source head กว่าจะเป็นเฮดว้าก (end)

ตอนที่ 47 : specify; 1-3 begin again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59

1-3

Special part; Tin 5.5

แสงแดดยามเช้าที่ผมแน่ใจว่ามันไม่ใช่ยามเช้าตอนพยายามลืมตาขึ้น เพราะแดดมันสาดส่องเข้ามามากจนผมไม่สามารถลืมตาได้ในทันที และขนาดผมลืมตาขึ้นมาแล้ว ก็ยังต้องพาเจอกับภาพพร่ามัวอยู่สักพักก่อนที่ร่างกายจะปรับโฟกัสสายตาได้ในที่สุด

แสงมันดันส่องผ่านผ้าม่านมาตรงผมพอดีเลยด้วยไง

ผมขยี้ตา ก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้านาฬิกาปลุกที่หัวเตียงมาดูว่าเป็นเวลากี่โมงแล้ว

13:20

ให้ตายเหอะ นี้นอนยาวอะไรขนาดนี้ล่ะ

พอรู้ตัวว่าเสียเวลากับการนอนไปมากมายขนาดไหน ผมก็ไม่คิดจะข่มตาหลับอีก ปกติแม่จะเข้ามาปลุกผมตอน11โมง ด้วยประโยคสั้นๆว่า จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนติณห์ พร้อมกับตีผมแรงๆหนึ่งทีเป็นการปลุกผม แต่วันนี้แม่ไม่ได้เข้ามาปลุกผมเหมือนทุกวันแหะ

ผมหยุดสายตาอยู่ที่คนข้างๆ ซึ่งยังคงหลับตาพริ้ม และกำลังฝันหวานอยู่แน่ๆ

คงเป็นเพราะแม่ไม่เห็นวานอนโซฟาข้างล่าง และคงรู้ในเวลาต่อมาไม่นานว่าผมได้อุทิศส่วนหนึ่งของเตียงให้วาได้มานอนด้วย แม่เลยไม่อยากปลุกล่ะมั้ง

แม่ผมนี่รักวามากกว่าผมแล้วครับ

ผมเลิกคิดเรื่องอื่น เพียงแต่นอนตะแคงและมองคนข้างๆอีกครั้ง

ผมของวายาวขึ้นกว่าเดิม ถึงจะดูออกว่าไปตัดมาแล้วก็ตามเถอะ แต่มันก็ยังดูยาวกว่าครั้งล่าสุดที่เราเจอกันอยู่ดี สีผิวก็ขาวกว่าเดิมอยู่เฉดหนึ่ง กล้ามเนื้อก็มากขึ้น เหมือนคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ แต่วาเนี่ยนะออกกำลังกาย... ผมคงไม่มีทางคิดได้เลยว่าวาจะออกกำลังกาย ถ้าไม่ได้เห็นร่างกายเขาชัดๆเมื่อคืน

ผมเลื่อนมือไปปัดผมที่ปรกหน้าวาออกเบาๆ ขนาดแค่ขยับตัวเพียงเล็กน้อยอาการเจ็บก็แล่นผ่านไปทั่วร่างจนผมต้องขยับมานอนที่เดิม

นี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยนะ ทำไมมันยังเจ็บอยู่เลย

ผมทุบสะโพกตัวเองเบาๆ แต่มันจะไม่เจ็บก็คงแปลก ผมไม่ได้ไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับด้านหลังมาตั้งปีกว่าแล้ว แถมเมื่อคืนก็ไม่ใช่ว่าจะแค่รอบเดียวซะที่ไหน เรียกได้ว่าคุ้มกับที่ไม่ได้ทำมาเป็นปีเลยล่ะ

แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าให้ย้อนเวลากลับไป ผมก็คงไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรเมื่อคืนอยู่ดี

เพราะมันโครตดี

จริงๆนะ

ผมไม่รู้เลยว่าเวลาที่ผมขอมันยาวนานขนาดไหน และผมควรรอไปถึงเมื่อไร จนเห็นวาในระยะใกล้ๆ สัมผัสลมหายใจของเขา แถมยังท่าทางหึงผมที่ออกมาจากสายตาของเขาอีก เขาอาจจะไม่ได้แสดงเด่นชัดว่าหึงนะ แต่การที่เขาถามถึงเนฟ และคว่ำปากเบาๆก็ทำให้ผมรู้เลยว่าเขากำลังหึง

ผมรู้ในตอนนั้นเลยว่าผมอยากเป็นคนที่เขาหึงไปตลอด

วาเป็นคนที่ทำให้หมอกที่ปกคลุมผมอยู่โดนพัดออกไปจนหมด

ผมเกลี่ยนิ้วที่แก้มของวาเบาๆ เหมือนเรากำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เริ่มต้นเรื่องของเราสองคนอีกครั้ง

Arrrrrr

เสียงที่ดังขึ้นมาทำให้ผมสะดุ้งเฮือกทันที ก่อนที่ผมจะหาต้นตอของเสียงและพบว่ามันคือเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของวา ผมหันกลับมาที่วา ชั่งใจว่าตัวเองควรรับสายหรือปล่อยให้มันดังแบบนั้นจนเงียบไปเองดี ก็วายังหลับปุ๋ยอยู่เลยนี้นา คงไม่ตื่นมารับสายง่ายๆแน่

ในขณะที่ผมยังตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำยังไงกับโทรศัพท์เจ้าปัญหานี้ดี วาที่อยู่ข้างๆก็เอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมา สไลด์รับสาย และแนบมันที่หู โดยไม่ได้แม้แต่จะลืมตาขึ้นมาดูด้วยซ้ำ

ครับ ครับบผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าวากำลังคุยกับปลายสายรู้เรื่องจริงๆใช่ไหม

ครับ ได้ครับวายังคงรับคำด้วยคำๆเดิม

คร้าบบ ขอบคุณครับวารับคำเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมและเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

ถ้าเป็นวาคนเดิมคงปล่อยให้โทรศัพท์ร้องต่อไปแบบนั้นโดยไม่สนใจอะไร แต่วาคนนี้ไม่ใช่แล้ว ถึงแม้จะไม่รู้ว่าจับใจความได้เท่าไรก็เถอะ แต่วาก็รับยังสายนะ

วาโตขึ้นอีกก้าวแล้ว

ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนแม่ภูมิใจในตัวลูกยังไงอย่างนั้นผมถึงได้หุบปากลง ไม่ได้ดิ.. ก็ผมไม่อยากเป็นแม่เขาสักหน่อย

