source head กว่าจะเป็นเฮดว้าก (end)

ตอนที่ 7 : รับน้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    12 มี.ค. 59

7

งานชิ้นแรกมาด้วยความรวดเร็วไอ้พีทบ่นทันทีที่อาจารย์เดินออกไปแล้ว ผมไม่ได้ขัดอะไรมันออกไป เพราะก็เห็นด้วยกับมันนั้นแหละ แต่ว่ามันควรที่จะชินได้แล้วไหมล่ะ เรียนมาตั้งสามปีแล้วเนี่ย

มันเป็นเรื่องธรรมดาของคณะสถาปัตย์ที่เป็น project basedนี้นะ

และโจทย์ครั้งนี้ก็ไม่ยากเท่าไรด้วย โจทย์ให้ออกแบบบ้าน (ที่เราคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี) เพิ่มความแอดวานส์ขึ้นมาตรงที่เป็นครอบครัวใหญ่ คุณปู่กับคุณย่าค่อนข้างหัวโบราณ และคุณปู่เป็นอัมพาตด้วย พ่อเป็นนักตบแต่งสวน แม่รับราชการพยาบาล กับลูกน้อยวัยแบเบาะอีกสองคน

เราก็ต้องมาตีโจทย์กันล่ะครับทีนี้

“15นาทีเจอกันที่ห้องเชียร์นะผมพับเรื่องโปรเจคไว้ก่อนเมื่อเสียงหลิวดังขัดขึ้นมา

“15นาทียังต่อแถวซื้อข้าวไม่ได้เลยเจ้!ไอ้พีทโวยวายกลับไปทันที ผมไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าทำไมพีทกับหลิวถึงได้ทะเลาะกันตลอด แต่มันก็เป็นแบบนี้เรื่อยมาจนผมไม่ต้องการที่จะหาคำตอบแล้วครับ หลิวลุกขึ้นยืนหลังจากพีทตะโกนกลับไป เธอหันมามองพีทที่ยืนมองเธออยู่เหมือนกัน ก่อนที่จะระบายยิ้มออกมา

อดตายไปซะ!ฮาร์ดคอกันรึเกินแหะ

พูดจบหลิวก็คว้าแขนปายและเดินออกจากห้องไปเลย

ผู้หญิงอะไรไม่มีความอ่อนหวานเอาซะเลยพีทบ่น

แต่ก็สวยนะผมต่อประโยคนั้นและเราสองคนก็เดินออกมาจากห้องบ้าง

มึงมองแค่นั้นเหรอวา ผู้หญิงสวยๆมีเยอะกว่ายัยนี้เยอะ อย่าหลงผิดนะเว้ย

ที่ห้ามกูเนี่ย เพราะไม่อยากให้กูหลงผิดหรือ... เพราะหวงพีทตบหัวผมทันทีที่ผมพูดจบ ส่วนผมก็หัวเราะร่าแม้จะยังลูบหัวปอยๆอยู่

ถึงมันสองคนจะกัดกันบ่อยๆแต่ผมก็รู้แหละว่าพวกมันยังรักกันดี

ผมกับพีทเลือกที่จะแวะซื้อขนมปังแทนที่จะต่อคิวซื้อข้าวที่โครตจะยาว โรงอาหารตอนพักเที่ยงยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนตามปกติ ขนาดแค่จะเดินผ่านไปร้านขนมปังด้านหลังโรงอาหารยังยากเลย ผมกับพีทเลยต้องอาศัยความสามารถพิเศษในการเบี่ยงตัวหลบเอา

นิเทศปีนี้ต้องเด็ดแน่เลยวะไอ้พีทหันมากระซิบบอกผมเมื่อเราพึ่งเดินผ่านน้องกลุ่มหนึ่งมา แต่ผมมัวแต่หลบคนเลยไม่ได้สังเกต พอพีทพูดแบบนั้นผมเลยอดที่จะหันกลับไปมองไม่ได้

ก่อนที่สายตาจะสบกับน้องผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนผิวขาว แต่งหน้าไม่เยอะมาก ผมว่าเธอรู้มากกว่าว่าเธอมีดีตรงไหนแล้วก็พรีเซ้นต์จุดนั้นออกมา เพราะเธอเป็นคนหน้าตาน่ารัก จะให้แต่งหน้าจัดๆก็ดูจะไม่เหมาะ ใส่เสื้อนิสิตขนาดพอดีตัวกับกระโปรงพลีทสั้นกว่าเข่านิดหน่อย เราสบตากันแบบนั้นสักพักก่อนที่ผมจะหันกลับมา

