OTHER WORLDS : ออเทอร์เวิร์ลส

ตอนที่ 26 : บทที่ 24 : ทรยศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ส.ค. 57

บทที่ 24 ทรยศ

 

“แมท แมทนายได้ยินฉันไหม แมทฉันขอร้องอยู่กับฉันนะ นายจะไม่เป็นไร" แซมช้อนร่างของแมทขึ้นมาหนุนตัก รอบๆ คือการต่อสู้ของนักล่ากับเหล่าปีศาจ หลังจากแมรี่หายเข้าไปในประตู แซมก็ตรงรี่เข้ามาดูอาการของเพื่อนสนิท แมทยังหายใจ แต่รวยรินเต็มที สาวผมบลอนด์เงยหน้าขึ้น มองหาความช่วยเหลือ

“วิล!” เธอตะโกนเรียกสุดเสียงเมื่อเห็นแวมไพร์หนุ่มเดินออกมาจากวิหาร เขาหรี่ตามองภาพตรงหน้า สายตาของแวมไพร์สามารถมองเห็นได้ในระยะไกล เขารู้ทันทีว่าร่างที่ตักแซมคือแมทธิว จึงรีบวิ่งมาหาทั้งคู่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ คุกเข่าลงนั่ง แผลที่ลำตัวของแมทสาหัสมาก และเลือดยังคงไหลจากร่างของชายหนุ่ม

“พระเจ้า...” วิลพึมพำ เขาไม่ได้ดื่มเลือดตั้งแต่ออกจากลอนดอน แต่ตอนนี้ ตรงหน้ามีเลือดอยู่เต็มไปหมด

“ซะ...แซม" แมทเอ่ยเสียงค่อย หญิงสาวก้มลงมองใบหน้าอ่อนระโหยของแมท

“แมท นายจะต้องไม่เป็นไร เราจะช่วยนาย ฉันรู้ว่านายเจ็บ แต่อดทนหน่อยนะ" แซมพูด หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม แมทส่ายหน้า "ไม่แซม มันไม่เจ็บ ไม่เจ็บเลย" แซมเงยหน้ามองวิล "มันหมายความว่ายังไง...” วิลกัดริมฝีปาก ดูลังเลที่จะพูด

“เขากำลังจะตาย ซาแมนธ่า"

“ไม่ มันต้องไม่เป็นแบบนั้น!” แซมขึ้นเสียง "วิล นายช่วยเขาสิ กัดเขา ทำยังไงก็ได้ อย่าให้เขาตาย อย่าให้เขาแตกดับ!”

“ใจเย็นๆ ซาแมนธ่า!” วิลขึ้นเสียงกลับ "เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังพูดอะไรอยู่ นี่เธอกำลังหยิบยื่นชีวิตต้องสาปให้เขาโดยที่เขาไม่มีโอกาสได้เลือก ฉันไม่มีทางเปลี่ยนเขา ฉันยอมปล่อยเขาตายดีกว่า"

“งั้นทำอะไรซักอย่าง ฉันขะ... ขอร้องล่ะ" แซมสะอื้น วิลมองเธออย่างอ่อนใจ แวมไพร์หนุ่มโน้มตัวลงไปใกล้ๆ ร่างของแมท พยายามเรียกสติของอีกคนให้กลับมา

“แมทธิว แมทธิวมองหน้าฉัน" เขาว่า ชายหนุ่มตรงหน้ามองเขาตอบด้วยแววตาสีเทาซีดๆ ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหลับตาลง

“ไม่ๆ แมท ได้โปรด อยู่กับฉันก่อน!” แซมร้อง "แมทธิว เลียม มิลเลอร์ นายต้องอยู่กับฉัน!”