โครกกก

ผมลูบท้องปอยๆทันที เมื่อคืนตั้งใจจะลงไปหาอะไรกินก็โดนวาจับกินซะก่อน นี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยเนี่ย อย่างหิว

ผมมองวาที่คล้ายจะหลับไปอีกรอบนิ่งๆ ก่อนที่จะตัดสินใจผละลงไปหาอะไรกินก่อน เดี๋ยวค่อยมาปลุกวาล่ะกัน ปล่อยให้เขานอนพักอีกสักพัก

ไปไหนนนแต่ยังไม่ทันที่ผมจะก้าวลงพื้น วาก็คว้าเอวผมไปก่อน แถมดึงเข้าไปหาจนผมแนบชิดกับร่างเขาทันที

ผมจะลงไปหาอะไรกินผมตอบ ซึ่งวาก็ยกคางขึ้นมาเกยไหล่ผมไว้

อย่าพึ่งไปดิเขาพูดแค่นั้น แถมยังไม่ลืมตาขึ้นมาด้วยเหอะ

ถ้าคุณง่วงคุณนอนไปก่อนก็ได้ แต่ผมหิวผมพยายามจะแงะแขนวาออกจากเอวผมให้ได้ ทำไมแรงเยอะแบบนี้นะ! ตั้งแต่เมื่อคืนล่ะนะที่ผมไม่สามารถดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนวาได้ ตอนเช้ากึ่งตื่นกึ่งหลับแบบนี้ผมก็ยังทำไม่ได้อีกเหรอเนี่ยยย

นอนเป็นเพื่อนผมก่อนเขากระชับอ้อมแขนและพูดต่อออกมา เอาจริงๆผมไม่มีแรงมากพอจะผลักเขาออกด้วยแหละครับ บอกแล้วไงว่ามันเจ็บมากจริงๆ

หิววววว!ผมตะโกนใส่หูวา หวังให้วายอมปล่อยผมออกสักที แต่วากลับขำและลืมตาขึ้นมามองผม

พอสบตากันในระยะประชิดแบบนี้ ผมก็ไม่อยากออกห่างจากเขาซะเฉยๆ แม้จะหิวก็เถอะ แต่ผมยังคงอยากซุกตัวในอ้อมกอดของเขาต่อไปนี้นะ

อรุณสวัสดิ์นะผมพูดออกไปเมื่อไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักที ส่งผลให้วายิ้มจนเห็นเขี้ยวสวยๆประจำตัว

อรุณสวัสดิ์ครับเขาตอบกลับ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนที่จะกดจูบที่ริมฝีปากผมเบาๆ กดค้างไว้แบบนั้นสักพักก่อนที่จะผละออก

มอนิ่งคิสนะครับวาพูดต่อ คราวนี้เป็นผมที่ยิ้มตอบกลับไป

อื้มผมรับคำ รู้สึกร้อนๆวูบวาบขึ้นมาอีกแล้ว ทั้งๆที่แค่จุ๊บปากเบาๆไม่มีอะไรเลย แต่ท่าทางน่ารักๆของวาก็ทำให้มันพิเศษขึ้นมาได้

เราสบตากันอยู่แบบนั้นสักพัก ก่อนที่วาจะกดให้ผมนอนลงและขึ้นคร่อมผมไว้

ผมไม่ไหวล่ะนะผมแย้งออกไปทันที แต่วาเพียงแค่ขำ

อีกรอบหนึ่งนั้นไงผมว่าล่ะ

ไม่เอาผมโวยและพยายามจะพลิกตัวขึ้นให้ได้ แต่ผมก็เป็นฝ่ายอยู่ข้างล่างมาตลอดนี้ครับ อยู่ๆจะให้พลิกขึ้นไปอยู่บนตัวเขาก็ใช่ว่าจะง่ายๆซะหน่อย

ไม่เอาจริงดิผมกำลังจะสวนกลับไปในทันทีว่า เออ! ถ้าไม่ติดว่าลิ้นอุ่นๆของวากำลังลากผ่านกระดูกไหปลาร้าผมเบาๆ

ผมที่พยายามฮึดฮัดจะลุกขึ้นให้ได้ก็กลายเป็นนอนกองอยู่ที่เดิมทันที ทำไมถึงได้มีลูกเล่นอะไรแบบนี้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณขนาดนี้นะ แค่รับมือกับวาเวอร์ชั่นปกติก็ยากแล้ว นี้วาเวอร์ชั่นevolutionเลยนะ ผมจะรับมือไหวได้ไง!

ไหนบอกว่าไม่เอาไงวาผละออกมาถามผมนิดหน่อย แววตาพราวระยับอย่างโครตสนุกที่ได้แกล้งผม ผมจึงอดที่จะดีดเหม่งมนๆนั้นไปแรงๆไม่ได้จริงๆ

หยุดแกล้งผมเลยนะวา เดี๋ยวไม่มีคราวหน้าแล้วจะเสียใจผมแกล้งขู่ไปอย่างนั้นแหละ

โอ๋ๆ แกล้งเล่นนิดเดียวเองวาเลื่อนมือที่กอดเอวผมอยู่มาลูบหลังผมเบาๆเหมือนกำลังปลอบประโลมเด็กๆที่ขวัญเสียอะไรแบบนั้นแหละ

ครั้งต่อไปรอปีหน้าเลยล่ะกันวาเลิกคิ้วใส่ผมทันที

ไม่เอา~ นานไปปปวาโวยวาย ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมรับคำพูดนั้น ผมขำ เลื่อนมือไปโอบคอวาไว้ก่อนที่จะจรดหน้าผากที่หน้าผากของวา ท่าทางแบบนั้นของผมทำให้วาเลิกเล่นบทงอแง เขากอดผมตอบ และกดจูบเบาๆที่ปลายจมูกผม ค้างไว้อย่างนั้นสักพักก่อนที่จะผละออกมาสบตากับผมอีกครั้ง

ผมไม่อยากปล่อยเขาไปอีกแล้วจริงๆ

ผมกลัว..กลัวว่าผมจะต้องปล่อยเขาไปอีกครั้ง

พี่โอเคนะวาถาม ให้ทายว่าแววตาของผมคงวิตกกังวลมากๆ เขาลูบหัวผมเบาๆโดยที่มืออีกข้างก็ยังคงกอดผมไว้ไม่ห่างตัว

คุณต้องกลับไปอีกใช่ไหมจริงๆเรายังไม่ได้พูดเรื่องนี้กันจริงจังเลย แต่ผมแค่สัมผัสได้นะ สัมผัสได้ว่าวาไม่ได้จะอยู่ตรงนี้ไปตลอด

