Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 5 : รังแก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,019 ครั้ง
    11 ธ.ค. 62

          
     ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงหลังจากเลิกคาบเรียนสุดท้ายไปแล้ว ณ สนามประลองเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยผู้คนทั้งจากคลาสอัลฟ่าและเบต้าพร้อมคณาจารย์จากทุกภาควิชาต่างมาเพื่อดูการประลองของเขากับชไนเดอร์ ลูกของประธานสมาคมเวทย์อัลเกรีย 

     กลางสนามประลองเวทมนตร์นั้นมีลานประลองทรงสี่เหลี่ยมอยู่พร้อมกับคนสองคนที่กำลังจะประลองกันในไม่ช้านี้

     ฝั่งชไนเดอร์ เดอมัวร์ ตอนนี้กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างยินดีที่จะได้อัดคนตรงหน้าอย่างเปิดเผยพร้อมกับคิดว่าจะทรมานคู่อริของเขายังไงบ้างอย่างออกนอกหน้าอยู่นั่น

     ทางด้านธาราก็กำลังทำสีหน้าเบื่อหน่ายพร้อมกับพยายามคิดสูตรเวทมนตร์แบบง่ายๆที่ทั้งไม่ใช้มานาเยอะและมีประสิทธิภาพเพียงพอกับการประลองในครั้งนี้ โดยไม่ได้สนใจคู่แข่งตรงหน้าแม้แต่น้อย

     "เอาละครับ ทุกคน วันนี้ ผม "เมย์เดรย์ ไมเยอร์" จะมาอธิบายการประลองในครั้งนี้ ให้ฟังกันนะครับ" เสียงแบบเทคโนที่ฟังแล้วรู้สึกถึงความร่าเริงมาจากพิธีกรชายที่สวมใส่หน้ากากรูปร่างคล้ายจอทีวีรูปแบบเก่าที่บนจอแสดงสีหน้าท่าทางแทนหน้าจริงของผู้ใส่ อยู่ในชุดนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ขั้นสูง คลาสอัลฟ่า

     "กติกาในการประลองครั้งนี้จะใช้ตามกฎประลองเวทมนตร์ทั่วไป คือ เล่นงานคู่ต่อสู้จนกว่าจะสิ้นสภาพ หรือ ออกจากสนามไป แน่นอนว่ามีอุปกรณ์ป้องกันไว้เผื่อกรณีผิดพลาดและจะมีการตรวจเช็คความเรียบร้อยก่อนการประลอง"

     "เอาละ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอเชิญพบกับผู้เข้าประลองทั้งสองฝ่าย ฝั่งคลาสเบต้า ธารา เทพพิทักษ์"

     สิ้นเสียงประกาศก็เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องขับไล่ออกมาจากทางฝั่งนักศึกษาคลาสอัลฟ่า

     "และฝั่งคลาสอัลฟ่าอันดับสิบของชั้นปีที่ 1 ขั้นสูง ชไนเดอร์ เดอมัวร์"

     ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตอนของเขานั้นเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องขับไล่และดูถูกจากคลาสอัลฟ่าโดยไม่มีคลาสเบต้าคนไหนจะเชียร์เขา นอกจากเพื่อนสนิทสองคนของเขา ทางฝั่งของไอ้ลูกหมาตรงหน้านี่กลับเต็มไปด้วยเสียงเชียร์และกล่าวให้กำลังใจพร้อมกับบอกให้สั่งสอนคนไม่เจียมตัวอย่างเขาอย่างเต็มที่

     "ทั้งสองคน ก่อนเริ่มการประลองขอทบทวนเดิมพันของทั้งสองฝ่ายก่อน โดยทางฝั่งน้องชไนเดอร์นั้นถ้าแพ้จะต้องให้คะแนนทั้งหมด 395,178 แต้มและ 10,000 ค่ารับคำท้าประลองกับนักศึกษาธารา ในขณะที่ทางฝั่งน้องธาราไม่มีสิ่งเดิมพันอะไรเลย ถูกต้องใช่ไหมครับ"

     ธาราและชไนเดอร์ก็ต่างพยักหน้ารับคำของคนตรงหน้าพร้อมหันหน้าเข้าหากัน

     "ฉันจะอัดแกให้เละเลย คอยดู ไอ้เบต้าอวดดี" ชไนเดอร์พูดข่มขวัญคู่ต่อสู้ของเขาราวกับว่าตัวเองยังไงก็ชนะ ก็ถ้าคู่ประลองของเขาไม่ใช่ธาราคนนี้ที่ย้อนเวลามาจากอนาคตอันเลวร้ายละก็ชไนเดอร์คงชนะอย่างไม่ต้องสงสัย