วิลชะงักทันทีที่ได้ยินชื่อเต็มๆ ของแมท เขารีบถามกลับ "เธอเรียกเขาว่าอะไรนะ"

“ให้ตายเถอะวิล นายช่วยเขาก่อนได้ไหม" แซมกุมมือของแมทไว้แน่น ชีพจรของเขายังเต้น และเขาก็ยังหายใจอยู่

“ชื่อกลางของเขาคืออะไร เมื่อกี้เธอเรียกเขาว่าอะไร!” วิลถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เลียม ชื่อกลางมาจากพ่อของเขา" แซมตอบ "ทีนี้นายจะช่วยเขาได้รึยัง!”

วิลก้มลงมองแมท ดวงตาสีฟ้าของเขาเข้มขึ้น มันสั่นไหวเลื่อนลอยเหมือนอยู่ในภวังค์

“วิล เฮ้วิล ฉันขอร้อง ได้โปรด" แซมเขย่าแขนวิล ร่างแมทกระตุก กระอักเลือดออกมากองใหญ่ วิลกดร่างเขาให้อยู่นิ่งๆ มือของแมทจับที่แขนของแวมไพร์หนุ่ม บีบจนแน่น เหมือนเขาพยายามพูดบางอย่าง แต่ไม่มีเสียงใดออกจากปาก วิลเห็นสร้อยข้อมือสีเงินที่ตนจำได้ดี มันคือโรซารี่ที่เขาให้กับแมทไว้และชายหนุ่มก็ใส่มัน เขาถอนใจ “ฉันจะช่วยเขา แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีของแวมไพร์" วิลกลืนน้ำลาย "และไม่รับประกันว่าเขาจะรอด"

 

***

 

“เอธ นายไม่เป็นไรใช่ไหม" แมรี่เจออีธานถูกล่ามไว้ที่มุมห้องในหอผู้พิทักษ์ มีผ้าปิดปากและร่องรอยการทำร้ายอยู่ทั่วร่าง ชายหนุ่มจ้องเธอกลับ แววตาตื่นตระหนก เธอแกะผ้าปิดปากให้เขา

“แมรี่ แมรี่เธอมาที่นี่ไม่ได้ พวกนั้นต้องการตัวเธอ มันต้องใช้เธอ" เขาโพล่งขึ้นทันที

“พวกนั้นต้องการตัวฉันแต่แรกอยู่แล้ว ฉันมาช่วยนาย เราต้องไปหาซามูเอล แล้วนี่อะไร แคสเตอร์จับนายมาใช่ไหม"

“เหล็กล็อกข้อมือ ทำจากแร่ที่แข็งแรงมาก ฉันทำลายมันไม่ได้" เอธตอบ "แมรี่ เธอควรไปจากที่นี่ แคสเตอร์วางมนต์สลับที่เอาไว้ตรงทางเข้า ไม่ว่าใครที่เข้ามาจะไปโผล่ที่อื่น ใครก็เข้ามาช่วยเราไม่ได้ แล้วเธอเข้ามาได้ยังไง"

แมรี่ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกุญแจสีทองยื่นให้เอธดู ชายหนุ่มตกตะลึงเมื่อเห็นสิ่งของตรงหน้า "กุญแจแห่งเคบริท เธอเจอมันหรือ"

“ใช่ มันอยู่ในรูปปั้นของเซนต์ปีเตอร์ที่หน้าวิหาร เอธ ฉันพานายออกจากที่นี่ได้ แต่ต้องหาอะไรมาตัดโซ่นี่"

“เธอควรไปจากที่นี่แมรี่ เธอคนเดียว ตอนนี้ด้วย"

“ไม่ล่ะ ฉันจะไม่ทิ้งนาย ขอลองหน่อยเถอะว่าพลังของฉันมันทำอะไรได้บ้าง" แมรี่ดึงโซ่เส้นเขื่องที่ล่ามเอธไว้

แปะๆๆ เสียงปรบมือดังขึ้นก้องหอผู้พิทักษ์ แมรี่สะดุ้งเฮือก เหลียวหลังไปมอง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ ร่างสูงในเสื้อคลุมยาวใกล้เข้ามา พร้อมกับทวารบาลร่างบึกบึนแปดนาย

“แคสเตอร์!” แมรี่ร้องเสียงก้อง เธอหรี่ตามองเขา "หนูไม่แปลกใจที่เป็นคุณ"

“ฉันก็ไม่แปลกใจที่เป็นคุณเหมือนกัน คุณสจ๊วต ดูเหมือนคุณจะมาที่นี่เองโดยเราไม่ต้องใช้กำลังพาคุณมาเลยนะ"

“ซามูเอลอยู่ไหน คุณทำอะไรเขา!”