เชี่ย... มึงแค่หันไปมองเฉยๆนี้ได้เลยเหรอวะผมส่ายหัวใส่ไอ้พีท

ได้อะไรของมึง แค่มองหน้ากันเฉยๆ

หน้าน้องเขาอยากรู้จักมึงสุดๆ ให้กูช่วยสืบไหมผมส่ายหัวกลับไป

น่ารักนะเว้ย ไม่สนหน่อยเหรอคราวนี้ผมหันไปทำตาตี่ใส่มันเลย

มึงสน มึงก็ลุยเลยผมเฉยๆครับ

ครับบบบบ พ่อคนหล่อผมยักไหล่ด้วยไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับมัน และในที่สุดเราสองคนก็เดินมาถึงร้านขนมปังจนได้

ผมกับพีทเปิดประตูเข้าไปในร้านและเลือกขนมปังกันยกใหญ่ จังหวะที่ผมกำลังจะคีบครัวซองต์ตรงหน้า... ก็มีคนคีบไปซะก่อน

วืดเลย

โทษๆเสียงที่คุ้นเคยทำให้ผมเงยหน้าไปมองคนที่แย่งครัวซองต์ของผมไปต่อหน้าต่อตา

ผมไม่ยกโทษให้ครับเป็นพี่ติณห์นั้นเอง พูดจบผมก็คีบครัวซองต์จากตะกร้าของพี่ติณห์กลับมา

เฮ้ย ได้ไงอ่ะ ผมคีบก่อนนะคุณผมทำเป็นยิ้มกว้างตอบพี่เขาไป เมื่อผมทำแบบนั้นพี่ติณห์ก็ทำท่าจะแย่งครัวซองต์กลับไปแต่ผมเบี่ยงตัวหลบก่อน

ไม่ต้องแย่งกันจ้า ของมีเยอะแยะผมกับพี่ติณห์หลุดขำออกมาเมื่อพี่พนักงานเดินเข้ามาเติมขนมพอดี ผมคีบครัวซองต์จากตระกร้าตัวเองคืนพี่ติณห์และคีบครัวซองต์ถาดใหม่ลงตะกร้าตัวเองอีกครั้ง

เพื่อ?”

พี่จะได้ชนะศึกแย่งครัวซองต์ของเราไงครับพี่ติณห์ส่ายหัวคืนผมและเดินไปคีบขนมปังต่อ

วา แจนโทรมาผมกำลังจะเดินตามพี่ติณห์ไปตอนที่พีทเดินเข้ามาหาและยื่นโทรศัพท์ให้ผม ผมเลยจำเป็นต้องรับโทรศัพท์ก่อน

ว่า

ผมโทรหาพี่ไม่เคยติดเลยนะ นี้พี่ยังใช้เพจเจอร์อยู่เหรอไอ้เวรนี้ติดโรคขี้บ่นมาจากใคร

มึงบ่นจบแล้วค่อยโทรมาใหม่นะ

โหยยยพี่

มีไร

ผมไปสืบมาล่ะนะ ที่พี่สั่งอ่ะ

เป็นไงบ้างผมสนใจขึ้นมาทันที

พี่อยู่ไหนเนี่ย เดี๋ยวผมไปเล่าให้ฟังเลยดีกว่า

อยู่ร้านหนมปัง

เคๆ เจอกันพี่ผมวางสายจากแจนและส่งโทรศัพท์คืนให้พีท ไอ้พีทเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่ามีเรื่องอะไร

แจนไปสืบมาล่ะ เดี๋ยวมันมาหาพีทพยักหน้ารับ ผมหันไปคีบขนมปังอีกสองชิ้นและหันไปจ่ายตัง