     แต่ไม่ใช่กับธารา ชายชราที่มีชีวิตรอดมาด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่อายุเข้า 29 ปีจนถึงวัย 74 ปี เขาที่เอาตัวรอดมาอย่างโชกโชนผ่านความเป็นความตายมาชนิดที่ทุกคนในที่นี้นั้นจินตนาการไม่ออกแม้แต่น้อย
 
     ประสบการณ์ทั้งหมดหล่อหลอมให้เขาเอาชีวิตรอดจนเป็นตัวเขา ณ ตอนนี้ สำหรับธาราแล้ว การประลองตรงหน้านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการรังแกเด็กไร้ทางสู้คนหนึ่ง

     "เอาเลย ถ้านายมั่นใจแบบนั้น ฉันก็ดีใจ" ธาราไม่พูดเปล่ายังส่งยิ้มกวนประสาทให้กับคู่ต่อสู้ของเขาอย่างไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรม

     ชไนเดอร์ที่เห็นรอยยิ้มกวนประสาทแล้วยังโดนพูดถ้อยคำเหน็บแหนมใส่เขาแบบต่อหน้านั้นก็ถึงกับหน้ากระตุกพร้อมกับบนขมับของเขามีเส้นเลือดขึ้นมาที่แสดงถึงอารมณ์โกรธอย่างรุนแรงของเขาที่มีต่อคู่อริของเขาอย่างปิดไม่มิด

     เมย์เดรย์ที่ได้เห็นการกัดกันตรงหน้านั้นก็ทำสีหน้าไม่ถูกแต่ก็ต้องทำหน้าที่พิธีกรการประลองต่ออย่างช่วยไม่ได้

     "เอิ่ม ก่อนจะสู้กัน ขอให้ตัวแทนอาจารย์ห้องอัลฟ่า ชั้นปีที่ 1 ขั้นสูง ห้อง 1 อาจารย์คอปเปอร์  อองเดรย์ มาใส่อุปกรณ์ป้องกันให้นักศึกษาทั้งสองและให้สัญญาณการเริ่มการประลองด้วยครับ"

     หลังจากพูดจบก็มีชายผิวขาวรูปร่างอ้วนท้วม มีผมสีทองเข้ากับดวงตาเล็กสีฟ้าอ่อน ไว้หนวดสั้นพร้อมกับเคราแพะยาวถึงลำคอ เดินมาในชุดผ้าคลุมสีดำแดงขอบทองบนผ้าคลุมมีตราของกิลด์ที่สร้างขึ้นมาจากนักศึกษาและคณาจารย์ของคลาสอัลฟ่าที่มีชื่อว่า "บลัดดี้มูน" 
ตราของกิลด์เป็นรูปจันทร์เสี้ยวสีแดงพร้อมกับตัวอักษร A สีแดงขอบทองอยู่บนพระจันทร์เสี้ยว 

     ระบบกิลด์นั้นก็คล้ายกับการรวมกลุ่มทางสังคมโดยทั่วไป สร้างขึ้นโดยมีจุดประสงค์เพื่อพัฒนาความสามารถของคนในกลุ่มและยังเป็นเหมือนที่รวบรวมคน เมื่อคนใดคนหนึ่งในกิลด์สร้างชื่อเสียงให้กับกลุ่มก็จะทำให้ชื่อเสียงของในคนกลุ่มหรือกิลด์ดีขึ้นไปด้วยเช่นกัน

     ชายร่างท้วมเดินเข้ามาในสนามพร้อมกับของในมือทั้งสองข้างนั้นคือ อุปกรณ์เวทมนตร์รูปร่างคล้ายกำไลที่มีหน้าปัดของนาฬิกาแต่ตรงที่เป็นหน้าปัดเวลากับเป็นแผงวงจรเวทมนตร์ที่คอยควบคุมบทเวทตามที่กำหนดไว้ในตัวของมัน ซึ่งบทเวทย์ที่บันทึกไว้ของกำไลนี้เป็นบทเวทเคลื่อนย้ายที่มีข้อกำหนดเรื่องความปลอดภัยของผู้สวมใส่ เช่น "กำลังจะถูกเวทมนตร์ที่มีความรุนแรงถึงชีวิตก็จะทำให้บทเวททำงานส่งตัวผู้สวมใส่ออกนอกสนามประลองโดยทันที" เป็นต้น

