source head กว่าจะเป็นเฮดว้าก (end)

ตอนที่ 14 : (again)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    4 เม.ย. 59

14

เข้าใจไหมครับ

เข้าใจค่ะ!/ครับ!

ผมยอมใจแทนไท

ผมไม่คิดว่าตัวเองจะได้กลับมายืนหน้าห้องและว้ากน้องในตำแหน่งเฮดว้ากอีกครั้ง จากที่ฟังไอ้แจนเม้าท์มา ปีหนึ่งทั้งชั้นไปนั่งคุกเข่าขอร้องอาจารย์มาครับ

คิดดู!

สุดท้ายอาจารย์ก็โทรมาสั่งให้ผมกลับมาว้ากน้องต่ออย่างงงๆ แต่เพราะเราเริ่มสนิทกันแล้วด้วยแหละ มาดเฮกว้ากพูดน้อยต่อยหนักของผมเลยไม่ค่อยจะสัมฤทธิ์ผลเท่ากับตอนแรกๆ แต่แลกกับการที่น้องๆทุกคน (รวมถึงแทนไท) ตั้งใจฟัง ผมก็โอเคแหละ

อย่างวันนี้แทนไทแม่งนั่งแถวหน้าสุดเลยครับ

งั้นวันนี้พอแค่นี้ครับ

สวัสดีค่ะ!/ครับ!

ช่วงนี้เป็นช่วงงานเดือดของพวกผมด้วย ดังนั้นการว้ากน้องเลยไม่มีอะไรมาก จะเหลือก็แค่เฟรชชี่เกมส์ และถ้าพวกปีหนึ่งทำให้คณะเราติดtop5ได้ ก็ปลดระเบียบ รับรุ่น แล้วก็จบรับน้อง การประชุมเชียร์หลังจากเลิกเข้าเชียร์ของพวกเราเลยไม่กินเวลามากมายเท่าแต่ก่อน เพราะประเด็นหลักตอนนี้คือทำงานให้ทันมากกว่าครับ

บ้านมึงกี่เปอร์เซ็นต์ล่ะไอ้พีทหันมาถามผม หลังจากปายพึ่งประกาศเลิกประชุมทั้งๆที่พูดไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

“40%” ผมตอบกลับไป ผมเริ่มทำโมแล้วก็จริง แต่มันก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเท่าไหร่ ยิ่งมีเรื่องน้องเข้ามาผมก็วุ่นๆจนไม่มีกะจิตกะใจทำโมสักเท่าไรด้วย

ไม่ดิ... 30นิดๆเองมั้งพอคิดถึงสภาพโมที่ตั้งอยู่ที่ห้องแล้วก็ขอลดเปอร์เซ็นต์ลงหน่อยล่ะกัน

ก็ยังดีว่ะ กูยังวาดแปลนไม่เสร็จเลย แม่งเอ้ยประเด็นหลักวันนี้ที่พวกผมคุยกันมีแต่เรื่องบ้านของคลาสพิเศษครับ เพราะdewส่งโมมันพรุ่งนี้แล้ว เมื่อคาบเช้าที่ผ่านมาเพื่อนหลายคนก็นั่งตัดโมกันยกใหญ่ (รวมผมด้วย)

มึงทำทันอยู่ล่ะไอ้พีทก็เป็นแบบนี้เสมอแหละครับ เรื่อยๆเปื่อยๆไม่รีบร้อนตามสไตล์มัน แต่เห็นมันทำงานช้าแบบนี้ มันก็ส่งงานทันตลอดนะครับ แม้จะไม่ได้นอนทั้งคืนก่อนส่งงานก็ตามที แต่ก็ถือว่ามันเอาตัวรอดได้มาตั้ง3ปีแล้วอ่ะเนอะ ผมเลยค่อนข้างแน่ใจว่ายังไงมันก็ทำทันอยู่แล้ว

ประเด็นคือ คืนนี้กูมีปาร์ตี้วันเกิดเพื่อนไงผมเลิกคิ้ว

เพื่อนคนไหนของมึงอีกและไอ้เวรนี้ก็เพื่อนเยอะแบบฟุ่มเฟือยมาก

สมัยมัธยมอ่ะ กูบอกแม่งไปล่ะด้วยว่าจะไป

มึงก็แค่บอกมันใหม่ไอ้พีทหันขวับมามองหน้าผม

ไม่ได้ดิว่ะ ไม่อยากทำร้ายจิตใจเพื่อนแล้วแต่มึงเลย

“Fไปล่ะกันมึงผมส่ายหัวหน่ายใส่มันและเดินหนีแม่งเลย

เฮ้ยๆ ไม่Fดิว่ะ นี้กูโทรเรียกมาทั้งสายแล้วเนี่ย บ้านหลังเดียวทำไม่เสร็จก็ให้มันรู้ไปพีทวิ่งตามมาก่อนที่จะบ่นต่อ การเป็นสายรหัสพีทเป็นอะไรที่ซวยจริงๆ มันเป็นคนที่เรียกรวมสายบ่อยมากจริงๆครับ (เพื่อมาช่วยงาน)