เรื่องที่แจนไปสืบมา ทำให้ความอยากอาหารของผมลดลงทันที

คุณกินข้าวแล้วเหรอระหว่างต่อแถวพี่ติณห์ก็หันมาคุยกับผม

ยังเลยครับ ไม่น่าทันพี่ติณห์พยักหน้ารับ พี่เขาคงเข้าใจแหละว่าพวกผมยุ่งกันขนาดไหน

กินเยอะๆพี่ติณห์พูดหลังจากคีบขนมปังในตะกร้าตัวเองให้ผมเพิ่มอีกหนึ่งชิ้น

อ้าวพี่เตชินท์ หวัดดีครับไอ้พีทพึ่งเดินมาต่อแถวและหันมาเห็นพี่ติณห์พอดี พี่ติณห์ยิ้มคืนไปให้พีทและหันไปจ่ายตังเมื่อถึงคิวของพี่เขาแล้ว

คุณไม่ซื้อน้ำเหรอผมคงจะเข้าใจว่าพี่ติณห์พูดกับคนอื่นแล้วถ้าตรงนั้นไม่มีแค่ผมกับพี่ติณห์ ถ้าจะคุยกับไอ้พีทก็น่าจะใช้เสียงเบาไปด้วย

ไม่อ่ะครับผมตอบพี่ติณห์กลับไปแต่สายตาก็มองเมนูไปด้วย

กินดิ ผมเลี้ยงผมหันกลับมามองพี่ติณห์ทันที

พี่ใจดีไปไหมเนี่ยพี่ติณห์ขมวดคิ้วและหันมามองผม

คุณนี้ยังไง ผมดุก็บอกว่าโหด พอผมใจดีด้วยก็มาหวาดระแวงอีกเออก็จริง ผมขำก่อนที่จะหันไปมองเมนูอีกครั้ง เพราะพี่พนักงานยืนยิ้มให้ผมแล้วสุดท้ายผมก็เลยปฏิเสธที่จะไม่กินไม่ได้

น้ำแดงครับพี่พนักงานพยักหน้ารับและหันไปทำน้ำให้ผม

คุณยังไม่เลิกกินน้ำแดงอีกเหรอ

ผมพึ่งกลับมากินนะครับ จะให้เลิกอะไรเร็วนักล่ะพี่ติณห์ยอมพยักหน้ารับคำผม ก่อนที่สายตาพี่เขาจะมองเลยผมไป

ผมเกือบลืมไปแล้วว่าพีทอยู่ด้วย

พีท คุณกินไรไหม ผมเลี้ยงผมหันขวับไปมองพี่ติณห์ทันที

ได้เหรอครับ! ผมเอาลาเต้เย็นครับไอ้เวรนี้ก็รีบสั่งเลยนะ

พี่ไม่ต้องเลี้ยงพีทก็ได้ผมโพล่งออกไป

อ๊าววว จะกินฟรีคนเดียวเลยรึไง นี้เพื่อนเองกูอยากจะลืมว่าเป็นเพื่อนกับมึงก็ตอนนี้

ไม่เป็นไรหรอก เต็มที่นะพวกคุณ ครั้งหนึ่งในชีวิตอ่ะพี่ติณห์ตอบผมไปด้วยและหันไปจ่ายตังให้พี่พนักงาน ถึงพี่ติณห์จะไม่ได้พูดว่าหมายถึงเรื่องไหน แต่ผมก็แน่ใจมากๆว่าหมายถึงเรื่องรับน้องนี้แหละ

ผมไปล่ะนะผมพยักหน้ารับ และยกมือไหว้ลาพี่เขา

ไม่ต้องไหว้ก็ได้พี่ติณห์บอกปัดและหันหลังกลับ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวพี่เขาก็หยุดเดิน และหันกลับมาที่ผม ผมที่มองพี่ติณห์อยู่แล้วจึงเลิกคิ้วกลับไป

เรื่องที่ผมบอกว่าจะเลี้ยงน้ำแดงคุณ ก็หายกันล่ะนะยิ่งมีเรื่องนี้ไอ้พีทยิ่งไม่ควรได้กินฟรีเข้าไปใหญ่!

