source head กว่าจะเป็นเฮดว้าก (end)

ตอนที่ 4 : take a break

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    7 มี.ค. 59

4

ใครมีอะไรจะเสนอไหม

“..”

โอเค งั้นวันนี้เลิกประชุมแค่นี้จ๊ะจบประโยคนั้น ทุกคนที่นั่งด้วยสภาพเดียวก็ผักต้มก็พร้อมใจกันเด้งตัวขึ้นมากวาดของบนโต๊ะลงกระเป๋าอย่างลวกๆและก้าวขาออกจากห้องกันยกใหญ่ ผมเองก็เป็นหนึ่งคนที่อยากกลับเร็วๆแต่ไม่อยากรีบร้อนสักเท่าไหร่ ด้วยความที่หอผมมันอยู่แค่ตรงนี้ด้วยมั้ง ผมเลยไม่รู้จะรีบไปทำไม

วา ไปแดกสเต็กกันป่ะผมเก็บของเสร็จพอดีตอนพีทหันมาทัก

ขี้เกียจ

โหยมึง ขี้เกียจอะไรเบอร์นั้น

เลี้ยงกูดิ เดี๋ยวหายขี้เกียจไอ้พีทกลอกตาคืนมาให้ทันที

มึงนั้นแหละที่ต้องเลี้ยงกูครับเพื่อน มึงชิ่งลงซัมเมอร์กูยังไม่ได้ด่าเลยนะผมทำหูทวนลมและหันนาฬิกาข้อมือมาดูเวลา 4ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย ก็ว่าทำไมทุกคนรีบกลับ

มึงไปแดกคนเดียวล่ะกันผมตอบก่อนที่จะลุกขึ้น

มุขเว้ยมุข ไปเป็นเพื่อนหน่อยดิ อยากกินสเต็กอ่ะไอ้พีทลุกตามผมมา

ต้มมาม่าก็พอมั้งนี้แหละครับความขี้เกียจ แม่งยุติทุกอย่างได้จริงๆ

กูไม่ใช่มึงนะพีทแว้ดกลับมานิดหน่อย

ไอ้พีทเริ่มมามหาลัยตั้งแต่ต้นสัปดาห์ อย่างที่เคยบอกไปว่าซัมเมอร์จบแล้ว ตอนนี้พวกผมต้องประชุมเรื่องรับน้องกันถึงดึกแทบทุกวัน ใครที่อยู่หอหรือบ้านใกล้ๆก็สบายไป สำหรับใครที่ต้องนั่งรถเมล์กลับ ก็จะลำบากสักหน่อย แต่ก็ไม่เห็นมีใครบ่นออดแอดว่าไม่อยากทำสักที จะมีก็แต่ใบหน้าอิดโรยนี้แหละที่เป็นตัวบอกว่าทุกคนเหนื่อยกันขนาดไหน

ปาย กลับยังไงอ่ะผมหยุดทักปายเมื่อก้าวขาออกมาจากห้องแล้วเจอเธอยืนอยู่

กลับพร้อมหลิวอ่ะ หลิวขึ้นไปเอาของบนตึกแปบหนึ่ง

อ้อ งั้นรอเป็นเพื่อนนะปายยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี ถ้าเธอจะยังปฏิเสธก็คงเสียเวลาเป็นเพื่อนกันมาตั้ง3ปีแย่

ปาย เป็นเพื่อนปีเดียวกับผม เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ตาโต ตัวเตี้ย แก้มป่อง แถมยังโครตจะเรียบร้อยสุดๆเท่าที่ผมเคยเจอมา เธอเป็นคนไม่สู้คน ไม่เถียงใคร ไม่ชอบใช้ความรุนแรง ไม่ชอบโดนดุ ผมรู้จักกับปายครั้งแรกตอนรับน้องปี1 เธอเป็นคนแรกที่ร้องไห้ เพียงแค่พี่ดินพูดว่า ถึงแม้คุณจะเข้าปีนี้มาได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกผมจะยอมรับคุณ ทั้งๆที่พล็อตทั่วไปขนาดนั้น เธอยังร้องไห้เลยอ่ะคิดดู แต่เธอคนนั้นกลับเป็นแม่งานของการรับน้องครั้งนี้ บวกกับตำแหน่งรองประธานรุ่นของเธอ แล้วปายก็ได้เป็นหัวหน้าฝ่ายพยาบาลของปีนี้ด้วย เอาจริงๆนะ ผมไม่คิดว่าจะมีใครเหมาะสมเท่าปายแล้วล่ะ

ปายยยย ไปกันเถอะเสียงเล็กแหลมดังมาทางด้านหลังซึ่งก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้...