“ทายาทบาลักที่น่าสงสาร พวกมอสส์เป็นพวกทรยศ ฉันขังเขาไว้ในคุกเวทมนตร์ คุณรู้อะไรไหมคุณสจ๊วต สภานี่มีสายเลือดแองเจิลปกครองเยอะเกินไป โลกเบื้องบนควบคุมโลกนี้มากเกินไป ในขณะที่พวกแองเจิลมียศมีตำแหน่งในการปกครอง แต่พวกเดวิลกลับถูกส่งให้ไปเป็นทวารบาล อยู่แนวหน้าถูกเข่นฆ่าไม่เว้นแต่ละวัน"

“แต่คุณก็เป็นหนึ่งในผู้คุมกฎ" แมรี่ถามเสียงค่อย

“สองต่อสามเสียงมันไร้ค่า ผู้คุมกฎของสภามีแค่ฉันกับซามูเอลที่มีสายเลือดของปีศาจ แถมซามูเอลมักเห็นชอบกับพวกสายเลือดเทวดา เขาไม่ควรมีเลือดของบาลักสักหยด!”

“แกส่งกริมม์ไปทำลายมิติดัดแปลงในวาติกัน แกมีกริมม์ในควบคุมถึงใช้มันทำลายกำแพงให้พวกปีศาจบุกเข้าไป แกทำแบบนั้นทำไม" เอธถามบ้าง

“ฉลาดมากคุณวอลเตอร์ แต่จะบอกอะไรให้ นั่นไม่ใช่กริมม์ที่ฉันโปรดปรานหรอกนะ" แคสเตอร์ยิ้ม

“ซิบิลิส...” แมรี่โพล่งขึ้น "แกนี่เองที่ส่งซิบิลิสไปฆ่าฉัน"

“ถูกต้องคุณสจ๊วต โลกเบื้องล่างไม่ได้ตระหนักถึงประโยชน์ของคุณขนาดจะส่งกริมม์มาเอาตัวคุณไป แต่เป็นตระกูลแคสเตอร์ต่างหาก ปีศาจหลายตนอยากล้างแค้นเทวดา และเผอิญฉันก็ไม่ค่อยชอบเทวดาอยู่แล้ว เลยทำข้อตกลงกันนิดหน่อย"

“แกจะได้อะไร พวกนั้นจะให้อะไรแก!” เอธถามเสียงดัง

“พวกนั้นเสนอบัลลังก์ประมุขของโลกเบื้องหลังให้หากฉันทำลายผนึกพันธสัญญายุติสงครามพิภพและเปิดประตูสวรรค์ให้พวกนั้นได้ สิ่งที่ฉันต้องใช้มีแค่สองอย่างเท่านั้น กุญแจแห่งสวรรค์และคุณนั่นแหละ คุณสจ๊วต!” เขาชี้มาทางแมรี่ เธอส่ายหน้า "ฉันจะไม่ยอมเป็นเครื่องมือของใครทั้งนั้น" เธอตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

“คุณไม่มีทางเลือกหรอกคุณสจ๊วต สภาตัดสินใจประหารพ่อกับปู่ของคุณเพราะกลัวอันตรายจากสิ่งที่สายเลือดอัครเทวดาจะทำได้ แต่พวกเขาไว้ชีวิตคุณ เพียงเพราะพวกมนุษย์ยื่นมือเข้ามาช่วย คุณเห็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้หรือยัง พวกนั้นเปราะบาง ล้มตายเป็นว่าเล่นเมื่อเจอปีศาจเพียงไม่กี่ตน พวกนั้นปกป้องคุณไม่ได้ และตอนนี้คงไม่มีใครกล้าปกป้องคุณแล้ว"

“แกมันงูพิษ!” เอธตะโกน "คนของสภาจะมาที่นี่ แกจะถูกจับและได้รับการลงโทษ!”