มากกว่าความรู้สึกนั้น คือความรู้สึกที่พี่ติณห์ยังจำได้ด้วย

 

ไอ้คนที่พี่บอกผมไปสืบมาล่ะผมแยกกับพี่ติณห์ก็เจอไอ้แจนพอดีและเราก็กำลังนั่งคุยกันอยู่โต๊ะประจำของพวกผม (แถวนี้เหมือนเป็นอาณาบริเวณของปี3นะครับ ผมเลยวางใจได้เปราะหนึ่งว่าจะไม่มีปีหนึ่งมาเจอแน่นอน)

เป็นไงบ้างผมถามเข้าเรื่องทันที

มันชื่อแทนครับ... แทนไทผมพยักหน้ารับ งับขนมปังเข้าปากและฟังไอ้แจนเล่าไปด้วย

ไอ้แทนนี้ไม่ธรรมดานะพี่ มันborn to be architectสุดๆ ที่บ้านมันก็ทำธุรกิจโดยตรงเกี่ยวกับสถาปัตย์ เหมือนเป็นบริษัทรับออกแบบอะไรประมาณนี้แหละ มีพี่ชายคนหนึ่งพี่สาวคนหนึ่ง ที่สำคัญมันเข้าที่นี้ได้เพราะสอบเทียบ มันพึ่ง16เองพี่ พีคกว่านั้นไปอีกคือมันได้อันดับ5ของการสอบเข้าที่นี้ พี่คิดดูดิไอ้แจนเล่าจนจบก็แย่งขนมปังจากผมไปชิ้นหนึ่ง แต่ผมไม่บ่นมันหรอกครับ ถือว่ามันสืบมาได้ดี

แล้วไงต่อไอ้พีทถามต่อเมื่อเห็นท่าว่าไอ้แจนจะมัวแต่กินจนลืมพูดต่อ

อ้อ ก็มีเรื่องที่พี่บอกว่ามันน่าจะไม่ชอบโซตัสผมพยักหน้ารัวๆเป็นเชิงให้มันพูดต่อไป

ผมไปสืบมาล่ะ โครตของโครตจริง เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อปีที่แล้วพี่สาวมันก็โดนโซตัสตอนรับน้องนั้นแหละ แต่โดนหนักเลยอ่ะ หนักจนพี่สาวมันแอดมิดเข้าโรงพยาบาลเลยผมหยุดมือที่กำลังหยิบขนมปังเข้าปากไปเลย

เชี่ยล่ะไอ้พีทพึมพำออกมา นี้มันโครตงานช้างอ่ะ

ก็นั้นแหละพี่ มันรักพี่สาวมันมาก พอพี่มันมาโดนแบบนั้นมันก็แอนตี้โซตัสมากๆ มากจนอยากให้หายไปจากประเทศเราเลยแหละการกลืนขนมปังลงคอดูจะบาดคอสุดๆไปเลยตอนนี้

มึงไปรู้มาได้ไงเนี่ย

ผมก็ไปตีซี้กับมันมาดิพี่ผมขมวดคิ้ว

เนียนป่ะวะ

เนียนดิพี่ ไม่เนียนมันจะเล่าให้ผมฟังเหรอเออกูจะพยายามเชื่อล่ะกัน

ตอนมันคุยกับมึงนี้เป็นยังไงวะไอ้พีทหันมาเลิกคิ้วใส่ผม มันคงงงว่าผมจะถามทำไมนั้นแหละ

อันนี้ก็พีคเหมือนกันนะ มันมองพี่แบบจะกินเลือดกินเนื้อใช่ไหม แต่พออยู่กับเพื่อนมันก็เป็นคนดีเลยนะ ช่วยเพื่อนทำงาน แถมจดเลกเชอร์ให้เพื่อนลอกด้วย จดโครตดีเลยดิพี่ ผมยังเสียดายอยู่เลยที่มันไม่ได้อยู่รุ่นเดียวกับผมแสดงว่าจริงๆแล้วก็เป็นคนที่ดีคนหนึ่งสินะ

ต่อไปก็แค่ต้องทำให้เราเป็นรุ่นพี่ที่มันเคารพให้ได้

แต่ต้องทำยังไงล่ะ

 

"สวัสดีปีหนึ่ง

สวัสดีครับ/ค่ะผมอยากบอกไอ้แทนไทที่อยู่ด้านหลังว่าไม่อยากไหว้ก็ไม่ต้องไหว้รึเกิน ถ้ามันจะไหว้ผมแบบนั้นล่ะก็นะ

จัดแถวผมเมินเด็กนั้นและสั่งให้ทุกคนจัดแถว ซึ่งแน่นอนว่าการสั่งครั้งแรกมันก็ออกมาแย่อยู่แล้ว

ซิทอัพร้อยครั้งครับทุกคนเหวอไปเลยกับคำสั่งผม แต่ก็รีบทิ้งตัวลงนั่งและซิทอัพตามที่ผมสั่ง แม้เราจะอยู่กลางสนามก็ตาม แต่เพราะทุกคนจัดแถวกนได้ย่ำแย่มากทำให้เพื่อนหลายๆคนต้องไม่มีที่ซิทอัพ

ผมถึงสั่งซิทอัพไง

“100!”