อืมเขาตอบผมสั้นๆ ทั้งๆที่คิดไว้อยู่แล้วว่าเดี๋ยววาก็คงต้องกลับไป แต่พอได้รับคำยืนยันจากวา ผมก็ยิ่งใจหาย จนรั้งเขาเข้ามาใกล้กว่าเดิม ก่อนที่จะซบหน้าลงกับไหล่ของเขา

อีกแค่ปีเดียวเองวาเองก็ซบหน้าลงกับไหล่ผม เขายังคงลูบหัวผมเบาๆอยู่อย่างนั้น

พี่ติณห์วากระซิบข้างหูผม แต่ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

พี่ติณห์ครับคราวนี้วาผละออกจากผมนิดหน่อยเพื่อที่จะได้สบตากับเขา

คบกับผมเถอะนะครับผมชะงักไปเลย เชื่อเถอะว่าไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากวาจริงๆ มันเป็นรูปประโยคเดิมที่ออกมาจากปากคนๆเดิม ผมยังจำได้อยู่เลยด้วยซ้ำว่าครั้งแรกที่วาพูดประโยคนี้ มันทำให้ผมรวนจนคิดไม่ออก สมองเบลอไปช่วงขณะเลยทีเดียว ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกันมากนัก หัวใจกำลังเต้นระรัวแทนคำตอบ แต่สมองไม่ได้เบลอเหมือนอย่างที่ผ่านมา มันกำลังคิดว่าทำไมวาถึงได้ขอคบผมอีกครั้ง ทั้งๆที่เราพึ่งพูดเรื่องกลับไปเรียนของวาเมื่อกี้นี้เอง ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองจะต้องกลับไปไม่ช้าก็เร็ว ทำไมวายังขอคบกับผมอีกครั้ง

ผมรู้ว่ามันคงฟังดูแปลกๆ และผมก็มาขอหลังจากเรามีเซ็กส์กันไป..อีกแล้ววาถอนหายใจอกมาเบาๆเหมือนกำลังไม่พอใจตัวเอง

และผมก็รู้ว่ามันคงแย่ถ้าเรากลับมาคบกันแต่ผมต้องกลับไปเรียนต่อ ถ้าผมทิ้งพี่ไว้

แต่ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมไม่ชอบความรู้สึกที่ผมไม่มีสิทธิ์ในตัวพี่เลย พี่รู้ไหมว่าผมหึงพี่แทบแย่ แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง แถมยังต้องคอยบอกตัวเองซ้ำๆว่าถ้าพี่มีคนใหม่ผมจะไม่ดึงดันแย่งกลับมา แม้ในใจจะเถียงแทบแย่ก็ตาม แต่ผมเป็นคนปล่อยพี่ไปเอง..ผมทำแบบนั้นเอง ผมไม่มีสิทธิ์ทวงพี่กลับมา

มันแย่มากเลยนะ ที่เราคิดถึงเขามากๆแต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดถึง ไม่สามารถกลับไปยืนข้างเขาได้อีกแล้ว มันทรมานนะ...ผมไม่รู้ตัวว่าทำไมถึงได้เลื่อนมือไปเกลี่ยแก้มวาแบบนั้น แต่เมื่อผมทำแบบนั้นวาก็คว้ามือผมไว้ เขาจับมือผมไว้ก่อนที่จะพูดต่อ

ผมขอกลับไปยืนตรงนั้นได้ไหม ผมขอกลับไปเป็นคนที่พี่รัก ขอโทรมาหาตอนคิดถึง ตอนที่ผมเหนื่อย ผมขอจองพี่ไว้ก่อน เพราะผมคงทนไม่ได้..ถ้าใครได้พี่ไปผมไม่ได้ตอบอะไรวากลับไป เพียงแค่ยื่นหน้าเข้าไปหาและปิดริมฝีปากนั้นด้วยริมฝีปากของผม

วาปล่อยให้ผมรุกล้ำเขาจนพอใจก่อนที่เขาจะจูบตอบกลับมา ไม่ว่าเรียวลิ้นอุ่นๆของวาจะกวาดไปทางไหน ก็เล่นเอาผมร้อนวูบวาบไปหมด ผมขยุ้มเส้นผมเส้นเล็กกว่าคนทั่วไปที่ทั้งนิ่มและลื่นไว้ในมือ ริมฝีปากยังคงตอบรับจูบของวา รู้สึกได้ว่าวากำลังวางผมลงบนเตียงโดยที่ริมฝีปากไม่ได้ผละออกห่างเลยสักนิดเดียว เราจูบกันอยู่แบบนั้นสักพักก่อนที่ผมจะผละออกเพื่อหายใจและกดซ้ำลงไปอีกครั้ง

จูบกับวาไม่เคยจบแค่จูบครั้งเดียวเลย เรามักจะจูบ ผละออก และกดจูบลงไปใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักเบื่อ ทั้งๆที่จูบกันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แต่ผมก็ยังคงอยากจูบเขาต่อไป เพราะไม่ว่าจะจูบเขาหรือสัมผัสเขามากเท่าไหร่

มันก็ไม่เพียงพอเลยในความรู้สึก

คุณไม่ได้เป็นคนทิ้งผมไป ผมต่างหากล่ะที่ทิ้งคุณใช้เวลาอยู่สักพักกว่าที่เราจะผละออกจากกันได้ แต่เรายังคงไม่ขยับออกห่าง ผมจึงได้พูดชิดริมฝีปากเขาพอดี และเพราะพึ่งผ่านจูบที่หนักหน่วงมา เสียงผมถึงได้แหบพร่ากว่าปกติ ที่มองยังไงก็ดูยั่วเขาชัดๆ

แต่นี่วานะ ก็ชั่งมันเถอะ

และก็ไม่ใช่แค่คุณหรอกนะวา ที่คอยกังวลว่าเขาจะคบกับคนอื่นไปแล้วรึยัง จะเจอคนที่ดีกว่าไปแล้วรึยัง เพราะผมก็เป็น..เผลอๆเป็นหนักกว่าคุณด้วยผมเคยเป็นกังวลว่าวาจะเจอคนใหม่รึยังวันล่ะเป็นสิบๆครั้งจนรู้สึกว่าหัวจะระเบิดแตกตายอยู่แล้วเลยลากสังขารไปช่วยแม่ที่โรงเรียนเลยครับ

ไม่ใช่แค่คุณที่หวงผมแทบแย่ เพราะผมเองก็หวงคุณแทบตายวาขยับมางับปากผมเบาๆ ก่อนที่จะผละออกและสบตากับผมนิ่งๆ