“หอผู้พิทักษ์มีมนต์พรางตาง่ายๆ ปกคลุมอยู่ คนจากข้างนอกจะไม่เห็นความผิดปกติข้างในนี้หรอกคุณวอลเตอร์" แคสเตอร์ยิ้มที่มุมปาก "เรามาทำให้เรื่องมันง่ายขึ้นดีกว่า ไปจับนังนั่นมา!” เขาออกคำสั่ง ทันใดนั้นทวารบาลคนหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาหาเธอภายในเสี้ยววินาที แขนทั้งสองข้างของแมรี่ถูกรวบไปข้างหลัง ทวารบาลคนนั้นลากร่างของหญิงสาวให้ห่างจากเอธ

“ปล่อยฉันนะ!” แมรี่ร้อง

“แกจะทำอะไรเธอ!” เอธพยายามดึงโซ่ให้ขาด แต่มันแข็งแรงเกินไป เกินกว่าที่พลังของไมอาจะช่วยให้เขาหลุดจากพันธนาการได้

“ฉันยังยืนยันความต้องการเดิมคุณสจ๊วต" แคสเตอร์หยิบบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุม เขายื่นมาตรงหน้าของหญิงสาว วัตถุสีเขียวสะท้อนแสงไฟในห้องระยิบระยับ

“ศิลาวิปลาส...” แมรี่จ้องมันตาไม่กะพริบ

“ซ่อมมันคุณสจ๊วต" แคสเตอร์ก้าวเข้ามาใกล้ แมรี่ส่ายหน้า “ไม่"

“คิดไว้แล้วว่าคุณคงไม่ยอมง่ายๆ อีกอย่าง ในคืนที่ไทซัสโจมตีขบวนรถไฟ ก็ดูเหมือนว่าต้องมีบางอย่างไปกระตุ้นจิตใจของคุณถึงจะใช้พลังได้ ใช่ไหมคุณไรท์" แคสเตอร์ผายมือไปด้านข้าง ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้น เขาก้าวออกมาข้างหน้า แมรี่จำเขาได้ เขาคือหัวหน้าทวารบาลที่คุมขบวนรถไฟในคืนนั้น “ไบรอัน!” ชายหนุ่มผมสีอ่อนยิ้ม "สวัสดีแมรี่" เขาทัก

“นี่นายเป็นพวกเขาหรือ!” เอธแทรกขึ้น "นายสังกัดเขตบริเตน นายไปอยู่ข้างเขาได้ยังไง"

“ไม่สำคัญว่าฉันจะสังกัดเขตไหน ฉันเป็นเดวิล เอธ นายเองก็มีสายเลือดปีศาจเหมือนกัน นายไม่เบื่อบ้างเหรอที่พวกแองเจิลได้มีอำนาจในการปกครอง โลกเบื้องหลังเป็นที่อยู่ของทั้งสองสายเลือด แต่ทุกวันนี้พวกเชื้อสายเทวดากลับมีสิทธิ์มีเสียงในสภามากกว่า"

“แต่นั่นเราตกลงกันได้ ไบรอันนายไม่เข้าใจ นี่มันเรื่องใหญ่มาก มันจะกลายเป็นสงคราม" เอธพยายามอธิบาย ไบรอันหัวเราะหึ เขาควงท่อนเหล็กในมือก่อนจะจับบิดเพื่อปลดล็อกแล้วด้ามโลหะยาวพร้อมคมมีดก็ยืดออกกลายเป็นหอก อาวุธประจำกายของทวารบาล