ของมึงเสร็จแล้วอย่าลืมถ่ายให้กูดูด้วยโดยมันไม่ลืมหันมาสั่งผม

เออ ไปไหนก็ไปเหอะผมบอกออกไปเมื่อเห็นพาร์ทโบกมือให้แต่ไกลๆ

กูไปล่ะพีทบอกลานิดหน่อยก่อนที่มันจะเดินเข้าไปหาน้องมัน ไอ้พาร์ทนี้ก็น่าจะโดนไอ้พีทใช้งานบ่อยจนตัดโมเซียนแล้วมั้ง

ผมยืนมองพีทและพาร์ทขับรถออกไป ก่อนที่ผมจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออก

ไงคุณเสียงปลายสายดังออกมา

คืนนี้พี่ว่างไหมครับเสียงกุกกักจากฝั่งพี่ติณห์ดังออกมาเหมือนกำลังเก็บของอะไรสักอย่าง

ก็ว่างนะ มีไรเปล่า

เรื่องโมที่พี่บอกจะช่วยผมเป็นการตอบแทนนะครับ... คืนนี้เลยได้ไหม

 

ตีสี่ กับโมเดลบ้านที่พึ่งเสร็จ

เสร็จสักทีพี่ติณห์บ่นออกมาก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนทันที ผมเองก็อยากทำบ้าง แต่ถ้าทิ้งตัวนอนตอนนี้จะไปสามารถลุกขึ้นมาเก็บรายละเอียดได้ล่ะครับ ผมเลยจับโมหมุนไปมาพร้อมสอดส่องหาข้อผิดพลาดเล็กๆน้อยๆที่ส่งผลต่อคะแนนอย่างมาก

คุณนี้เจ้าระเบียบเหมือนกันนะผมเลื่อนสายตาจากโมเป็นพี่ติณห์ที่พึ่งผุดลุกขึ้นมานั่งใหม่

เปล่าหรอกครับ ผมก็แค่รู้สึกว่าข้อผิดพลาดนิดเดียวมันไม่คุ้มกับคะแนนที่โดนหักไป

ก็นั้นแหละเจ้าระเบียบผมไม่ได้เถียงอะไรพี่ติณห์ต่อ แค่หันมาเก็บรายละเอียดให้เสร็จเท่านั้นเอง

โครกกก

ผมชะงักไปเมื่อเสียงหนึ่งดังขัดการทำงานของผมซะก่อน

หิวเหรอครับเพราะแน่ใจมากว่าไม่ใช่เสียงท้องตัวเองผมเลยเงยหน้าไปทักพี่ติณห์

หิวดิ กินข้าวตั้งแต่6โมงแล้วนี้ตี4” พี่ติณห์ตอบกลับมาพร้อมลูบท้องปอยๆ

ต้มมาม่าไหมครับพี่ติณห์พยักหน้ารับอย่างไม่ปฏิเสธ

งั้นผมต้มเลยนะคราวนี้เป็นผมที่พยักหน้ารับประโยคนั้นของพี่ติณห์ เมื่อพี่ติณห์ลุกขึ้นไปห้องครัว ผมก็หันกลับมาหมุนโมไปทางนู้นทางนี้อีกสักพัก ก่อนที่จะแน่ใจว่าไม่มีอะไรที่ควรจะแก้แล้ว ถึงได้กดถ่ายรูปและส่งไปให้ไอ้พีท รวมถึงหยิบแปลนที่วางแน่นิ่งแถวนั้นมาถ่ายส่งไปให้มันด้วย

 

pete :

เชี่ยยยยยย กูยังเหลืออีกเยอะเลย

 

พีทอ่านและตอบทันทีที่ผมส่งไป

 

va :

สู้เขา

 

พีทส่งสติกเกอร์มาด่าผมที่ผมไม่ได้สนใจเพราะกลิ่นหอมที่ช่วยเรียกน้ำย่อยในพุงผมได้ดีมาก จนต้องเดินไปดูเลย

