source head กว่าจะเป็นเฮดว้าก (end)

ตอนที่ 31 : normally

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    15 พ.ค. 59

30

และแล้วชีวิตของผมก็กลับเข้าสู่ชีวิตปกติที่ควรเป็นสักที

ชีวิตที่ตื่นเช้าไปเรียน ใช้เวลาส่วนมากไปกับการทำงาน ตัดโมกันทุกวัน จับดินสอแบบออลไทม์ ชีวิตที่เป็นแบบนั้นของผม และเป็นแบบนี้มาเนิ่นนานกว่า3ปีแล้ว

ถ้าอะไรที่จะเปลี่ยนไป คือการไม่มีแฝดนรกคอยป้วนเปี้ยนตอนผมตัดโมล่ะมั้ง

พาร์ทไม่คุยกับผมอีก มันไม่จะแม้แต่ชายตามามองผมเลยด้วยซ้ำ และมันก็พยายามจะหลบหน้าผมอย่างเห็นได้ชัด แต่เพราะไอ้พีทไม่พูดอะไรออกมาสักอย่าง ผมเลยรู้สึกว่า ผมเองก็ควรจะเคารพการตัดสินใจของพาร์ทอย่างที่พีททำบ้าง

จากวันนั้นจนวันนี้ก็ผ่านไปอาทิตย์กว่าแล้ว

พวกผมเข้าสู่ช่วงไฟนอลโดยสมบูรณ์ งานล้นมือจนเหลือเมนูอาหารในแต่ล่ะวันแค่มื้อเดียว แถมยังไม่สามารถบอกชัดเจนได้ว่าเวลาไหน คลาสเรียนลดลงไปบ้าง เพราะถ้าไม่ลดพวกผมก็จะทำงานมากมายนี้ไม่เสร็จ เราทุ่มเทเวลากับการทำงานส่งให้ทัน โรงแรมที่ผมเกรงกลัวก็ต้องทำจริงๆแล้ว พอมาทำจริงๆมันไม่ใช่แค่เรื่องของขนาดที่ใหญ่ขึ้น แต่รายละเอียดที่มากขึ้น และเราไม่สามารถจะมองผ่านได้เลยสักจุดเดียว ก็ทำให้ผมมึนงงจนสมองเบลอไปเลย

ที่สำคัญมันไม่ได้มีแค่งานเดียว

ผมยังเจอกับพี่ติณห์อยู่ทุกวันแต่ไม่ได้ตลอดเวลา มันค่อนข้างยากถ้าจะเอางานทั้งหมดมากองอยู่ในห้องๆเดียว เพราะมันหมายความว่าข้าวของจะรกคูณสอง ไหนจะหางานไม่เจออีก ผมกับพี่ติณห์เลยใช้ชีวิตกับตัวเองซะส่วนใหญ่ในช่วงนี้ แค่เวลานอนในแต่ล่ะวันยังแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงเลย จะให้เอาเวลาที่ไหนไปหานักล่ะจริงไหม

แต่ถึงอย่างนั้นพี่ติณห์ก็ยังเป็นคนที่ได้เจอผมบ่อยที่สุดอยู่ดี

พี่ติณห์มีความเป็นผู้ใหญ่มาก เขาแบ่งเวลาทุกอย่างได้ดีมากๆ (แม้จะไม่ค่อยตรง) ดังนั้นเขาจะมีเวลาว่าเวลาไหนกินข้าว เวลาไหนทำงาน เวลาไหนนอน และตารางเวลาที่ตรงเป๊ะกับคนไม่มีตารางสุดๆ มันดูฟังมาบรรจบกันยากใช่ไหมครับ

ก็ใช่แหละครับ ตามนั้นเลย

แต่บางทีพี่ติณห์ก็ยอมไม่ทำตามตารางบ้าง เพียงเพื่อได้เจอผมสักสิบนาที หรือยอมไปเรียนเช้าขึ้นและแบกโมไปทำที่มหาลัย เพื่อที่จะได้เดินไปมหาลัยด้วยกัน

กลายเป็นผมเองนี้แหละที่ไม่สามารถแบ่งเวลาส่วนไหนให้พี่ติณห์ได้เลย เพราะทุกอย่างมันอุตลุดไปหมด ต้องขอบคุณพี่ติณห์แหละที่ยังแวะเวียนมาหาผมบ้าง

เออๆเสียงพี่ติณห์ที่นั่งอยู่ข้างๆดังขึ้นเป็นคำสุดท้ายและเขาก็วางโทรศัพท์ลง

จะไปแล้วเหรอครับผมอดจะหันไปหาไม่ได้ พี่ติณห์มาถึงก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา หลังจากคุยอยู่สักพักก็หันมามองหน้าผม มันหมายความว่าอะไรล่ะ

อื้ม ขอโทษนะเขารีบขอโทษผมทันที นี้มันไม่ถึง5นาทีด้วยซ้ำอ่ะ

ไปทำงานเถอะครับผมตอบกลับไป งานของพี่ติณห์ก็เยอะไม่ต่างกัน เวลาทุกนาทีมีค่า ผมจะไม่งอแงไม่รู้เรื่องหรอก

อีกแค่อาทิตย์เดียวเนอะพี่ติณห์พูดต่อและเลื่อนมือมายีหัวผม

โอเคคคคอาทิตย์หน้าพวกผมต้องส่งงานทั้งหมด พร้อมพรีเซนต์ครั้งสุดท้าย และก็จบแล้วครับไฟนอล

จะปิดเทอมแล้วโว้ย!!