     ก่อนจะนำไปสวมใส่ให้ผู้เข้าประลองทั้งสอง โดยเริ่มจากลูกศิษย์ของเขาก่อนแล้วตามด้วยธาราเป็นลำดับต่อมาก่อนจะเดินมาหยุดตรงกลางสนาม

     "นักศึกษา ครูจะให้สัญญาณเริ่มการประลองด้วยเหรียญอันนี้" คอปเปอร์พูดพร้อมกับหยิบเหรียญทองขึ้นมาแสดงให้ทั้งสองฝ่าย

     "เมื่อเหรียญอันนี้ตกถึงพื้น การประลองจะเริ่มขึ้น ขอให้นักศึกษาทั้งคู่ประลองด้วยความโปร่งใส" เมื่อพูดจบก็โยนเหรียญขึ้นพร้อมกับเดินออกจากสนามอย่างรวดเร็ว

     เหรียญทองที่ถูกโยนขึ้นไปก็กระทบกับพื้นดัง "กริ้ง" เป็นสัญญาณเริ่มการประลอง ฝ่ายที่เริ่มขยับก่อนคือ ตัวชไนเดอร์

     ชไนเดอร์เดินเข้าหาธาราพร้อมกับพูดด้วยเสียงอันดังอย่างเย้ยหยันเพื่อให้ได้ยินกันทั้งสนามราวกับต้องการดูถูกคนตรงหน้าของเขาว่า

     "ฉันต่อให้แก ร่ายเวทย์ก่อนก็ได้นะ ธารา เพราะยังไงหลังจากนี้ แกคงไม่ได้ทำอะไรอีกแล้ว ในการประลองครั้งนี้"

     นักเรียนคลาสอัลฟ่าเพื่อนร่วมกลุ่มของเขาและคนบางส่วนที่มีนิสัยคล้ายๆกันต่างก็หัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดัง อาจารย์บางคนยังเข้าผสมโรงด้วย ซึ่งก็รวมถึงชายร่างท้วมที่ชื่อ "คอปเปอร์" ด้วยเช่นกัน

     ส่วนคลาสเบต้านั้นก็ได้แต่กัดริมฝีปากบ้างก็กำหมัดด้วยความอัดอั้น บางคนก็ก้มหน้า บางคนทำหน้าราวกับจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ร้องไม่ออก

     ธาราที่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างสบายใจพร้อมกับกล่าวรับด้วยความยินดี "เอางั้นนะ งั้นฉันเริ่มเลยนะ"

     ธาราร่ายเวทที่มีชื่อว่า ประกายสายฟ้า (Electric Fuzz) เป็นเวทระดับ F ที่มีความสามารถในการสร้างประกายแสงจากสายฟ้าที่จะคอยก่อกวนเป้าหมาย โดยเขาจงใจร่ายให้วงเวทย์ใหญ่กว่าปกติในขณะเดียวกันก็ได้หน่วงเวทพิเศษของเขาเข้าไปในเวทย์บทนี้ด้วย

     "ได้รับสกิลธาตุสายฟ้า ประกายสายฟ้า (Electric Fuzz) ระดับ F เลเวล 1"

     "ประกายสายฟ้า (Electric Fuzz)" บนมือของธาราปรากฎวงเวทย์สีทองขนาดเท่าฝ่ามือ ค่อยๆเปลี่ยนมานาเป็นประจุไฟฟ้า

     ผลที่ออกมาคือ บอลสายฟ้าขนาดเท่าลูกเบสบอลค่อยๆลอยเข้าไปหาตัวชไนเดอร์อย่างช้าๆ

     ชไนเดอร์รวมถึงผู้คนส่วนมากที่เห็นต่างหัวเราะด้วยเสียงอันดังราวกับเจอตัวตลก

     "หมอนั่น ร่ายประกายสายฟ้าในการประลองเนี่ยนะ ปัญญาอ่อนป่าววะ"

     "ฮ่าฮ่า ไอ้หมอนี่แมร่งตลกวะ"