แหมมมมมม ยืนรอเป็นเพื่อนปายด้วย หล่อเนอะพวกแก

ต้นหลิว เพื่อนผู้หญิงอีกคนในรุ่นของผมเอ่ยทักขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยสุดๆ ปายกับหลิวเป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้าถามถึงนิสัยล่ะก็ คนล่ะขั้วกันสุดๆเลยล่ะ หลิวนี้จะเป็นสายลุย เอาไงเอากัน กล้าได้กล้าเสีย แมนๆเลยประมาณนั้น แม้จะขัดกับหน้าตาหมวยๆ ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาวแบบคนจีนแท้ของเธอไปสักหน่อยก็เถอะ แต่เพราะนิสัยลุยๆของเธอ พวกผมเลยสนิทกับหลิวมากกว่าปาย บางอย่างไม่กล้าเสนอบอกปายตรงๆ (ช่วงหลังๆไม่ค่อยมีแล้ว) พวกผมก็จะผ่านหลิวเสมอ

ถ้าถามว่าเพื่อนผู้หญิงที่ผมสนิทที่สุดคือใคร

ก็คงต้นหลิวนี้แหละ

คนหล่อก็หล่ออยู่แล้วป่ะวะ ไม่ใช่ว่ายืนรอแล้วหล่อพีทตอบหลิวกลับไป

ย่ะ! พรุ่งนี้รถออกกี่โมงนะ

“11โมง ห้ามเลทนะเว้ย

ค่าาาาาหลิวลากเสียงคำว่าค่ายาวๆและกอดคอปายออกไป ก่อนที่จะผละออกไป ปายก็ไม่ลืมที่จะหันมาขยับปากบ้ายบายผม ซึ่งผมก็โบกมือกลับไป

หลิวไปด้วยเหรอวะผมหันมาถามพีท

อ่าฮะ สรุปแดกสเต็กเนอะมึงยังไม่จบเรื่องสเต็กเหรอเพื่อนรัก

เออ วนรถมาส่งกูด้วยอาจจะเพราะมันรู้มั้งว่าถ้าตื้อผมนานๆ ผมจะโอเคเอง ก็ผมขี้เกียจฟังมันพูดหลายๆรอบอ่ะ หิวขึ้นมาอีกรอบแล้วด้วยจากครั้งสุดท้ายที่กินไปตอน5โมง กินอีกรอบไปเลยล่ะกัน จะได้ไม่ต้องกลับไปต้มมาม่า

มึงชวนใครไปบ้างเนี่ยผมโพล่งถามมันออกไประหว่างที่เรากำลังเดินไปที่รถพีท

แน่นอนว่าหมายถึงเรื่องทริปไปทะเลของเรา เราจะไปกันพรุ่งนี้แล้วนะครับ

ก็มี กู มึง ปาย หลิว ไอ้โจ้ พี่กัน พี่อิฐ พี่ว่าน พี่เมฆ พี่เตชินท์ แต่เห็นไอ้โจ้มันบอกว่ามันชวนไอ้แจนกับไอ้เก่งไปด้วยนะ แล้วใครอีกวะ...ผมขมวดคิ้วใส่มัน คือทริปนี้ไอ้พีทมันเป็นคนจัดการ มันจะใคร่ชวนใครไปก็เรื่องของมันครับ ผมเลยไม่รู้ว่ามันชวนใครไปบ้าง แต่ฟังๆดูมันเยอะอยู่เหมือนกันนะ

มึงจองไว้หลังเดียวไม่ใช่เหรออย่าใช้คำว่าจองเลย บ้านที่เราจะไปพักกันเป็นบ้านของป้าไอ้พีทมัน เขาเปิดให้เช่าพอดี

เออ กูชวนไปเยอะมากอ่ะ แต่คนที่ไปมีแค่ กู มึง ปาย หลิว ไอ้โจ้ ไอ้แจน พี่เมฆ พี่เตชินท์ แค่นี้เองแล้วมึงจะพูดทุกคนทำไมวะนั้น

ไอ้โจ้ คือน้องรหัสไอ้พีทมันน่ะครับ ส่วนพี่กันที่มันเอ่ยถึงเมื่อกี้ก็พี่รหัสมันนั้นเอง

ตอนนี้ผมกับไอ้พีทเดินมาขึ้นรถแล้วเรียบร้อย

“8คนเหรอวะ

เออ

พี่เตชินท์ไปด้วยแหะ

พาร์ทไม่ไปเหรอวะ

แม่งติดงานรับน้องนั้นแหละ กูบอกให้เตรียมตั้งนานแล้วก็ไม่ทำ สมน้ำหน้ามัน

พาร์ท น้องชายฝาแฝดของพีท หน้าเหมือนพีทอย่างกับแกะ เหมือนมากๆมากจนผมแยกไม่เคยได้ (ปกติก็มีสกิลการแยกฝาแฝดต่ำอยู่แล้ว) แม้ผมจะรู้ว่าพีทมีรอยปานขาวที่คอ พาร์ทจะไม่มีก็เถอะ แต่ผมก็ไม่มีเหตุผลต้องไปแหวกเสื้อมันดูไหมล่ะ (เว่อร์ครับ) ตอนปี1 ไอ้พีทชอบขี้เกียจมาเรียนแล้วให้พาร์ทเข้าเรียนแทนประจำ ตอนนี้แม่งก็ยังทำอยู่ครับ อย่างเช่นวันที่ทำโมจนไม่ได้นอนเป็นต้น แต่หลังจากรู้แล้วว่ามันเป็นแฝด (โครตเหมือน) ผมก็เริ่มหาข้อสังเกตอย่างอื่นนอกจากปานขาวบ้าง