พี่ติณห์เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการต้มมาม่า

เชื่อผมเถอะ

พี่ดูเป็นคนที่ต้มมาม่ามาตลอดชีวิตแค่แปบเดียวมาม่าที่พี่ติณห์ทำก็เสร็จสมบูรณ์พร้อมด้วยไข่สองฟองและหมูสับกับไส้กรอก

ก็ถูกนะ ทำเป็นอย่างเดียวไงพี่ติณห์พูดพร้อมกับหัวเราะและตักมาม่าใส่ถ้วย

ติ้ง

ติ้ง

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาดูว่าใครส่งข้อความมา ซึ่งก็คือไอ้พีทนั้นแหละครับ มันกำลังบ่นเรื่องว่าต้องอดนอนแน่ๆและเผลอๆต้องไปทำหน้าห้องส่งงานด้วย

ตีสี่ยังคุยไลน์อีกเหรอพี่ติณห์ยกมาม่าถ้วยของผมมาให้ก่อนที่จะก้มหน้าลงกินของตัวเอง บางทีพี่เขาอาจจะแค่ถามเฉยๆ โดยไม่ต้องการคำตอบ

แต่ผมกลับชอบแหะ

ไอ้พีทนะครับ มันบ่นว่าน่าจะทำไม่ทันผมตอบกลับไปและหันมากินมาม่าบ้าง

ติ้ง

ผมเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงทันที แน่ใจมากว่าไม่ได้มาจากเครื่องผม

พี่ก็ไม่ต่างกับผมป่ะพี่ติณห์ยักไหล่ ก่อนที่จะพิมพ์ตอบกลับไป

ใครเหรอครับดูขี้เสือกมากไปอีก ปกติผมเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจเรื่องชาวบ้าน ผมมักจะไม่ทันข่าวอะไรทั้งนั้นถ้าหลิวกับไอ้พีทไม่มาเล่าให้ฟัง แต่ในกรณีของพี่ติณห์ ผมอยากรู้ไปซะทุกเรื่อง อยากรู้ว่าพี่เขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ทำอะไรอยู่ หรือแม้แต่คุยกับใคร

ผมเป็นเอามากแล้วใช่ไหม

เนพี่ติณห์ตอบแค่นั้นและวางโทรศัพท์ที่คงพิมพ์ตอบไปแล้วไว้บนโต๊ะ แต่คำตอบสั้นๆนั้นกลับแช่แข็งผมไปเลย

เน... 0032 ปี1เหรอครับ

อ่าฮะตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์อยากอาหารอะไรทั้งนั้น ยิ่งพี่ติณห์ยืนยันกลับมาแล้วด้วย

สรุปว่าพี่คบกับน้องเขาเหรอพี่ติณห์เงยหน้าขึ้นมามองผมเมื่อผมถามออกไป โครตแน่ใจว่าน้ำเสียงคงต้องการคำอธิบายสุดๆ

ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

ตอนนี้ยัง แค่คุยๆกันพี่ติณห์เลิกคิ้วและตอบกลับมา

คุณจะโกรธผมทำไมเนี่ยยยยยยเมื่อผมยังคงเงียบ พี่ติณห์ถึงได้ถามกลับมาอีก

แต่ผมก็ยังคงเงียบอยู่ดี

คุณชอบเนเหรอผมละสายตาจากพี่ติณห์และตักมาม่าที่ไม่อยากกินแล้วเข้าปาก เพราะผมไม่มีคำตอบให้คำถามนั้น แถมยังหงุดหงิดกับคำถามนั้นอีกตั้งหาก

คิดได้ไงเนี่ย

ถามจริง คุณชอบเนเหรอเพราะผมเมิน พี่ติณห์เลยเตะขาผมไปหนึ่งที และไม่ใช่เบาๆด้วยครับ

พี่จะบ้าเหรอ ผมไม่ได้ชอบเนผมลูบตาตุ่มปอยๆก่อนที่จะยอมตอบไป

แล้วจะโกรธผมทำไมสายตาที่ไม่เข้าใจมองตรงมาที่ผม ผมมองตอบกลับไป สำรวจแววตาคู่นั้นอยู่สักพักก่อนที่จะตอบออกไป