     "เขาคิดได้ยังไงกันนะ ถึงร่ายเวทย์ปัญญาอ่อนแบบนั้นออกมา"

     เพื่อนของธารา เฟยและเซลถึงกับทำหน้าไม่ถูกเลยที่เพื่อนของพวกเขาร่ายเวทย์บทนี้ออกมาเปิดการประลอง

     "ฮ่า ฮ่า แกเสียสติหรือปัญญาอ่อนกันแน่วะ ถึงร่ายเวทย์กระจอกแบบนี้ออกมาน่ะ ฉันเดินไปโดนมันยังได้เลย" ชไนเดอร์ไม่พูดเปล่าจงใจเดินไปชนเวทของธาราอย่างมั่นใจถึงจะชาเล็กน้อย เพราะผลของธาตุสายฟ้าแต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขามากนัก ส่งผลให้เวทของธาราหายไปในทันที ทิ้งไว้แต่เสียงหัวเราะของนักเรียนคลาสอัลฟ่าและสีหน้าอับอายของคนในคลาสเบต้า

     "ตาฉันบ้างละนะ ไอ้เวร" ชไนเดอร์ยิ้มเหี้ยมพร้อมกับเริ่มการร่ายเวทย์ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

     "ข้าแด่ภูติแห่งเปลวเพลิงทั้ง 36 จงเป็นพลังให้แก่ข้า ขอให้มาสถิตในวงเวทย์ ณ เบื้องหน้าของข้า"

     "เป็นดั่งเพลิงที่เผาผลาญอริศัตรูแห่งข้าให้มอดไหม้ " 

     ธาราแกล้งทำท่าทางตกใจแต่ในความจริงแล้วกำลังมองวงเวทย์ตรงหน้าอย่างใจเย็นพร้อมกับวิเคราะห์ไปพลาง

     "โห่ เวทธาตุไฟ ระเบิดเพลิง (Fire Blast) ระดับ C งั้นเหรอ จะว่ากระจอกก็กระจอกดีแหะ ไอ้เด็กนี่ ร่ายเวทย์ระดับนี้ใส่นักเวทย์ฝึกหัดเนี่ยนะ เล่นใหญ่ไปหน่อยมั้ง เอาเถอะ ถ้ามันร่ายเสร็จละก็นะ"

     ในขณะที่ชไนเดอร์ร่ายเวทอยู่นั้นธาราก็เดินเข้าไปหาตัวของเขาด้วยท่าทีไม่รีบร้อน ซึ่งสร้างความหงุดหงิดให้ตัวของชไนเดอร์เป็นอย่างมากเนื่องจากอีกฝ่ายมีสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไรยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากยิ่งขึ้นไปอีก ก่อนจะเร่งกระบวนการร่ายเวทย์พร้อมกับถ่ายมานาเข้าวงเวทย์เพิ่มเข้าไปเป็นจำนวนมาก

          "ระเบิดเพลิง"

          ก่อนที่วงเวทย์จะได้สำแดงพลังออกมานั้นก็เกิดเรื่องน่าอัศจรรย์ขึ้น เพราะเวทที่ควรจะสำเร็จกลับแตกสลายลงพร้อมกับตัวของธาราที่เข้ามาประชิดชไนเดอร์พร้อมกับประเคนหมัดซัดเข้าใส่หน้าของคนตรงหน้าไปหนึ่งหมัด 

          ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างในบริเวณนั้นหยุดนิ่งลง สิ่งที่ชไนเดอร์เห็นคือ วงเวทย์ที่แตกสลายลงแสดงถึงความล้มเหลวของการร่ายเวทย์พร้อมกับคู่อริของเขาที่มายืนอยู่ตรงหน้าของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ที่ตอนนี้กำลังง้างหมัดซ้ายชกเข้าใส่หน้าของเขา

          "ผัวะ" เสียงหมัดที่ทั้งที่เรียบง่ายและรุนแรงดังขึ้นแทนเสียงรอบสนามประลองที่เงียบลง

          ชไนเดอร์ล้มลงไปนอนกองที่พื้นอย่างไม่เข้าใจ เวทระเบิดเพลิงนั้นเป็นเวทที่เขาถนัดเป็นอย่างมาก แต่เขากับร่ายมันล้มเหลว

          "มันเป็นไปได้ยังไงกัน เวทนี้เป็นเวทถนัดของฉันนะเฟ้ย ฉันกับร่ายมันล้มเหลวเนี่ยนะ" 

