source head กว่าจะเป็นเฮดว้าก (end)

ตอนที่ 34 : T.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    24 พ.ค. 59

33

ไรมึงพี่ติณห์ตอบกลับ ตีหน้าไม่เข้าใจสุดๆ ส่วนผมนี้ชะงักไปเลยครับ พี่เขาดูออกได้ไงวะ!

กูรู้จักมึงมาทั้งชีวิตนะติณห์ถึงพี่เต็นท์จะพูดแบบนั้น พี่ติณห์ก็ยังทำหน้างงอยู่

“กูจะถามมึงอีกครั้ง มึงซื้อนาฬิกานี้ให้มันใช่ไหม” เขาปลายตามามองนาฬิกาที่ข้อมือผมก่อนที่จะหันกลับไปจ้องหน้าพี่ติณห์

“เปล่า” พี่ติณห์ตอบ แต่ดูไม่มีความมั้นใจเลย

งั้นกูถามใหม่... มึงเลือกที่จะโกหกใช่ไหมพี่เต็นท์พูดต่อ คราวนี้ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าพี่ติณห์ด้วย นี้ถ้าไม่รู้ว่าเขาเป็นพี่น้องกันผมคงเข้าใจว่าเป็นอริที่สงบศึกกันแล้วกำลังจะเปิดศึกกันใหม่อะไรประมาณนั้น

คือ...พี่ติณห์ลังเลขึ้นมาเมื่อโดนต้อนขนาดนี้ เป็นผม ผมก็ลังเลอ่ะ ผมบอกเลยว่าพี่เต็นท์โครตน่ากลัว

ถ้าพี่หมายถึงนาฬิกานี้พี่ติณห์ไม่ได้ซื้อให้ผมหรอกครับผมยกแขนข้างซ้ายที่สวมนาฬิกาขึ้น

บางทีผมก็เบื่อวิญญาณพระเอกในร่างตัวเองเหมือนกันนะ

กูไม่ได้ถามมึงพี่เต็นท์หันมามองหน้าผม ก่อนที่จะพูดช้าๆชัดๆใส่หน้าผม

ถ้าประเด็นมันคือนาฬิกาผม มันก็น่าจะเกี่ยวกับผมแล้วนะครับพี่เต็นท์หรี่ตาใส่ผม ตอนนี้เขาคงเปลี่ยนเป้ามาที่ผมแทนแล้ว

ผมซื้อนาฬิกานี้ด้วยตัวผมเอง” เขายกแขนขึ้นมากอดอก เหมือนอยากจะรู้ว่าผมจะพูดอะไรต่อ

เพราะแบบนั้น มันก็ไม่ใช่นาฬิกาคู่แล้วพี่เต็นท์ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม

มึงชอบสีอะไรคำถามต่อมาทำให้ผมเลิกคิ้ว แต่สติสัมปชัญญะในร่างก็ทำให้ผมเลือกที่จะเงียบแล้วฟังเขาพูดต่อ

ติณห์ชอบสีเทา มึงรู้ใช่ไหมเป็นประโยคคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ

มันชอบอะไรเรียบๆ ไม่โดดเด่น อะไรที่โครตจะไม่สะดุดตาจะสะดุดตาติณห์มาก และมันก็มักจะนิยามรสนิยมจืดๆของมันว่า..คลาสสิค แบบนาฬิกามึงเลยพูดจบเขาก็คว้าแขนผมขึ้นเพื่อมองนาฬิกาชัดๆ

โครตติณห์สไตล์เขาพึมพำ

ให้เดาไหมเปี๊ยก มึงคงจะชอบสีน้ำเงิน ชอบอะไรที่มีลูกเล่นเยอะๆ อะไรที่สามารถเป็นพ้อยท์ได้ อย่างเช่น...นาฬิกาอันนั้นเขาชี้ไปยังนาฬิกาข้อมือของพี่ติณห์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

กูจะถามมึงประโยคเดิมนะ มึงเลือกที่จะโกหกใช่ไหมประโยคเดิมที่ถูกถามตรงมาที่ผมให้ความรู้สึกที่ต่างจากเดิม

อยู่ๆประโยคที่พี่ติณห์เคยพูดว่า ถ้าเราพูดออกไปมันจะไม่ใช่เรื่องของเราสองคนแล้วนะ และเราไม่มีทางรู้เลยว่าทุกคนจะโอเคเหมือนเราสองคนรึเปล่า ก็เด้งเข้ามาในหัวผม ผมไม่รู้ว่าระหว่างเลือกพูดความจริงกับเลือกที่จะโกหกต่อผู้ชายคนนี้อะไรมันดีกว่ากัน

ทั้งๆที่เขาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ท่าทางนิ่งๆ ก็ทำให้ผมคิดล้านแปดในหัวแล้ว อาจจะเพราะผมไม่สามารถอ่านแววตาของเขาได้ และผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

