหล่อเลี้ยงมานาบริเวณไตเพื่อเลื่อนระดับเป็นนักเวทย์ขั้นต้นได้

     คิดได้ดังนั้น ธาราก็ไม่รอช้า นั่งลงขัดสมาธิก่อนจะเริ่มการเลื่อนขั้นของเขาทันที ธาราค่อยๆรวบรวมมานาจากทั้งร่างมาผ่านจุดหล่อเลี้ยง
มานาบริเวณท้องน้อยไปตับอ่อนก่อนจะไปรวมกันที่จุดหล่อเลี้ยงมานาบริเวณลำไส้แล้วจึงทะลวงเข้าไปในห้องอย่างช้าๆในขั้นตอนนี้ 
ต้องอาศัยความอดทนและสมาธิเป็นอย่างมากเนื่องจากถ้าผิดพลาด ตัวเขาเองจะได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก

     เมื่อมาถึงลำไส้ก็ค่อยๆถ่ายโอนมานาเข้าไปห้องที่หนึ่งอย่างบรรจงก่อนส่งต่อไปห้องที่สองจนชนเข้ากับกำแพงภายในห้องที่สอง

     ตัวธาราในขณะนี้นั้นมีเหงื่อไหลออกมาทั่วร่าง ซึ่งนั้นสร้างความพอใจให้กับเขาเป็นอย่างมาก เพราะ ทุกอย่างเป็นไปตามการคำนวณของเขา ภายในใจนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ 

     "ได้รับทักษะ ร้อยเรียงมานา เลเวล 1 ระดับ C+"

     ธารารวบรวมสมาธิทั้งหมดค่อยๆบรรจงร้อยเรียงมานาเข้าไปในห้องที่สองของจุดหล่อเลี้ยงบริเวณลำไส้ก่อนจะทะลวงเข้าสู่ห้องที่สามอย่างไม่อยากเย็นนักเนื่องจากประสบการณ์อันมากมายของเขาส่งผลให้เขาทำมันได้สำเร็จ

     "ทักษะ ร้อยเรียงมานา เลเวลอัพเป็น 2 ... 7"

     ธาราเดินมานาไปทั่วร่างกายอย่างช้าๆอย่างสม่ำเสมอและมั่นคงเป็นเวลานานเมื่อพอใจแล้วเขาก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความสดชื่นพร้อมกับลุกขึ้นมองเวลา ทำให้เขารู้ว่าเขาเสียเวลากับการเลื่อนระดับเป็นนักเวทย์ฝึกหัดขั้นสูงถึงสองชั่วโมงกับอีกสี่สิบห้านาที สำหรับเขาแล้วนับเป็นเวลาที่น่าพึงพอใจเป็นอย่างมากเนื่องจากในช่วงชีวิตก่อนของเขานั้นเขาใช้เวลาในการเลื่อนขั้นจากกลางมาสูงนั้นใช้เวลาถึงหนึ่งวันเต็มๆแถมยังล้มเหลวไปหนึ่งครั้งอีกด้วย

     หลังจากลุกขึ้นมาก็หันไปทางสหายทั้งสองที่กำลังฝึกอย่างขมักเขม้นพร้อมดูเวลาของทั้งสองคน

     เฟยนั้นทำเวลาอยู่ที่ "ยี่สิบกว่าวิกับบอลมานาขนาดเท่าลูกบาสเด็กเล็ก" ซึ่งใหญ่กว่าที่กำหนดไว้ แต่ที่ดีคือ มานารั่วไหลน้อยลง แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาการด้านที่เฟยเพื่อนเขาไม่ถนัด คือ "การควบคุมมานาแบบละเอียด" เนื่องจากขาดความละเอียดในการควบคุมมานา นั้นทำให้บางครั้งวงเวทย์ของเฟยล้มเหลวไม่ก็ผิดพลาดในการขั้นตอนเริ่มร่าย เพราะ ทุกเวทย์นั้นเริ่มต้นจากการสร้างวงเวทย์จากมานา ยิ่งละเอียดมากก็หมายถึงความชัดเจนของบทเวทย์อีกด้วย