ผมขยับเข้าไปกดจูบที่หน้าผากมนๆนั้น และมองหน้าเขาอยู่สักพัก

คิดถึงอ่ะ ถ้างานเสร็จมาช่วยด้วยนะงานผมเยอะมากจริงๆครับ พี่ติณห์ขำก่อนที่จะโน้มตัวมากดจูบที่หน้าผากผมบ้าง

ได้! ผมพรีเซนต์วันพุธหน้าล่ะ ของคุณอ่ะพี่ติณห์ตอบพร้อมลุกขึ้นยืน

ศุกร์ มาช่วยเลยเขาพยักหน้ารัวๆและแยกออกไป

วันนี้โครตทำลายสถิติอ่ะ อยู่ด้วยกันไม่ถึง5นาทีด้วยซ้ำ

นี้ขนาดเด็กสถาปัตย์เหมือนกันนะเนี่ยยย แต่ก็มีงานที่ต้องรับผิดชอบต่างกันนี้เนอะ

ผมหันกลับมาที่งานตรงหน้า สูดลมหายใจลึกๆและลงมือทำอีกครั้ง

คืนนี้คงไม่ได้นอนแน่ๆ

 

มหาลัยผมอาจจะแปลกๆจากมหาลัยอื่นอยู่นิดหน่อย

หลังจากไฟนอลจะปิดเทอมเลยก็จริง แต่2สัปดาห์ต่อไปถัดจากปิดเทอมจะเป็นงานรับปริญญา ซึ่งปีไหนจบก็รับปีนั้นเลยครับไม่ได้รอเป็นปีๆเหมือนที่อื่น เพราะพวกพี่ปีสุดท้ายจริงๆจะไม่ได้ฝึกงานกันทั้งปี จึงมีเวลาเตรียมงานรับปริญญาได้ทันพอๆกับที่ธีสิสผ่านนั้นแหละ

พูดง่ายๆคือจบไฟนอล ว่างหนึ่งสัปดาห์ และสัปดาห์ต่อไปเป็นงานรับปริญญา ซึ่งปีนี้ก็เป็นของรุ่น96 และถึงจะเป็นปิดเทอมจริงๆ

เพราะเป็นแบบนี้มาทุกปีแม้จะปิดเทอมแล้ว ผมก็ยังคงอยู่หอว่างๆอีกหนึ่งอาทิตย์เพื่อรองานรับปริญญา ก่อนที่จะกลับบ้าน

ที่ผมพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะบรรยากาศภายในมหาลัยเริ่มมีกลิ่นอายของงานรับปริญญาแล้วครับ แม้จะยังไม่ได้สอบไฟนอลจริงจังเลยก็ตาม

กี่%แล้ววะคำถามแนวเดิมถูกถามจากปากพีทอีกครั้ง

“70แล้วมั้งวันนี้วันอังคารแล้ว อีกแค่3วันผมก็ต้องส่งไฟนอลล่ะครับ

กูจะหลับทั้งๆที่คุยกับมึงอยู่เนี่ย ช่วยด้วยยยยยไอ้พีทยกมือมาตบๆแก้มตัวเอง เมื่อคืนผมก็ได้นอนแค่ชั่วโมงเดียวเองครับ

กูก็ไม่ต่างจากมึงอ่ะผมตอบมันกลับไป ยกกาแฟร้อนขึ้นดื่มที่ตั้งใจสั่งร้อนเพราะคิดว่ามันอาจจะช่วยให้ผมตื่นๆได้

ซึ่งไม่ค่อยได้ผลหรอก

ผมหาวออกมาอีกรอบและทอดมองสายตาออกไปไกลๆ ที่โต๊ะมุมห้อง พี่ติณห์กำลังนั่งคุยงานกับเพื่อนด้วยคิ้วขมวด ดูจริงจังมากจนไม่อยากรบกวน จะว่าไปพี่ติณห์พรีเซนต์พรุ่งนี้แล้วสินะ ผมจะหาเวลาไปดูได้ไหมเนี่ย

 

va :

คิ้วจะผูกโบว์แล้วนะ

 

ผมกดส่งไลน์ไปหาพี่ติณห์ นี้ผมไม่ได้นั่งคุยกับพี่ติณห์นานๆมานานนนนมากแล้วนะ พี่ติณห์ไม่ได้กดตอบอย่างที่คิดผมจึงพิมพ์ต่อไป

 

va:

เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปดูพี่พรีเซนต์นะ

สู้ๆนะครับ

 

พิมพ์ส่งเสร็จผมจึงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าและหันมาสนใจงานตรงหน้าที่แบกมาทำด้วยต่อ

วรมินทร์ผมละสายตาจากงานตรงหน้าเมื่อเสียงหนึ่งทักขึ้น

ครับ?” ผมขานตอบ ไอ้พีทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เงยหน้าขึ้นมามองเหมือนกัน เพราะคนที่เดินมาทักผม เป็นอาจารย์ประจำวิชาหนึ่งในคณะสถาปัตย์นี้เอง ผมยังไม่ได้ส่งงานนะและมันก็ยังไม่ถึงกำหนดส่งงานด้วย ไม่น่าจะมีเหตุอะไรให้อาจารย์มาหานี้ว้า

