Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 17 : ค่าตอบแทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 693 ครั้ง
    17 พ.ย. 62


          เมื่อออกมาจากรอยแยกมิติ พวกเขาก็มายืนอยู่หน้าทางเข้าเดิมของมัน ซึ่งตอนนี้กำลังวุ่นวายกันใหญ่

          เพราะดันเจี้ยนที่หาข้อมูลในการพิชิตมันไม่ได้อยู่ดีๆก็มีเกิดรอยร้าวมิติที่แสดงถึงการล่มสลายของตัวมิติที่แสดงให้เห็นว่ามีผู้พิชิต
ดันเจี้ยนนี้ได้แล้ว

          ทำให้ตอนนี้ หน้าทางเข้ากำลังวุ่นวายกันอยู่ โดยที่ไม่มีใครทราบเลยว่าพวกเขาทั้งสาม คือ ผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในครั้งนี้

          พวกธาราที่เดินออกมาก็ได้แยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อน

          ธาราที่กลับมาถึงบ้านก็ได้เดินเอากระเป๋าไปวางไว้ห้องใต้ดินก่อนจะล็อคห้องแล้วขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน

          เมื่อนอนบนเตียงได้สักพัก ธาราก็ยังครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆภายในหัวก่อนที่ตาของเขาจะปิดลงเข้าสู่การหลับไหล

          เช้าวันต่อมา เวลา 11.58 น. ธาราก็ได้ลืมตาตื่นจากการหลับไหลด้วยความสดชื่น ก่อนจะลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อลงไปกินข้าว

          วันนี้ ธาราแต่งตัวแนวสบายๆด้วยเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวที่สลักลวดลายแนวพังค์ร็อคสีดำเข้ากันกับกางเกงยีนส์ขาเดฟสีกรมเข้ม ส่วนรองเท้านั้นใส่เป็นรองเท้าสนีกเกอร์ผ้าทักหุ่มข้อสีน้ำเงินเข้มที่มีเส้นตัดสีแดงขาวเพื่อความสวยงาม แน่นอนว่าเสื้อผ้าทั้งตู้ของเขานั้นผ่านการเลือกเฟ้นด้วยฝีมือแม่และน้องสาวของเขาเป็นอย่างดีเพื่อให้เข้าคู่กันอย่างลงตัว

          ธาราเดินลงมาก็ได้เจอกับย่าของเขาที่กำลังเล่นกับเมฆอยู่ในห้องรับแขก ก็ได้กล่าวทักทายทั้งสองคนพร้อมเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม

          "สวัสดีตอนเที่ยงครับ ย่า แล้วก็เมฆพี่กลับมาแล้วนะ"

          เมฆน้อยที่เห็นพี่ชายก็ได้ร้องทักให้เขาอุ้มตัวเองอย่างน่ารัก

          "พี่ฮับ อุ้มหน่อย" ธารายิ้มก่อนจะยื่นแขนไปขอเมฆน้องรักมาจากอ้อมแขนของย่าของเขา มาอุ้มด้วยความรักใคร่

          ย่าของเขาก็ได้ส่งเมฆให้หลานชายคนโตของเธอพร้อมกับหันไปสั่งเอไอแม่บ้านให้เตรียมอาหารให้กับหลานชายของเธอ แต่ธาราก็พูดขัดไว้ก่อน

          "ไม่ต้องสั่งอาหารให้ผมหรอกครับ ย่า เดี่ยวผมจะออกไปกินข้าวกับพวกเฟยน่ะครับ คงกลับดึกๆแล้วพรุ่งนี้ก็จะไปเรียนตามปกติแล้วครับ"

          ย่าของเขาก็พยักหน้า พร้อมกับถามว่า

          "แล้วหลานกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ละจ๊ะ"

          "เมื่อตอนประมาณเกือบตีหนึ่งเนี่ยแหละครับ ว่าแต่วันนี้มีข่าวอะไรเป็นพิเศษไหมครับ ย่า"

          ย่าไพลินหยิบรีโมตทีวีขึ้นมากดเปลี่ยนไปช่องข่าว หัวข้อของข่าวที่กำลังเป็นที่ถกเถียงกันคือ