พี่เต็นท์จะเป็นคนสุดท้ายในโลกที่ผมจะมีปัญหาด้วย

พอได้ล่ะมึงพี่ติณห์คว้าไหล่พี่เต็นท์ไว้ ซึ่งเขาก็หันกลับไปมองหน้าน้องชายอย่างชิลๆ

ทำไม มึงจะโกหกอะไรอีกแว่บหนึ่งที่ผมรู้สึกเหมือนเขากำลังน้อยใจ

แว่บเดียวจริงๆผ่านมาและผ่านไปด้วยความรวดเร็ว

หรือผมคิดไปเองวะ

กูเลือกล่ะนี้ไง กูจะพูดความจริงพี่เต็นท์ยกมือขึ้นมาตบมือหลังจากพี่ติณห์พูดจบ เป็นท่าทางที่กวนตีนที่สุดในชีวิตที่ผมเคยเห็นมาเลย

ผมชอบพี่ติณห์ครับผมชิงพูดออกไปก่อน ฝ่ายนั้นหันมามองผมอีกครั้ง เดินเข้ามาหาผมช้าๆ ก่อนที่จะโบกหัวผมไปหนึ่งที

เจ็บบบบบ

พี่ตบหัวผมทำไมเนี่ยผมโวยวายทันที

กูตบเพราะมึงตอแหลตอนแรก

ผมไม่ได้ตอแหล ผมพูดจริงๆ!พี่เต็นท์ทำหน้าไม่เชื่อผมสุดฤทธิ์

มันพูดจริง กูไม่ได้ซื้อให้มัน และมันก็ไม่ได้ซื้อให้กู เราต่างคนต่างซื้อพี่ติณห์ทิ้งตัวลงนั่ง

“...แค่อีกฝ่ายเลือกพี่ติณห์พูดต่อจนจบ ยังไม่ทันที่ผมจะได้ยิ้มกับท่าทางเขินที่ปิดไม่อยู่ของพี่ติณห์ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมก็โบกหัวผมอีกรอบก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม

พี่ตบผมทำไมอีกวะ!เจ็บอ่ะเจ็บ

กูอยากตบไอ้ติณห์แต่มันอยู่ไกล กูเลยตบมึงแทน ทำไม! แค่นี้รับแทนน้องกูไม่ได้เหรอพูดมาขนาดนี้ผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ

นอกจากลูบหัวปอยๆ

ไหนๆก็ยอมเปิดปากพูดล่ะ เล่ามาให้หมดเลยพี่เต็นท์ยกขาขึ้นมานั่งขัดสมาธิอย่างโครตชิล

เล่าไรวะ ไม่มีไรพี่ติณห์ตอบ แต่เพราะผมโดนตบหัวไปสองทีเต็มๆแรงผมเลยรู้ได้ทันทีว่าพี่เต็นท์จะตบหัวผมอีกรอบแน่ ผมเลยหันไปคว้าแขนฝ่ายนั้นไว้

ก็คบกันนั้นแหละและชิงพูดก่อนเลย

ตั้งแต่เมื่อไรเขาถามต่อ

สักพัก 2-3เดือนแล้วมั้ง

คิดจะชอบผู้ชายทั้งที ดันเลือกให้เด็กนี้อ่ะนะประโยคนั้นพี่เต็นท์หันไปพูดกับพี่ติณห์

โหยเฮีย พูดซะผมไม่มีไรดีเลยเนอะไม่รู้ทำไมถึงหลุดสรรพนามเฮียสำหรับเรียกพี่เต็นท์ออกไป แต่ฝ่ายนั้นก็แค่ปลายตามามองผม ไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจอะไรกับคำเรียกนั้น

แล้วมึงมีไรดีอ่ะอยู่ๆให้มาพรีเซนต์ตัวเองอย่างนี้มันก็แปลกๆนะ

ผมหล่อเฮียมองบนใส่ผมทันที

วามันเป็นคนมีบุคลิกแตกต่างกับแต่ล่ะคนมากๆเลยอ่ะ มึงจะรับรู้ได้เลย เป็นคนเก่งมาก เหมือนเกิดมาเพื่อเป็นสถาปนิก และก็ละเอียดมาก ตอนมันตั้งใจทำอะไรสักอย่าง โครตน่ามอง เป็นคนเซนซิทีฟที่มีความเป็นผู้นำเยอะชิบหาย เป็นคนนิ่งๆที่โครตมีเสน่ห์ เป็นคนโลกส่วนตัวสูงที่เปิดให้กูเข้าไปในโลกของมันพี่ติณห์เงียบเมื่อผมกับเฮียมองตรงไปที่เขา