ยอมรับเลยว่าเข็ดขยาดกับการโดนอาจารย์เรียกระดับหนึ่งเลยแหละ

กว่าผมจะจัดการเรื่องคลาสพิเศษตอนนั้นเสร็จเล่นเอาเกือบตายเลยนะ

“congrats projectของรุ่น98ของคุณอ่ะ คุณทำได้ไหมผมเหวอไปเลย

ผมเหรอครับ

ใช่ ห้องเก็บของมีอุปกรณ์บางอย่าง ถ้าคุณจะใช้ก็หยิบไปใช้ได้เลย ส่วนห้องทำงานผมยกให้เป็นห้องใต้ดินAกับBนะ คุณเลือกได้เลยว่าอยากใช้ห้องไหน ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกผมได้เสมอ และก็..งานนี้งบไม่จำกัดนะ มาเบิกจากผมได้ตลอดเลย ทำให้เต็มที่นะคุณพูดจบอาจารย์ก็ตบบ่าผมและแยกออกไป ปล่อยให้ผมกับพีทนั่งอ้าปากค้างอยู่แบบนั้น

เหยด สุดยอดไปเลยครับวรมินทร์ไอ้พีทเป็นคนแรกที่หลุดจากภวังค์ มันหันมามองผมและก็ตบมือช้าๆดังๆให้

ส่วนผมยังเหวออยู่

Congrats Project คืองานที่ทำเพื่อแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ ของคณะอื่นยังไงผมไม่รู้นะ แต่ของคณะผมจริงจังกับprojectนี้มาก เพราะเป็นงานที่ไม่มีกรอบอะไร แถมยังเบิกงบประมาณได้ไม่จำกัด เราจะสร้างสรรค์งานออกมาเป็นอะไร รูปแบบไหนก็ได้ แค่มีธีมว่าเป็นการแสดงความยินดีกับรุ่นพี่เท่านั้น และด้วยความที่มันให้งบไม่จำกัดดังนั้นจะให้ทุกคนทำก็คงจะไม่ได้ อาจารย์จะเลือกเพียงแค่คนหนึ่งในแต่ล่ะปี และมอบหมายให้ทำเท่านั้น ซึ่งก็หมายความว่า

ผมเป็นตัวแทนเพียงคนเดียวของรุ่น98ที่ได้ทำCongrats Projectของปีนี้

มันเป็นที่น่าภูมิใจสำหรับผมนะ แต่ก็ต้องทำงานหนักขึ้นนั้นแหละ อาทิตย์หนึ่งว่างๆหลังไฟนอลก็ต้องมาทุ่มกับการทำงานนี้แทน

แต่ไม่เป็นไร โปรเจคใหญ่ขนาดนี้ ได้ลองทำสักครั้งก็น่าสนใจดี

ขอบคุณครับๆผมเรียกสติคืนมาได้และหันไปขอบคุณไอ้พีทอย่างโครตเสแสร้ง

เตรียมตัวตายได้เลยมึง แค่ไฟนอลก็จะชิบหายกันหมดนี้ยังโปรเจคจบอีกผมลอบกลืนน้ำลายกับประโยคนั้นของพีท

มึงว่างๆก็มาช่วยกูดิว่ะ เดี๋ยวกูเขียนชื่อมึงในthanks toเลยไอ้พีทส่ายหัว

กูบอกเลยว่าไฟนอลนี้สูบชีวิตกูมาก กูจะนอนนอนนนอนนนแล้วก็นอนนนน จนกว่าจะวันงาน เดี๋ยวกูกลับมาหล่อไม่ทันผมกลอกตาใส่มัน อาจจะเป็นแพลนที่ฟังดูไร้สาระ แต่เราทุกคนก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นแหละครับ เหมือนกับว่าทุ่มกับไฟนอลเต็มที่แล้วก็พักเต็มที่เหมือนกัน ผมเองก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นจนได้โปรเจคนี้มาเพิ่มเนี่ย

สรุปมันดีจริงๆใช่ไหมเนี่ย

 

เช้าวันพุธที่ไม่มีเรียนไม่ควรจะได้เห็นผมโผล่มาที่มหาลัยเลยนะ

แต่อย่างว่าครับ พี่ติณห์พรีเซนต์โปรเจคไฟนอลวันนี้ แถมเขายังตอบไลน์ผมมาเมื่อคืนว่า จะมองหานะ ด้วยอีก และผมก็ตั้งใจจะมาบอกเรื่องcongrats projectด้วยตัวเองด้วย ผมเลยมาจนได้ แต่ในช่วงที่เวลาทุกนาทีเป็นเงินเป็นทองแบบนี้จะให้ผมเสียเวลาไปกับการมาดูพี่ติณห์เฉยๆมันก็เสียเวลาไปสักหน่อย ผมเลยตกลงกับตัวเองว่าเวลาที่มาหาพี่ติณห์วันนี้

แลกกับเวลานอนเมื่อคืน

หมายความว่าไง

หมายความว่าเมื่อคืนผมไม่ได้นอนไงครับ!