     ส่วนทางด้านเซลนั้นดีกว่าเฟย เวลาปัจจุบันคือ "สิบเก้าวิ กับบอลมานาขนาดเท่าลูกเบสบอลทรงกลมสวย" ถึงจะเล็กกว่านิดหน่อยแต่ถือว่าไม่เลวสำหรับเวลาแค่สองชั่วโมงกว่าๆเนื่องจากเซลนั้นไม่ถนัดในการถ่ายโอนมานาจึงทำให้เวทมนตร์ของเซลนั้นบางครั้งแรงเกินไป
บางครั้งเบาเกินไปเนื่องจากการกะปริมาณการถ่ายโอนมานาเข้าวงเวทย์ไม่ดี

     ธาราที่เห็นก็ได้บอกทั้งสองว่า "เอาละ มีเวลาเหลืออีกนิดหน่อย ฉันจะช่วยให้พวกนายทำได้ตามที่ฉันกำหนดเอง พวกนายยื่นฝ่ามือมาด้านหน้าคนละข้างที"

     เฟยและเซลก็ยื่นฝ่ามือออกมาตามคำขอของสหายก่อนจะได้พูดอะไร ธาราก็บอกให้ทำตามที่เขาบอก

     "พวกนายทำแบบเดิมเลย ฉันจะช่วยพวกนายปรับมานา ส่วนพวกนายจำความรู้สึกนี้ไว้ให้ดีละ มันจะทำให้พวกนายทำได้ในครั้งต่อไป"

     ธารายื่นมือไปไว้ด้านล่างของพวกเขาแล้วบอกให้ทำตามที่พวกเขาฝึกกันมาตลอดสองเกือบสามชั่วโมงนั้นคือ จินตนาการถึงบอล
มานาในมือ

     เฟยและเซลก็เริ่มสร้างวงเวทย์มานาขึ้นมาบนฝ่ามือแต่ในขณะนั้นเองธาราก็ได้ถ่ายมานาเข้าไปในร่างของเพื่อนทั้งสองพร้อมกับชักจูงมานาของพวกเขาออกมาใช้สร้างบอลมานาขึ้นมา

          สิ่งที่พวกเขาสองคนรู้สึกนั้นราวกับโดนมานาของธาราฉุดรั้งและช่วยกำหนดขอบเขตการร่ายให้กับพวกเขานั้นทำให้พวกเขาเข้าใจถึงปริมาณที่แท้จริงของการร่ายบอลมานาครั้งนี้อย่างแท้จริง

          บนฝ่ามือของพวกเขาทั้งสองปรากฎบอลมานาขนาดเท่าลูกแอปเปิ้ลที่มีรูปร่างทรงกลมอย่างสวยงามและมั่นคง

     ธาราก็ได้พูดขึ้นว่า "ยินดีกับพวกนายสองคนด้วย พวกนายก้าวผ่านเรื่องที่พวกนายไม่ถนัดได้แล้ว เฟย นายน่าจะควบคุมมานาแบบละเอียดได้มากขึ้นกว่าเดิม ส่วนนายเซล นายก็คงกะปริมาณการร่ายได้ดีขึ้นแล้ว พวกนายสองคนทำได้ดีมาก" ก่อนจะดึงมือออกจากมือทั้งสองของเพื่อนของเขาอย่างช้าๆ

     พวกเขาทั้งสองยิ้มรับคำชมของเพื่อนรักของพวกเขาก่อนจะคลายเวทย์ลงอย่างช้าๆแล้วทำมันขึ้นมาใหม่ โดยไม่มีธาราให้ความช่วยเหลือ
ซึ่งก็เป็นไปตามที่ธาราบอกพวกเขาสามารถทำมันได้สำเร็จทั้งตามเวลาและขนาดที่กำหนดไว้ 

     สร้างรอยยิ้มให้กับพวกเขาทั้งสองเป็นอย่างมากก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดคอของธาราคนละข้างพร้อมกล่าวขอบคุณออกมาจากใจจริง

     เฟยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เฟยนั้นไม่ได้ยิ้ม เพราะ ดีใจกับความสำเร็จทางเวทมนตร์ตั้งแต่อยู่ชั้นปีที่ 2 ของสาขาขั้นต้นเนื่องจากรู้สึกแย่จากการทำให้เพื่อนทั้งสองของเขาโดนดูถูกไปด้วยแต่ตอนนี้เขาสามารถบอกได้เลยว่าตัวของเขานั้นมีความสุขเป็นอย่างมากพร้อมรู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้ชีวิตนี้ของเขาได้มีเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดถึงสองคนคอยอยู่เคียงข้างเขา "ขอบใจวะ ธาร ที่เชื่อในตัวฉัน"

     ส่วนเซลนั้นใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่ไม่ได้เป็นการฝืนยิ้มแม้แต่น้อย หลังจากที่เขาเรียนสาขาเวทมนตร์นั้น ทำให้ตัวของเขานั้นยิ้มเกี่ยวกับเรื่องเวทมนตร์ได้น้อยลงเรื่อยๆจนมาวันนี้เขาสามารถพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า "ดีใจเป็นอย่างมาก" ที่ได้รู้จักเวทมนตร์และเพื่อนของเขาทั้งสองคน บนหางตามีน้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมา "ขอบใจนะ ธาร"

     ธาราตบหลังเพื่อนรักทั้งสองของเขาเบาๆก่อนจะปล่อยให้เพื่อนของเขากอดเขาให้พอใจ

     เพื่อนทั้งสองของเขานั้นทำตัวเหมือนเป็นคนร่าเริง แต่ตัวธารานั้นรู้ดีว่าเพื่อนของเขาทั้งสองนั้นรู้สึกเหมือนคอยถ้วงแข้งถ้วงขาตัวเขาเอาไว้มาตลอดแต่สำหรับธาราแล้วเพื่อนทั้งสองของเขานั้นมีคุณค่ากับเขาเป็นอย่างมาก 

     เพราะช่วงชีวิตที่แล้วเพื่อนของเขาทั้งสองนั้นได้เสียสละตัวเองเพื่อช่วยชีวิตของเขาเอาไว้

     ธาราจึงสาบานในใจไว้ว่า "ถ้ามีโอกาสเขาจะทำให้ทั้งสองคนแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้และจะไม่ยอมแพ้ในตัวพวกเขาอีกด้วย"

     หลังจากที่ทั้งสองกอดจนพอใจแล้วก็ได้ปล่อยตัวธาราให้เป็นอิสระ

     "หมดเวลาห้องฝึกละ ฉันว่าพวกเราไปหาอะไรกินแล้วแยกย้ายกันกลับบ้านเหอะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันต่อ" พูดจบ ธาราก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับเพื่อนรักทั้งสองก่อนจะชวกนกันไปกินข้าวและแยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อพักผ่อน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 935 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

719 ความคิดเห็น

  1. #463 JonnyJoumlamany (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 01:38
    คำกล่าวของ บลุช ลี มันต่างกันยังไงครับ
    #463
    2
    • #463-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 6)
      17 ธันวาคม 2562 / 01:48
      ฝึกเตะ 10,000 ท่า คือ เตะไม่ซ้ำกัน 10,000 ท่า
      ส่วน เตะท่าเดียว 10,000 ครั้ง คือ เตะท่าเดิมซ้ำ 10,000 ครั้งไงครับ

      เปรียบเหมือนคนที่ฝึกไม้ซ้ำกันเลย จะไปเก่งกว่าคนที่ฝึกซ้ำไปซ้ำมาได้ยังไงล่ะครับ

      #463-1
    • #463-2 นักอ่านสายขาว(จากตอนที่ 6)
      2 สิงหาคม 2563 / 04:35
      ความชำนาญ ยังไงละ
      #463-2
  2. #245 Fikusa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 15:56
    เพื่อนตายกันทั้งนั้น
    #245
    0
  3. #79 ADSAASA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 21:14
    ขอบคุนคับ
    #79
    0
  4. #10 Ragnarzero (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:48
    ขอบคุณครับ
    #10
    0