พอยังอ่ะเขาพูดต่อ ก่อนที่จะยกมือมาเกาแก้มแก้เก้ออย่างที่มักจะเผลอทำเวลาเขินๆ

อีกนิดกูจะอ้วกล่ะเฮียตอบและหันมามองหน้าผม

มึงอ่ะ บอกข้อดีของไอ้ติณห์มาบ้างดิผมเลิกคิ้ว

พี่ติณห์เป็นคนชอบกินชาเขียวที่บางครั้งยอมกินน้ำแดงเป็นเพื่อนผม เป็นคนมีของที่เยอะโครตๆและไม่เคยหวงที่จะแบ่งให้ใคร เป็นรุ่นพี่ที่รักรุ่นน้องมากๆ เป็นคุณครูที่ทุ่มเท เป็นคนมีความรับผิดชอบสูง เป็นผู้นำที่มีแต่คนอยากเดินตาม เป็นคนใจดีที่ชอบทำตัวใจร้าย เป็นคนเก็บความรู้สึกเก่ง..จริงๆผมไม่ค่อยชอบอันนี้เท่าไร เป็นคนต้มมาม่าและเล่นเกมส์เก่งมาก เป็นเจ้าของรอยยิ้มที่โครตดึงดูด เป็นพี่ติณห์...ที่ผมหลงใหลอยู่ๆเฮียก็เลื่อนมือมาปิดตาผมที่มองหน้าพี่ติณห์อยู่ ผมจึงต้องหยุดพูดแต่เพียงเท่านั้น

พอล่ะ กูจะอ้วก แม่งขึ้นมาที่คอหอยแล้วมีการทำท่าโก่งคออ้วกด้วย

ทำตัวดีๆนะไอ้เปี๊ยก กูเตือนไว้ก่อนพูดจบก็จับหัวผมโยกไปมาอย่างรุนแรงด้วย

คร้าบบบผมจำต้องรับคำเขาถึงได้หยุดโยกหัวผม

กูไปล่ะดีกว่า ไม่อยากรบกวนเวลาคนพลอดรักกันจะบอกว่าเฮียกวนเวลามานานโครตๆล่ะ เฮียเต็นท์ลุกขึ้นยืน จับหัวพี่ติณห์โยกสองทีก่อนที่จะผละออกจากห้องไป

ห้ามทำอะไรๆกันในห้องนี้นะ กูได้ยินนะเว้ยโดยไม่วายโผล่หัวออกมาพูดอีกครั้ง

เหี้ยอะไรล่ะ ไม่ทำหรอกพี่ติณห์โวยออกไปทันที เฮียเต็นท์จึงชี้นิ้วไปที่ตาตัวเองและชี้มาที่พี่ติณห์เหมือนมองว่าจับตามองอยู่ก่อนที่จะออกไปจริงๆสักที

มันโอเคใช่ไหมเมื่อเฮียเต็นท์ออกไปผมถึงได้หันมาถามพี่ติณห์

ตอนแม่ผม ผมรู้อยู่แล้วว่าแม่ไม่ได้ซีเรียสเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แต่กับเฮียเต็นท์ที่เป็นผู้ชายแมนๆ ดุๆคนหนึ่ง ผมไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไง

ผมกับเต็นท์รู้จักกันมาทั้งชีวิตจริงๆอ่ะ มันไม่มีเรื่องไหนที่จะทำให้เราผิดใจกันได้ด้วยซ้ำพี่ติณห์ทิ้งตัวลงนั่งข้างผม

ถ้าผมเป็นต้นเหตุทำให้พี่ทะเลาะกับเฮียผมคงรู้สึกผิดแย่พี่ติณห์ส่ายหัวทันที ก่อนที่เขาจะจ้องตาผมนิ่งๆจนผมต้องเลิกคิ้ว

คุณพูดถึงผมโครตดีพี่ติณห์พูดออกมาและเอื้อมมือมาจับแก้มผมไว้

พี่ก็พูดถึงผมโครตดี ผมพูดได้อีกนะ พี่อยากฟังไหมผมซบหน้าลงกับฝ่ามือนั้น

เอาดิ พูดมาอีกพี่ติณห์พยักหน้ารัวๆและจ้องหน้าผมอย่างตั้งใจฟังจริงๆ

คืนนี้กลับไปนอนหอสิครับ ผมจะพูดให้ฟังยาวๆเลยพี่ติณห์หรี่ตา เปลี่ยนมือที่จับแก้มผมอย่างอ่อนโยนเป็นบีบกรามผมทันที

วนกลับมาเรื่องนี้ตลอดอ่ะเขาบ่น และจับหน้าผมเหวี่ยงไปทางซ้ายทีทางขวาที

เอ็บบบบ

ถ้าให้ผมอยู่กับสองพี่น้องนี้นานๆผมต้องช้ำไปหมดแน่

 

ผมรู้ล่ะว่าเฮียเต็นท์ได้ความดุมาจากใคร

พี่ติณห์ได้แม่มาและเฮียได้พ่อมา

ใช่ครับ คนที่หน้าดุกว่าเฮียก็พ่อนี้แหละ

ผมรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปเข้าห้องปกครองตอนมัธยมอีกครั้ง

กลับทันด้วยเหรอลุงนึกว่าจะกลับไม่ทันล่ะแน่นอนว่าประโยคประมาณนี้คงไม่มีใครกล้าพูดนอกจากเฮีย