ซึ่งก็คือนิสัยของพวกมันครับ พาร์ทเป็นคนเจ้าระเบียบมาก เป็นคนตรงต่อเวลา เสพติดความเพอเฟกสุดๆ แถมยังเป็นผู้ชายรักสุขภาพโครตๆ มีเวลาว่างก็หาเวลาไปเล่นฟิตเนสอะไรแบบนี้ ถ้าไอ้พีทอ่ะนะ เป็นคนปัญญาอ่อน ขี้บ่น ขี้โวยวาย ไม่ชอบออกกำลังกาย

พูดง่ายๆก็คือมันสองคนไม่มีอะไรเหมือนกันเลย นอกจากหน้าตา

พีทมันชอบพูดข่มน้องว่ามันเป็นพี่นะ (นาทีกว่าๆเองเนี่ยนะ) และก็ใช้พาร์ททำนู้นทำนี้แทนมันครับ

พาร์ทจะไปทางวิชาการ ส่วนพีทจะมาทางศิลปะซะมากกว่า

พาร์ทเรียนอยู่คณะเศรษฐศาสตร์ครับ มหาลัยเดียวกันนี้แหละ ผมก็เจอมันบ่อยๆ

พี่เวรเป็นอีกครั้งที่ผมด่ามันคำนี้ เชื่อไหมว่าพาร์ทไม่เคยบ่นพีทให้ผมฟังสักครั้ง สักคำเดียวก็ไม่มี แต่ไอ้พีทนี้เอะอะแซะ เอะอะเหน็บแนมตลอด

กูเพื่อนมึงไง จำไม่ได้เหรอไม่อยากจำได้เลยไอ้เวร

ผมนั่งคุยกับพีทไปเรื่อยๆก็มาจอดอยู่ที่ร้านสเต็กเรียบร้อย

ด้วยความที่เรามากันค่อนข้างดึกแล้ว ในร้านจึงมีคนไม่ค่อยเยอะ ร้านนี้ช่วงทุ่มสองทุ่มนี้คนเยอะจนต้องรับบัตรคิวกันเลยนะครับ เพราะมันอร่อยมาก แถมยังอยู่ในย่านชุมชน ห่างจากมหาลัยผมไปไม่เท่าไหร่เองด้วย

เหมือนเดิมครับผมกับพีทพูดขึ้นมาพร้อมกันเมื่อพี่พนักงานยิ้มกว้างเข้ามารับออเดอร์

เค รอแปบนะอาศัยความใกล้มหาลัยนี้แหละครับ พวกผมเลยแวะมาบ่อยๆจนพี่พนักงานจำหน้าได้แล้ว

พี่ครับผมเรียกไว้ก่อนที่พี่เขาจะเดินไปเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

ผมขอน้ำแดงนะครับพี่พนักงานพยักหน้ารับและเดินออกไป

เชด แดกน้ำแดงเนี่ยนะผมยักไหล่ใส่ไอ้พีท แดกน้ำแดงแล้วมันยังไงวะ

เลี้ยงกุมารแล้วเหรอ

พ่อง น้ำแดงแบบน้ำหวานเว้ย ไม่ใช่แบบน้ำอัดลมพีทเลิกคิ้วใส่ผม

เอาจริงดิเพื่อน ปกติกูเห็นมึงเสพแต่คาเฟอีนผมบ้ากาแฟมากครับ ไม่ได้ถูกใจรสชาติมันสักเท่าไรหรอก แต่ถูกใจกลิ่นมันมากกว่า

และก็แอลกอฮอล์

มึงก็ไม่ต่างไอ้พีทขำเมื่อโดนผมย้อน เราเปลี่ยนไปคุยเรื่องเรื่อยเปื่อยทั่วไป นั่งดูทีวีที่ตั้งอยู่กลางร้านอีกสักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ

แล้วเรื่องเฮดว้ากมึงเป็นไงบ้าง

ก็ดี

พี่เตชินท์คงไม่ค่อยโหดเท่าพี่ดินป่ะวะ

คิดผิดล่ะมึง พี่เตชินท์เนี่ยตัวโหดเลย พี่เขาต้องมีสมองส่วนที่เอาไว้คิดบทลงโทษโดยเฉพาะแน่ๆล่าสุดผมพึ่งเลทนัดพี่เขาเพราะติดประชุมงานกับเพื่อน รู้ไหมพี่เตชินท์ทำยังไง

พี่เขาใช้ให้ผมลงไปซื้อน้ำให้โดยไม่ใช้ลิฟต์ ตอนแรกผมก็ว่ามันดูเบาๆแปลกๆ แต่พอเอาน้ำไปให้พี่เขา พี่ก็บอกว่าอยากกินขนม ผมต้องถ่อลงมาซื้อให้อีก ไปๆมาๆก็วิ่งขึ้นวิ่งลงอยู่ไม่ต่ำกว่า6รอบ