          ธาราสะบัดมือที่ต่อยใส่หน้าของชไนเดอร์ก่อนจะพูดออกมาว่า "อ้าว พ่อคนเก่ง ทำไม ร่ายเวทย์ล้มเหลวละ เก่งนักไม่ใช่เหรอ"

          ชไนเดอร์ที่ได้ยินก็ควันออกหู ตัวแดงด้วยความโกรธ พร้อมกับรีบลุกขึ้นมา ร่ายเวทย์บทเดิมอย่างไม่ยอมแพ้

          แต่ผลก็ออกมาเป็นแบบเดิม พร้อมกับธาราที่เดินเข้าไปต่อยใส่เขา ครั้งนี้เป็นหมัดขวาเข้าหน้าบริเวณแก้มซ้ายของเขา

          ชไนเดอร์ลุกขึ้นหมายจะร่ายเวทย์แต่ยังไม่ทันได้ร่ายก็โดนธาราเข่าใส่ท้องจนเขาตัวงอเหมือนกุ้งแล้วตามด้วยหมัดซ้ายใส่หน้าเขาไปอีกหมัดอย่างรวดเร็ว

          "เฮ้ย นี่ แกร่ายเป็นแต่เวท "ระเบิดเพลิง" งั้นเหรอ ชไนเดอร์ เดอมัวร์คุง" ธาราไม่พูดเปล่าเดินเข้าไปเหยียบมือของชไนเดอร์จนตัวคู่อริของเขาร้องลั่นสนาม

          "อ้ากกกก"

          นักเรียนคลาสอัลฟ่าที่เคยหัวเราะต่างเงียบกริบราวกับป่าช้ายิ่งพวกเพื่อนของชไนเดอร์ยิ่งแล้วใหญ่ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

          อาจารย์คอปเปอร์ที่เห็นท่าไม่ดีก็ได้ว่ากล่าวตักเตือน "นักศึกษาธารา ให้พื้นที่กับคู่ต่อสู้ในการลุกขึ้นตามกติกาด้วย"

          ธาราเมื่อได้ยินก็ยกเท้าออกจากมือของคู่ต่อสู้ก่อนจะเดินออกห่างจากตัวชไนเดอร์ด้วยท่าทางไม่สนใจ

          ทิ้งชไนเดอร์ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธและอารมณ์ขุ่นมัวที่ตอนนี้ต้องการหาที่ระบายออกด้วยการอัดคนตรงหน้าให้เจ็บหนักปางตาย

          ชไนเดอร์ลุกขึ้นมาพร้อมกับเปลี่ยนไปร่ายเวทย์แบบง่ายๆคือ "เวทธาตุไฟ ระดับ E "หมัดเพลิง (Flame Punch)" เป็นเวทที่ขอเพียงมีความรู้เรื่องธาตุพื้นฐานก็สามารถร่ายได้ไม่ยาก

          บนมือของชไนเดอร์ปรากฎเพลิงลุกไหม้ขึ้นทั้งสองข้างก่อนจะชี้ไปทางที่ธารายืนอยู่พร้อมกับตะโกนด้วยความเดือดดาลใส่คู่อริ

          "ฉันจะอัดแกให้เละคาหมัดเลย ไอ้เวร" ก่อนจะวิ่งเข้าไปมาหมายจะต่อยใส่ธาราด้วยหมัดที่เคลือบด้วยเปลวเพลิง แต่เมื่อเข้าถึงระยะเพลิงที่ปกคลุมมือของเขาก็มอดดับลงพร้อมกับหมัดขวาของคนตรงหน้าต่อยเข้าใส่เขาเป็นชุดอย่างไม่มีความปราณี

          ทุกคนในสนามต่างไม่มีใครกล้าส่งเสียงอะไรออกมาเนื่องจากเหตุการณ์ตรงหน้า ขณะนี้เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

          ใครจะไปคิดละว่าจะเกิดเหตุการณ์ "นักศึกษาคลาสอัลฟ่าร่ายเวทย์ล้มเหลวติดต่อกันแถมยังโดนนักศึกษาคลาสเบต้าอัดจนเละ" อยู่ตรงหน้าพวกเขาละ

          ชไนเดอร์โดนซัดล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้นในขณะนี้นั้นเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ "ฉันร่ายเวทย์ไม่สำเร็จได้ยังไงกัน เวทธาตุไฟที่ฉันถนัดที่สุดรองลงมาจากระเบิดเพลิงก็ล้มเหลวเนี่ยนะ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน หรือว่า..."