นั่งทำงานลากยาวมาจนเมื่อเช้าก่อนลุกไปอาบน้ำเลย แต่โชคดีที่งานดำเนินไปกว่า80%แล้ว ผมจึงแน่ใจได้ว่าอีก2วันกว่าๆที่เหลืออยู่ ผมจะทำงานเสร็จทันแน่ๆ และจะแบกพี่ติณห์ไปช่วยงานด้วยอีกแรง

พี่ปี4โบกมือเรียกให้ผมเข้าไปนั่งดูในห้อง ตอนที่ผมแง้มประตูเข้าไป ภายในกำลังจัดเตรียมงานของกลุ่มพี่ติณห์อยู่ หลังจากเซ็ตติ้งทุกอย่างเสร็จ สมาชิกทุกคนก็มายืนเรียงหน้ากระดาน ตอนนี้เองที่พี่ติณห์หันมาเห็นผม ใบหน้าที่จริงจังก็แย้มยิ้มออกมา ผมจึงอ้าปากพะงาบๆเป็นคำว่า สู้ๆนะ คืนไปให้

กลุ่มของพี่ติณห์เริ่มพรีเซนต์งานทันที ซึ่งทุกอย่างก็ดูราบรื่นและน่าสนใจมากๆ ไม่ว่าอาจารย์จะยิงคำถามอะไรทุกคนก็ช่วยกันตอบอย่างฉะฉานจนผมที่นั่งฟังอยู่อดที่จะทึ่งลึกๆไม่ได้ รู้สึกเหมือนคนล่ะชั้นกันมากๆเลย ทั้งๆที่เราก็ห่างกันแค่ปีเดียวเองนะ

หลังจากการพรีเซนต์ของกลุ่มพี่ติณห์จบลงด้วยเสียงตบมือ พี่ติณห์ก็เดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างผม พร้อมกับถอนหายใจออกมาพลูใหญ่

เจ๋งโครตผมพูดกับพี่ติณห์ด้วยเสียงกระซิบสุดๆ พี่ติณห์ยิ้มรับและพยักหน้าให้ ก่อนที่จะหยิบเศษกระดาษจากกระเป๋าเสื้อออกมาและเขียนอะไรสักอย่างลงไป

ขอบคุณนะ

ผมยิ้มให้ข้อความที่พี่ติณห์เขียนแล้วยื่นให้ผมอ่าน เรื่องของเรื่องคือตอนนี้กลุ่มอื่นเริ่มพรีเซนต์แล้วครับ การที่เรามานั่งคุยกันเนี่ยมันเสียมารยาท เราเลยต้องอาศัยเขียนและส่งให้กันแบบต่ำๆแทน

ปิดเทอมแล้วดิ เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวนะ

ผมเขียนตอบกลับไป

ไม่ต้องเลย เดี๋ยวผมเลี้ยงคุณเอง อุตสาห์ออกมา งานเสร็จแล้วรึไง?’

ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า แต่พี่ติณห์ดูจะดุๆนิดหน่อยที่ผมทิ้งงานมาดูเขา

‘80%แล้ว พี่ต้องไปช่วยผมด้วย

พี่ติณห์อ่านจบก็หันมามองหน้าผม ก่อนที่จะเขียนตอบกลับมา

ได้ แต่ขอกินข้าวก่อน ผมยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวานเที่ยงอ่ะ ทำแต่งาน

แสดงว่ามื้อที่โรงอาหารที่ผมเจอเป็นมื้อล่าสุดของพี่ติณห์สินะ

บอกแล้วว่าเดี๋ยวผมเลี้ยงข้าว

พี่ติณห์ย่นคิ้วไม่พอใจกับประโยคนั้น แต่ผมไม่ได้ยื่นกระดาษให้พี่ติณห์และเขียนต่อไปอีก

แค่เลี้ยงข้าวเองผมเลี้ยงได้ พี่ยังให้ผมกินอะไรตั้งหลายอย่าง

พี่ติณห์ฟาดมือใส่ขาผมทันที ดีนะที่ใส่ยีนส์มามันเลยไม่ดังมาก แต่คนที่เผลอฟาดมือใส่ผมก็ชะงักไปเลย พี่ติณห์มองซ้ายมองขวาและก็กลับมานั่งนิ่งๆเนียนๆเหมือนเดิม

กูจะฟ้องอาจารย์พี่เมฆที่นั่งอยู่ด้านหลังถึงกับโผล่หัวเข้ามาระหว่างผมกับพี่ติณห์เลย

อยากฟ้องมึงฟ้องเลย กูอยู่กลุ่มเดียวกับมึงอ่ะพี่ติณห์หันไปตอบ

เลวพี่เมฆด่าส่งท้ายแค่นั้นและกลับไปนั่งตามเดิม

ปิดเทอมแล้วอ่ะ แฮปปี้เลยนะพวกพี่ติณห์ดูเฮฮาปาจิงโกะจนผมอดที่จะแซวไม่ได้ ซึ่งเจ้าตัวก็ไหวไหล่

แน่นอน ผมเหลืออีกปีเดียวเองนะเขาบอกผมด้วยสายตาเป็นประกาย ความเหนื่อยล้าของการเล่าเรียนที่ผ่านมา ใกล้ถึงจุดจบแล้ว แบบนั้นสินะ