วิ่งนะเฮ้ย

แล้วห้องพี่เตชินท์อยู่ชั้น8

ผมนี้ขาลากเลย

ยังไงวะ

ครั้งแรกเลย ให้กูช่วยพี่พนักงานร้านกาแฟใต้หอเก็บร้าน ทั้งล้างจาน เช็ดโต๊ะ ยกโต๊ะ กวาดพื้น กูทำทุกอย่างเลย แล้วนี้ล่าสุดให้กูวิ่งขึ้นวิ่งลงตึก5-6รอบอ่ะ ชั้น8ด้วยมึงไอ้พีทระเบิดเสียงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจใครเมื่อผมเล่าจบ

เอาน่า เฮดว้ากมันต้องร่างกายแข็งแรงไงมึงอ้อใช่ พี่เตชินท์ทำลิสต์ออกกำลังกายให้ผมด้วย แต่ล่ะอย่างก็โหดใช่เล่น ผมจะไม่ทำก็ไม่ได้ด้วยครับ พี่เขาบังคับให้ผมทำทุกวันเลย ช่วงแรกๆก็เหนื่อยหน่อย ช่วงหลังๆก็เริ่มชินแล้ว อย่างวันที่ผมวิ่งขึ้นลงตึกก็ไม่ได้ออกกำลังกายนะครับ ขอบคุณที่พี่เขายังคงไว้ชีวิตผม

กูก็ว่า

จากใจนะ ถ้าไม่ใช่พี่เตชินท์ ใครจะคุมมึงอยู่ว่ะผมชะงักมือที่กำลังตักสเต็กเข้าปาก

ยังไงวะ

ก็มึงแม่งเรื่องมากจะตายห่า ถ้าไม่ได้พี่เตชินท์คิดวิธีแปลกๆมาปราบมึง ก็ไม่น่าจะได้ผล

ผมพยักหน้ารับ

ถ้าไม่ใช่พี่เตชินท์ ก็คงจะคุมผมไม่อยู่จริงๆนั้นแหละ

 

เราโดดประชุมกัน2วัน ไม่ใช่โดดดิ ใช้คำว่าพักbreakดีกว่า คณะผมเริ่มกลับมาเตรียมงานรับน้องกันคณะแรกเลยนะ จะขอbreakบ้างก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ก็แน่ล่ะ ทั้งแม่งาน เพื่อนสนิทแม่งาน เฮดว้าก และว้ากต่างก็มาเที่ยวกันนี้หนา ใครจะอยู่ประชุมล่ะ

ผมตื่นนอนตอน11โมง แม้ไอ้พีทจะนัดตอน11โมงก็ตามด้วยความที่รู้จักเพื่อนดี ผมเลยรู้ว่ามันมักจะนัดเผื่อเวลาชั่วโมงหนึ่งแบบนี้เสมอ ไอ้พีทมันไม่ชอบมารอคนอื่นนะครับ มันเลยนัดคนอื่นเร็วๆหน่อยส่วนตัวเองก็มาทีหลัง มาถึงแล้วก็ไปเลย เป็นแบบนี้ซะส่วนใหญ่ และด้วยสถานที่ที่ใกล้กว่าของผม และการเตรียมตัวที่เร็วกว่า ผมจึงมั่นใจว่าถึงจะตื่น11โมง ผมก็ยังไปถึงเร็วกว่าไอ้พีทอยู่ดี

และตรรกะของผมก็ถูก เมื่อผมลงมาใต้หอและยังไม่เห็นหัวเจ้าของทริปเลย

พี่วามาช้าจัง!เสียงไอ้แจนแว้ดออกมาเป็นคนแรก ทุกคนน่าจะมาครบแล้วแหะ ยกเว้นพีทนั้นแหละ

ช้าตรงไหน เร็วกว่าพีทอีกผมตอบมันกลับไป

ก็จริง พวกพี่โครตช้า นัดเช้าทำไมเนี่ยแจนบ่น และหาววอดหนึ่งเพื่อสนับสนุนคำพูดของตัวเอง

“11โมงไม่เช้านะเว้ยผมตอกมันกลับไป ก่อนที่จะหันไปไหว้ที่เตชินท์กับพี่เมฆที่ยืนอยู่ไม่ไกล

เพื่อนมึงจะมายังเนี่ยพี่เมฆตะโกนถามผมกลับมา ส่วนพี่เตชินท์กำลังนั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทางใบโตที่ผมคิดมาน่าจะเป็นของพวกสาวๆมากกว่าของพี่เตชินท์

น่าจะกำลังมาแล้วแหละพี่ ไม่น่าเกินบ่าย

โหย! บ่ายเลยเรอะ ติณห์ไปแดกข้าวกันเหอะท้ายประโยคพี่เมฆหันไปชวนพี่เตชินท์ ซึ่งเจ้าตัวก็กระเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที

ป้ะพี่เตชินท์น่าจะยังไม่ได้กินอะไรแหะ

กูไปเซเว่นแปบนะ พีทมาแล้วโทรบอกด้วยผมพยักหน้ารับคำพี่เมฆ

ใครเอาอะไรเปล่า พี่ไปเซเว่นพี่เตชินท์ตะโกนถามขึ้นมา

ผมฝากซื้อลูกอมหน่อยยยย

อยากกินสเลอปี้อ่ะ

ขนมมมมมพวกปี2ตะโกนสั่งของกินกันยกใหญ่

เอาตังมาด้วยพี่เตชินท์ตอบกลับไปและเดินมารับตังจากพวกมัน

ปาย หลิว เอาอะไรรึเปล่าเมื่อรับตังจากพวกมันเสร็จพี่เตชินท์ก็หันไปถามสาวๆ

ไม่เป็นไรค่ะหลิวเป็นคนตอบพร้อมรอยยิ้ม พี่เตชินท์พยักหน้ารับและหันหลังกลับ ด้วยความที่ผมยืนอยู่กับกลุ่มปี2 พอพี่เตชินท์จะเดินกลับก็จะหันมาเห็นผมพอดี

คุณมาสาย ผมลงโทษคุณได้ใช่ไหมผมเลิกคิ้วเมื่อพี่เตชินท์เดินเข้ามาพูดกับผม พี่เตชินท์อาจจะไม่ได้พูดเสียงเบาขนาดกระซิบ แต่ด้วยความที่พี่เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้และพูด ผมเลยแน่ใจว่าพวกน้องๆจะไม่ได้ยิน

ตามสบายเลยครับ

แล้วนี้ผมยินยอมรับบทลงโทษอะไรง่ายจัง

ทุกคน! วาเลี้ยง เอาอะไรอีกเปล่าเดี๋ยวนะ...

เฮ้ย! พี่วาเลี้ยงเหรอ เอาาาาไอ้แจนมึงน้องรหัสกูนะเว้ย

โหยพี่ เลี้ยงก็ไม่บอก นี้ผมสั่งไปน้อยๆเพราะกลัวตังหมดก่อนถึงทะเลอ่ะไอ้โจ้ยังหันมาบอกผมอีกด้วย

อ้าววาเลี้ยงเหรอ! อยู่ๆก็หิวขึ้นมาเลยรวมถึงหลิวก็มาร่วมวงกับเขาด้วย

เอาอะไรบ้าง จดมาเลยปิดท้ายด้วยพี่เตชินท์ที่ยิ้มกว้างส่งคืนให้ทุกคน

เป็นอีกครั้งที่ผมปฏิเสธอะไรไม่ได้

ทุกคนชุลมุนกันเขียนของที่อยากกินกันยกใหญ่ จนผมที่ยืนมองอยู่อดจะหนาวๆร้อนๆไม่ได้ว่ามันอาจจะแพงเกินกว่าที่คาดไว้

เฮ้ย โกรธเกลียดอะไรกันก็พูดผมโพล่งออกไป เมื่อเห็นไอ้แจนเอาแต่สั่งๆๆของไม่หยุด

นิดหน่อยพี่ ตอนเทคน้องพี่ก็แทบไม่ให้อะไรผมเลยนะผมถึงกับต้องเคี้ยวลมเลยตอนนี้

ก็ให้ป่ะวะ กูช่วยมึงทำโมนะแจนผมผลักหัวมันไปหนึ่งที

เคๆ ผมพอแล้วก็ได้ ไอ้โจ้แดกไรดีๆพอของมันคือมันพอ แต่เพื่อนมันยังไม่พอสินะ ผมลอบถอนหายใจ คงจะบ่นอะไรไม่ได้ในเมื่อผมมาช้าเอง ผมปลายตาหันไปมองคนที่ทำให้ผมเสียทรัพย์ที่ตอนนี้ยืนคุยกับพี่เมฆอย่างสบายอารมณ์อยู่

พอล่ะเสียงหลิวเป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่เธอจะยื่นลิสต์ขนม นม เนย ยาวเหยียดให้ผม แต่ยังไม่ทันที่กระดาษแผ่นนั้นจะถึงมือผม พี่เมฆก็แย่งไปซะก่อนและจัดการเขียนเพิ่มเข้าไปอีก ตัวเองเขียนเสร็จก็ส่งให้พี่เตชินท์เขียนต่อ พี่เตชินท์เขียนยุกยิกลงบนกระดาษสักพักก่อนที่จะส่งมันคืนให้ผม

ให้ผมทำไมครับ?” ผมถามกลับ

คุณไปซื้อสิกูว่าล่ะ...

โหยพี่เตชินท์ ผมจ่ายและผมยังต้องไปซื้ออีกเหรอ

ไหนๆคุณก็จ่ายแล้วอ่ะ จะให้ผมรับเงินจากคุณแล้วไปซื้อเหรอ มันดูไม่ดีไม่ดีตรงไหนวะ

ซื้อมาให้ครบนะคุณ เร็วๆด้วย ผมหิวมากพูดจบก็ยิ้มที่ใกล้เคียงกับคำว่าแสยะใส่ผม

คร้าบๆผมยอมตลอดแหละ!