“นั่นนายจะทำอะไร" แมรี่โพล่งขึ้น

“บอกแล้วไงว่าคุณต้องได้รับการกระตุ้น" แคสเตอร์เป็นคนตอบ ไบรอันยื่นหอกไปข้างหน้า มันติดไฟลุกพรึ่บ และดับไป ทิ้งไว้ซึ่งความร้อนที่กระจายไปทั่วด้าม เขาหันมามองแมรี่ก่อนจะยิ้มให้ "เธอควรจะยอมดีๆ นะแมรี่ ไม่งั้นเอธจะเจ็บตัว"

“อย่านะไบรอัน" แมรี่ส่ายหน้า เขาเลิกคิ้วก่อนจะหันกลับไปหาเอธแล้วแทงเข้าที่หัวไหล่ของชายหนุ่มโดยไม่ให้ตั้งตัว

“เอธ!” แมรี่พยายามดิ้นให้หลุดจากทวารบาลที่จับเธอไว้ เธอเห็นคมหอกร้อนฉ่าทะลุเข้าไปใต้ผิวหนัง เกิดเสียงฟู่ๆ เมื่อเหล็กร้อนถูกเลือดของเขา เอธไม่ร้องสักแอะ แต่เธอรู้ว่าเขากำลังฝืนตัวเอง ชายหนุ่มขบกรามแน่นบิดเกร็งร่างด้วยความเจ็บปวด

“ไบรอันพอเถอะ ฉันขอร้อง อย่าทำเขา" แมรี่วิงวอน

“ซ่อมมันคุณสจ๊วต และอย่าคิดใช้พลังหยุดเวลา คุณหยุดทวารบาลทุกนายในนี้พร้อมกันทั้งหมดไม่ได้ พลังนั่นใหม่กับคุณเกินไป" แคสเตอร์สั่ง เขายื่นศิลาวิปลาสมาให้ แมรี่มองมัน กลืนน้ำลายลงคอ

“ยะ... อย่าแมรี่ อย่าทำ อั่ก!” เอธชะงักเพราะไบรอันหมุนด้ามบิดคมหอกเปิดแผลของเขา

“พอได้แล้ว!” แมรี่ร้องลั่น "ก็ได้ ฉันจะทำ แต่ต้องปล่อยเขาก่อน" เธอต่อรอง

“เอาแบบนั้นก็ได้" ไบรอันว่า เขาดึงหอกออกจากร่างของเอธ ชายหนุ่มดิ้นพล่านเพราะความเจ็บปวด เลือดสีแดงไหลทะลักออกมาจากบาดแผล แคสเตอร์หัวเราะหึ "คุณมีเวลาไม่มากที่จะซ่อมศิลา อีกไม่นานเขาจะเสียเลือดจนตาย"

“เอธ!” แมรี่ดิ้นสุดแรง เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังร้องไห้ หยาดน้ำตาอาบแก้ม

“ซ่อมมันซะ แล้วเราจะช่วยเขา"

ทวารบาลนายนั้นคลายมือที่จับเธอไว้ แมรี่ก้าวมาข้างหน้า ยื่นมือไปรับศิลาวิปลาสจากแคสเตอร์

“อย่าแมรี่...” เอธเอ่ยเสียงค่อย แต่เธอไม่อาจทนเห็นเขาตาย

“ฉันไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม ไม่เคยลองมาก่อน" เธอว่า

“เกรงว่าคุณไม่มีเวลามากไปกว่านี้แล้วล่ะคุณสจ๊วต" เขามองเธอด้วยแววตาคมกริบ หญิงสาวมองอัญมณีสีเขียวตรงหน้า เธอไม่รู้ว่ามันเสียหายอะไรตรงไหน แล้วจะซ่อมมันอย่างไร แมรี่หลับตาลง จินตนาการถึงศิลาวิปลาส นึกย้อนไปถึงรูปลักษณ์ที่มันจะเป็นเมื่อตอนที่ยังใช้การได้ แต่เธอนึกไม่ออก เธอไม่มีความรู้สึกต่อมันสักนิด แมรี่ลืมตาขึ้น ถอนใจ "ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่รู้วิธีคืนสภาพวัตถุ"