ลองทายดูสิครับพี่ติณห์จ้องตาตอบผมแบบนั้นสักพักก่อนที่จะหลบตาไป

อะไรก็ตามที่สิงผมเมื่อกี้ รีบออกไปได้ล่ะ

เรากลับมานั่งเงียบๆและต่างฝ่ายก็ต่างกินมาม่าถ้วยตัวเองต่อไป แต่ผมไม่อยากจะเชื่อ คำพูดของพี่ติณห์เหมือนเป็นการยืนยันข่าวที่หลิวเล่าให้ผมฟัง ก็ไม่ใช่ว่าเนไม่น่ารักอะไรหรอกนะ น้องน่ารักมาก แต่ผมแค่ไม่คิดว่าพี่ติณห์จะชอบน้องจริงๆ

พี่จีบเนอยู่เหรอครับไม่รู้ทำไมผมถึงได้ถามออกไปอีก

ไม่เชิง ก็แค่คุยๆกันอ่ะวา คุณเข้าใจสถานะใช่ไหมผมพยักหน้ารับ

มันเป็นสถานะก่อนที่จะพัฒนาใช่ไหมครับพี่ติณห์ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม

ประมาณนั้น แต่ก็มีทั้งพัฒนาและไม่พัฒนาผมพยักหน้ารับ รู้สึกได้เลยว่าพี่ติณห์แค่พยายามพูดให้ผมไม่นอยด์แดกไปอีกรอบ

ถ้าพี่คบกับเน ผมจะเป็นหมาหัวเน่าเลยรึเปล่าบอกให้ออกไปได้แล้วไง อะไรสิงวะเนี่ยยยย

คุณจะบ้าเหรอวาพี่ติณห์ตอบกลับมาพร้อมส่ายหัวรัวๆ

ใครจะไปรู้ ถ้าพี่ติณห์คบกับเนผมอาจจะเป็นหมาหัวเน่าจริงๆก็ได้

แล้วคุณกับพิ้งค์ล่ะผมเลิกคิ้ว

ผมกับพิ้งค์? ทำไมครับ

คุณก็คุยๆกันอยู่ไม่ใช่เหรอผมส่ายหัวพรืดทันที

เปล่าครับ แค่พี่น้องพี่ติณห์หลิ่วตาแบบโครตจับผิดใส่ผม

ผมพูดจริงๆครับ ถ้าผมชอบพิ้งค์ผมก็บอกพี่ตรงๆไปแล้วผมตอบไปตามความจริง ผมไม่ได้คิดอะไรกับพิ้งค์เลย แม้แต่นิดเดียวก็ไม่มี แค่รู้สึกว่าเธอเป็นคนที่เก่งมากๆคนหนึ่งเท่านั้นเอง

ผมจะยอมเชื่อล่ะกันพี่ติณห์ตอบ ก่อนที่จะเอื้อมมือมาคีบไส้กรอกจากถ้วยผมไปกิน

พี่ถามทำไมครับผมถามกลับไป พี่ติณห์ไม่ได้ตอบกลับมา นี้เราผลัดกันไปตอบใช่ไหมอ่ะ

พี่ก็กลัวเป็นหมาหัวเน่าเหมือนกันใช่ไหมล่ะ

สรุปว่าอะไรสักอย่างที่สิงผมมันก็ไม่ยอมออกไปจริงๆสินะ

 

วา! อาจารย์เกดเรียกพบอ่ะผมเลิกคิ้วใส่ไอ้เพชรที่ตะโกนบอกผม

มีอะไรอ่ะเพชรยักไหล่

ไม่รู้ดิว่ะ ลองไปหาดูดิผมพยักหน้ารับ ก่อนที่จะผละออกมาจากกลุ่มเพื่อน โชคดีนะที่อาจารย์ประจำคลาสนี้ยังไม่เข้า ผมเลยสามารถแว่บไปหาอาจารย์เกดได้

อาจจะเรียกไปชมรึเปล่าครับไอ้พีทที่นั่งอยู่ข้างๆคงได้ยินบทสนทนาทุกอย่างก่อนที่จะหันมาแซวผม เพราะว่าอาจารย์เกดเป็นอาจารย์ประจำคลาสพิเศษ ที่พวกผมต้องทำโมบ้านนั้นแหละครับ และเมื่อเช้าเราก็พึ่งส่งโมไปเองด้วย

เว่อร์ล่ะๆผมตอบมันกลับไป และผละออกมา บางทีผมอาจจะบอกเลขประจำตัวนิสิตไม่ชัดหรืออะไรแบบนั้นรึเปล่า

ขออนุญาตครับผมโผล่เข้าไปแค่ครึ่งหนึ่งก่อน เมื่ออาจารย์เกดหันมาเห็นผมก็พยักหน้าให้เข้าไปได้