          "ปริศนาหอคอยดันเจี้ยนโบรคเค่นซอร์ดถูกไข ใครกันเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการพิชิตอันเป็นปริศนา"

          ธาราได้แต่ยิ้มพร้อมกับพูดปกปิดข้อมูลเรื่องที่พวกเขาเป็นคนเคลียร์ดันเจี้ยนเอาไว้เนื่องจากอาจจะสร้างปัญหาได้

          "ถึงว่าตอนนั้นอยู่ดีๆบริเวณที่พวกผมอยู่มันค่อยๆแตกร้าวออกจากกัน ที่แท้ดันเจี้ยนที่พวกผมไปก็ถูกพิชิตระหว่างสำรวจนี่เอง"

          ย่าไพลินมีสีหน้ากังวลออกมา ธาราที่เห็นก็พูดเพื่อคลายกังวลให้กับย่าเพียงคนเดียวของเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มว่า

          "ไม่เป็นไรหรอกครับ ย่า หลานชายของย่าสบายดีมากเลยนะครับ ตอนนี้" พร้อมกับยกเมฆขึ้นเล่นสูง

          เมฆน้อยสนุกสนานกับการถูกพี่ชายของตนยกและลูบหัวก็หัวเราะเอิ้กอ้ากออกมา ทั้งสามหัวเราะให้แก่กัน

          ก่อนที่ธาราจะส่งเมฆน้อยคืนให้กลับย่าของเขา พร้อมกับกล่าวลาทั้งสองคนไปด้านนอก

          "งั้นผมไปบอกพ่อกับแม่ที่อยู่หน้าร้านก่อนนะครับ แล้วเดี่ยวค่อยคุยกันครับ ไปแล้วครับ ย่า"

          ธาราก็เดินไปหยิบเมจิคแบ็คที่ห้องใต้ดินก่อนจะเปิดประตูเพื่อไปหน้าร้านของบ้านที่พ่อกับแม่ของเขากำลังเปิดร้านกันอยู่

          โดยแม่ของเขากำลังยุ่งอยู่กับการอบขนมและแต่งหน้าเค้กวันเกิดให้กับลูกค้าที่นั่งรออยู่

          ส่วนพ่อของเขานั้นกำลังชงกาแฟให้กับลูกค้าที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ชงกาแฟ ธาราที่เห็นก็ร้องทักทั้งสองก่อนจะเดินออกจากร้านไป

          "พ่อครับ แม่ครับ ผมไปกินข้าวกับพวกเฟยนะ วันนี้คงกลับดึกหน่อยนะ"

          พ่อและแม่ของเขาที่ได้ยินก็หันมามองลูกชายคนโตของเขา ก่อนจะบอก "ไปดีมาดี ลูก/ระวังตัวด้วยนะ ลูก"

          ธาราออกจากร้านก็หยิบเลคเตอร์ขึ้นมาก่อนจะส่งข้อความหาสหายทั้งสองให้มาเจอกันที่สถานีหน้าบ้าน

          รอที่สถานีได้สักพักก็เห็นเพื่อนทั้งสองของเขาโผล่มา

          เฟยอยู่ในชุดเสื้อยืดแขนกุดสีน้ำตาลเข้มลายหุ่นยนต์ตัดกันกับกางเกงยีนต์สีดำฟอกสีสนิมทำรอยขาดตรงเข่าและน่องเพื่อความสวยงาม

          ส่วนเซลนั้นมาในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสเล็คขาทรงกระบอกสีกากีอ่อนเข้าคู่กับรองเท้าผ้าใบสีครีม

          "ไปกินข้าวที่ร้าน PISTOL ละกัน จะได้ไปคุยงานกันที่นั้นเลยด้วย" ธาราพูดชวนทั้งสองคนไปกินข้าวพร้อมกับบอกจุดหมาย

          ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไปคุยสัพเพเหระ ถามสารทุกข์สุกดิบของคนในบ้านสองสหาย