ผมรักคุณนะผมพูดสิ่งที่อยากพูดที่สุดซ้ำออกไปอีกครั้ง วายิ้มรับ เขาจูบปากผมเบาๆอีกครั้งก่อนที่จะพูดออกมา

ผมก็รักพี่ครับ ความเงียบเข้าครอบงำหลังจากวาตอบกลับมา ลมหายใจของเรายังคงหอบอยู่เล็กน้อย ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ขยับขึ้นไปกดจูบที่หน้าผากมนๆนั้นและขยับลงมาที่ระดับสายตาของเขาอีกครั้ง

สำหรับคำถามที่คุณถาม คำตอบของผมคือ..ตกลง

Special part; The End

 

ผมเข้าใจคำว่าอิ่มอกอิ่มใจมากๆก็ตอนนี้ รู้สึกคิดไม่ผิดจริงๆที่ขอพี่ติณห์คบอีกครั้ง และพี่ติณห์ก็ใจดีกับผมเหมือนเดิม แถมยังยอมให้ผมตอดนิดตอดหน่อยตลอดเวลา ก็แน่ล่ะ ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนี้นะ

กลับมาครั้งนี้นี่คุ้มล่ะ

เดี๋ยวแม่ทำให้นะหลังจากบอกเมนูที่อยากกิน แม่ก็หยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกด้วยรอยยิ้มและเดินเข้าครัวไปทันที

อะไรพี่ติณห์บ่นออกมา เมื่อผมหันไปมองหน้าเขานิ่งๆ

เปล่าครับผมตอบติดตลก ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะกินข้าวเหมือนพี่ติณห์ เมื่อกี้ก่อนลงมากินข้าวเราอาบน้ำกันเรียบร้อยล่ะครับ อาบพร้อมกันด้วยแหละ (อวด) จากตอนแรกที่ตั้งใจจะอาบน้ำเฉยๆ ก็หัวเปียกทั้งคู่จนต้องสระผมไปด้วยเลยครับ

เช็ดผมให้ผมบ้างดิผมงอแงนิดหน่อย พี่ติณห์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา แค่ย้ายจากนั่งฝั่งตรงข้ามมานั่งข้างผมและหยิบผ้าเช็ดผมผืนเล็กที่ผมพาดไหล่ไว้ไปเช็ดผมให้ พอมีคนประจำตำแหน่งเช็ดผมแล้ว ผมก็หันไปหยิบแฟ้มงานที่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำเพิ่มขึ้นมา

ยังไงวันนี้ก็ต้องเสร็จครับ พรุ่งนี้ต้องส่งงานให้คุณมินแล้ว แถมเมื่อเช้าคุณเลขายังโทรมายืนยันเรื่องเวลานัดอีกรอบด้วย

บ้านเหรอพี่ติณห์ชะโงกมาดูงานที่ผมทำอยู่ก่อนที่จะถามขึ้น

อ่าฮะผมตอบ ยังคงวาดลายเส้นจากในหัวต่อไปเรื่อยๆ

การบ้านเหรอพี่ติณห์ถามต่อ

เปล่า จ้างอ่ะมือที่เช็ดผมให้ผมชะงักไปนิดหน่อย

เออ คุณยังไม่เคยเล่าเรื่องAFUให้ผมฟังเลยนะผมหันไปมองพี่ติณห์นิดหน่อย

จะให้เล่าอะไรล่ะคราวนี้เขากลอกตาใส่ผมเลยครับ

ทุกเรื่องนั้นแหละ ไปเรียนเป็นยังไง ไม่มีใครรู้เลย นึกว่าตายไปแล้วเถอะผมขำทันที

มันวุ่นๆอ่ะเลยไม่ได้เล่าให้ใครฟัง

นี่ไง เล่าให้ผมฟังคนแรก

อยากรู้เรื่องไรอ่ะ

ไอ้ติณห์!!เสียงเรียกที่ดังขัดขึ้นมาเรียกให้ผมกับพี่ติณห์หันไปมอง ก่อนที่จะเจอเฮียที่พึ่งกลับมาจากข้างนอกกับพ่อ เฮียเดินอาดๆเข้ามาหาผมกับพี่ติณห์

ป้าบ

โอ้ย! เหี้ยไรของมึงเนี่ย!!ก่อนที่จะเดินเข้ามาตบหัวพี่ติณห์อย่างแรง จนหัวพี่ติณห์เกือบทิ่มโต๊ะอยู่แล้ว (ผมจับไว้ทัน)

มึงจะให้กูบอกไหมล่ะว่ากูตบหัวมึงเรื่องอะไร!จบประโยคของเฮียทุกคนก็เงียบ เหมือนกำลังคิดตามว่าเรื่องอะไรวะ พ่อที่เอาของเข้าไปให้แม่ในครัวก็เดินออกมาพอดีก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดโทรทัศน์ที่อยู่ไม่ไกลนัก

ถ้ามึงคิดไม่ออกกูจะช่วยเตือนความจำให้นะเฮียปล่อยให้พวกเรานั่งคิดสักพักก่อนที่จะพูดต่อออกมา

เมื่อคื..ยังไม่ทันที่คำที่สองจะหลุดออกจากปากเฮีย พี่ติณห์ก็พุ่งพรวดขึ้นไปปิดปากเฮียเอาไว้แล้ว

ทำไมคิดออกเร็วจังวะ

เรื่องไรอ่ะผมถามออกไปบ้าง เพราะยังคงไม่เก็ตอยู่ดี

ก็เรื่องที่มึ..เฮียพยายามจะพูดต่อแต่พี่ติณห์ก็ยังคงปิดปากเขาไว้ครับ

ไม่ต้องถามได้ไหมเนี่ยยยยพี่ติณห์หันมาโวยผมต่อ อ้าว... โดนบ่นเฉยเลยวะ

มึงไม่ต้องมาห้ามกูเลยติณห์!เฮียสะบัดตัวหลุดจากมือพี่ติณห์แล้ว

กี่ขวบแล้วเนี่ย ทะเลาะกันเป็นเด็กๆพ่อที่คงทนเสียงโหวกเหวกที่น่าจะดังจนกลบเสียงโทรทัศน์หันมาบ่นทันที

พ่อ! เมื่อคืนไอ้ติณ..