อาจารย์เรียกผมมีอะไรรึเปล่าครับท่าทางจริงจังของอาจารย์ทำให้ผมเข้าโหมดจริงจังไปด้วย

อาจารย์ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ไงนะวรมินทร์อาจารย์พูดแค่นั้นก่อนที่จะส่งไอแพดที่อาจารย์ดูอยู่มาให้ผม ในนั้นเป็นโพสต์ของใครสักคนหนึ่ง แต่สิ่งที่สะดุดตาผมที่สุดคงเป็นรูปภาพในโพสต์นั้นที่เป็นรูปแปลนและภาพโมเดลของผมเอง

จารย์ไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอโกรธเกลียดอะไรอาจารย์รึเปล่าถึงได้ทำแบบนี้ผมเข้าใจเรื่องที่อาจารย์จะพูดทันที

ผมไม่ได้ก๊อปงานมาส่งนะครับอาจารย์ไม่มีทางจะเป็นไปได้ด้วยซ้ำ

จารย์ก็ไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนั้นหรอกนะ แต่เธอก็รู้กฎของจารย์ดีใช่ไหมกฎของคลาสนี้คือห้ามก๊อปงานที่มีรูปในอินเตอร์เน็ตเด็ดขาด จริงๆก็ไม่ใช่แค่คลาสนี้ แทบจะทุกคลาสเลยด้วยซ้ำ สถาปัตย์เป็นคณะที่เราต้องคิดและทำทุกอย่างออกมาด้วยตัวเราเอง อาจจะดูงานของคนอื่นเป็นแรงบันดาลใจได้ แต่ไม่ใช่การก๊อปงานของคนอื่นมาแน่นอน

ครูคงต้องให้เธอลงเรียนใหม่

แต่อาจารย์ครับ นี้มันความผิดครั้งแรกของผมนะครับ แถมเรายังพิสูจน์ไม่ได้เลยว่าผมก๊อปงานของคนอื่นมา และผมมั่นใจมากๆว่าผมทำงานชิ้นนี้ด้วยตัวเองผมอดหลับอดนอนกับมันมาตั้งเยอะนะ

ประเด็นคือ ไม่ว่าเธอจะก๊อปมารึเปล่า แต่มันไม่ควรหลุดไปอยู่ในอินเตอร์เน็ตก่อนที่จะส่งอาจารย์ เธอเข้าใจไหม

“...อาจารย์ขอโทษนะวรมินทร์

 

ผมเดินกลับมาที่คลาสด้วยความหงุดหงิดที่พร้อมระเบิดสุดๆ ผมต้องลงเรียนคลาสพิเศษใหม่ในเทอม2 ต้องยอมติดF ต้องอดเกียรตินิยม เพียงเพราะภาพแปลนของผมหลุดออกไปในอินเตอร์เน็ต

และผมส่งภาพให้แค่คนๆเดียว

เป็นไงมึงงงง อาจารย์ไม่เข้าด้วยแหละเสียงไอ้พีทดังขึ้นมาทันทีที่ผมเดินเข้าไปถึง ผมไม่ได้สนใจประโยคนั้น เพียงเดินเข้าไปหามันและส่งโทรศัพท์ที่เปิดโพสต์นั้นอยู่ให้มันดู

เหี้ยไรวะ...พีทบ่นออกมา ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่แม่ง... โครตหงุดหงิด

ตึง

กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าเหี้ยอะไรเพราะหงุดหงิดมากๆผมเลยลงกับการตบโต๊ะไปหนึ่งที ทำให้พีทเลื่อนสายตามามองผมทันที

มึงคิดว่ากูทำเหรอวะ

กูส่งภาพให้มึงคนเดียว

มึงก็เลยคิดว่ากูทำใช่ป่ะ! กูจะปล่อยภาพแปลนมึงออกไปทำไมวะไอ้พีทลุกขึ้นมายืนเถียงกับผมแล้ว

กูบอกว่ากูส่งภาพให้มึงคนเดียวไอ้พีทเองก็ดูหงุดหงิดไม่ต่างจากผม

ถ้ามึงปักใจว่ากูเป็นคนทำ แล้วต้องการอะไรจากกูวะสายตาที่โครตจะเจ็บปวดจากพีท ทำให้ผมยกมือขึ้นมาเสยผมลวกๆ แม้แอร์จะเย็นขนาดไหนก็ไม่สามารถหยุดอารมณ์กรุ่นโกรธในใจผมได้เลย