ลุกขึ้นครับทุกคนผุดลุกขึ้นทันที

แตะสลับร้อยครั้งครับวันนี้ผมขนท่าออกกำลังกายมาเยอะมากจะบอก

ผมไม่คิดว่ามันจะได้ผลเร็วขนาดนี้ แต่แค่ซิทอัพกับแตะสลับก็ทำให้แถวดูดีขึ้นมาแล้ว

จัดแถว!ปีหนึ่งจัดแถวอีกครั้ง ก็ขอชื่นชมเลยล่ะว่าทำได้ดี แต่ในนามของเฮดว้ากผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปั้นหน้านิ่งเหมือนเดิม

พวกคุณเห็นพี่ฝั่งนั้นไหมครับเป็นพวกพี่ว้ากที่ผมบอกให้มันไปยืนไว้นะครับ ผมพูดจบ ปีหนึ่งก็หันหลังกลับไปมองตามคำพูดของผม

เห็นไหมครับ!ไม่มีใครตอบเนี่ย ผมเลยต้องตะโกนจนได้

เห็นครับ/ค่ะมันต้องอย่างนี้

งั้นเราวิ่งไปหาพี่ทางฝั่งนั้นกันหน่อยล่ะกันเนอะเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบของแท้

ก่อนที่ผมจะสั่งให้พวกคุณวิ่ง มีใครที่วิ่งไม่ได้ หรืออยู่ในอากาศร้อนๆไม่ได้ไหมครับเงียบ...

น้องผู้หญิงคนไหนคิดว่าไม่ไหว ออกมาได้นะครับขืนผมสั่งให้วิ่งแล้วมีคนเป็นลม ปายฆ่าผมแน่

พี่ไม่ว่าอะไรหรอกครับยังนิ่งอยู่ดี ผมกวาดสายตามองน้องทุกๆคนก่อนที่จะหยุดสายตาที่น้องผู้หญิงตัวโตคนหนึ่ง

“0038 คุณไหวไหมน้องเจ้าของรหัสสะดุ้งเฮือกทันทีที่ผมถาม แค่ซิทอัพร้อยทีบวกกับแตะสลับอีกร้อยทีก็น่าจะหนักหนาแล้วนะนั้น

จะว่าไปน้องคนนี้ไม่ได้มาเข้าเชียร์ครั้งที่แล้วด้วยแหละ

วะ.. ไหวค่ะผมพยักหน้ารับ

ถ้าไม่ไหวคุณบอกได้นะครับ” 0038หลุบสายตาผมเป็นก้มมองพื้นแต่ก็ยังพยักหน้ารับอยู่ดี

จัดแถวน้องไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ผมถึงได้สั่งจัดแถว

ผมสั่งให้น้องวิ่งกลับไปกลับมาร่วม5ครั้งแล้วตอนนี้ จากสมาชิก45คนก็ลดลงเรื่อยๆตามขีดจำกัดของสภาพร่างกาย แน่นอนว่า0038ขอออกตั้งแต่รอบที่2 แต่ก็ดีแล้วครับ ผมไม่อยากให้น้องต้องมาฝืนจนน็อคไปอะไรแบบนั้นหรอกนะ

ยากสุดตอนนี้คือผมต้องฝืนห้ามยกมือมาปาดเหงื่อเม็ดโตบนใบหน้า ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมห้ามปาดเหงื่อ! ปาดเหงื่อแล้วมันจะเสียลุคตรงไหน นี้มันอากาศ32อาศากลางสนามที่วิ่งไปวิ่งมานะ ทำไมห้ามปาดเหงื่อออออ