“แต่มันคือพลังของคุณ!” แคสเตอร์ตะคอก "ทำเดี๋ยวนี้คุณสจ๊วต!” แมรี่สะดุ้ง เธอกระชับศิลาในมือ "เธอทำได้แมรี่" หญิงสาวพึมพำแล้วเริ่มนึกถึงรูปลักษณ์ของศิลาวิปลาสในตอนที่มันยังสมบูรณ์อยู่อีกครั้ง เกิดแสงสว่างจากศิลาวูบหนึ่ง จากนั้นรอยร้าวค่อยๆ ประสาน ผิวแข็งหยาบกลับมาเรียบเงาวับดังเดิม

“มหัศจรรย์ คุณมีประโยชน์กว่าที่คิด คุณสจ๊วต" แคสเตอร์ยิ้ม

“พอใจรึยัง ทีนี้ก็ปล่อยเขาสิ เขาต้องได้รับการรักษา" แมรี่หันไปมองเอธซึ่งมองเธอกลับมาด้วยสีหน้าอ่อนใจ ผิวที่ปกติจะคล้ำนิดๆ อย่างทหารที่ฝึกหนักกลางแจ้ง ตอนนี้ขาวซีดจากการเสียเลือด

แคสเตอร์เอื้อมมือคว้าศิลาวิปลาสไปจากแมรี่ หญิงสาวรีบวิ่งกลับไปหาเอธ

“ศิลาวิปลาสสามารถเปลี่ยนคุณสมบัติของทุกสรรพสิ่งให้เป็นคู่ตรงข้าม คุณรู้ไหมว่าผมจะทำยังไงกับมัน"

“แกก่อสงครามไม่ได้แคสเตอร์ ผนึกพันธสัญญาจะทำลายเสาพิภพของโลกเบื้องหลัง เราทุกคนจะตายกันหมด" เอธว่า เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง แมรี่สังเกตว่าแผลของเขาเริ่มสมานอย่างช้าๆ

พลังของไมอา แมรี่คิด

“นั่นก็ถูกหากผนึกพันธสัญญายังทำหน้าที่นั้นคุณวอลเตอร์"

“หมายความว่า...” เอธนิ่งไปครู่หนึ่ง

“ฉันจะใช้ศิลาวิปลาสเปลี่ยนคุณสมบัติในการยับยั้งสงครามเป็นก่อสงคราม เท่านี้เสาพิภพก็จะไม่ถูกทำลาย" แคสเตอร์ว่า "ฟังดูฉลาดกว่าหาทางทำลายผนึกนี่เป็นไหนๆ จริงไหมคุณสจ๊วต" เขาเหลือบมองแมรี่ เธอกลืนน้ำลาย

“พระเจ้า นะ... นี่ฉันทำอะไรลงไป" หญิงสาวพูดเสียงเครือ

“คุณยุติความสงบของออเทอร์เวิร์ลสโดยไม่ตั้งใจไปแล้วคุณสจ๊วต เหลือแค่ใช้กุญแจทองคำนั่นเปิดประตูพิภพ กองกำลังปีศาจจะมาที่นี่ จัดระบบระเบียบโลกเบื้องหลังนี่เสียใหม่ พวกเชื้อสายแองเจิลจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงในการปกครองอีก"

“เดี๋ยวนะ ที่ตกลงกันไม่ใช่แบบนี้!” ไบรอันแทรกขึ้น "คุณบอกว่าสงครามเป็นเรื่องของโลกเบื้องล่างกับเบื้องบน พวกนั้นจะไม่แตะต้องโลกเบื้องหลัง"