ผมมีอะไรจะบอกพี่ด้วยพี่ติณห์เลิกคิ้ว

อะไรแต่ผมยกนิ้วขึ้นมาจุ๊ปากและหันไปสนใจฟังพรีเซนต์ตรงหน้าอีกครั้ง ก็เรื่องโปรเจคที่ผมได้รับเลือกนั้นแหละครับ

อวดได้อีกหลายคนเลยจริง

 

ผม พี่ติณห์ กับมื้อเที่ยงที่ร้านเนื้อย่าง

ใช่ครับ ผมไม่กินเนื้อ แต่เหตุผลที่เรามาจบที่ร้านนี้เพราะพี่ติณห์อยากกินนั้นเอง ถึงผมจะกินเนื้อไม่ได้ไม่ใช่ว่าในร้านจะไม่มีหมูให้ย่างซะหน่อย และเป็นโชคดีของเราที่ตอนเที่ยงร้านไม่ค่อยมีคนสักเท่าไหร่ เราจึงได้นั่งโต๊ะใหญ่และได้เตามาคนล่ะเตาเลย พี่พนักงานเป็นคนพามานั่งเองนะ ผมไม่ผิด

ถึงแม้โต๊ะจะขนาดใหญ่เกินกว่าสองคนนั่งขนาดไหน แต่เราก็สามารถสั่งอาหารจนเต็มโต๊ะได้อยู่ดี ดังนั้นถือว่าคุ้มนะ

คุณจะบอกอะไรว่ามาพี่ติณห์งับเนื้อที่พึ่งสุกเข้าปากและหันมาถามผม

มันพิเศษมากๆเลยผมตอบ ยังคงไม่ตอบตรงๆ

อะไรล่ะคราวนี้ฝ่ายนั้นหม่นคิ้วลงและถามต่อ

ก็...

ผมไม่อยากรู้ล่ะวา

เฮ้ยยยย อยากรู้หน่อยพี่ติณห์ขำทันที

เล่ามาา

“congrats projectของ98อ่ะพี่ติณห์พยักหน้ารับ มือยังคงพลิกเนื้ออย่างเชี่ยวชาญ แต่สายตามองตรงมาที่ผม

“...ปีนี้ผมได้ทำแหละ

เหยดดด จริงดิ เจ๋งนี้ว้าพี่ติณห์ถึงกับวางตะเกียบและตบมือรัวๆให้ผมเลย

แล้วคุณคิดไว้ว่าจะทำอะไรอ่ะอย่างที่บอกว่าโปรเจคนี้มันไม่มีข้อบังคับอะไรทั้งนั้น ในแต่ล่ะปีแต่ล่ะคนก็จะสร้างสรรค์ผลงานที่แตกต่างและน่าสนใจต่างกันไป ผมเองก็อยากทำอะไรสักอย่างที่มันน่าจดจำ และทำให้พวกพี่ที่พึ่งจบรู้สึกแฮปปี้มากขึ้นไปอีกนั้นแหละ

Congrats Projectจะได้ตั้งโชว์ในวันรับปริญญาให้พวกพี่ๆมาถ่ายรูปกันด้วยครับ

ดังนั้นผมจะทำเต็มที่เลย!

ผมยังไม่ได้คิดเลยอ่ะ คิดแต่เรื่องไฟนอลพูดถึงไฟนอลก็เหนื่อยขึ้นมาอีกรอบ

อาทิตย์หนึ่งเต็มๆอ่ะ เอาให้เต็มที่เลยนะพี่ติณห์พูดส่งท้ายและยิ้มกว้างให้ผม

พี่ช่วยผมด้วยนะผมโพล่งออกไปบ้าง ถึงแม้จะดีใจที่ได้ทำขนาดไหน แต่ถ้าพูดกันตามจริงแล้ว ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรดี

ได้!พี่ติณห์ขานรับ

ฟ้าคงไม่อยากให้ผมมีความสุขมั้ง

เพราะคนที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเพื่อนอีก3-4คน ทำให้ผมชะงักไปเลย

พาร์ทเดินอยู่ข้างหลังเดี่ยวและกำลังคุยกับเพื่อนผู้หญิงสักคนอยู่

พอจะเจอก็เจอเฉยๆเลยแหะ

โอเคนะพี่ติณห์เตะขาผมเบาๆและถาม

ทำไมจะไม่โอเคอ่ะผมตอบแค่นั้นและหันมาสนใจอาหารตรงหน้า ผมไม่รู้ว่าพาร์ทรู้รึเปล่าว่าผมคบกับพี่ติณห์อยู่ แต่ผมไม่สนใจแล้ว ในเมื่อมันเองก็ไม่สนใจผมแล้วเหมือนกัน

แต่ผมก็อดที่จะปลายตาไปมองอีกครั้งไม่ได้

พาร์ทกวาดสายตามองรอบๆก่อนที่จะหยุดสายตาที่ผม ผมเองก็ไม่ได้หลบสายตามันด้วย เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่พาร์ทจะละสายตาไป และหันไปคุยกับเพื่อน