กูติดF ต้องลงเรียนใหม่ นี้คือสิ่งที่มึงรับผิดชอบเหรอวะพีทขมวดคิ้วจนยุ่งไปหมด ต่างจากผมที่ตีหน้านิ่งแม้จะโกรธจนแทบตาย แต่เพราะผมรู้ดีว่าไอ้พีทมันเกลียดหน้านิ่งๆแบบนี้ของผมขนาดไหน ผมถึงได้ทำ

กูไม่ได้ทำ! จะให้กูรับผิดชอบเหี้ยไรวะพีทคงหมดความอดทนกับผมแล้ว เพราะมันพุ่งตัวมาคว้าคอเสื้อผมไว้

มึงก็เป็นแบบเนี่ย ไม่เคยรับผิดชอบเหี้ยไรสักอย่างพีทขบฟันแน่นจนน่ากลัว ผมแปลกใจอยู่นิดหน่อยที่มันไม่ปล่อยหมัดใส่หน้าผมสักที

มีแต่กูใช่ไหม ที่ต้องคอยแก้ปัญหา คอยรับผิดชอบเรื่องที่มึงทำ!ผมตะโกนใส่หน้ามัน เพื่อนๆกำลังล้อมรอบผมกับพีทไว้ แต่ไม่มีใครเข้ามาห้ามสักคน ซึ่งนั้นก็ดีแล้วล่ะ ผมอยากเคลียร์กับไอ้พีทให้จบก่อนมากกว่า

กูคงผิดเองอ่ะ ที่ดีไม่เท่ามึงพีทปล่อยคอเสื้อผมลง ไม่ได้แม้แต่จะต่อยผมสักหมัดด้วยซ้ำ ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แค่จ้องหน้ามันแบบนั้น จนพีทเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อน

หลบ!!!พีทเดินออกไปแล้ว เหลือเพียงผมที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

มีเรื่องอะไรกันเหรอวาปายเป็นคนเข้ามาถามผม แต่ผมยังไม่อยากคุยกับใครตอนนี้ จึงเพียงแค่เดินแยกออกมาเท่านั้น

ผมต้องไปทำบุญแล้วมั้ง

 

ผมนั่งนิ่งๆอยู่ร้านกาแฟใต้หอมาชั่วโมงกว่าแล้ว หลังจากทะเลาะกับพีทผมก็ไม่ได้กลับมาเข้าเรียนอีก โชคดีที่วันนี้ไม่มีเข้าเชียร์ด้วย เพราะผมไม่รู้จะไปปั้นหน้าเจอไอ้พีทยังไงที่ห้องเชียร์

ผมกับพีทสนิทกันตั้งแต่ปี1 พีทเป็นคนเดินเข้ามาทักผมก่อน เพราะผมเดินวนไปวนมาอยู่ที่เดิมตั้งสามสี่รอบ มันก็เลยเข้ามาช่วย หลังจากรู้ว่าอยู่คณะเดียวกัน แถมยังสาขาเดียวกัน เราก็สนิทกันด้วยความรวดเร็ว อาจจะเพราะผมเป็นคนเงียบๆ ยังไงก็ได้ กับไอ้พีทที่เป็นคนพูดมากสุดๆ เราก็เลยเข้ากันได้ดี ตลอดสามปีที่สนิทกันมา พีทมักจะหาเรื่องมาให้ผมตลอดเวลา ตั้งแต่ทำงานไม่ทัน จนจีบสาวที่มีแฟนแล้วให้ผม

เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนปีสอง ผมโดนแฟนของผู้หญิงคนนั้นต่อยด้วยแหละ แต่ไอ้พีทก็ยำเขาซะเละเหมือนกัน เรื่องของเรื่องคือผมกับพีทไม่รู้ว่าเธอมีแฟนแล้วนะครับ ถึงแม้เรื่องคราวนั้นจะยิ่งใหญ่มาก แต่ก็ไม่ได้ทำให้เราโกรธกัน

ทุกครั้งที่พีททำผิด มันจะขอโทษผมเสมอ และผมก็ไม่ติดใจอะไรกับคำขอโทษหรอก มันขอโทษก็จบเท่านั้นเอง

แต่ครั้งนี้มันไม่แม้แต่จะพูดคำว่าขอโทษที่มันพูดบ่อยๆ

ผมรู้ว่าถ้าพีทเป็นคนปล่อยรูป มันก็คงจะปล่อยไปนานแล้ว เพราะนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมส่งภาพแปลนให้มัน แต่ผมถือว่ารูปอยู่ในการควบคุมของมัน ไม่ว่าใครก็ตามที่เอารูปไปลงได้ มันต้องได้รูปมา ไม่จากผมก็พีท และมันไม่ใช่ผมแน่นอน