หลังจบวันนี้ผมจะฆ่าไอ้พีทให้ตายโทษฐานที่มันเป็นคนสั่งทุกคนว่าห้ามปาดเหงื่อ

ยิ่งไปกว่านั่งคือห้ามหอบหายใจเสียงดังด้วย

เหมือนห้ามเรอหลังกินอิ่มเลย

จัดแถวผมปล่อยให้ทุกคนพักเหนื่อย5วินาทีก่อนที่จะสั่งอีกครั้ง น่าแปลกที่แทนไทยังคงอยู่ในแถว อาจจะเพราะว่ามันไม่อยากยอมแพ้ผมด้วยล่ะมั้ง

ผมออกวิ่งตามน้องหลังจากสั่งเสร็จ มีเสียงไซโคจากพี่ว้ากคนอื่นๆคอยบอกไม่ให้น้องแตกแถว หรืออะไรก็ตาม ก่อนที่สายตาผมจะหันไปเห็นป้ายที่ตกลงบนพื้น ผมชะลอเท้าและหยิบป้ายใบนั้นขึ้นมา

เป็นป้ายชื่อที่คล้องคอของน้องนั้นเอง เพราะสายขาดมันเลยหลุดออกมา

คุณไม่มีสิทธิ์ทิ้งป้ายชื่อนะครับผมพูดออกไปหลังจากเดินตามมาสมทบเรียบร้อยแล้ว น้องคนที่สายป้ายขาดถึงกับหน้าซีดเลย

0022 กิตติธัช

ดันเป็นสายรหัสผมอีก

ผมหันกลับไปยังน้องที่ก้มหน้างุดอยู่ น้องคนนี้เป็นน้องรหัสไอ้แจนสินะ

หรือก็เป็นหลานรหัสผมนั้นเอง

ป้ายชื่อมันสำคัญมากนะ... 0022” 0022สะดุ้งเมื่อผมเรียกเฉพาะเจาะจง ทำไมทุกคนต้องสะดุ้งทุกครั้งที่ผมเรียกด้วย

มันเป็นเรื่องดีใช่ไหมเนี่ย

คุณรู้ไหมครับว่ามันสำคัญมาก

“...ถ้าไม่มีป้ายชื่อผมจะรู้ได้ไงว่าคุณเป็นใคร” 0022ยังคงไม่คุยกับผม

ผมพูดกับคุณอยู่นะ0022!”

คะ..ครับตอนรวมสายรหัสหวังว่าเด็กนี้จะไม่ช็อคตายนะ

คุณจะรับผิดชอบต่อป้ายนี้ยังไง” 0022เหลอหลาไปเลยกับคำถามของผม

แถมยังให้คำตอบไม่ได้อีก

ผมเลยยืนมองหน้ากดดันมันแบบนั้นแหละ คิดว่าจะไม่หยุดจนกว่ามันจะพูดอะไรออกมา

เอ่อ.. ผม...ติดอ่างเฉย

ป้ายชื่อไม่เห็นจะสำคัญเลยครับกลายเป็นเสียงที่ผมไม่อยากได้ยินไปแล้วตอนนี้ แต่มันโพล่งมาขนาดนั้นผมก็ต้องหันไปมองมันอยู่ดี

จะมีหรือไม่มีป้ายชื่อ พวกพี่ก็ไม่ได้สนใจว่าพวกผมเป็นใครอยู่แล้วพูดจบแทนไทก็ดึงป้ายชื่อที่คอตัวเองออก

และขย้ำทิ้ง

เฮ้ย!พีทพุ่งตัวเข้าไปหาแทนไททันที โชคดีที่ผมคว้าแขนมันเอาไว้ได้ทัน

คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกผมไม่สนใจว่าคุณเป็นใครแทนไทเพียงแค่ยักไหล่เหมือนไม่สนใจที่จะหาคำตอบอยู่แล้ว

ผมพูดกับคุณ คุณก็ควรที่จะพูดกับผมนะ 0018... แทนไทเสียงฮือฮาดังขึ้นมาทันทีที่ผมเรียกทั้งชื่อและรหัสของแทนไทอย่างถูกต้อง

เหอะ! อย่าคิดว่าผมจะเชื่อนะว่าพี่รู้ชื่อกับรหัสผมจากป้ายชื่อโง่ๆนั้นผมยังคงมองหน้าแทนไทนิ่งๆเท่านั้น