ก่อนที่พาร์ทจะเดินออกจากร้านไป

ปึก

นี้โอเค?” ผมเผลอวางตะเกียบกระแทกพี่ติณห์จึงถามออกมา

เป็นพี่ พี่ไม่หงุดหงิดเหรอผมบ่นทันที ถึงผมจะคีพลุคว่าไม่เป็นไร โอเค แต่มันก็หงุดหงิดอยู่ดีอ่ะ ผมกับพาร์ทรู้จักกันพอๆกับที่ผมรู้จักกับพีทนะ แล้วอยู่ๆพาร์ทก็เมินผม ไม่พูดกับผม ทำเหมือนผมไม่มีตัวตน จะให้ผมไม่รู้สึกอะไรเลยมันก็ไม่ได้ป่ะวะ มันก็หงุดหงิดอยู่ลึกๆแหละ

แต่มันทำอะไรไม่ได้ไง

กลับไปไหมล่ะประโยคชวนดราม่าของพี่ติณห์ทำให้ผมเลิกคิ้ว แต่พี่ติณห์พูดกับผมด้วยท่าทางโครตชิล

กลับไปไม่ได้แล้วแหละผมตอบ

กลับได้ แต่จะกลับไปจุดไหนต่างหากผมว่าท่าทางชิลๆของพี่ติณห์มันไม่ได้ชิลๆจริงๆล่ะ

แล้วผมกลับไปจุดไหนได้บ้าง

อ้าวววว ก็กลับไปค..พี่ติณห์หุบปากฉับเมื่อเงยหน้ามาเห็นหน้าผม

หึงป่ะเนี่ยผมถามออกไป ทำให้พี่ติณห์เตะขาผมอีกครั้ง คราวนี้เต็มแรงผมจนต้องลูบขาปอยๆเลย

เตะทำไมเนี่ยยยยยย

หึงเหิงอะไรเปล่าเว้ย!ผมกระพริบตาปริบๆ

พูดเสียงดังทำไมเนี่ยผมเหวอเลยนะ

ดังตรงไหนนนนนผมยังคงกระพริบตาปริบๆต่อไป

ดังตรงเนี่ยพี่ติณห์เม้มปาก พยายามจะไม่พูดอะไรออกมาอีกและทำเป็นสนใจย่างเนื้อมากกว่า แต่ท่าทางฮึกฮักๆก็ทำให้ผมเลิกคิ้ว

ถามจริง? หึงเนี่ยนะพี่ติณห์ตะเกียบที่ยังไม่ได้แกะถูกเคาะลงมาบนหัวผมอีกครั้ง

เจ็บบบผมบ่นและเปลี่ยนมาลูบหัวแทน

คนบ้าอะไรหึงแล้วทำร้ายร่างกายเก่งขนาดนี้!

หึงก็บอกว่าหึงไม่ได้มาทำเป็นหงุดหงิดพูดจบผมก็ยกขานหนีและดันตัวหลบทันที เพราะต้องโดนอะไรสักอย่างทำร้ายร่างกายอีกแน่

เออ! หึง พอใจยังเหยดดดด

ห้ามยิ้ม!อ๊าวววว ยิ้มก็ห้ามเว้ย

ห้ามหายใจด้วยป่ะเนี่ยผมโวย

ห้าม! ห้ามทุกอย่าง ห้ามล้อด้วย

ไม่ล้อหรอกกกก ชอบจะตายผมตอบ คาบตะเกียบไว้ในปากและยักคิ้วใส่พี่ติณห์

ผมไม่ได้ไม่ไว้ใจคุณนะ แต่พาร์ทเขาชอบคุณมาตั้งนานอ่ะ ผมก็เลย..

ก็เลยหึงพี่ติณห์กลอกตา

เอออออ

น่าร้ากกกก

ผมกับพาร์ทมันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกครับ พี่ก็รู้

อือรู้ ผมถึงไม่ได้พูดอะไรไง แต่ลึกๆอ่ะคุณ มันก็..อดหึงไม่ได้อยู่ดีนี้ถ้าไม่เห็นแก่ว่าเรานั่งอยู่กลางร้าน ผมจะยกมือร้องเย้!ออกมาดังๆแล้ว นี้เป็นการที่พี่ติณห์หึงผมและแสดงออกครั้งแรกเลยนะ ผมอยากจะจดบันทึกเอาไว้จริงๆ

กลับหอไปจดดีกว่า

คราวหลังถ้าหึงก็พูดว่าหึงนะครับ ผมรอฟังอยู่พี่ติณห์ใช้ตะเกียบคู่เดิมประทุษร้ายผมอีกครั้ง แต่ผมรู้ทันครับจึงหลบทัน

คุณหึงผมบ่อยกว่าอีกนะวาพี่ติณห์โวย และทำปากยื่นเมื่อผมไม่ยอมหยุดพูดเรื่องนี้สักที

ก็ใช่ไงครับ พอพี่หึงผม ผมถึงได้แฮปปี้ขนาดนี้ไง

ผมก็หึงออกบ่อยนะเว้ย แต่คุณไม่ค่อยรู้

อ้าว! คราวหลังก็บอกผมดิ ผมอยากรู้จะตายแต่พี่ติณห์กลับส่ายหัวเป็นพัลวันเลยครับ

นะนะ พี่ติณห์นะ ผมชอบตอนพี่หึงผมจะตาย ไม่เคยรู้สึกมีความสุขกับการโดยหึงขนาดนี้มาก่อนเลยพี่ติณห์ขำกับท่าทางโอเว่อร์แอคติ้งสุดๆของผม