มึงจะเอาอะไรพี่ติณห์พูดแทรกขึ้นมาทันที คราวนี้เฮียหันมายิ้มพราวระยับที่โครตน่ากลัวให้พี่ติณห์เลยครับ

อย่างนี้สิไอ้น้องพี่ติณห์กลอกตาทันที เสยผมขึ้นไปลวกๆอย่างโครตหงุดหงิดก่อนที่จะตวัดสายตาหันมามองผม

อ้าวววววว โบ้ยผมเฉย

ต้องอะไรก็ได้นะพี่ติณห์ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะพยักหน้ารับ

เออ

กูขอไปลิสต์ก่อนนะว่าอยากได้อะไรบ้างเฮียพูดแค่นั้นและยังคงยิ้มแบบเดิมให้พี่ติณห์อยู่

แล้วนี้ดีกันแล้วเหรอเฮียดูจะเริงร่าขึ้นมาเลยเมื่อพี่ติณห์ยอมตกลงว่าอะไรก็ได้

 “ถ้าไม่ดีแล้วจะเอากันเหรอคำตอบของพี่ติณห์ทำให้ผมเลิกคิ้วใส่อย่างงงๆที่พี่ติณห์บอกเฮียออกไปตรงๆ แต่พอเห็นหน้าตาหงุดหงิดของพี่ติณห์ผมก็เลือกที่จะเงียบเหมือนเดิมดีกว่า แต่เฮียนี่หัวเราะร่าเลยครับ

นั้นดิเนอะ ฟังจากเสียงดูดีกันด้วยดีมากๆเลยด้วยเหอะประโยคประชดประชันเล่นเอาพี่ติณห์เสยผมขึ้นไปด้วยท่าทางร้อนๆ อยู่ๆอากาศก็ร้อนขึ้นมาเฉยๆเลย อะไรประมาณนั้นแหละ

มีอีกเรื่องเฮียพูดขึ้นมาอีก ก่อนที่เขาจะคว้าคอผมกับพี่ติณห์ไปกอดคนล่ะข้างและยื่นหน้าเข้ามาใกล้

คราวหลังจะเอากันอ่ะก็ไปเปิดห้องเข้าใจไหมพี่ติณห์ตบหัวเฮียทันทีที่พูดจบ ส่วนผมก็ฮาออกมาทันที เก็ตแล้วว่าทำไมพี่ติณห์ถึงห้ามไม่ให้ผมถามเฮียว่าเรื่องอะไรขนาดนั้น

ไอ้เหตุผลที่ห้ามทำในบ้าน เพราะผนังมันบางสินะ

ตอนที่มึงพาเด็กมานอนบ้านกูยังไม่บอกใครเลยนะพี่ติณห์โวยขึ้นมาบ้าง

เด็กกูมันเรื่องสิวๆเลยเมื่อเทียบกับมึงนะติณห์ อย่างน้อยๆเด็กกูก็เป็นผู้หญิงอ่ะจากที่ฟังๆดูเฮียก็คงเคยหิ้วสาวกลับมานอนและพี่ติณห์รู้สินะ

แถมมึงเป็นรับอีกเฮียพูดต่อ พูดจบพี่ติณห์ก็ยกมือขึ้นไหว้เร็วๆทันที

กูยอมล่ะเฮียยื่นมือไปตบบ่าพี่ติณห์อย่างโครตเหนือกว่า

ให้มันรู้นะว่าใครเป็นใครไอ้น้องมีเย้ยด้วยครับ ผมก็อยากจะซีเรียสนะ แต่พอเห็นแบบนี้ก็อดจะขำไม่ได้จริงๆ

เฮ้ยๆ แต่กูขอเตือนเลยนะว่าระวังตัวมากกว่านี้ ถ้าไม่ใช่กูที่ได้ยินจะเกิดไรขึ้นผมกับพี่ติณห์พยักหน้ารับคำนั้น แถมพี่ติณห์ยังหันมามองผมเหมือนจะบอกว่าผมนั้นแหละผิด

ก็มันช่วยไม่ได้นี่หนา จุดนั้นใครหยุดได้ผมนี่ชูชกเลย

“..กูแนะนำว่าถ้าจะทำไปทำบนรถ หรือไม่ก็ในห้องน้ำและเปิดน้ำแรงๆเอาดีกว่าผมฮาออกมาอีกรอบเมื่อฟังคำแนะนำส่งท้ายจากเฮียจบ

เดี๋ยวกูลิสต์ของเสร็จแล้วเอามาให้นะน้องรักเฮียยิ้มหวานให้พี่ติณห์อีกครั้งก่อนที่จะเดินไปหาแม่ในครัว

หารสองล่ะกันเนอะผมโพล่งออกไปพี่ติณห์ถอนหายใจก่อนที่ทิ้งตัวลงนั่งที่เดิมอย่างหงุดหงิด

เตรียมเงินไว้เลย เต็นท์มันขอแพงแน่

ตอนนั้นพี่ขออะไรอ่ะถ้าให้ทายตอนเฮียพาเด็กมานอนพี่ติณห์ต้องไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่ เฮียเต็นท์ถึงได้ดูแฮปปี้ขนาดนั้นที่ได้เอาคืน

“macbook” คำตอบของพี่ติณห์ทำให้ผมลอบตบหน้าผากตัวเองทันที

หมดตูดแน่เลยยยยยถึงจะหารสองก็แพงอยู่ดีนั้นแหละ

ก็คุณนั้นแหละ ผมบอกแล้วว่าอย่าๆ

แต่ผมถามพี่แล้วนะว่าเปิดห้องไหม พี่ก็บอกว่าไม่ต้องเองพี่ติณห์บุ้ยปากเมื่อเถียงไม่ได้

เอาเหอะสุดท้ายก็ยอมรับโชคชะตาด้วยเสียงอ่อยๆทันที ผมขำ และหันกลับมาทำงานตรงหน้าอีกครั้ง งานผมไม่คืบหน้าสักทีเนี่ยยยย

ได้แล้วจ้าเสียงของแม่ดังขึ้นมา และเจ้าตัวก็เดินถือจานข้าวผัดกุ้งแถมไข่ดาวมาให้ผมกับพี่ติณห์คนล่ะจานทันที

ขอบคุณนะครับแม่ผมยิ้มหวานให้แม่ทันที ตั้งแต่ผมมาอยู่นี่นะ แม่พี่ติณห์ดูแลผมดีมากกก จนผมซาบซึ้งใจเลย

แม่แถมนี้ให้ด้วยแม่เดินกลับเข้าไปในครัวก่อนที่จะเดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำแดงใส่น้ำแข็งที่แค่เห็นก็ดูเย็นชื่นใจสองแก้ว

ขอบคุณคร้าบบผมตอบ ส่วนพี่ติณห์ก็รับน้ำมาดื่มและลงมือกินข้าว

ทำไมบ้านพี่มีน้ำแดงด้วยอ่ะเท่าที่จำได้คนที่ชอบน้ำแดงมีแค่ผมคนเดียวนะ และตอนนี้ผมก็ยังชอบอยู่ด้วย