          มาถึงร้าน PISTOL พวกเขาก็ได้เดินเข้าไปจ่ายเงินค่าห้องเพื่อความเป็นส่วนตัวพร้อมกับสั่งอาหารมาชุดใหญ่ก่อนจะเดินเข้าห้องไป โดยไม่ลืมที่จะขอให้ใช้ระบบเอไอหุ่นยนต์ในการส่งอาหารมาห้องของเขา

          เมื่อเข้ามาในห้อง ธาราก็เดินระบบเก็บเสียงภายในห้องกันคนดักฟังการสนทนาของพวกเขา ก่อนจะเทของในเมจิคแบ็คลงบนโต๊ะกลางห้อง

          บนโต๊ะนั้นประกอบไปด้วยหนังสือเวทมนตร์ของบัลซาร์ แกนเวทย์ของโอนีล ศิลาโลหิต แกนเวทย์ของหมาป่าศิลา เขาและขนพร้อมแกนเวทย์จ่าฝูงแพะเขาดาบ แกนเวทย์ของแพะเขาดาบ 50 ก้อน เขาและขนพร้อมแกนเวทย์จ่าฝูงกวางขนเสือ ขนและเขาพร้อมแกนเวทย์ของกวางขนเสือ 11 ตัว ขนและเขี้ยวพร้อมแกนเวทย์จ่าฝูงหมูป่าโลหิต แกนเวทย์ของจ่าฝูงงูทะเลทราย 1 ก้อนพร้อมกับลูกฝูงอีก 91 ก้อน 
แกนเวทย์ของจ่าฝูงอีแร้งปากเหล็กพร้อมแกนเวทย์ แกนเวทย์ของลูกฝูง 30 ก่อน ขนพร้อมแกนเวทย์ของจ่าฝูงไก่ลมกรด ขนไก่และแกนเวทย์ของลูกฝูง 42 ตัว ขนและเขี้ยวพร้อมแกนเวทย์จ่าฝูงเสือเขี้ยวดาบ หนังเสือเขี้ยวดาบ 7 ผืน เขี้ยว 10 คู่และแกนเวทย์ของเสือเขี้ยวดาบ 10 ก้อน  แกนเวทย์ของนกตะขาบสีน้ำตาล 10 ก้อน แกนเวทย์นกหัวขวาน 8 ก้อนและเมจิคบ็อคขนาดเท่ากล่องเครื่องมือช่าง

          "เอาละ นี่ คือ ของทั้งหมดที่เราได้จากการล่าในครั้งนี้" ธาราที่เห็นของบนโต๊ะก็อดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้

          เฟยและเซลนั้นก็ไม่ต่างกันพร้อมกับที่ข้าวมาส่ง พวกเขาก็นั่งคุยเล่นไปพลาง กินข้าวไปพลางจนเสร็จ ก่อนที่ธาราจะวกกลับเข้าเรื่องที่ต้องการจะพูดในครั้งนี้

          "เท่าที่คำนวณแล้ว เราจะได้เงินทั้งหมด ถ้าขายวัตถุดิบทั้งหมด คือ 2,984,127 เดล กับแต้มอีก 597,123 แต้ม อันนี้เฉพาะของจากนอกหอคอยนะ ไม่นับของในหอคอย"

          เฟยและเซลถึงกับสำลักน้ำเมื่อได้ยินตัวเลขนี้ แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดออกมา ธาราก็ชิงพูดก่อนว่า

          "ถ้าขายหมดจะได้ตามที่บอก หรืออาจจะมากกว่านั้น แต่ฉันไม่คิดจะขายมันทั้งหมดหรอกนะ อย่างน้อยก็แกนเวทย์จะเก็บไว้ใช้เพิ่มพลังมานาเพื่อเลื่อนขั้นของพวกเราทั้งหมด ส่วนซากของมอนสเตอร์ทั้งหมดนั้น ต้องให้ทางสมาคมนักล่าช่วยประเมินให้หน่อยว่าอันไหนทำอะไรได้บ้าง ก่อนจะขาย แต่อันที่คิดว่าคงไม่ขายแน่ๆก็เขาของแพะเขาดาบทั้งหมด เขี้ยวของเสือเขี้ยวดาบทั้งหมด จงอยปากของจ่าฝูงอีแร้ง ขนของจ่าฝูงไก่ลมกรด แล้วก็ของที่ได้จากหอคอย ฉันขอเอาไปตรวจสอบก่อนว่าอันไหนใช้ได้บ้าง ถ้าไม่ได้ก็จะเอาไปขาย ส่วนที่เหลือก็ขายซื้อของทำยาเลื่อนระดับ"