อะไรของคุณเนี่ยยยพี่ติณห์บ่น ยังคงขำผมอยู่

ถ้าให้ผมตีการหึงของพี่เป็นค่าเงินนะ ผมให้หลายร้อยล้านเลย

ไหนๆ ผมหึงคุณแล้วจ่ายตังมาเลยพี่ติณห์พูดจบก็แบมือตรงหน้าผมเหมือนจะขอตังจริงๆ ผมเลื่อนมือไปวางแหมะบนมือพี่ติณห์ พลิกมือพี่ติณห์ขึ้นและชิงกดจูบด้วยความรวดเร็ว

วา! เดี๋ยวคนเห็นพี่ติณห์เบิกตากว้างและรีบชักมือออกจากมือผมทันที แต่ผมยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิมครับ

คนๆนั้นขอให้เป็นพี่พนักงานผู้หญิงคนนั้นล่ะกันเนอะผมพูดจบก็หันไปมองเพื่อบอกพี่ติณห์ด้วยว่าคนไหน

เขาทำไมเหรอพี่พนักงานรีบหันหลบทันทีหลังจากที่เหวออยู่ ผมคาดว่าเขาน่าจะเห็นแหละ

เขามองพี่อ่ะ มองตั้งแต่เราเข้ามาในร้านล่ะ มองผมพี่จะสึกหมดแล้วเนี่ยพี่ติณห์เลิกคิ้ว

อ้าวเหรอ ไม่เห็นรู้ตัวเลยผมบุ้ยปาก

“...แล้วคุณเห็นได้ไง นี้มองผมอยู่ตลอดเลยเหรอพี่ติณห์เหมือนพึ่งนึกออกจึงพูดออกมา

ใช่สิ ผมสังเกตอยู่ตลอดแหละว่าใครมองพี่อะไรยังไงบ้าง

โหยยยยไอ้เด็กขี้หวงคำพูดพร้อมสายตาล้อๆของพี่ติณห์ไม่ได้ทำให้ผมสะทบสะท้านเลยครับ ซ้ำยังมองว่ามันน่ารักซะอยากจะบีบแก้มนั้นสักที แต่ผมก็ไม่ได้จะสวีตออกสื่ออะไรขนาดนั้นนะครับ ที่จูบมือเมื่อกี้ก็ตั้งใจจะให้พี่พนักงานเห็นเฉยๆ

ผมก็หวงพี่คนเดียวล่ะกันจบประโยคของผมพี่ติณห์ก็โบกมือปัดๆเหมือนให้กินต่อได้แล้ว แต่ท่าทางมือขวางทางจนต้องยกมันขึ้นมาเกาแก้มแก้เก้อก็ทำให้ผมรู้ว่าฝ่ายนั้นคงจะเขินอยู่ไม่น้อย

วรมินทร์ชนะไปด้วยแต้ม 2-1







-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สองวันเป๊ะ ตอนแรกตั้งใจจะอัพเมื่อวานแต่แต่งไม่จบเลยมาอัพวันนี้ตามปกติล่ะกัน สำหรับเรื่องนี้คิดว่าน่าจะเหลืออีกไม่เกินสิบตอนแล้วนะคะ ดังนั้นวันนี้เรากลับมาพูดเรื่องรวมเล่มกันอีกสักครั้งเนอะ บอกก่อนว่าตั้งเป้าไว้ว่า20-30เล่ม มันดูเป็นจำนวนที่โอเคอ่ะ ดังนั้นถ้าได้ยอดตามนี้ก็จะตีพิมพ์แน่ๆค่ะ แม้จากที่ดูๆจะมีบวกลบอยู่ที่สิบคนเอง (ฮือออ) และด้วยความที่เราเองก็ไม่เคยตีพิมพ์นิยายทำมือเลยยยยยสักครั้ง ก็เลยยังมึนๆอยู่บ้าง ถ้าใครพอจะมีความรู้ก็ช่วยได้นะคะ อาจจะมีอุปสรรคอยู่มากมายก่ายกองไปหมด ทั้งยอดที่ยังไม่ถึงและประสบการณ์ที่ไม่มีเลย แต่เราเองอยากตีพิมพ์เรื่องนี้มากๆ อยากมีโมเม้นต์รวมเล่มนิยายกับเขาบ้างอ่ะเนอะะะ
และเพื่อประกอบการตัดสินใจของหลายๆคน เราบอกก่อนว่าเรายังไม่รู้ว่าราคาจะประมาณไหน และจะต้องแบ่งเป็นสองเล่มรึเปล่า แต่ก็คิดๆตอนพิเศษใหญ่ๆไว้สัก6ตอนแล้วแหละ
สปอยด์ตอนพิเศษหน่อยล่ะกัน 1) เป็นเนื้อเรื่องต่อจากตอนจบเลย 2) หลังจากตอนจบปีหนึ่ง 3) เรื่องราวความรักครั้งใหม่ของพาร์ท (หลายๆคนรีเควสมา) 4) ติณห์จ้างวามารีโนเวทบ้านตามสัญญา 5) ติณห์กับเต็นท์เปิดบริษัทด้วยกัน 6) เรื่องราวเมื่อเวลาผ่านไปและทุกอย่างเริ่มลงตัว ชีวิตของแต่ล่ะคนดำเนินไปยังไงบ้าง
สปอยด์แค่นี้ก่อนล่ะกันเนอะ
ถ้าใครที่สนใจให้รวมเล่มก็อย่าลืมบอกให้เรารู้นะะะ
หวังว่าจะได้รวมเล่มนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