ฉันตัดพ่อตัดลูกแกตอนนี้เลยเต็นท์ขนาดพูดเล่นๆกับลูกผมยังอดลอบกลืนน้ำลายไม่ได้เลย รู้ตัวอีกทีผมที่ช่วยยกกับข้าวออกมาวางที่โต๊ะก็พรุ่งเข้าไปหาพี่ติณห์ในครัวทันที

เอาไปพี่ติณห์ยกจานใส่มือผมก่อนที่เขาจะเดินไปหาแม่ แต่ผมวางจานลงและเข้าไปคว้าแขนพี่ติณห์แทน

พี่เอาออกไปวางเองเลยพี่ติณห์ขมวดคิ้วใส่ผม

ทำไมวะ

พ่อพี่โครตน่ากลัวอ่ะพี่ติณห์ขำทันที

เต็นท์ก็อยู่ไม่ใช่เหรอ ถ้าตายมันจะช่วยพาไปวัดนะพูดจบพี่ติณห์ก็ยัดจานใส่มือผมและแยกออกไปอีกครั้ง นี้พี่ไม่คิดห่วงผมเลยถูกไหม

ถ้าผมมาในสถานะรุ่นน้องอย่างบริสุทธิ์ใจก็คงดีอ่ะ

ผมยีหัวอย่างกลุ้มใจ แต่สุดท้ายก็ยอมยกจานออกไปวางที่โต๊ะอยู่ดี

ไอ้เปี๊ยกนี้แหละพ่อผมชะงักเมื่อเฮียพูดประโยคนั้นแถมชี้ๆผมให้พ่อดูด้วย

เฮียเต็นท์แม่งโครตตัวอันตราย

ผมทำไมผมถามออกไป แต่เฮียดันจุ๊ปากใส่ผมและหันไปกระซิบกับพ่อ

แกล้งอะไรน้องเต็นท์บ้านนี้มีแม่คนเดียวใช่ไหมที่ช่วยชีวิตผมได้ เพราะเธอวิ่งกรูเข้ามาและฟาดแขนเฮียไปหนึ่งที

ตีเต็นท์ทำไมมม เต็นท์แค่คุยกับพ่อ

น้องวานั่งเลยจ๊ะแม่เมินเฮียและหันมาบอกผม

คร้าบผมพยักหน้ารับและทิ้งตัวลงนั่ง โดยไม่วายหันไปส่งสายตาให้พี่ติณห์มานั่งข้างผม

แล้วใครตักข้าวล่ะผมที่อยู่ใกล้โถข้าวที่สุดชะงัก เมื่อพ่อถามแบบนั้น ก่อนที่จะหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่ติณห์

ใครอยู่ใกล้ข้าวที่สุดล่ะพ่อพูดย้ำขึ้นมาอีก ผมจึงต้องหันไปหยิบโถขึ้นมาในที่สุด

ขอโทษครับไม่รู้ว่าขอโทษอะไรแต่รู้สึกว่าควรขอโทษอ่ะ

มาน้องวาเดี๋ยวแม่ตักเองแม่ตีแขนพ่อเบาๆก่อนที่จะยื่นมือมาขอโถข้าวจากผม

ไม่เป็นไรครับแม่ ผมทำได้แล้วนี้ผมจะต้องอยากทำทำไม

แต่น้องวาเป็นแขกนะจ๊ะ มาแม่ทำเองเอ่อ... ผมกำลังคิดว่าควรยกโถให้แม่หรือตักเองดี

ไม่เป็นไรจริงๆครับสุดท้ายผมก็ยืนยันคำเดิมและเริ่มตักข้าวให้ทุกคน

ตักให้แค่นี้ต้องกินกี่รอบถึงจะอิ่มฮือออออ ช่วยผมด้วย

ผมไม่รู้ว่าพ่อกินเก่งรึเปล่านี้นาผมบ่นพึมพำ รู้สึกได้เลยว่าพี่ติณห์เตะขาผมนิดหน่อย

พูดอะไรก็พูดให้มันดังๆ พูดต่อหน้าผู้ใหญ่พึมพำแบบนี้ได้รึไงผมรู้แล้วว่าทำไมพี่ติณห์ถึงเตะขาผม

ผมพูดว่าผมไม่รู้ว่าพ่อกินเก่งรึเปล่านะครับผมพูดประโยคเดิมด้วยเสียงดังฟังชัดอีกครั้ง

แต่ก็ระวังไม่ให้ดูตะคอกนะ

ฉันกินเก่งที่สุดในบ้านนี้เลยล่ะผมจึงตักข้าวเพิ่มให้พ่ออีกทัพพี ก่อนที่จะหันไปตักให้แม่ต่อ

และแล้วผมก็ได้นั่งลงและกินสักที!