          เซลถามกลับมาด้วยความเป็นห่วงว่า "ทำยาเลื่อนระดับเอง มันจะดีเหรอ ธาร ไม่เสี่ยงมากไปเหรอ"

          "ไม่เสี่ยงไปหรอก เซล น้ำยาที่ขายทั่วไปราคาขวดละ 200,000 เดล แถมโอกาสสำเร็จเลื่อนขั้นสำเร็จแค่หนึ่งในสี่ ในขณะที่ขวดที่เพิ่มระดับสูงนั้นราคาอย่างต่ำ 550,000 เดลต่อขวดที่โอกาสสำเร็จที่ 1/2 ฉันคำนวณดูแล้ว ซื้อของมาทำเองยังคุ้มเสียกว่า"

          เฟยมีสีหน้ากังวลก่อนจะก็กล่าวเสริมเซลว่า "แต่ว่ามันจะไม่เสี่ยงมากไปเหรอ ธาร ถึงจะแพงหน่อยแต่ก็ไม่เสี่ยงมากนะ"

          ธารานั้นเข้าใจในความเป็นห่วงของเพื่อนทั้งสองของเขาเป็นอย่างดี จึงได้บอกความลับอีกอย่างของเขาให้สหายทั้งสองฟัง

          "พวกนายยังจำพิษโลหิตเงินได้ไหม" เฟยและเซลต่างพยักหน้าพร้อมกับคิดถึงยาพิษสีเงินใสที่ทำให้พวกเขาได้ของมามากมายขนาดนี้

          ธาราชี้นิ้วมาที่ตัวเองแล้วยืดตัวพูดด้วยท่าทางมั่นใจว่า "ฉันเนี่ยแหละ เป็นคนทำมันขึ้นมาและพิษนั้นไม่มีขายในตลาดแน่นอน"

          เฟยและเซลที่ได้ยินถึงกับอ้าปากค้างก่อนจะหยิบเลคเตอร์ออกมาค้นหาชื่อของพิษโลหิตเงินแต่ค้นเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

          นั้นทำให้พวกเขาได้รู้ว่าเพื่อนของพวกเขา "ธารา" ได้สร้างสิ่งน่าทึ้งขึ้นมาเสียแล้ว

          เซลก็ได้พูดถามเพื่อยืนยันความตั้งใจของเพื่อนสนิทของเขา "นายมั่นใจกี่เปอร์เซ็นต์ ธาร ว่าจะทำยาเลื่อนระดับได้"

          ตอนแรก เซลคิดว่าจะได้เห็นท่าทางลังเลของคนตรงหน้าเสียแล้วแต่กับกลายเป็นว่าธารากับตอบแทบจะทันทีหลังเขาถาม

          "100 เปอร์เซ็นต์ แถมระดับดีกว่าในตลาดแน่นอนด้วย"

          เฟยถามกลับมา "ดีกว่าในตลาดเนี่ย ระดับไหนวะ 1/4 หรือ 1/2"

          ธารายิ้มก่อนจะพูดว่า "ระดับสมบูรณ์"

          เฟยและเซลที่ตลอดช่วงเกือบเดือนนี้เจอแต่เรื่องเซอร์ไพรส์จากเพื่อนสนิทของพวกเขาจนเหนื่อยแล้วต่างก็พูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆว่า

          "ระดับสมบูรณ์นะครับ เฮีย/ระดับสมบูรณ์นะ ธาร"

          เขาก็ได้หยิบของที่จะไม่ขายใส่ไว้ในเมจิคบ็อคก่อนจะกวาดของทั้งหมดบนโต๊ะใส่เมจิคแบ็คแล้วพูดน้ำเสียงสบายๆด้วยรอยยิ้มว่า