669 ความคิดเห็น

  1. #579 •aommy• (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:27
    ฮืออออ เราเพิ่งมาตามอ่านค่ะ ขอโทษที่เพิ่งเม้นนะคะ เค้าผิดไปแย้ว._. อ่านรวดเดียวมาจนถึงตอนนี้เลยค่ะ ติดงอมแงม ฮ่า อยากจะบอกว่านิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่ดีมากๆเรื่องนึงเลยนะคะ ทั้งการใช้ภาษาของนักเชียนในการบรรยาย การร้อยเรียงเรื่องราว ตัวละคร เนื้อเรื่อง บรรยากาศ ทุกอย่างมันดีมากๆเลยค่ะสำหรับเรา นักเขียนเก่งมากๆเลยนะคะ รักภาษาการเขียนแบบเน้ ฮือ <3 เรารู้สึกหลงรักบรรยากาศในแต่ละเรื่องราว รักในตัวละคร เหมือนเราได้ผ่านแต่ละเหตุการณ์ไปพร้อมกับเค้าเลยค่ะ รักความรู้สึกดีๆ สบายใจเวลาอ่านเรื่องนี้ รู้สึกดีใจมากที่เรื่องนี้เด้งขึ้นมาหน้าฟีดเราโดยบังเอ้ญ ดีใจที่เราอ่านคำโปรยแล้วตัดสินใจกดเข้ามา เป็นอะไรที่ดี และคุ้มค่ากับการอ่านมากๆค่ะ ถ้าเป็นไปได้อยากจะได้รูปเล่มมาตั้งไว้บนหิ้งด้วยแหละ อิอิ ฮ่า สู้ต่อไปนะคะคนเขียน เราจะติดตามต่อไป รักค่า<3
    #579
    0
  2. #573 หมูจีน้อย (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 04:38
    โอยยย ชอบบบ น่าร้ากกกก
    #573
    0
  3. #509 GUITAR_NATNAREE (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 16:44
    ชอบบบบบ น่ารักมากกกกกกกกก ฮือออออ
    #509
    0
  4. #478 จิงโจ้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 17:45
    ชอบมากเลยเรื่องนี้ ชอบที่จะได้อ่านการพัฒนาของตัวละครอะ แบบมันมีStory มีความผูกพันธ์ ต่างจากเรื่องอื่นที่เราอ่านมาคือแบบ เจอกันแล้วก็แบบปุ้ปปั้ป รักกันเลย แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่ เราชอบความสัมพันธ์ของตัวละคนติณห์กับวานะ ที่เขาค่อยๆพัฒนา ไม่ได้รีบร้อนแต่คงเส้นคงวาแบบนี่ เหมือนเป็นคนจริงๆ เหมือนคาแรคเตอร์ที่เราเห็นได้ในชีวิตจริง ขอบคุณไรเตอร์ที่แต่งนิยายสนุกๆแบบนี้มาให้นะคะ เราชอบมากเลยยยย >< เฟบไว้นานแล้วเพิ่งจะได้มาอ่านค่ะแฮ่ๆ ไม่โกรธน้าา555
    #478
    1
  5. #259 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 21:45
    ชอบจางงงง รอรวมเล่มน้าาแต่เปิดเทอมแล้วแม่จะให้มั้ยนิฮืออ;;-;; ชอบบบบอ่ะะสู้ๆน้าาาไฟต์ติ้งๆ ช่วยดันให้ไรต์ได้รวมเล่มมม
    #259
    0
  6. #258 mangpor43 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 21:34
    ความหึงหวงนี้ งื้ออออ น่ารัก
    #258
    0
  7. #257 Helena Kadian (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 21:15
    และแล้วพี่เมฆก้มาตรงเวลาพอดีจนน่าขัดใจ55555
    #257
    0
  8. #255 Helena Kadian (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 21:06
    รวมเล่มๆๆๆๆๆ
    เค้าเอาๆ
    เค้าก้ไม่รู้เหมือนกันว่าตีพิมพ์ยังไง
    รู้สึกว่าเรทแต่ละโรงพิมพ์จะต่างกันนะคะ
    #255
    0
  9. #254 ,,STORM_SURGE ★ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:54
    กรี้ดดดด หวานมากๆค่า
    #254
    0
  10. #253 '$ CB. ชาน เลีย @' (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:50
    เเต่งต่อไปอีกนะคะ พรืออออ หึงหวงกันน่ารักสุดๆ อ้ากกกก เเอบอยากให้มีภาค2ภาคทำงานเเล้วอะคะ อยากให้มีจัง*0*
    #253
    0
  11. #252 1 0 1 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:11
    เรื่องรวมเล่มนี่ขอลงชื่อไว้คนนึงเลยแล้วกันนะคะ5555555555
    ตอนพิเศษแอบอยากได้ของแจนชมพูด้วย~
    พี่ติณณ์หึง!! โคตรหึงน้อง5555555 มีความมุ้งมิ้งงุ้งงิ้งกันสองคน หึหึ
    งั้นหลังจากนี้น้องวาก็ต้องยุ่งๆต่อไปจากไฟนอลอีกใช่ไหมเนี่ยย
    #252
    0