ผมถึงได้โกรธที่มันไม่คิดจะทำอะไรสักอย่าง

หรือแม้แต่ขอโทษผมสักคำ

ผมนั่งมองน้ำแดงที่สั่งมาแต่ไม่ได้กินสักอึกจนตอนนี้มันละลายจนแทบจะล้นแก้วออกมาอยู่แล้ว

โทรศัพท์ยังคงสั่นอย่างต่อเนื่อง ครั้งนี้ผมไม่ได้ปิดโทรศัพท์เพียงแค่ปิดเสียงไว้และปล่อยให้มันสั่นไปมาบนโต๊ะเท่านั้น

ร้านจะปิดแล้วนะคะผมยิ้มบางๆที่โครตฝืนให้พี่พนักงานก่อนที่จะคว้าแก้วน้ำและเดินออกมาจากร้าน

ว่าแต่ผมจะหยิบแก้วน้ำออกมาทำไม ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจะกินอยู่แล้ว

ผมปล่อยตัวให้ล่องลอยไปเลื่อนๆและเดินไปกดเปิดลิฟต์

อ้าววาพี่ติณห์ยืนอยู่ในนั้น ผมเพียงแค่ยิ้มแบบเดียวกับที่ยิ้มให้พี่พนักงานคืนไปและเข้าไปยืนในลิฟต์ด้วย

น่าแปลกที่ลิฟต์ถูกกดไปชั้น6ตั้งแต่แรก

ลิฟต์เลื่อนขึ้นไปแล้ว แต่เราสองคนก็ยังคงยืนเงียบๆใส่กัน จนพี่ติณห์เลื่อนมือมาคว้าแก้วน้ำจากมือผมไปดื่ม ผมหันไปมองพี่ติณห์อย่างงงๆ เพราะว่าน้ำในแก้วเป็นน้ำแดง และมันก็ละลายจนเกือบหมดแล้วด้วย

คุณผ่านไปได้อยู่แล้วพี่ติณห์ดูดน้ำเข้าไปตั้งเกือบครึ่งก่อนที่จะส่งแก้วคืนมาให้ผม พี่ติณห์น่าจะรู้เรื่องแล้วสินะ

ผมไม่แน่ใจสิครับผมตอบกลับไปอย่างเบาหวิว และรับแก้วน้ำกลับมาแต่ก็ยังคงไม่ได้กินเข้าไปอยู่ดี รอไม่นานลิฟต์ก็มาหยุดอยู่ที่ชั้น6 ผมก้าวออกมาจากลิฟต์โดยไม่ได้หันไปโบกมือลาพี่ติณห์ก่อน ผมอยากนอน อยากอาบน้ำ อยากลืมให้หมด

ผมเหนื่อยรึเกิน

แต่ผมก็ต้องหยุดความคิดไว้ เมื่อพี่ติณห์ที่ควรจะกดลิฟต์ขึ้นไปคว้าข้อมือผมไว้

ไม่เป็นไรนะพี่ติณห์เลื่อนมือมาลูบหัวผมเบาๆ นี้มันเหมือนจุดอ่อนของผมแล้วอ่ะ ทุกครั้งที่พี่ติณห์ลูบหัว ผมก็รู้สึกว่ากำแพงที่โครตบางของผมมันพังทลายไปหมด เหมือนผมไม่จำเป็นต้องทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าคนๆนี้

ทุกอย่างถูกปลดล็อค ผมดึงพี่ติณห์เข้ามากอดและซบหน้าลงกับไหล่กว้างนั้น ผมหลับตาลง ปล่อยให้ความอบอุ่นของพี่ติณห์ช่วยไล่ความหนาวเหน็บในใจผมออกไป พี่ติณห์ดูตกใจไม่น้อยที่ผมกอดเขา แต่ก็ไม่ได้ผลักผมออก ซึ่งผมขอบคุณมากๆ

ถ้าพี่ติณห์ผลักผมออก ผมคงไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี

ไม่เป็นไรนะพี่ติณห์พูดประโยคเดิมซ้ำๆและลูบหัวผมไปมา มันอาจจะแค่คำพูดสั้นๆที่ช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่สำหรับผม