          "แก ธารา แกโกงฉันสินะ" ชไนเดอร์ตะโกนออกมาเพื่อให้ผู้คนส่วนมากได้ยินโดยทั่วกัน

          ธาราเมื่อได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้าพูดก็ทำสีหน้าเอือมระอาและดูถูกออกมาอย่างไม่ปกปิด ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

          "ฉันโกงแกเนี่ยนะ งั้นบอกฉันมาหน่อยสิ ว่าฉันโกงยังไง"

          คอปเปอร์ก็กล่าวส่งเสริมคำพูดของชไนเดอร์ด้วยเสียงอันดัง "นักศึกษาธารา เธอโกงการประลองสินะ"

          ธาราฟังคำกล่าวหาก่อนจะหันไปทางอาจารย์อ้วนแล้วพูดว่า "งั้นอาจารย์ก็บอกมาหน่อยว่าผมโกงยังไง ถ้าบอกได้ ผมยอมรับเลยก็ได้"

          คอปเปอร์เมื่อได้ยินก็ถึงกับมีสีหน้ากระอักกระอ่วนออกมาแต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกมาก็ถูกธาราพูดแทรกขึ้นซะก่อนว่า

          "ผมต่างหาก ต้องถามอาจารย์ว่าร่วมมือกับลูกศิษย์ของตัวเองขนาดนี้ ยังมีหน้ามาบอกว่าผมโกงอีกงั้นเหรอ"

          อาจารย์อ้วนถึงกับเหงื่อไหลออกมาเป็นจำนวนมากจากความตกใจพร้อมพูดเสียงตะกุกตะกัก

          "ระ ระ ร่วมมืองั้นเหรอ อย่ามาใส่ร้ายกันนะ นักศึกษาธารา"

          ธาราก็ยกแขนขวาที่ใส่อุปกรณ์เวทมนตร์ขึ้นมา

          "งั้นช่วยบอกหน่อยว่าทำไม อุปกรณ์เวทมนตร์ของผมถึงไม่มีการทำงานเลยแม้แต่น้อยละ แล้วยังการประลองนี้อีก"

          "ความแตกต่างระหว่างระดับพลังของลูกศิษย์กระจอกของแกกับฉันมันต่างกันเท่าไหร่ ไม่ประกาศให้ทุกคนรู้หน่อยเหรอไง"

          ชไนเดอร์และเพื่อนของเขากับอาจารย์อ้วนคอปเปอร์ต่างหน้าซีดด้วยความตระหนก

          "ฉันที่ระดับแค่นักเวทย์ฝึกหัดขั้นกลางกับชไนเดอร์ เดอมัวร์ นักศึกษาคลาสอัลฟ่า อันดับสิบของชั้นปีที่ 1 ที่อยู่ระดับนักเวทย์ขั้นสูงน่ะ"

          "ผมคิดว่าคุณคงมีคำอธิบายในเอกสารการประลองให้ผมฟังหน่อยนะครับ อาจารย์คอปเปอร์ที่เป็นคนวัดระดับพลังคนล่าสุดของผม"

          คอปเปอร์ต่างโดนเหล่าคณาจารย์คนอื่นๆมองอย่างกดดันและดูถูก

          ธาราก็พูดต่อราวกับไม่ใช่เรื่องของตัวเอง "ผมจะรออาจารย์โอนเงินให้ผมเรื่องสิทธิ์การเก็บรักษาข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งอาจารย์คงต้องให้ผม 200,000 เดลเป็นอย่างต่ำแล้วแน่นอนผมขอเงินจำนวนดังกล่าวภายในวันนี้ ไม่งั้นเรื่องในครั้งนี้ ไปถึงหูศาลเวทมนตร์แน่นอน ซึ่งคงไม่ต้องให้ผมบอกหรอกนะ ว่าอาจารย์จะมีสภาพเป็นยังไง"

          "ส่วนการประลองครั้งนี้ก็ได้ตัวของอาจารย์เป็นคนตรวจการโกง ซึ่งก็ขาวสะอาดอย่างแน่นอน ถ้าคณาจารย์ท่านอื่นๆสงสัยว่า 
ผมโกงหรือป่าว ก็กรุณาบอกกับเพื่อนร่วมวิชาชีพของท่านก่อนว่าให้จัดการประลองอย่างสะอาด ยุติธรรมด้วย ขอบคุณมากครับ"