ที่บ้านทำงานอะไรล่ะพ่อพูดขึ้นมาลอยๆ แต่เขาคงไม่ได้ถามใครนอกจากผมแล้วล่ะผมถึงได้เงยหน้าไปมองหน้าเขา แต่หางตาก็ดันไปเห็นเฮียกำลังอ้าปากพะงาบๆใส่ผมว่า ตายแน่มึง ซะก่อน

ผมมันเป็นพวกถ้าไม่ได้ทำอะไรผิดก็ไม่รู้สึกกลัวนะครับ และผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดด้วย

รวมถึงเรื่องที่คบกับลูกเขาก็ด้วย

คุณคะแม่ดุพ่อนิดหน่อย แต่ผมเพียงแค่ยิ้มให้เธอและตอบคำถามนั้น

แม่เปิดร้านขายดอกไม้นะครับ ส่วนพ่อทำธุรกิจโรงแรมต่อจากคุณย่า

“...ถ้าเอาแบบละเอียดนะครับ พ่อเลี้ยงผมรับราชการ ส่วนแม่เลี้ยง จริงๆก็ยังไม่ถึงกับแม่เลี้ยงหรอกนะครับ แต่พ่อคงไม่จีบคนใหม่แล้วแหละ ดูเหมือนว่าจะเป็นลูกสาวของเพื่อนคุณย่า และผมก็มีน้องสาวอีกคนครับ ชื่อวีริน 8ขวบ เป็นลูกของแม่กับพ่อเลี้ยงผมทุกคนเงียบเมื่อผมพูดจบ ผมเห็นแว่บๆนะว่าแม่ตีแขนพ่อไปอีกหนึ่งที แต่เมื่อไม่มีใครพูดอะไรออกมาผมจึงหันมากินข้าวต่อ

ไม่น่าเชื่อว่ามื้ออาหารของเราต่อจากนั้นจะไม่มีอะไรมาก แม่ถามเรื่องสอนกับพี่ติณห์ และเรื่องงานของเฮีย ดูเหมือนเฮียจะทำงานในบริษัทอะไรสักอย่าง และทุกอย่างก็ดำเนินไปเรื่อยๆ จนท้องผมแน่นขนัดและไม่สามารถยัดอะไรลงไปได้อีก

แม่ครับ ผมช่วยนะผมเข้าไปช่วยแม่ล้างจาน

ไม่ต้องก็ได้จ๊ะ จานนิดเดียวเองผมไม่ได้ตอบ แค่หยิบจานมาล้างเท่านั้น

น้องวาเป็นแขกยังมาช่วยแม่ล้างจาน แล้วดูลูกๆสิจบประโยคนั้นเธอก็หันขวับไปมองลูกๆที่นั่งย่อยกันอยู่ที่โซฟา

เดี๋ยวติณห์จะออกไปส่งวานะ ยืมรถหน่อยดิพี่ติณห์รีบพูดออกมา ประโยคหลังหันไปพูดกับเฮีย

ได้ กุญแจรถอยู่ในห้องอ่ะ เดี๋ยวกูไปหาให้และทั้งคู่ก็พากันเดินขึ้นห้องไป

หนีชัดๆ

ดูทำเข้าแม่บ่น

ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ วาทำได้ผมหันไปยิ้มให้แม่ว่าโอเคจริงๆ แค่ล้างจานเองครับ ไม่ได้ลำบากอะไรเลยด้วยซ้ำ

เหมือนฝนจะตกเลยนะครับผมพูดต่อออกไปเมื่อหันไปเห็นท้องฟ้าที่นอกหน้าต่าง

ตายจริง! แม่ไปเก็บผ้าก่อนนะแม่พูดและรีบวิ่งออกไปเลย ผมจึงหันมาล้างจานต่อ

ผมวางจานใบสุดท้ายที่ล้างเสร็จลง ก่อนที่จะหันไปเจอพ่อกำลังรินน้ำอยู่ มาตอนไหนเนี่ย... พ่อดูไม่ได้สนใจอะไรผมมาก ผมจึงหันกลับมาล้างมือต่อ

ขอโทษนะผมชะงักและหันกลับไปมองพ่ออีกครั้ง

เรื่องอะไรครับ

ที่ฉันถามเรื่องครอบครัวเธอ ฉันไม่รู้ว่า...

อ้อ ถ้าเรื่องที่พ่อแม่ผมหย่ากัน ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ผมไม่ได้ซีเรียสอะไรขนาดนั้น เขาก็เลิกกันมาตั้งนานล่ะ และไม่ได้เลิกกันไม่ดีด้วย ผมยังคุยกับพ่อกับแม่ได้เหมือนเดิม ดังนั้นผมไม่ได้ติดใจอะไรหรอกครับ ถามได้ตามสบายพ่อหันกลับมามองหน้าผมก่อนที่จะหันกลับไป

พี่ติณห์น่าจะได้จมูกมาจากพ่อนะ

เราเงียบใส่กันอีกครั้ง ทั้งๆที่ผมพูดไปโครตยาวขนาดนั้น และจะให้มายืนเงียบๆใส่กันสำหรับผมมันคงแปลกๆ ผมจึงหันซ้ายหันขวาเพื่อหยิบอะไรมาชวนพ่อคุยต่อ