ผมบุ้ยปากเมื่อต้องเสียทรัพย์จำนวนไม่ใช่น้อยตั้งแต่ยังไม่ก้าวขาขึ้นรถตู้ด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้อยู่ดีนั้นแหละ

พีทมาถึง ล้อหมุนเลยนะ อย่าช้ากว่ารถนะคุณผมอ้าปากค้างใส่พี่เตชินท์ทันที

ไม่รีบไปล่ะ อยากเลทอีกเหรอไม่เอาล่ะครับ

ไม่ยอมเสียตังแล้วโว้ย

 

ช้าจังเพื่อนนนนนผมอดที่จะตบหัวไอ้พีทไปหนึ่งทีไม่ได้ โดยปกติผมไม่ได้เป็นคนโดนแซวนิดแซวหน่อยแล้วทำร้ายร่างกายเพื่อน ทำให้ไอ้พีทไม่ได้ขยับตัวหลบฝ่ามือผมเลย

เชี่ย จริงจังไปไหมเนี่ยมันหันมาแว้ดผม เมื่อผมตบหัวมัน แต่ผมแค่ส่งสายตาไม่สบอารมณ์ไปให้มัน ก่อนที่จะขยับเข้าไปนั่งด้านในสุด

ผมมาช้าจนได้

แย่กว่านั้นคือรถออกไปแล้วครับทุกคน ผมต้องวิ่งตามรถอ่ะ นี้ถ้าวิ่งมาไม่ทันติดไฟแดงผมคงอดไปแน่ๆ ก็ใครมันจะไม่คิดล่ะว่าลายมือทุกคนจะอ่านยากพอๆกับศิลาจารึกแถมยังสั่งกันยาวเป็นหางว่าว ผมซื้อครบก็บุญล่ะนะ ขนาดผมออกไปซื้อขนมเลี้ยงพวกมันแท้ๆ พวกมันยังออกรถไปโดยไม่รอผมอีกอ่ะ พอขึ้นมาแล้วโดนไอ้พีทแซว ผมก็อดไม่ได้จริงๆ

ผมทิ้งตัวลงนั่งด้านหลังสุดและทอดสายตาออกนอกหน้าต่าง อากาศประเทศเรานี้มันก็ร้อนจริงๆนะ เหงื่อผมนี้ไหลเหมือนไปตากฝนมาเลย

พีทเอารถตู้ของที่บ้านมา (บ้านมันมีรถตู้ด้วยครับ ความแอดวานส์นี้) พี่เมฆเป็นคนขับ ไอ้พีทนั่งข้างคนขับ แถวแรกเป็นปายกับหลิว แถวที่สองเป็นไอ้2ตัวนั้น ทำให้เหลือที่แถวหลังสุดให้ผมนั่งเท่านั้น

ผมเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาให้ออกไปลวกๆ ยังคงทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ยอมรับเลยว่าหงุดหงิด ถามจริงถ้าเป็นคุณไม่หงุดหงิดเหรอ โดนให้ไปซื้อขนมเป็นสิบๆอย่าง จ่ายคนเดียว พอกลับมาดันไม่เจอรถ ผมเกือบจะขึ้นห้องแล้วด้วยซ้ำอ่ะ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้ตัดสินใจโทรหาพีทดู และไอ้พีทก็ตอบผมว่า ออกมาแล้วว่ะ วิ่งตามมาเลย น่าจะทันไฟแดงหน้า

ตอนนั้นในหัวผมคือ คือเหี้ยไรเนี่ย แล้วผมก็ดันวิ่งตามด้วยไง

เหนื่อย!

ร้อน!

หงุดหงิดดดด!

โมเม้นต์หงุดหงิดของผมจะแก้ได้ก็ต่อเมื่อนั่งนิ่งๆและปล่อยให้ตัวเองเย็นลง อย่าให้ใครมารบกวนผมก็พอ แค่นั้นแหละ

ว่าแล้วผมก็หลับตาลง ปล่อยให้แอร์พัดลมเป่าหน้าไปอย่างนั้นสักพัก

เสียงเพลงที่ดังเข้ามาในโสตประสาททำให้ผมชะงัก ผมรับรู้ได้ว่ามีคนกำลังเสียบหูฟังใส่หูผม และมันก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนด้วย ในเมื่อแถวที่ผมนั่งมีแค่ผมกับเขา

ผมลืมตาขึ้นมา หันไปมองคนที่ขยับมานั่งข้างๆโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ผมดึงหูฟังที่เขาคนนั้นใส่ให้ออกข้างหนึ่งและจึงยื่นให้เขา

พี่เตชินท์รับหูฟังข้างนั้นจากมือผมไปและใส่หูฟังตามปกติ

พี่แม่งเหมือนน้ำเย็นๆ ไม่ใช่สิ... น้ำแข็งแล้วอ่ะ เขาทำให้ผมเย็นลงได้โดยไม่พูดอะไรกับผมสักคำด้วยซ้ำ

โครตเจ๋ง

 

เป้าหมายของพวกเราคือพัทยา เพราะมันไม่ใกล้ไม่ไกลกับกรุงเทพสักเท่าไหร่ สลับคนขับสัก2คนก็ถึง แถมยังใช้เวลาในการเดินทางไม่มากเท่าไหร่ด้วย พวกผมนอนหลับ กินขนมกันไปมาก็มาถึงที่หมายเรียบร้อย

บ้านของป้าพีทเป็นบ้านหลังใหญ่ ที่ให้คนเข้าอยู่แบบตลอดไปก็คงได้ เรียกง่ายๆคือเป็นบ้านสำหรับอยู่อาศัยจริงๆ ชั้นแรกมี2ห้อง และห้องนั่งเล่น ชั้นสองมี1ห้องนอนกับระเบียง ชั้นสามเป็นห้องใต้หลังคาที่มีเบาะนอนอยู่