ก็ตอนที่คุณให้น้ำแดงมาสามขวดอ่ะ ผมก็ต้องกินใช่ไหมล่ะ พอกินบ่อยๆแม่ก็นึกว่าชอบเลยไปซื้อมาเก็บไว้เต็มเลยผมขำนิดหน่อย

น้องติณห์ก็ชอบไม่ใช่รึไง เห็นกินตลอดเลยแม่บุ้ยปากและพูดส่งท้าย

แม่ไปรดน้ำต้นไม้ก่อนนะ จะเอาอะไรก็บอกนะจ๊ะท้ายประโยคเธอหันมาพูดกับผม ซึ่งผมก็ยิ้มกว้างกลับไปให้เธอ

แม่พี่ติณห์ใจดีมากจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่ติณห์ถึงเป็นคนใจดีขนาดนี้

คุณยังไม่ได้เล่าเรื่องAFUให้ผมฟังเลยพี่ติณห์ถามขึ้นมาอีกครั้งหลังจากกินเข้าไปหลายคำแล้ว

อ้อ ผมลืมไปเลยเพราะเฮียเข้ามานั้นแหละเลยลืมไปเลยว่าจะเล่าเรื่องAFU

กินเสร็จก่อนล่ะกัน เดี๋ยวผมเล่าให้ฟัง

 

ผมกับพี่ติณห์ใช้เวลาไม่นานในการกวาดอาหารทั้งหมดลงท้องเพราะเราต่างหิวกันมากจริงๆ หลังจากกินเสร็จก็ไม่สามารถบรรเทาอาการหิวของเราได้เท่าไหร่หรอกครับ พี่ติณห์จึงชวนผมออกไปหาอะไรกินที่ตลาดหน้าปากซอยมา

หลังจากได้ของกินมาจนเต็มมือ เราก็กลับมาที่บ้าน และนั่งกินขนมอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนในสวนของแม่ที่แม่พึ่งรดน้ำต้นไม้เสร็จเมื่อกี้นี้เอง

เดี๋ยวมีคนเห็นพี่ติณห์บ่นออกมานิดหน่อยเมื่อผมทิ้งตัวลงนอนตักเขา

ไม่เป็นไรหรอก มากกว่านี้ก็มีคนได้ยินมาล่ะพี่ติณห์ดีดเหม่งผมนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ผลักผมออก เป็นสัญญาณอันดีว่าอนุญาตครับ

พี่อยากฟังอะไรเกี่ยวกับAFUล่ะพี่ติณห์วนนิ้วเล่นกับเส้นผมของผมเบาๆ ดูเขาจะชอบผมผมมากเลยแหะ

อยากรู้ทุกอย่างเลย ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณผมงับช็อกโกแลตที่พี่ติณห์ป้อนเข้าปาก

“AFUไม่เหมือนที่นี่เลย ไม่เลยสักนิดพี่ติณห์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาเพียงแต่สบตากับผมเป็นเชิงบอกว่าฟังอยู่เท่านั้น

ตอนแรกที่ผมไปถึง ผมก็ต้องไปสอบวัดclassนะครับว่าจะได้classไหน ตอนนั้นผมได้class Cต่อมาอีกสามเดือนก็ต้องสอบอีกครั้ง และครั้งนี้ผมได้A” ผมคว้ามือพี่ติณห์มาจับไว้ขณะที่เล่าไปด้วย

เหมือนพลิกผันชีวิตผมเลยอ่ะ คลาสของAFUเริ่มตั้งแต่A B CและD ตอนผมอยู่Cนะ ตึกก็ตึกเก่าๆ หอก็หอเก่าๆ แถมต้องอยู่ตั้ง3คน แต่พอผมเลื่อนไปAนะ ผมก็ได้ย้ายไปอยู่หอใหม่ หอโครตใหม่อ่ะ ห้องก็กว้าง แถมอยู่คนเดียวด้วย ตอนนั้นมันทำให้ผมได้รู้ว่าAFUที่แบ่งคลาสกันจริงจังมากๆเลย

...จริงจังขนาดที่เพื่อนคลาสCไม่คุยกับผมอีกเลย หลังจากผมย้ายไปคลาสA”

แต่คนที่ดีใจกับผมที่สุดคนหนึ่งก็คงเป็นลุงแอนดริว ลุงถึงกับสั่งทำดินสอประจำตำแหน่งที่ผมใช้บ่อยๆให้ผมเลยนะ และผมก็มารู้ทีหลังว่า เด็กที่ลุงพาเข้ามาเรียนในAFUเนี่ย อย่างมากก็ได้แค่คลาสBไม่เคยได้Aเลย ผมเป็นคนแรกในรอบสิบปีด้วยซ้ำ เรื่องนี่ถือว่าเป็นเรื่องกดดันอย่างแรกของผมเลยครับพี่ติณห์เกลี่ยผมที่ปรกหน้าออกให้ผมเบาๆ ยังคงเท้าคางมองหน้าผมที่นอนหนุนตักเขาแบบนั้น

จริงๆAFUมีมาตรการเรียนควบคู่กับทำงานอยู่แล้ว แต่ตอนผมอยู่คลาสCนะ นานนนนนนๆทีถึงจะมีงานสักชิ้นให้ทำ แถมกว่าจะได้ทำก็ต้องรอแล้วรออีก ผมได้ทำงานแค่งานเดียวเองคืองานรีโนเวทคอกม้าให้คุณลุงคนหนึ่ง

แต่พอผมย้ายมาคลาสAนะ งานเยอะมากกกก เยอะมากจนผมไม่เข้าใจว่าทำไมไม่แบ่งไปคลาสอื่นบ้าง แถมงานก็ใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีแล้วรีโนเวทคอกม้า ซ่อมโรงรถ หรือทำบ้านพักคนงาน งานมันใหญ่กว่านั้นมากๆ เป็นงานในระดับบริษัท งานของพวกกระเป๋าหนักอะไรประมาณนั้น

ปกติพวกงานพวกนี้ถ้าทำเสร็จก็จะได้ค่าจ้างไปสมกับค่าเหนื่อย แต่สำหรับผมที่เป็นเด็กทุน หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็เก็บเข้ามหาลัยหมด เอาไปหักลบกับเงินทุนที่ยืมเขามานั้นแหละ ผมจึงไม่ค่อยอยากรับงานเท่าไหร่ แค่งานที่เรียนมันก็หนักจะแย่อยู่แล้วอ่ะ จะเอาเวลาที่ไหนมารับงานนอกอีกผมกดจูบที่มือพี่ติณห์เบาๆก่อนที่จะเล่าต่อ