พ่อเป็นผู้พิพากษาใช่ไหมครับฝ่ายนั้นขมวดคิ้วใส่ผม

เธอรู้ได้ไง

พี่ติณห์เคยบอกนะครับผมตอบด้วยหน้าตาใสซื่อที่สุด

เกิดไปทำหน้าตาวอนตีนเขาอีกคงลำบากแย่

สนิทกับติณห์เหรอ ฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย

ผมก็รู้จักพี่ติณห์มาหลายปีแล้วครับ แต่พึ่งมาสนิทกันมากๆก็ปีนี้แหละ

เธอพึ่งเคยมาที่นี้ครั้งแรกสินะผมพยักหน้ารับ

ถ้าหมายถึงบ้านนี้ก็ครั้งแรกเลยครับ

และคงเป็นครั้งสุดท้ายด้วยล่ะสิผมส่ายหัวกับประโยคนั้นของพ่อ

ผิดล่ะครับ พ่อจะได้เห็นหน้าผมอีกบ่อยๆเลยล่ะผมตอบพร้อมรอยยิ้ม เขาวางแก้วน้ำลงและหันมามองหน้าผมอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

ไม่กลัวฉันรึไง

ก็กลัวแหละครับ แต่ถ้ากลัวแล้วหลบหน้าเนี่ย.. มันไม่ค่อยใช่ผมเท่าไหร่เขาจ้องหน้าผม ส่วนผมก็ยิ้มหวานให้เขา นี้ผมไม่ได้ท้าทายนะแต่ผมพูดจริงๆ ผมไม่แน่ใจว่าพ่อรู้เรื่องผมคบกับพี่ติณห์รึเปล่า แต่ไม่ว่าเขาจะรู้หรือไม่ ผมก็อยากแสดงให้เขาดูว่าผมจริงใจ

ผมพึ่งเห็นตอนนี้เองว่าน้ำที่พ่อรินเมื่อกี้คือน้ำส้ม

ก๊อกๆ

ขออนุญาตครับท่านผมเคาะโต๊ะสองครั้งก่อนที่จะยกมือขึ้นและพูด เหมือนตอนอยู่ในศาลประมาณนั้น ซึ่งพ่อก็มองหน้าผมอย่างโครตงงเลยครับ

เชิญพูดเขารับมุกเว้ย!

น้ำผลไม้เนี่ย ถ้าซื้อแบบกล่องผมว่าดื่มน้ำผลไม้รวมดีกว่านะครับเขาขมวดคิ้ว

ทำไม

น้ำส้มแบบกล่องเนี่ยมันไม่มีแคลเซียมนะครับ ก็ไม่ต่างอะไรจากดื่มน้ำเปล่าใส่น้ำตาลพูดจบผมก็หยิบกล่องน้ำส้มมาดูข้างกล่องและส่งให้พ่อดูด้วย

ถ้าเป็นผลไม้รวม จะมีแคลเซียมตั้ง10%ครับ ช่วยเรื่องกระดูกด้วยพ่อหรี่ตาใส่ผม

แล้วเธอรู้ได้ไง

คุณหมอบอกนะครับ

หมอ?”

ครับ ผมเคยพาคุณยายไปหาหมอและคุณหมอเขาบอกมาเป็นเกร็ดความรู้

แล้วฉันกับยายเธอเหมือนกันรึไงผมพยักหน้าหนักแน่น

อย่างน้อยๆก็เป็นคนที่ผมเคารพเหมือนกันนะครับผมไม่แน่ใจว่าคิดไปเองรึเปล่า แต่สายตาที่พ่อมองผมไม่ได้แข็งกร้าวอย่างที่ตอนแรกเป็น เหมือนเขาเริ่มรู้สึกว่าผมอาจเป็นคนที่คบได้คนหนึ่ง เห็นแบบนั้นผมก็ได้ใจและยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมทันที

พ่อครับเขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

ผมชื่อวานะครับ

วา กลับยังพ่อยังไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เสียงพี่ติณห์พร้อมเจ้าตัวที่ก้าวเข้ามาก็ขัดเอาไว้ก่อน

เฮ้ยยยย คุยกับพ่อเนี่ยนะพี่ติณห์หรี่ตาใส่ผมและพ่อ

อะไรของแก จะไปส่งก็รีบไปและรีบกลับพ่อพูดรัวเร็วและเดินออกไป

พ่อครับ!เขาหยุดเดินและหันมามองผมอีกครั้ง

คราวหน้าผมจะซื้อน้ำผลไม้รวมมาฝากนะพ่อหันกลับและเดินออกไปทันที

น้ำผลไม้รวมเกี่ยวไรวะพี่ติณห์หันมาถามผม แต่ผมเพียงแค่ไหวไหล่คืนไปให้เท่านั้น

 