“ฉันไม่ได้รับปากนี่คุณไรท์" แคสเตอร์ว่า "คุณอยากให้กองทัพขึ้นมามีอำนาจเหนือกว่าสภาไม่ใช่หรือ"

“ผมยอมอยู่ข้างคุณเพราะคุณบอกว่าทันทีที่เกิดภาวะสงครามกองทัพจะขึ้นมามีอำนาจ ถึงเวลานั้นทวารบาลจะได้ปฏิรูปการปกครองของโลกเบื้องหลังเสียใหม่"

“แต่คุณเห็นแล้ว พวกวอลเตอร์ไม่เห็นด้วยแน่ๆ ตอนนี้ผู้บังคับบัญชาสูงสุดคือนิโคลัส และเขาก็ซื่อตรงเกินไปที่จะยอมรับอำนาจที่ได้มานี่ เราจึงต้องมีการบีบบังคับกันเสียหน่อย ซึ่งพวกปีศาจจัดการเรื่องนั้นให้เราได้"

“ต้องไม่มีปีศาจมาเหยียบโลกเบื้องหลัง เราตกลงกันแล้ว!”

“เราอยู่ในจุดที่ถอยหลังกลับไม่ได้แล้วคุณไรท์" แคสเตอร์เดินไปที่เสาพิภพ ไบรอันทำทีจะวิ่งเข้าไปขวางแต่ถูกทวารบาลสองนายคว้าตัวไว้ แมรี่เห็นศิลาวิปลาสค่อยๆ ส่องแสงสีเขียวเจิดจ้า มันตอบสนองเจ้าของเพียงคนเดียวคือทายาทแห่งนูริก ผนึกพันธสัญญาสีเหลืองอัมพันเปล่งแสงออกมา แคสเตอร์พึมพำถ้อยคำสั้นๆ ก่อนที่ศิลาวิปลาสจะสว่างวาบแล้วผนึกพันธสัญญาทั้งสี่ก็เปลี่ยนสี มันกลายเป็นสีแดงเลือดนก เสาทั้งสี่สั่นคลอน เกิดแสงแลบแปลบปลาบและเสียงหวีดแหลมในอากาศจนแมรี่ต้องยกมือขึ้นปิดหู ทันทีที่เสียงนั่นหายไป ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ ทิ้งไว้ซึ่งความเงียบงัน ศิลาวิปลาสในมือแคสเตอร์ค่อยๆ ปริแตกและเปลี่ยนเป็นสีเข้ม เขาหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับแมรี่และเอธ พรายยิ้มก่อนจะประกาศเสียงก้อง

“ผนึกพันธสัญญายุติสงครามไม่มีอีกต่อไปแล้ว" 

โปรดติดตามตอนต่อไป
--------------------------------------
คุยกันหน่อยนะ 
ตอนนี้เกือบจะจบและ กว่าจะอัพล่อไปเกือบเดือน ขอโทษที่ทำให้รอด้วยนะคะ 
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาถึงตรงนี้ อยากติชม ชอบไม่ชอบอะไรตรงไหนเม้นต์บอกได้เลยค่ะ 
จะกดแอด กดโหวต กดวิจารณ์ แล้วแต่สะดวกเลย เพราะมันใกล้จบเต็มทีและ >_< 
ปล. ถ้าอยากติดตามข่าวสารเพิ่มเติม สปอยล์นิยาย เม้าท์มอย เชิญที่เพจ Daren L. ได้เลยจ้า 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #206 wondermomo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 18:16
    เป็นไงต่อ? แต่แบบ เจ็บแปลบตอนแมทชักกระตุก เอธโดนจี้ อะไรจะโหดแท้
    แมรี่นางจะทำยังไงต่อไปเนี่ย นางจะเปลี่ยนอะไรได้ไหม
    ติดตามนะ โทษที อ่านช้าไปหน่อย ช่วงนี้เป็นช่วงอ่อนแอของชีวิต T^T