แต่โชคชะตาคงไม่เข้าข้างผมเท่าไหร่ เพราะเพื่อนคนเดียวในคลาสAอย่างไอ้ต้าเหวินมันชวนให้ผมทำงานหนึ่งคู่กับมัน ขอร้องอ้อนวอนจริงจัง จนสุดท้ายผมก็ต้องทำงานนั้นกับมัน แต่กระแสมันดันดีเกินคาดครับ งานออกมาถูกใจลูกค้ามาก และเขาก็กล่าวชมผมกับไอ้ต้ามาเยอะมาก หลังจากนั้นตำแหน่งในคลาสAของพวกผมก็ถูกขยับขึ้น

“…ขนาดได้อยู่คลาสAแล้วยังมีจัดอันดับอีกอ่ะ พี่คิดดูดิพี่ติณห์เค้นเสียงขำออกมาเบาๆ

แล้วยังไงต่อ

ผมก็รับงานต่ออีก2-3ชิ้น ตอนนั้นมันช่วงขาขึ้นนะครับ ทำอะไรก็ดีไปหมดเลย รู้ตัวอีกทีผมก็ขึ้นเป็นTop5ของclass Aแล้ว ซึ่งจนตอนนี้ผมก็ยังไม่เห็นข้อดีของการเป็นTop5นี้เลย ก็แค่ต้องเหนื่อยกว่าเก่า ทำงานเยอะกว่าเก่า รับผิดชอบมากกว่าเก่า อ้อ.. อาจจะมีเรื่องงานที่จะได้เลือกก่อนคนอื่นล่ะมั้งที่ดีขึ้นมาหน่อย

และเพราะอันดับที่สูงขึ้น มันก็เหมือนมีแรงกดดันมากขึ้น งานที่ได้รับก็ใหญ่ขึ้น จนสุดท้ายผมก็ต้องสร้างTeamของผมเอง มีสมาชิก6คน ผมเป็นกัปตัน ไอ้ต้าเป็นต้นหน และน้องๆที่เป็นลูกเรืออีก4คน

ก่อนที่จะมานี่ พวกผมรับผิดชอบออกแบบพิพิธภัณฑ์ที่หนึ่งอยู่ แต่น้องในทีมดันทำพลาดขึ้นมา พี่เข้าใจไหมอ่ะ... พอน้องมันทำพลาด คนที่ต้องรับแทนก็คือกัปตันไงพี่ติณห์บีบมือผมแน่นๆหนึ่งทีเหมือนกำลังจะบอกผมว่าเขาเข้าใจ

ผมแม่งต้องเข้าไปขอโทษผู้ใหญ่ จ่ายค่าเสียหายอะไรแบบนั้นเลยเว้ย ตอนเห็นคุณมินตราจ้างงานมา ผมจึงไม่ลังเลที่จะรับงานและชิ่งหลบมาไทยทันที ผมเหนื่อยแล้วอ่ะ ผมไม่ใช่เครื่องจักรที่จะรับอะไรซ้ำซากแทนคนอื่นได้ตลอดนะเว้ยพี่ติณห์ตบบ่าผมเบาๆ แต่ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก ชีวิตที่AFUของผมก็คงมีแค่นี้มั้ง ที่เหลือก็คงเป็นเรื่องเรียน เรียน เรียน งาน งาน งานเท่านั้นแหละ

งั้นถ้าคุณไม่อยากรับผิดชอบแทน ทำไมคุณไม่บอกให้น้องเขารับผิดชอบเองล่ะพี่ติณห์พูดขึ้นมา

ไม่ได้หรอกครับ..นั้นลูกทีมผมนะเมื่อผมพูดจบ พี่ติณห์ก็ระบายยิ้มออกมา

ถ้าตั้งใจจะช่วยอยู่แล้วจะงอแงทำไมเนี่ยเขาเลื่อนมือมาบีบจมูกผมเบาๆ

ก็ตั้งใจจะทำอยู่แล้วแหละ แต่มันเหนื่อยนี้ครับ บ่นไม่ได้เหรอพี่ติณห์เลิกคิ้ว

ผมบอกเหรอว่าห้ามบ่น ผมก็ฟังคุณบ่นอยู่นี่ไงผมยิ้มตอบ

ขอบคุณนะครับ ผมบ่นให้ใครฟังไม่ได้เลยจริงๆพี่ติณห์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะกดจูบที่หน้าผากของผม

คุณเหมือนเดิมเลยนะวา.. ยังคงเป็นวาที่แบกอะไรไว้บนบ่าจนหนักอึ้งไปหมด บอกแล้วไงว่าถ้าแบกไม่ไหว ให้ผมช่วยแบกก็ได้

แค่พี่อยู่ข้างๆผม ก็ช่วยผมได้มากโขแล้วครับพี่ติณห์ไม่ได้ตอบ แค่จรดหน้าผากเราด้วยกัน

ผมกลัวว่าผมจะทำได้ไม่ดีเมื่อได้ระบายแล้วผมก็อยากจะระบายทุกอย่างออกไปให้หมด เพราะพี่ติณห์เป็นคนเดียวที่รับฟังและให้คำแนะนำผมได้เสมอ

คุณจำได้ไหมว่าก่อนรับน้อง คุณก็กลัวแบบนี้ แล้วเป็นไงล่ะ ไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย อย่าตีตัวไปก่อนไข้สิพี่ติณห์ถูจมูกกับจมูกผมอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนที่จะผละออก

เอาจริงๆนะ ผมอยากให้พี่อยู่กับผมตรงนั้น อยากให้พี่คอยดุ คอยว่า คอยรั้ง คอยตำหนิ หรือคอยช่วยเหลือผม ผมอยากให้พี่อยู่กับผมจริงๆนะพี่ติณห์ผมผสานมือเราเข้าด้วยกัน และสบสายตากับเขาตรงๆเป็นการบอกว่าผมพูดจริงๆ

ผมอาจจะไม่ได้อยู่ตรงนั้นกับคุณ แต่ผมอยู่ตรงนี้เสมอนะพี่ติณห์โน้มตัวลงมาใกล้ ก่อนที่จะกดจูบที่หน้าอกด้านซ้ายของผม

ผมคิดไม่ผิดจริงๆที่กลับมาเติมพลังกับพี่ผมคว้าท้ายทอยพี่ติณห์ไว้ก่อนที่จะดึงพี่ติณห์ขึ้นมาจูบ