"คุณไม่กลัวพ่อผมเหรอ" พี่ติณห์ถามขึ้นหลังจากเราขับรถออกมาได้ไม่นาน

กลัวสิครับ หน้าดุแล้วยังดุจริงๆด้วยเหมือนครูฝ่ายปกครองจริงๆนะ

คุณดูไม่กลัวเลยนะ ยังกวนตีนพ่อผมได้อยู่เลยผมส่ายหัวทันที

ผมเปล่ากวนตีนนะ แค่พยายามสานสัมพันธ์

“...เดี๋ยวเขาไม่ยอมยกลูกชายให้ผมก็แย่เลยพี่ติณห์เคาะหัวผมทันที

แต่คุณไม่กลัวก็ดีนะ เพื่อนผมทุกคนที่มาบ้านแล้วเจอพ่อผมนะ แทบจะไม่กลับมาบ้านผมอีกเลยอ่ะผมพอจะเข้าใจประโยคนั้นของพ่อล่ะ

ไม่ใช่กับผมหรอกครับเพราะผมจะกลับมาอีกแน่

กลับมาพร้อมน้ำผลไม้รวมไง

แล้วนี้Congrats Projectคุณไปถึงไหนล่ะได้เวลากลับมาสู่โลกความจริงแล้วสินะ

“60%ล่ะครับ เหลือลงสีล้วนๆผมหันไปมองสีที่ซื้อมาตุนไว้ด้วย

ให้ผมช่วยอะไรไหมผมยิ้มทันที แค่พี่ติณห์อยากจะช่วยผมก็ดีใจแย่แล้วเหอะ

ช่วยเป็นกำลังใจให้ผมแบบนี้ต่อไปก็พอครับเขาเคาะหัวผมอีกครั้ง ส่วนผมก็หัวเราะร่วนและมองวิวภายนอกหน้าต่างไปด้วย

เสียงเพลงเบาๆ แอร์เย็นๆ กับคนสำคัญมันเป็นโมเม้นต์ที่ดีจังนะ

ผมอยากไปเที่ยวจังทริปล่าสุดของผมคือทริปไปทะเลเมื่อปิดเทอมที่แล้วนู้นนน

ไปไหนดีอ่ะพี่ติณห์ถาม

ไปไหนก็ได้ที่มีพี่ พี่อยากไปไหนล่ะพี่ติณห์เงียบไปสักพัก

ไม่อยากไปทะเล ไปบ่อยล่ะ

“... อยากขึ้นเขาผมเลิกคิ้ว

เขาไหน

เขาไหนก็ได้ อยากอยู่ท่ามกลางต้นไม้ อากาศดีๆ ลมเย็นๆ วิวสวยๆผมพยักหน้ารับ ฟังดูน่าสนใจแหะ

พี่เคยไปเขาค้อไหมพี่ติณห์ส่ายหัว

จริงดิ เราไปเขาค้อกันเถอะผมตาลุกวาวทันที

เขาค้อนี้อยู่ไหนวะผมขำ

เพชรบูรณ์ไง

บ้านคุณก็อยู่เพชรบูรณ์ใช่ป่ะผมพยักหน้ารัวๆทันที

ก็น่าสนใจนะพี่ติณห์พูดต่อ

ไม่ใช่แค่น่าสนใจนะ แต่เราจะไปกันจริงๆเลย... แค่เราสองคนพี่ติณห์หันมามองหน้าผมหลังจากจอดรถเรียบร้อย แปบเดียวก็มาถึงมหาลัยซะแล้ว

จะไปเมื่อไหร่

หลังจบงานรับปริญญาไง ยังไงก็ปิดเทอมอยู่ล่ะพี่ติณห์บุ้ยปาก

หลังจบงานรับปริญญาผมยังต้องสอนอีก3-4วันนะ

รอพี่สอนเสร็จก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมไปช่วยสอนด้วยพี่ติณห์หรี่ตาใส่ผม ท่าทางผมคงดูอยากไปมากๆเลยครับ ผมอยากไปมากๆเลยตอนนี้ แค่คิดว่าได้ไปเที่ยวกับพี่ติณห์ก็อยากไปจะแย่แล้ว

ขอคิดดูก่อนล่ะกันผมบุ้ยปาก

ทำไมอ่ะ ไปเหอะ เราไม่เคยไปเที่ยวไหนด้วยกันสองคนเลยนะพี่ติณห์ขำ เขาเลื่อนมือมาลูบหัวผม

ถ้ามันไม่มีปัญหาอะไร เราได้ไปแน่ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ทันที เล่นเอาพี่ติณห์ชะงักไปเลย คงเพราะเขาไม่ได้ตั้งตัวนั้นแหละ

ผมไม่มีทางยอมให้มีปัญหาอะไรทั้งนั้นผมพูดชิดริมฝีปากนั้น

“...พี่เตรียมเก็บกระเป๋าได้เลยผมพูดต่อจนจบก่อนที่พี่ติณห์จะเป็นฝ่ายปิดริมฝีปากของผม