แค่สืบประวัติเด็กปีหนึ่งกวนตีนคนหนึ่ง มันคงไม่ยากใช่ไหมล่ะ... เฮดว้ากวรมินทร์

ถ้าคุณคิดว่ามันไม่สำคัญ

“...งั้นเพื่อนคุณก็คงไม่อยากได้

พูดจบผมก็ขย้ำป้ายชื่อของ0022ทิ้ง

 

เด็กนั้นควรโดนมือลั่นสักที กูพูดจริงๆนะผมฟังไอ้พีทบ่นประโยคนี้รอบที่ล้านตั้งแต่ผมขึ้นรถมากับมันเนี่ย

มีอย่างที่ไหนวะ เรียกชื่อจริงเฮดว้าก กวนตีนชิบหายยอมรับเลยว่าตกใจนิดหน่อยตอนแทนไทเรียกชื่อจริงผม

ขนาดแม่ผมยังไม่เรียกเลยครับ

มึงน่าจะทำหนักกว่านี้อ่ะพูดจบมันก็เอี้ยวตัวมาบอกผมด้วยสีหน้าจริงจัง นี้ขนาดผมนั่งหลังแล้วนะ

โชคดีอีกอย่างของวันนี้คือไอ้พีทยอมวนรถมาส่งผมนี้แหละ

แต่คณะมึงนี้โหดเหมือนกันนะ ถ้าเป็นกูต้องแย่แน่ไอ้พาร์ทที่ขับรถอยู่พูดขึ้นมา

มึงต้องยอมให้เด็กนั้นพูดไปแน่ๆพาร์ท คนอย่างมึงไอ้พีทตอบกลับไป

จริงๆกูว่ามึงก็ทำดีนะ แต่ไม่สะใจเท่าไรเลยผมส่ายหัวหน่ายใส่ไอ้พีท

จอดหน้าปากซอยก็พอผมโพล่งออกไปเมื่อเห็นพาร์ทเปิดไฟเลี้ยว

ทำไมอ่ะพาร์ทถามกลับมา ผมไม่ได้ตอบเพียงแค่เปิดประตูออกไปเท่านั้น

เจอกันเว้ยมึงผมโบกมือลาให้สองแฝดนั้น ยืนมองจนรถของพวกมันลับสายตาไป

ผมขย้ำป้ายชื่อของ0022ทิ้งทั้งๆที่0022ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

ประโยคนี้มันเด้งไปเด้งมาในหัวผม

แม้จะทำเพื่อลงโทษแทนไท แต่ผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี มันก็จริงแหละที่แทนไทไม่ได้สนใจป้ายชื่อ แต่0022ไม่เหมือนมันนี้ว้า หน้ามันเหวอโครตๆเลยด้วยซ้ำตอนผมขย้ำป้ายมัน ผมแค่หวังว่ามันจะเล่นสงครามประสาทกับจิตใจของแทนไทได้บ้าง

ให้เขารู้สึกว่าเพราะเขาเพื่อนถึงไม่มีป้ายชื่อ

ถ้ามันได้ผลอ่ะนะ

ผมหยุดความคิดเมื่อหันไปเห็นคนโบกมือปอยๆให้ผม

ผมส่งยิ้มไปให้พี่ติณห์และเดินไปหาเขา

เป็นไงบ้าง หน้าซีดมาเลยผมถอนหายใจยาวๆคืนไปให้ พี่ติณห์ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกแค่หันไปรับของจากแม่ค้าและหันกลับมาที่ผม

เล่าได้นะผมพยักหน้าคืนให้พี่ติณห์ ผมอยากเล่าให้พี่ติณห์ฟัง อยากแชร์ความคิดของพี่ติณห์มาบ้าง ในหัวผมมีแต่เรื่องลบๆเต็มไปหมด ถ้าได้อะไรบวกๆจากพี่ติณห์บ้างคงจะดี

กินอะไรไหมท่าทางผมคงดูแย่มากๆตอนที่ผมเห็นสายตาของพี่ติณห์

ไม่เป็นไรครับกินไม่ลงแล้ว พี่ติณห์พยักหน้ารับและแยกออกมาเลย ผมอยากกลับไปทิ้งตัวนอนบนเตียงและเล่าให้พี่ติณห์ฟังจะแย่

ผมกับพี่ติณห์คงเดินเงียบๆกลับหอปกติ ถ้าไม่มีผู้หญิงคนหนึ่งหันหลบผมทันทีที่ผมปลายตาไปมองแถมยังพยายามแทรกตัวเข้าไปในผู้คนเพื่อหลบผมอีก

นั้น...