          พูดจบ ธาราก็ก้มหัวราวกับนักแสดงที่พึ่งจะแสดงละครฉากใหญ่จบไป

          ทางด้านชไนเดอร์นั้นเต็มไปด้วยความอับอายและความโกรธอย่างเหลือล้น ทั้งโดนอัดอยู่ฝ่ายเดียว เปิดโปงเรื่องประลองที่ไม่ยุติธรรมแม้แต่น้อยแถมยังทำให้ชื่อเสียงของตระกูลโดนดูถูกอีก ภายในใจของชไนเดอร์สาบานว่า "วันนี้ ถ้าไม่ได้ฆ่าคนตรงหน้าไม่ขอเป็นคน"

          ชไนเดอร์ลุกขึ้นมาร่ายเวทย์ วงเวทย์สีแดงที่แสดงถึงคุณสมบัติธาตุไฟอย่างชัดเจน มีขนาดเท่าตัวของเขาปรากฎขึ้นตรงหน้าของเขา

          "ข้าแด่เพลิงโลกันตร์เอ๋ย ข้าขอเป็นตัวแทนของคบเพลิงแห่งความสงคราม ขอให้เพลิงโลกันตร์เผาผลาญอริแห่งข้า" วงเวทย์บนพื้นค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นจนเท่ากับครึ่งสนาม

          "จงเผาไหม้ด้วยไฟโลกันตร์แห่งความโกรธแล้วแทนที่ข้าด้วยศีรษะมังกรเพลิง" วงเวทย์ตรงหน้าค่อยของเขาค่อยๆปรากฎศีรษะของมังกรเพลิงออกมาจากวงเวทย์

          "ลมหายใจมังกรเพลิง (Fire Dragon Breath)"

          ในขณะที่ผลของเวทกำลังจะสมบูรณ์นั้นเอง ธารากวาดมือไปด้านหน้าแล้วกับพูดด้วยอันเสียงเบาราวกับกระซิบว่า

          "อัมพาต (Paralyze)" 

          เป็นเวทพิเศษของเขาที่เรียบง่ายเป็นอย่างมาก เวทประดิษฐ์แสนภาคภูมิใจของธาราที่ส่งผลให้กระบวนการส่งถ่ายมานาติดขัดนับเป็น
เวทสายฟ้าระดับ C+ ที่เขาสร้างขึ้นมาแถมยังกินพลังมานาน้อยเป็นอย่างมากและที่สำคัญที่สุด คือ ง่ายต่อการอำพรางความสามารถมากที่สุด
 
          ส่วนเงื่อนไขในการใช้ คือ ต้องโดนเวทสายฟ้าของเขาซะก่อน ซึ่งเจ้าโง่ตรงหน้าของเขาทำตามเงื่อนไขครบทุกอย่าง จึงได้มีผลอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้

          ส่งผลให้วงเวทย์ทั้งหมดในสนามแตกสลายหายไปแล้วยังไม่หมดแค่นั้นเนื่องจากครั้งนี้ ธาราจงใจรอให้เวทบทนี้ทำงานเกือบสมบูรณ์และค่อยขัดขวางการร่าย ทำให้ตัวชไนเดอร์ได้รับบาดเจ็บจากการตีกลับของมานา

          ชไนเดอร์กระอักเลือดออกมาคำโตพร้อมกับใบหน้าตกตะลึง

          มุมมองของชไนเดอร์ในตอนนี้ เขามองเห็นธาราตัวใหญ่ขึ้นมาอย่างกับยักษ์ก็ไม่ปาน มีสีหน้าท่าทางดูเย็นชาไร้น้ำใจ ดวงตาสีน้ำเงินราวกับจะกลืนกินตัวเขาเข้าไปในมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง

          ตัวของธาราค่อยๆเดินเข้าไปหาชไนเดอร์อย่างช้าๆ หนึ่งก้าว สองก้าวก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนตรงหน้าแล้วพูดเสียงอันเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนที่สำหรับชไนเดอร์แล้วช่างเป็นเสียงพูดที่เย็นชามากที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาทั้งชีวิต