แค่นี้ก็มากพอแล้ว






-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เรารักวานะ 55555 แต่วาจะต้องเจออะไรแบบนี้ไปอีกเยอะเลยลูก ชีวิตจะวนเวียนอยู่แต่เรื่องขัดใจไปๆมาๆเนี่ย แต่วาจะผ่านไปได้ อย่างที่พี่ติณห์บอกแน่นอน วาเป็นตัวละครที่รักคนอื่นมากๆแต่ก็เก็บความรู้สึกมากๆบางทีครั้งนี้พีทอาจจะมองไม่เห็นก็ได้ (ฮือออออ) ขอย้ำอีกทีว่ารักวานะ และจะชวนวาไปทำบุญด้วย 555555555
เจอกันวันที่7นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

669 ความคิดเห็น

  1. #654 Silviα✻ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:21
    เอาจริงๆก็น่าสงสัยทั้งคู่ทั้งพีท ทั้งพี่ติณณ์ หรือเหตุการณ์นี้จะมีเบื้องหลังอะไร? ส่วนตัวเราติดใจนิสัยพีทตั้งแต่แรกๆแล้วอะ คิดว่า-นิสัยแบบนี้คงได้สร้างปัญหาให้ตัวเอกสักเรื่องในอนาคต ไม่คิดว่าจะเกิดจริงๆ... คือเขาดูไม่สนใจ ไม่รับผิดชอบอะไรเลยอะ ดูเหมือนเขาคิดอะไรง่ายๆทำง่ายๆจนเกินไป (เราอาจจะเจอคนแบบนี้ในชีวิตบ่อยด้วยมั้ง เลยลากมาพาลไม่ชอบตัวละครพีทคนนี้ตั้งแต่เริ่มเลย 55555555 ฮือ ขอโทษนะตะ) ส่วนวาก็ประเภทขี้เกียจจะต่อความยาว แกทำงั้นหรอ อะช่างมันๆๆ เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้ที่ระเบิดคงเดือดจริง ไม่เดือดก็บ้าแล้วอะเนอะ จากคนเป็นลูกเทพรอลุ้นเกียรนิยมอันดับหนึ่งต้องมาติดFเรียนซ้ำ ด้วยเรื่องที่ตัวเองไม่ผิดและหาการรับผิดชอบไม่ได้อีก ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดีนะ สู้ๆ
    #654
    0
  2. #560 หมูจีน้อย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:06
    โอยยยย ไม่เป็นไรนะวาาาา ฮือออ
    #560
    0
  3. #49 KH_byun (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 17:29
    อยากกระถืบคนที่ปล่อยภาพอ่า สงสารวามั่กๆเลย
    รีบๆมาต่อนะค่ะ สนุกมากกกก
    #49
    0
  4. #48 Ahuman (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 02:04
    อาจจะขัดใจแต่เราชอบพี่ติณณ์นะ โมเดลวาเป็นไปได้ไหมว่าพี่ติณส่งในเนแล้วเนทำ? เนดูไม่ร้ายแต่ก็ไม่แน่ อึดอัดที่วาดูเหมือนเป็นคนตาม อยากให้วาออกห่างพี่ติณณ์สักพัก ทั้งสองคนเหมือนกันแต่วายอมตลอดเลยค่อนข้างที่จะหน่วงแต่คิดว่าอีกไม่นานพี่ติณณ์ก็คงจะกระสับกะส่ายเพราะวาบ้างแหละ ดูแล้ววาก็พิเศษกว่าหลายๆคน ไม่จำเป็นจะต้องวิ่งจนเหงื่อตกเพื่อมารับผิดแทนน้องที่เป็นน้องรหัสก็ไม่ใช่ อาจจะดูเล็กๆน้อยๆแต่หลังจากนี้พี่ติณณ์อาจจะเหนื่อยกว่าวา อึดอัดกว่าเพราะวาไม่พูดแล้วพ่ติณณ์ก็คงต้องคอยสังเกตน้องเอง
    #48
    0
  5. #47 ... (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 21:37
    ใครวะที่ปล่อยภาพ+โมเดลวา

    ถ้ากูรู้นะ จะไปเผาบ้านแม่งเลย
    #47
    0
  6. #43 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 20:42
    แค่คิดนะ พี่ติณณ์เป็นคนทำรึเปล่า ต้องการอะไร
    #43
    0
  7. #42 bxbexx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 20:40
    ตกลงใครทำ =___=!!
    #42
    0
  8. #40 Not (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 20:09
    เราไม่ชอบพี่ตินเลย แลเป็นคนเห็นแก่ตัวว่ะ ปล่อยวาไปเหอะ หรือไม่ก็เปลี่ยนพระเอกเหอะ
    #40
    1