ด้วยริมฝีปากของเขา

เลิกทำตัวน่ารักได้แล้ววา ผมหลงคุณจะแย่อยู่แล้วประโยคสั้นๆพร้อมด้วยเสียงสั่นๆของพี่ติณห์ทำให้ผมแทบคลั่งตายอยู่แล้ว

ผมทำตอนไหนเพราะอยากให้เขาพูดต่อ ผมถึงพูดแบบนั้นออกไป

ผมอยากฟังว่าผมน่ารักตรงไหน ยังไง ตอนไหน

จากปากพี่ติณห์

ตอนที่เป็นฮีโร่ช่วยแม่ผม เป็นไอ้เปี๊ยกให้เต็นท์ เป็นผู้ร้องคดีที่กล้าหาญของพ่อผม คุณทำทุกอย่างได้ดีและเข้ากับทุกคนได้ยังไงผมยิ้ม เลื่อนตัวไปกดจูบที่หน้าผากของพี่ติณห์และเลื่อนลงมาในระดับสายตาของพี่ติณห์อีกครั้ง

เพราะทุกคนคือคนสำคัญของพี่ไงครับ

แค่ใครคนนั้นเป็นใครสักคนที่พี่ติณห์รักมากที่สุด ผมก็จะรักคนๆนั้นมากที่สุด ไม่ว่าเขาจะเป็นใครหรืออะไร

และผมเป็นอะไรสำหรับพี่ผมถามออกไป พี่ติณห์หลบสายตาผม เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ดูคิดหนักขึ้นมาซะเฉยๆ แต่ผมไม่ได้รีบร้อน แค่รอให้เขากลั่นกรองทุกอย่าง สุดท้ายพี่ติณห์ก็เลื่อนสายตามาสบกับผมอีกครั้ง สื่อสารคำพูดผ่านแววตาสักพักก่อนที่จะพูดออกมา

เป็นคนรักของผม







-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
มีใครให้หวานกว่านี้มั้ยครับคุณ 5555 คิดว่าอีก7ตอนจะจบแล้ว (ถ้ามันไม่ยืดขึ้น) ทั้งๆที่เหลืออีกตั้ง7ตอนนะแต่เริ่มใจหายแล้วววว เราควรเปิดให้จองหนังสือเลยมั้ยอ่ะ จะได้รู้ยอดว่าได้ตีพิมพ์หรือไม่ตีพิมพ์ อันนี้ถือว่าเป็นออร์เดิฟของคนที่คิดว่าสั่งแน่ๆนะคะ ให้ส่งเมลล์มาที่ nnmfnns@gmail.com แค่ส่งมาว่าถ้าจะซื้อจะซื้อกี่เล่มแค่นั้นพอค่ะ เราจะได้รวมยอดได้เนอะ
สำหรับคนที่สั่งเล่ม บอกเลยว่าไม่มีทางผิดหวังแน่นอน 5555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

669 ความคิดเห็น

  1. #288 mangpor43 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 17:52
    หวานตลอดดดดดดดดดดดด
    #288
    0
  2. #287 subtle'z (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 17:36
    โมเม้นน่ารักๆๆๆ ><
    #287
    0
  3. #286 สีน้ำ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 13:36
    กรี้ดดด TT อะไรจะน่ารักขนาดนั้นอ่ะ ฮื้ออออ ขอซักคนได้มั้ย ผช แบบนี้ 55555
    #286
    0
  4. #285 Engly Frequencyy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 02:43
    ชอบพี่เต็นท์มากกกกก ตลกโคตรกวนเลย
    #285
    0
  5. #284 Piriminkub (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 22:10
    อะไรจะหวานปานนั้นคะคู๊ณณณ พ่อตานี่โหดนะคะเนี่ย
    #284
    0
  6. #283 gwiwfwt (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 21:52
    วาน่ารักไปแล้ววว งืออออ หลงวา
    วานี่น่าจะเป็นเคะนะ มีความน่ารักฟรุ้งฟริ้งอยู่ในตัว555
    #283
    0
  7. #282 1 0 1 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 21:10
    แป๊บนะคะ ขอพื้นที่
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ตอนนี้โคตรหวานเลยอ่ะ... ไม่ได้หวานแบบต้องมีอะไรหวือหวา
    แต่มันหวานละมุนแบบอบอุ่นใจ ฮืออออออออออออออออออ
    ไม่ไหวแล้วววววว จะซื้อ T_______________T
    หลงว่าเข้าไปอี๊กกกกกกกกก อยากขโมยวาจะตายอยู่แล้ว ฮือ
    ปล.เปิดฮอทเมล์แป๊บค่ะ...
    #282
    0
  8. #281 '$ CB. ชาน เลีย @' (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 20:56
    โอ้ยยย เเกรรรฟินเเรงง พี่ติณห์พูดได้โดนใจมาดค่ะ ยอมมม
    #281
    0