          "ครั้งหน้า แกลองมายืนขวางหน้าฉันอีกครั้งดู ฉันจะหักแขนหักขาแกให้เละเลย จำไว้ให้ดีละ ไอ้ลูกหมา" หลังจากพูดจบก็ซัดหมัดซ้ายเข้าใส่หน้าคนตรงหน้าเต็มแรงจนลอยออกจากสนามไปนอนตาเหลือกพร้อมชักกระตุกสลบอยู่นอกสนามประลองเนื่องจากภาวะช็อคจากการตีกลับของมานา

          ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นั้นต่างพร้อมใจกันเงียบราวกับโลกทั้งใบไร้ซึ่งเสียง

          ก่อนที่ธาราจะหันหน้าไปทางเมย์เดรย์แล้วพูดเสียงเย็นว่า "ไม่ ประกาศผู้ชนะเหรอครับ รุ่นพี่"

          เมย์เดรย์ที่เห็นสายตาของธาราที่มองมาก็สะดุ้งขึ้นมาตามตัวปรากฎเหงื่อเย็นไหลออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

          "สายตานั้นมันอะไรกันแล้วยังเสียงราวกับน้ำแข็งนี่อีก เราถึงกับเย็นวาบไปทั้งตัวเลย"

          ธาราในตอนนี้ กำลังอารมณ์เสียเป็นอย่างมากเนื่องจากความสามารถทางเวทมนตร์ของคนในยุคนี้นั้นทำให้เขาผิดหวัง ไม่มีใครสักคนในที่นี้รู้กลลับของเขาแม้แต่คนเดียวแม้กระทั่งเหล่าคณาจารย์ต่างๆก็ไม่สามารถระบุได้นั้นทำให้เขาอยากรีบๆออกจากสนามประลองนี้ให้เร็วที่สุด

          เมย์เดรย์เมื่อรวบรวมสติก็ประกาศผลการแข่งขันออกมา "ผู้ชนะได้แก่ ธารา เทพพิทักษ์"

          หลังจากสิ้นเสียงของเมย์เดรย์ ธาราก็เดินออกจากสนามไปโดยไม่แยแสอะไรอีก ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความไม่เข้าใจของคนทั้งหมดในที่นี้

          โดยมีเพียงเพื่อนสองคนของเขา เฟยและเซลที่รู้สึกตัวและวิ่งออกจากสนามตามหลังธาราไปในทันที


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.019K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

719 ความคิดเห็น

  1. #710 Kanokratphuk_42 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:19
    แปลกคน...ไอแก่-จะงงหา-อะไร...-ก็เคยอยู่มาก่อน...แล้วจะให้ใครจับผิดกลโกง-ได้ฟร๊ะ...ไม่น่ามีความคิดโง่ๆออกมาเลย...ในทางกลับกันถ้ามีคนจับได้ว่า-โกง...ก็แสดงว่า-มันห่วย...ใช้เวลาแก่ไปโดยไม่มีอะไรที่พัฒนาตัวเองในอนาคตที่ผ่านมา...ถามจริงคนเขียนคุณงี่เง่ารึไง...
    #710
    1
  2. #243 Fikusa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 15:20
    เอาคืนแบบสาสมสินะ
    #243
    0
  3. #220 livlivliv (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 12:06
    อะไรคือถ้าไม่ใช่ธาราที่ย้อนเวลามาคงชนะอย่างไม่ต้องสงสัย หรอครับในอดีตธาราก็ชนะอยู่แล้วนี่นา ?
    #220
    2
    • #220-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 5)
      11 ธันวาคม 2562 / 12:56
      ธาราในอดีตก่อนที่จะย้อนมาเป็นคนปัจจุบัน แพ้ครับแถมเละด้วย
      #220-1
    • #220-2 นักอ่านสายขาว(จากตอนที่ 5)
      2 สิงหาคม 2563 / 04:23
      แพ้ยับแถมแขนหักนอน รพ.
      #220-2
  4. #123 คนนอนดึก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 16:47

    บทเวท คล้ายจากเรื่องเนกิมะ เลย

    ชอบชอบชอบ ครับ

    #123
    1
    • #123-1 Beconnet(จากตอนที่ 5)
      14 ธันวาคม 2562 / 18:40
      ใช่ อ่านแล้ว นึกถึงบทร่ายศรเวท10ดอกเลย 555
      #123-1
  5. #78 ADSAASA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 21:14
    ขอบคุนคับ
    #78
    0