ชีวิตAFUของผมมันเหนื่อยมากจริงๆ มันเป็นความรับผิดชอบของคนที่อยู่สูง คนที่ไม่สามารถก้าวพลาดได้แม้แต่ก้าวเดียว นี่ผมก็ทำใจไว้บ้างแล้วว่าการที่งานผมพลาดครั้งนี้คงทำให้ตำแหน่งผมตก และก็ต้องมานั่งปลดลูกทีมอีกแน่ๆ แต่ผมก็ยังไม่รู้หรอกครับว่าจะปลดใครออก มันไม่ใช่เพียงแค่อยากจะรักษาตำแหน่งเอาไว้เพื่อชื่อเสียง แต่การรักษาตำแหน่งเอาไว้ก็เหมือนการประคับประคองทีมด้วย เพราะเมื่อตำแหน่งผมตกลง ลูกทีมผมก็ต้องลดลงตามไปด้วย

ดังนั้นผมจึงพยายามอย่างมากไม่ให้ตัวเองตกลงมา

แต่มันก็คงไม่มีใครที่ไม่ผิดพลาดเลย

แล้วนี้ผมไปแย่งตัวกัปตันมาจะไม่เป็นไรเหรอพี่ติณห์ถามขึ้นหลังจากผละริมฝีปากออกแล้ว

เป็นดิ พี่อาจจะโดนลูกทีมผมรุมพี่ติณห์ดีดเหม่งผมอีกครั้ง

ว่าแต่คุณจะอยู่นานเท่าไร

จนกว่างานคุณมินจะเสร็จอ่ะ ตามที่ขอมหาลัยไว้ก็...7วัน

เดี๋ยวนะ.. นี้มันกี่วันแล้ววะหัวคิ้วม่นๆขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิดทันที

วันงานรับปริญญาพี่ก็คือวันที่1 เมื่อวานวันที่2 วันนี้ก็วันที่3แล้ว

เฮ้ยยยยยยยย ผมก็เหลือเวลากับคุณอีกแค่4วันเองเหรอผมพยักหน้ายืนยันพร้อมเบ้ปากอย่างไม่พอใจเวลาที่ผ่านไปโครตเร็ว

เหลือแค่4วันเอง เราควรจะทำอะไรดีล่ะผมผุดลุกขึ้น ระบายรอยยิ้มที่พี่ติณห์เคยมองว่ามันดูร้ายกาจออกมาก่อนที่จะตอบคำถามนั้น

เราก็มาทำอะไรที่มันทำไม่ได้ตอนเราห่างกัน เป็นการเก็บตุนไว้ก่อนดีกว่าพูดจบผมก็เลื่อนมือไปบีบสะโพกพี่ติณห์ พี่ติณห์สะดุ้งก่อนที่จะคว้ามือผมไว้

ในหัวคุณมีแต่เรื่องหื่นๆรึไงเนี่ยยยยย

ถ้าผมตอบว่าใช่ พี่จะสนองให้ป่ะล่ะพี่ติณห์ย่นจมูกก่อนที่จะผลักหน้าผมออกจนหงายเลยครับ

รอมืดก่อนไม่ได้รึไงล่ะ

แปลไทยเป็นไทยได้ว่า

จะสนองให้สินะ







-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เวลาทำให้คนเปลี่ยนไป ซึ่งทั้งพี่ติณห์และวาก็ต่างเปลี่ยนไป แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปมากมายขนาดไหน ความรู้สึกก็ยังคงเดิม นี่แหละคือความพิเศษ สำหรับบทนี้ คงเคลียร์เรื่องความสัมพันธ์แล้ว ถือว่าแฮปปี้นะ 5555 ต่อไปก็หวังให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆล่ะกัน 55555
เจอกันค่าาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

669 ความคิดเห็น

  1. #603 เจ้าชายสีเทา (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 21:41
    วา เก่งมากอ่ะ เวลาทำให้วาหื่นขึ้น
    5555555555
    #603
    0
  2. #491 '$ CB. ชาน เลีย @' (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 22:39
    อมก...ไม่เบาเลยทั้งคู่ ฟินเเบบกรี้ดไปสามบ้านเเปดบ้าน><
    #491
    0
  3. #479 Helena Kadian (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 19:43
    เมพของเมพที่สุด
    พี่ติณต้องให้รางวัล5555
    #479
    0
  4. #476 mangpor43 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 21:36
    หูยยยยยย วาโคตรเก่งอ่ะ ><
    #476
    0
  5. #471 subtle'z (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 10:16
    พี่ติณห์ๆๆๆ พี่ตามวาไปเรียนดิ -.-
    #471
    0
  6. #470 ,,STORM_SURGE ★ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 09:56
    เวลาหนึ่งปีวาต้องโตขึ้นมากๆเลยแฮะ
    แต่นางเก่งนะ ไต่เต้าได้เป็นท็อปไฟว์ของห้อง 
    สนุกดีค่ะ
    รอตอนต่อไป อิอิ
    #470
    0
  7. #469 ,,STORM_SURGE ★ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 09:56
    เวลาหนึ่งปีวาต้องโตขึ้นมากๆเลยแฮะ
    แต่นางเก่งนะ ไต่เต้าได้เป็นท็อปไฟว์ของห้อง 
    สนุกดีค่ะ
    รอตอนต่อไป อิอิ
    #469
    0
  8. #467 Gen_Bear (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 22:16
    แฮปปี้อย่างที่ไรต์ว่าจริงๆค่ะแถมเวลาอ่านก็แอบลุ้นไปด้วยว่าเขาจะอยู่กันอย่างนี้อีกนานแค่ไหน หนึ่งปีเชียวนะ55555 ไม่ใช่พี่ติณห์ไปเซอร์ไพร์วาบ้างนะตอนรับปริญญางี้ เอ้ะ แล้วเขารับกันที่ไหนละ 5555555
    #467
    0
  9. #466 L-Aya (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 21:17
    ชอบมากเลยค่ะ
    #466
    0
  10. #465 พุง พุง (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 21:07
    ชอบมากอะ นิยายเรื่องนี้ยกให้เป็นแรงบรรดาลใจสำหรับเราเลยยย ถ้ารวมเล่มแจ้งเลยค้าาา จิขอเก็บตังซื้อแน่นอน นิยายฟิลกู๊ดแบบนี้ เริ่ดดดด
    #465
    0
  11. #464 Aor Ariyapreechakul (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 20:53
    เป็นตอนที่อ่านแล้วแฮปปี้จริงจริงงง เค้าดีกันแล้วววว ขอแฮปปี้แบบนี้ไปอีกเยอะๆนะคะไรท์ 555555
    #464
    0