แปบหนึ่งนะครับพี่ติณห์ผมหยุดขาและพูดออกไป ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเดินไปหาผู้หญิงคนนั้น

“0043” ตามระเบียบครับ เธอสะดุ้งโหยงเลย

คะ?” ยังดีที่เธอยอมหันมายิ้มแหย่ๆให้ผม

“0043?” เธอพยักหน้ากลับมาให้ผม

ผมฝากเอานี้...ผมพูดกับ0043ไปด้วยก็หาของในกระเป๋าไปด้วย เหตุผลที่ผมเรียก0043ก็เพราะผมจำชื่อเธอไม่ได้ไงครับ ป้ายชื่อของน้องปีหนึ่งนี้รหัสจะตัวใหญ่มากอยู่ข้างบนและมีชื่อจริงตัวเล็กอยู่แถวล่าง พอผมยืนคุมน้องผมก็มองไม่เห็นชื่อนั้นแล้ว

อย่างน้อยผมก็จำรหัสน้องได้แทบจะทุกคนเลยนะ

นี้มัน...ผมยื่นป้ายชื่อที่ถูกเขียนใหม่ให้0043

อื้ม ฝากให้0022หน่อย” 0043ช็อคไปแล้วตอนนี้ เธอรับป้ายชื่อไปจากมือผมด้วยตาโตๆ

ฝากบอก0022ด้วยว่าไม่ต้องใส่มาเข้าเชียร์แล้วนะเธอเลิกคิ้ว

ทำไมล่ะคะ

ตอนนี้ผมรู้แล้วไงว่าคนไหนคือ0022 กิตติธัช” 0043ยิ้มคืนมาให้ผม แถมกว้างขึ้นเรื่อยๆอีก

แล้วก็...ผมหยิบป้ายชื่ออีกใบออกมาจากกระเป๋าและส่งให้0043

ฝากนี้ให้0018ด้วย” 0043เบิกตากว้างเข้าไปอีก

คุณค่อยให้เขาหลังจากจบรับน้องก่อนก็ได้ ผมว่าตอนนี้เขาคงยังไม่อยากได้หรอก” 0043รับป้ายชื่อไปจากมือผมและก้มมองป้ายชื่อในมืออยู่แบบนั้น

ขอบคุณนะ0043” ผมพูดส่งท้ายและหันหลังกลับ

พี่วาค่ะ!ผมชะงักเท้าและหันกลับไปอีกครั้ง

หนูว่า... พี่เก็บนี้ไว้ให้แทนเองเถอะค่ะเธอยื่นป้ายชื่อที่เขียนว่า0018 แทนไทกลับมาให้ผม

พี่น่าจะรู้ดีที่สุดว่าตอนไหนที่แทนจะอยากได้ป้ายชื่อคืน

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

วันเว้นวันตามที่บอกไว้นาจา แต่คาดว่าตอนต่อไปอาจจะเลทหน่อยนะ จะอัพpppอีกสักตอนนึง แต่ไม่ช้าเกินรอแน่นอนนน

ซียูวววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

669 ความคิดเห็น

  1. #662 amwwpp. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 19:55

    ฮฮือถึงวาจะเป็นผู้ชายแต่เราอยากทำเมียแล้ววะ

    #662
    0
  2. #589 Petitcat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 00:57
    มีคำบางคำที่เราอ่านแล้วรู้สึกขัดๆอ่ะค่ะ ?ขนมปังชิ้นหนึ่ง? เวลาอ่านแล้วมันจะขัดๆเพราะติดภาษาพูดถ้าเปลี่ยนเป็นหนึ่งชิ้นน่าจะอ่านลื่นกว่านะคะ
    #589
    0
  3. #553 หมูจีน้อย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 17:57
    เป็นเฮดว้ากที่น่ารักมากๆเลยอ่ะ
    #553
    0
  4. #503 m-mix (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 21:38
    โอ๊ยเริ่มจิ้น แทนวา พี่ตินรีบทำคะแนนนะ
    #503
    0
  5. #131 Thedrm. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 02:16
    เหยยยย....แทนวาได้ไหม ' ' #แทนวาติณห์ 3p เลยละกัน อิ_อิ
    #131
    0