เดี๋ยวให้ผู้หญิงนอนชั้น1ล่ะกันเนอะพีทจัดแจงแบ่งห้องทันทีที่เรายกของเข้ามาภายในบ้านแล้ว

ตอนนี้อารมณ์ผมกลับมาอยู่ในสภาวะปกติแล้วครับ ไม่ใช่แค่เพราะเพลงของพี่เตชินท์ แต่ไอ้พีทมันเลี้ยงน้ำแดงผมตอนแวะปั๊มเมื่อกี้ ผมเลยยอมหายโกรธก็ได้

ส่วนพวกเรามาโอน้อยออกกันว่าใครจะนอนห้องไหนพวกผมพยักหน้ารับและเดินเข้าไปโอน้อยออกกัน

ออกมาเป็น พีท-แจน โจ้-พี่เมฆ และผมกับพี่เตชินท์ หลังจากนั้นเราก็เป่ายิงฉุบว่าใครจะได้นอนห้องไหน

สรุปว่า พีท แจนนอนชั้นหนึ่ง โจ้ พี่เมฆนอนชั้นสอง ส่วนผมกับพี่เตชินท์นอนชั้นสามหรือห้องใต้หลังคานั้นเอง

ไม่เลวแหะผมโพล่งออกมาเมื่อปีนบันไดขึ้นมาชั้นบนแล้วพบว่ามันกว้างมากเลยอ่ะ เพราะบ้านมันหลังใหญ่ด้วยแหละ ข้างบนนี้ก็เลยไม่ดูอึดอัดอย่างที่คิด บวกกับกระจกชมวิวระดับเอ็กซ์คลูซีฟอย่างนี้ด้วยแล้ว ผมโครตดีใจที่ได้ห้องนี้เลย

ผมนั่งขัดสมาธิชิดกระจกเพื่อชมวิวในระยะประชิด บ้านหลังนี้อยู่ริมหาดพอดีเลย ออกจากบ้านไปก็เป็นหาดแล้ว ยิ่งหาดบริเวณนี้ค่อนข้างจะส่วนตัวเลยไม่มีผู้คนพลุกพล่านเท่าไร จากที่ผมนั่งดูมาก็มีเพียงแค่ชาวต่างชาติไม่กี่คนเท่านั้นเอง

วา! ไปตลาดปลาป่ะเสียงตะโกนของไอ้พีทดังขัดอารมณ์สุนทรีย์ของผมซะก่อน

ไปปปปปผมชอบไปดูอะไรแบบนี้มากๆครับ ก็ไม่แปลกที่ไอ้พีทจะตะโกนมาถาม ผมหันไปหยิบกล้องและเตรียมตัวจะออกไปตลาดปลากับพีทก่อนที่จะหันไปมองพี่เตชินท์ที่นั่งมองวิวจากเตียงของพี่เขาอยู่

พี่เตชินท์ไปด้วยกันไหมครับ

ไม่อ่ะ คุณไปเหอะผมพยักหน้ารับและผละตัวออกมาก่อน

 

มื้อเย็นคืนนั้นพวกเราซื้อของมาปิ้งย่างกันแบบครบเซ็ต ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแหละว่าปายมีสกิลในการต่อราคาได้สุดยอดมากจริงๆ เธอซื้อของมาได้เยอะมากในจำนวนเงินที่ไม่ได้แพงสักเท่าไหร่ ของส่วนมากก็เป็นพวกอาหารทะเลทั่วไป อ่านจะมีเนื้อกับหัวหอมที่ซื้อมาย่างเพิ่มนิดหน่อย เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน พวกเราก็ลากอุปกรณ์ออกมาตั้งโต๊ะปิ้งย่างกันริมทะเลเลยทีเดียว

หูย! เนื้อนี้โครตเด็ดเสียงไอ้แจนดังขึ้นมาเป็นเสียงแรก มันกับโจ้นี้ยึดเตาเลยครับ

ไหนๆๆไอ้โจ้ที่อยู่ไม่ไกลตอบและหันไปอ้าปากให้แจนป้อนเนื้อให้มันกินบ้าง

เชี่ย... พี่ปายโครตเจ๋งอ่ะเนื้อนั้นปายเป็นคนเลือกมานะครับ พี่เมฆวิ่งเข้าไปร่วมกลุ่มชิมเนื้อด้วย ส่วนผมก็ยังคงนั่งแกะกุ้งโดยไม่สนใจอะไรต่อไป

วาไม่ไปกินเนื้อเหรอคนทั้งโต๊ะลุกไปรุมเตาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ครับ ผมรู้ตอนปายทักขึ้นมา ถึงเห็นว่าทั้งโต๊ะเหลือเพียงแค่ผมกับเธอ

เราไม่กินเนื้อปายเลิกคิ้ว

ทำไมเหรอผมยักไหล่

แค่ไม่กินสัตว์ใหญ่อ่ะคราวนี้ปายเลิกคิ้วหนักขึ้นไปอีก หน้าตาเธอแปลกใจมากๆที่ผมไม่กินเนื้อ