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 สิงหาคม 2557 / 18:17
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 9 สิงหาคม 2557 / 18:17
    #206
    0
  2. #205 tnnit (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 20:27
    เราว่านิยายของคุณสนุกมากค่ะ

    จากที่เราตามอ่านมาตลอด เห็นว่าเรื่องนี้กำลังจะจบ

    เรารู้สึกว่า มันน่าจะมีปมอีกอะค่ะ

    คือเราก็ไม่ใช่นักวิจารณ์นิยายอะไรหรอกนะคะแค่ชอบอ่านนิยาย แล้วก็อ่านนิยายแนวนี้เป็นประจำน่ะค่ะ

    เราว่าวิธีการแก้ปมน่ะค่ะ มันรวบรัดไปหน่อยค่ะ

    แล้วก็อย่างที่มีคนคอมเม้นไปแล้วนะคะ

    ว่านิยายมันอัพช้า คือมันก็ไม่มีแค่นิยายคุณหรอกค่ะที่อัพช้าเราก็ไม่ได้จะโวยวายอะไรมากหรอกค่ะ

    เพราะยังไงเราก็คอยอ่านของคุณอยู่ดีนะคะ5555

    แต่เราว่ามัน สั้นไปนิดนึงง่ะ เรารู้สึกแบบนั้นอะค่ะ ขอโทษนะคะ

    อาจจะเป็นเพราะเนื้อเรื่องด้วยรึเปล่าเราเลยรู้สึกแบบนั้น

    เราแค่แสดงความคิดเห็นนะคะ ถ้าทำให้ไม่พอใจยังไงขอโทษด้วยนะค้าา
    #205
    0
  3. #204 Tawan Wannasri (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:09
    นี่ถ้าอัพเร้วกว่านี้จะมันส์มาก นานจนเกือบลืมว่าใครเป็นใคร 5555 สนุกมากๆเลยจ้า
    #204
    0
  4. #203 Tawan Wannasri (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:09
    นี่ถ้าอัพเร้วกว่านี้จะมันส์มาก นานจนเกือบลืมว่าใครเป็นใคร 5555 สนุกมากๆเลยจ้า
    #203
    0
  5. #202 bepimry. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 22:42

               

    โอ้วววววววววววว
    นะ...นีมันอะไรกัน น้องอ่านแล้วก็แบบ กัดฟันลุ้น นั่งจุ๊ปากคนเดียวหน้าคอม
    มาต้นๆ ก็เรื่องหนูแมทเลย โฮรวววว รู้สึกว่าปู่วิลจะอะไรสักอย่างกับชื่อของพ่อหนูแมทนะ มันต้องมีอะไรรรร ไหนจะลุคอีก ซับซ้อนวุนวายจริง! แล้วดันเขียนสนุกด้วยนะ ติดตามทุกตอนเลยเนี่ยเห็นไหม555 
    มาต่อกันที่เรื่องของแมรี่กับเอธค่ะ ก็ไม่มีอะไรมาก พระนางทั่วไป(ไม่ได้ลำเอียงเลยจริงๆ ค่ะ55) 
    ทำไมแคสเตอร์ขี้โกงแบบนี้ล่ะคะะะะะะ ชั่วร้ายไปและ แกรู้ไหม ปีศาจมันทำร้ายหนูแมทอ่ะ รู้ไหมมมมมมม 
    หวังว่าหนูแมทจะไม่ตาย แมทต้องรอด //กอดคอร้องไห้กับแซม 
    เนื้อเรื่องตอนนี้สนุกนะคะ ลุ้นมาก จริงๆ สนุกทุกตอนด้วยเถอะ
    ติดตามต่อไปเรื่อยๆ ค่ะ ด้วยเกียรติของข้าาาาาาา 
    เยิ้ฟๆ 
    .
    .
    .
    ว่าแต่.... ทำไมมันพูดถึงแต่เรื่องหนูแมทห๊ะ? XD 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 สิงหาคม 2557 / 22:46
    #202
    0