ตอนที่ 5 : บทที่ ๕ เรื่องราวบรรจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ก.พ. 62

บทที่ ๕ เรื่องราวบรรจบ

“อ…อาจารย์!” สองแฝดตะโกนดังลั่นเมื่อเห็นฟอลเวลอยู่ตรงหน้า
“ข…ข้าหรืออาจารย์?” ชายหัวขาวมึนงงชี้หน้าตัวเอง “พวกพี่สาวรู้จักฟอลเวลด้วยเหรอคะ?” นานิเริ่มสงสัย
“อ…อาจารย์ ไม่สิ แค่หน้าเหมือนเฉย ๆ ” พี่สาวขี้อายเอะใจอะไรบางอย่าง เพราะถ้าเป็นอาจารย์ของเธอตอนนี้เขาก็คงจะแก่ขึ้นมาบ้างแล้ว ส่วนทางด้านน้องสาวแสนห้าวคิดก็เช่นกัน รินหันกลับมาหาพี่สาวก่อนจะพยักหน้าให้กันเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร
‘นี่มันอะไรกัน!?’ ชายหนุ่มผมเงินร้องในใจก่อนหันกลับไปหาเศิร์สผู้อยู่ด้านหลัง “ช่วยเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังทีเถอะ!” ทุกคนสะดุ้งกับเสียงนั้น เว้นแต่ชายดำปริศนาผู้เงียบขรึม
“ข้าบอกว่าเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังไง ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ” เศิร์สพยายามปรามทุกคนให้ใจเย็นลงก่อน แต่มันกลับไม่เป็นผล “จะให้ข้าใจเย็นลงได้อย่างไร! ในเมื่อข้าจำอะไรไม่ได้สักอย่าง! ถ้าเจ้ารู้ก็บอกมาเลยสิ! เจ้าจะเก็บความลับเอาไว้ทำไม!” ฟอลเวลตะโกนใส่หน้าคนที่อ้างตัวว่าเป็นเพื่อนเสียงดังสนั่น
“ถ้าเจ้าใจร้อน ข้าก็จะไม่บอก เพราะถึงจะเล่า ก็ไม่มีทางทำให้อะไรดีขึ้นมาได้ รอเจ้าใจเย็นลงกว่านี้เถอะ อ่อ แล้วเจ้าล่ะสาวน้อยมากับเค้ารึ ข้าเศิร์ส แล้วเจ้าล่ะชื่ออะไร ” เศิร์สเลือกสงบและหันไปถามหญิงสาวผมบลอนด์ที่มากับฟอลเวล
“นานิค่ะ” เธอตอบซื่อ ๆ
“นานิ? ด…เดี๋ยวก่อน!? สร้อยคอที่เจ้าสวมนั่นมัน! ขอข้าดูสักนิดได้หรือไม่?”
เคิร์สขมวดคิ้วเข้มจ้องมองสร้อยคอของนานิ สับเท้าก้าวเดิน มุ่งไปหาเธอด้วยความรวดเร็ว หญิงสาวประหม่าลุกลี้ลุกลน รีบถอดสร้อยคอรูปสลักดอกไม้ออกมาถือให้เขาดูด้วยท่าทางทุลักทุเล ชายหนุ่มชักสีหน้าตกใจเป็นที่สุด
“จ…เจ้าได้มันมาจากไหน!?” เศิร์สถามด้วยน้ำเสียงสั่น ส่วนคนอื่นก็ได้แต่ยื่นดูทั้งสองคนคุยกันด้วยความสงสัย “ค…คุณแม่น่ะค่ะ ทำไมเหรอคะ?” นานิอึ้งอยู่ได้ไม่นาน ทันใดนั้นเศิร์สก็พุ่งเข้ามาสวมกอดเธอในทันที ใบหน้าหญิงสาวตอนนี้มีแต่ความมึนงง
“โชคดีเหลือเกิน” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและอบอุ่น นานิไม่เข้าใจพอ ๆ กับทั้งสามคนที่จ้องมองเหตุการณ์นั้น ทำไมเศิร์สถึงทำเช่นนี้? พวกเขาไม่รู้เลย เธอผลักเขาออกไปด้วยความโมโห
“ทำอะไรของคุณคะเนี่ย!” เธอตวาด ไม่ชอบใจที่คนแปลกหน้าเข้ามาสวมกอด
เศิร์สถูกผลักเซจนเกือบล้มแต่ก็ยังทรงตัวเอาไว้ได้ ทุกคนมองไปยังใบหน้าของชายหนุ่มปริศนาที่น้ำตาคลอ เขายิ้มหวานพลางใช้แขนเช็ดใบหน้าด้วยความรวดเร็ว จนเศษน้ำตาหายไปหมดสิ้น “โทษที” เขายิ้มบอกกับนานิ
ขณะที่เหตุการณ์พึ่งจะสงบไป ทันใดนั้นเองดอกเตอร์ไลเวนซึ่งซื้อของเสร็จสรรพเรียบร้อย ก็หอบถุงใบใหญ่ออกมาจากร้านค้าเวทมนตร์ เขาหันซ้ายหันขวาเมื่อเห็นพวกรินลัน ดอกเตอร์ก็ยิ้มกว้างและตะโกนออกไปว่า
“นี่! ฉันซื้อของเสร็จแล้วนะ ไปกันเถอะเด็ก ๆ !” สิ้นเสียงร่าเริงนั่น ทุกคนก็หันมาที่ไลเวนโดยพร้อมเพรียงกัน ดอกเตอร์มองหน้าทุกคนตาไม่กะพริบ ไม่ว่าจะเป็นริน ลัน นานิ เศิร์ส และฟอลเวลเรียงตามลำดับ ไม่นานรอยยิ้มกว้างของเขาก็ค่อย ๆ หุบลงเมื่อหยุดมองไปที่ฟอลเวล และไลเวนก็ทำหน้าอึ้ง อ้าปากค้างไปอีกคน
ตุบ!
ถุงข้าวของในมือร่วงสู่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง “ฟอลเวลทำไม ถ…ถึง?” ดอกเตอร์เอ่ยเสียงแผ่ว ตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยกเว้นเพียงแต่ชายผมดำปริศนาเพียงเท่านั้น
“ฮึฮึ ไลเวน เจ้าก็เป็นไปกับเขาด้วยอีกคนรึ เฮ้อ…เอาล่ะช่วยไม่ได้ หยุดเรื่องทุกอย่างไว้ก่อน แล้วข้าจะเล่าให้พวกเจ้าฟังทุกอย่าง แต่ขอให้พวกเจ้าเตรียมใจไว้สักนิดนะ เพราะมันเป็นความทรงจำที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เป็นเรื่องราวที่มากไปด้วยเลือดและไออุ่น มันคือความทรงจำของข้า ความทรงจำที่ข้าไม่กล้าจะเล่ามันอีก หากแต่เจ้าอยากจะรู้ความลับ ข้าจะเอื้อนเอ่ยมันออกมา สู่กาลเวลาที่เชื่อมพาเรามาบรรจบกัน ความทรงจำของข้า และเรื่องราวเมื่อ17ปีก่อน

4 ความคิดเห็น