นึกว่าจะมีแต่พวกผู้ใหญ่ซะอีก

ก็ประมาณนั้นแหละ เราไม่กินเพราะแม่ไม่กินปายพยักหน้ารับเป็นจังหวะที่ไอ้พีทเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับจานใส่เนื้อ

มันพลาดโครตๆอ่ะ เนื้อนี้โครตอร่อยพูดจบมันก็งับเนื้อใส่ปากโชว์ผม

ตามสบายเลยมึงผมไม่กินมานานมากจนไม่มีความอยากกินแล้วครับ ไอ้พีทจิ๊ปากที่ผมไม่รู้สึกอะไรและพวกเราก็เริ่มเปิดบทสนทนากัน

เราไม่ได้คิดจะหาเกมส์อะไรมาเล่น เพราะพวกเราขี้เกียจเกินกว่าจะเล่นเกมส์ครับ แค่นั่งคุยกันมันก็พอแล้ว

เรื่องรับน้องเป็นไงบ้างพี่เมฆถามขึ้นมา และมองหน้าผม แต่ผมเลือกที่จะหันไปมองปาย เพราะรู้ดีว่าเธอตั้งหากที่เป็นแม่งานของเรื่องนี้

ก็ดีค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่เจอน้องเท่านั้น

เหลือแค่ภาวนาให้เจอน้องหัวอ่อนๆสินะพี่เมฆพูดต่อ ซึ่งก็เรียกเสียงขำจากพวกผมได้ดีเลยล่ะ

ทุกวันนี้พวกผมก็ภาวนาแบบนั้นอยู่นี้นะ

แล้วเฮดว้ากอ่ะพี่เมฆยังคงยิงคำถามต่อ ผมกำลังดื่มน้ำอยู่ก็เลยยังไม่ได้ตอบ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร พี่เมฆก็ขัดขึ้นมาก่อน

ติณห์ตอบดีกว่าพี่เตชินท์ที่กำลังคีบเนื้อจากจานไอ้พีทเข้าปาก หันมาเลิกคิ้วนิดหน่อย

วาเหรอ...กลายเป็นผมเองที่อยากรู้คำตอบของคำถามนั้น อยากรู้จนเผลอจ้องพี่เตชินท์เลย

ก็ดีเจ้าตัวหันมามองผม และตอบ

ดียังไงวะขอบคุณที่ขยี้ให้นะพี่เมฆ

ก็... จะเป็นเฮดว้ากที่ดีไง

ง่อวววววววไอ้โจ้ ไอ้แจน ไอ้พีท ส่งซาวน์มาทันทีที่พี่เตชินท์พูดจบ

มึงมีของอะไรวะเนี่ย พี่เตชินท์เขาถึงได้ชมมึงเนี่ยไอ้พีทหันมาพูดกับผม และผมก็ตั้งใจยักไหล่กวนตีนมันกลับไป

พี่ไม่น่าชมมันเลยอ่ะ พี่ด่ามันเหอะท่าทางของผมคงกวนตีนมากจนไอ้พีทหันไปบ่นกับพี่เตชินท์เลย

พี่ก็ว่าจะเปลี่ยนใจล่ะ

อะไรอ่ะ! ชมก็ชมดินี้พี่ชมผมครั้งแรกเลยนะ

ผมต่อประโยคนั้นในใจ






 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ฮัลโหลลล ปิดเรื่องmindmateไปแล้ว ต่อไปก็คงสลับอัพเรื่องนี้กับpppไปเนอะ บทต่อไปน่าจะได้เริ่มแต่งวันจันทร์เพราะเสาร์อาทิตย์มีสอบครั้งสุดท้ายล้าว ทุกครั้งที่เราแต่งsource headจะมีคติในใจที่วิ่งวนไปวนมาว่า I got lost in him 55555555555

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

664 ความคิดเห็น

  1. #649 Silviα✻ (@rosetea) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:27
    เข้าใจโมเม้นหงุดหงิดของวาเลย เป็นเราเราก็หงุดหงิดอะ อะไรกันฉันนักหนา 5555555 นับว่าตัวเอกของเราเก่งและใจเย็นมากนะเนี่ย ที่ไม่หลุดระเบิกมันตรงนั้นได้
    #649
    0
  2. #630 เจ้าชายสีเทา (@sopinpilast) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 16:03
    ชั้นโคตรรักเรื่องนี้นนนนนน
    #630
    0
  3. #625 Patly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:07

    ง่ออออออออ เขินๆ

    #625
    0
  4. #615 Min min (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 09:29

    ก็ยังทายไม่ถูกอยู่ดีว่าใครรุกใครรับ555555รออ่านต่อไปป

    #615
    0
  5. #550 หมูจีน้อย (@sopinpilast) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 09:57
    ง่อววววววววววววว
    #550
    0
  6. #512 fronow (@fronow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 03:39
    เกินไป
    #512
    0
  7. #128 Thedrm. (@dreamdarknight) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 10:01
    อุยยย ชมด้วย -.- เขินเบย ง่อววววว...!
    #128
    0