          "เอาละ ได้เวลาไปขายของกันแล้ว พวก" ก่อนจะเดินออกจากร้านไปจ่ายตั้งค่าอาหารอีก 5,749 เดล โดยที่ทั้งสองคนบอกจะเลี้ยง

          แล้วเดินเข้าอาคารสมาคมนักล่าไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับพร้อมกับยื่นเลคเตอร์ของเขาให้พนักงานก่อนกล่าวเสริมว่า

          "ผมต้องการพบกับเจ้าหน้าที่มาร์ติน ดรอสกี้ครับ"

          พนักงานต้อนรับหญิงก็ได้กดหมายเลขยื่นให้เขาบอกว่า "เจ้าหน้าที่มาร์ตินนะค่ะ เชิญที่ห้องหมายเลข 14 เลยค่ะ" หลังจากพูดจบก็ผายมือไปทางห้องหมายเลขที่ 14 ที่อยู่ทางซ้ายมือของพวกเขา

          ธาราและพวกก็ได้เดินเข้าไปในห้องหมายเลขที่ 14 ซึ่งมาร์ตินกำลังรออยู่ในห้อง เมื่อเห็นแขกของเขาก็ลุกขึ้นทักทายอย่างมีมารยาทว่า

          "สวัสดียามบ่ายครับ คุณธารา แล้วก็ขอบคุณที่เจาะจงเรียกใช้ผมนะครับ มันช่วยผมได้มากเลยครับ เชิญนั่งครับ" พร้อมกับพายมือไปทางเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา

          เฟยและเซลที่พึ่งได้เจอมาร์ตินนั้นกำลังทำอะไรไม่ถูกนั้นก็โดนมาร์ตินทักทายพวกเขาเสียก่อน

          "สวัสดีครับ เพื่อนของคุณธารา ผมมีชื่อว่า "มาร์ติน ดรอสกี้" ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองท่านนะครับ" พูดจบก็ยืนมือมาจับทักทายกับพวกเขาทั้งสอง

          เฟยและเซลก็ได้แนะนำตัวตอบกลับก่อนจะนั่งลงข้างๆธารา

          ธาราก็ได้นำเมจิคแบ็ควางไว้บนโต๊ะพร้อมกับพูดเข้าประเด็นในครั้งนี้ว่า "คุณมาร์ติน ผมต้องการที่จะขายของที่อยู่เมจิคแบ็คใบนี้ทั้งหมด ผมอยากให้คุณช่วยดูให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ว่าของแต่ละอย่างขายได้เท่าไหร่และผมต้องการให้เก็บเป็นความลับด้วยครับ"

          มาร์ตินเมื่อได้ยินก็เปิดฟังก์ชั่นตรวจค้นก็ได้เจอกับของมากมายในเมจิคแบ็คตรงหน้าที่สร้างความตกตะลึงให้กับเขาเป็นอย่างมาก

          "นี่มันเยอะเหมือนกันนะครับเนี่ย คุณธารา หนังและเขาคุณภาพดีของกวางขนเสือ 11 ตัว หนังเสือเขี้ยวดาบ 7 ตัว เขี้ยวของเสือเขี้ยวดาบ 10 คู่ ขนไก่ลมกรดแบบคัดขนมาแล้ว 42 ตัว และยังเขาของแพะเขาดาบอีก 50 ตัว งั้นเหรอครับ ขอตรวจดูราคาก่อนนะครับ"

          มาร์ตินพูดจบก็หันไปกดค้นหาข้อมูลพร้อมกับขึ้นหน้าจอมามากมาย หลังจากผ่านไปประมาณ 10 นาที ก็ได้พูดด้วยเสียงสั่นว่า

          "จะ จะ จะได้ประมาณ 1,281,489 เดล และ 245,811 แต้ม ครับ คุณธารา โดยหักจากค่าปกปิดข้อมูลและค่าช่วยเหลือแล้ว"

          ธารามีสีหน้าพึงพอใจก่อนจะพูดกับมาร์ตินว่า "งั้นก็ตามนั้นแหละครับ รบกวนขายให้พวกผมด้วยครับ คุณมาร์ติน"

          มาร์ตินในตอนแรกที่เห็นธาราเดินเข้ามานั้นคิดว่าทำผิดกับเขาไปซะแล้ว แต่ตอนนี้เขาต้องคิดใหม่เสียแล้ว เด็กสามคนตรงหน้าของเขานั้นไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นเสียแล้ว โดยเฉพาะหัวหน้ากลุ่มของพวกเขา "ธารา" เหนือชั้นเป็นอย่างมาก

          มาร์ตินถึงกับขอบคุณแม่และน้องเขาในใจที่ทำให้เขาเป็นช่างสังเกตและมีสายตาอบอุ่นเป็นกันเองอยู่เป็นนิจ ทำให้เขาไม่ได้ทำตัวเสียมารยาทกับเด็กหนุ่มตรงหน้าแบบเดียวกับพนักงานคนอื่นๆที่เห็นชุดคลาสเบต้าแล้วจะดูถูกดูแคลนอย่างออกนอกหน้าจนเสียนิสัย

          มาร์ตินได้ถามย้ำคำพูดของธาราว่า "ต้องการจะขายของในเมจิคแบ็คพร้อมกับปกปิดข้อมูลถูกต้องไหมครับ คุณธารา"

          ธาราพยักหน้ายืนยันการตัดสินใจของเขา เมื่อมาร์ตินเห็นก็ได้กดยืนยันคำสั่งซื้อขายของธารา

          ไม่นานนัก เลคเตอร์ของเขาก็สั่นพร้อมกับตัวเลขในเลคเตอร์ของเขาที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

          ธาราก็ได้พูดต่อว่า "คุณมาร์ติน ที่นี่ มีบริการรับซื้อสินค้าไหมครับ ผมต้องการซื้อของตามนี้น่ะครับ" ไม่พูดเปล่า ธาราได้ยื่นกระดาษ
ลิสต์รายชื่อสิ่งของให้กับมาร์ติน

          มาร์ตินค้นหาสิ่งของทั้งหมดในลิสต์ก่อนจะตอบว่า "ทางเราสามารถซื้อให้ได้ครับ ต้องการจะซื้อไหมครับ คุณธารา"

          ธาราตอบกลับในทันทีด้วยรอยยิ้มผ่อนคลายเนื่องจากเขาไม่ต้องตระเวณออกไปซื้อมันด้วยตัวเองแล้ว "แน่นอนครับ คุณมาร์ติน"

          มาร์ตินคำนวณราคาสินค้าทั้งหมดก่อนจะถามว่า "ทั้งหมดเป็น 241,015 จะจ่ายด้วยเงินหรือแต้มดีครับ คุณธารา"

          ธาราลุกขึ้นก่อนจะพูดว่า  "จ่ายเป็นเงินเดลเนี่ยแหละครับ ส่วนของรบกวนส่งไปที่บ้านของผมตามที่อยู่ด้วยครับ คุณมาร์ติน"

          พูดจบ ธาราก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มาร์ตินนั่งทำสีหน้าอึ้งๆอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับเงินส่วนแบ่งค่าบริการและค่าปกปิดความลับที่ทำให้เขาได้เงินเกือบแสนเดล 

          เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว ธาราที่เห็นว่าเพื่อนทั้งสองของเขานั้นพยายามมาตามที่เขาต้องการตลอดเดือนก็ได้พูดว่า "วันนี้ เรามาพักหาอะไรเล่นกันดีกว่า เดี่ยวไปซื้อเครื่องเกมเอาไปนั่งเล่นบ้านฉันแล้ววันนี้ก็มานอนค้างบ้านฉันด้วยเลย เป็นไง"

          เฟยและเซลที่ได้ยินก็ยิ้มกว้างกันออกมาก่อนจะชวนกันไปซื้อเครื่องเกมพร้อมกับแยกไปเอาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่บ้านตัวเองก่อนจะตามไปที่บ้านของธารา

          เมื่อกลับมา พวกเขาทั้งสามก็ได้เห็นน้ำที่กำลังเล่นอยู่กับเมฆ โดยมีแม่และย่าของธารากำลังทำกับข้าวอยู่

          ธาราก็ร้องทักบอกให้แม่ของเขาที่กำลังทำกับข้าวอยู่นั้นทำเผื่อพวกเขาสามคนด้วย 

          "แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว แม่ช่วยทำข้าวเผื่อเฟยกับเซลด้วยครับ"

          น้ำที่เห็นว่าเป็นธาราก็อุ้มเมฆน้อยเดินเข้าหาพี่ชายของเธอก่อนจะกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "กลับมาแล้วเหรอค่ะ พี่"

          ธาราเดินไปเข้าไปลูบหัวน้องสาวคนเก่งของเขาก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มกว้างว่า "พี่กลับมาแล้ว น้ำ"

          หลังจากปล่อยมือจากหัวของน้องสาว ก็ได้ขอเมฆน้อยมาอุ้มพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องครัวต่อ

          น้ำมองไปทางด้านหลังของพี่ชายของเธอเมื่อเห็นคนที่อยู่ด้านหลังก็ได้กล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง "ยินดีต้อนรับค่ะ พี่เฟย พี่เซล" 

          เฟยและเซลก็พยักหน้ารับพร้อมกล่าวกับไป "รบกวนหน่อยนะ น้ำ/สวัสดีครับ น้องน้ำ" 

          ก่อนจะเดินตามคนทั้งสองเข้าไปไหว้แม่และย่าของธาราที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว

          น้ำสังเกตของในมือของเฟยก็ได้ถามว่า "พวกพี่ออกไปซื้อเครื่องเกม MTX-017 มางั้นเหรอค่ะ แถมยังแผ่นเกมอีกเต็มถุง"

          ธาราก็กล่าวตอบว่า "อันนี้ สำหรับฉลองความสำเร็จของพวกพี่น่ะ พอดีได้จากตะลุยดันเจี้ยนมาเกือบแสนเดลแน่ะ"

          เฟยและเซลต่างคิดในใจว่า "แสนเดลเรอะ ได้มาล้านกว่าเดลเลยไม่ใช่เหรอ แถมยังไม่นับรวมแต้มอีก"

          น้ำทำสีหน้าตกใจออกมาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า "ได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอค่ะ พี่ ครั้งนี้น่ะ"

          "อืม แม่นแล้ว เดี่ยวพี่ให้เงินน้ำไปซื้อของที่อยากได้ละกันนะ"

          "นั้นรวมแม่และย่าด้วยใช่ไหม ลูก" แม่ของเขาที่ได้ยินก็พูดราวกับกลัวว่าลูกชายตัวดีของเธอจะไม่ให้ของขวัญฉลองให้เธอ

          "แน่นอนอยู่แล้วครับ แม่ ย่า พ่อ เมฆ ผมให้หมดแหละ เดี่ยวพรุ่งนี้จะมีของจ่าหน้าส่งมาให้ผม ฝากให้หุ่นยนต์ขนของยกเข้าห้องวิจัยใต้ดินให้ผมด้วยนะครับ แม่ พ่อ แล้วก็ย่าด้วยนะครับ"

          "จ้า" ทั้งสามสาวประจำบ้านขานรับด้วยความร่าเริง ตอนนี้ภายในหัวกำลังคิดถึงสิ่งของที่ต้องการจะซื้อกันแล้ว

          ธาราก็ได้ส่งเมฆให้น้ำอุ้มต่อ ก่อนจะเดินลงไปห้องใต้ดินพร้อมกับติดตั้งเครื่องเกมส์อย่างรวดเร็ว แต่ก่อนจะได้เล่นกันนั้นก็โดนเรียกไปกินข้าวซะก่อน

          พวกเขาก็ขึ้นกินข้าวก่อนจะอาบน้ำแต่งตัว เข้ามานั่งเล่นเกมส์ในห้องนั่งเล่นใต้ดินยันดึกก่อนจะหลับคาจอยเกมส์ไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 693 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

719 ความคิดเห็น

  1. #392 Fikusa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 09:15
    ครอบครัวอบอุ่นจริงๆ
    #392
    0
  2. #87 ADSAASA (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 23:54
    ขอบคุนคับ
    #87
    0