OTHER WORLDS : ออเทอร์เวิร์ลส

ตอนที่ 25 : บทที่ 23 : สายเลือดแห่งศิลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ก.ค. 57

บทที่ 23 สายเลือดแห่งศิลา

 

 

ณ นครรัฐวาติกัน ท้องฟ้ายังไม่มืดดี ยังพอมีแสงสีส้มเรืองๆ อยู่ที่ขอบฟ้า แมรี่ฝ่าการต่อสู้ระหว่างนักล่าและปีศาจออกมานอกวิหารเซนต์ปีเตอร์ได้สำเร็จ เธอรีบเลี้ยวขวาตรงไปที่รูปปั้นหินขนาดใหญ่ของนักบุญปีเตอร์ ในมือถือกุญแจทองคำ ถ้าความคิดของเธอถูกต้อง มันต้องเป็นกุญแจแห่งเคบริท

ตู้ม! ลูกไฟขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลพุ่งตัดหน้าแมรี่ไปไม่ถึงสามฟุต แล้วระเบิดทันทีเมื่อถึงพื้น เธอหันไปมองที่ต้นทาง ปีศาจร่างใหญ่ตนหนึ่งสังเกตเห็นเธอ มันย่างสามขุนตรงมาหาแมรี่ หญิงสาวผงะถอย มองซ้ายขวา เธอไม่เห็นไทเลอร์หรือแซมตามออกมา รอบข้างมีแต่พวกนักล่าที่กำลังปะทะกับปีศาจ

ปีศาจตนนั้นส่งเสียงขู่คำรามในลำคอ แมรี่ค่อยๆ ก้าวถอยหลัง จี้ทองเหลืองส่องแสงอีกครั้ง มันคือสัญญาณอันตรายถึงชีวิต แมรี่กำมือทั้งสองข้าง เธอสู้ได้ เหมือนตอนที่เธอสู้กับไทซัส ปีศาจตรงหน้าแยกเขี้ยวง้างกรงเล็บเตรียมจู่โจม หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ทันทีที่ปีศาจร่างใหญ่พุ่งเข้าหา แมรี่ถอยหลังจนล้มลงกับพื้น เธอจ้องไปข้างหน้าตาไม่กะพริบ ในใจสั่งให้มันหยุด เกิดเสียงวัตถุปริแตกที่คุ้นหู ร่างของปีศาจหยุดชะงักเอื้อมมือค้างอยู่ในอากาศ แมรี่เล็งปืนที่หน้าอกของมัน เหนี่ยวไกยิงปังและร่างนั้นก็ลุกไหม้ เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางยันตัวลุกขึ้นเพื่อวิ่งไปที่รูปปั้น เธอแหงนมองกุญแจทองคำดอกใหญ่ที่มือของนักบุญปีเตอร์

“กุญแจแห่งเคบริท" แมรี่หาทางปีนฐานรูปปั้นขึ้นไปเอากุญแจ

“ระวัง!” นักล่านายหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางเธอจากกรงเล็บของปีศาจ เขาชักดาบสั้นจ้วงปักหน้าอกปีศาจตนนั้น มันล้มลงลุกไหม้และมอดเหลือแต่ขี้เถ้า "เธอไม่ควรมาเพ่นพ่านแถวนี้!” เขาพูดเสียงแข็ง ชั่วพริบตาปีศาจตนหนึ่งก็กระโจนใส่เขาจากด้านข้าง แมรี่ผงะถอยหลังล้มลงตาเบิกกว้าง ปีศาจตัวใหญ่ฝังกรงเล็บเข้าไปในอกของนักล่า เธอเห็นมันฆ่าเขาตายต่อหน้าต่อตา

“พระเจ้า...” แมรี่ดันตัวถอยไปติดฐานรูปปั้น หัวใจเต้นแรง ปีศาจตนนั้นเงยหน้าจากศพของนักล่าขึ้นมามองที่เธอ แมรี่กลืนน้ำลาย ทันทีที่มันพุ่งเข้าใส่เธอเบี่ยงตัวกลิ้งหลบมาด้านข้าง ร่างสูงใหญ่ของปีศาจปะทะกับรูปปั้นเต็มแรงจนรูปปั้นหินแตกเป็นเสี่ยง ส่วนที่เป็นแขนหักกระเด็นออก มันตกลงพื้นแตกกระจาย ในตอนนั้นเองที่แมรี่พบว่ามีกุญแจทองดอกเล็กซ่อนอยู่ในรูปปั้นกุญแจนั่น มันส่องแสงแวววาวท่ามกลางเศษหิน หญิงสาวยันตัวลุกขึ้น วิ่งไปหยิบกุญแจสีทองที่พื้นขึ้นมา มองซ้ายมองขวาหาที่กำบัง ปีศาจตนเดิมย่างสามขุมตรงมาหา แยกเขี้ยวขู่คำรามลั่น แมรี่ยกปืนขึ้นเล็ง ยิงใส่มันไปหลายนัดจนล้มลงแล้ววิ่งฝ่าการต่อสู้กลับเข้าไปในวิหาร เธอมาเจอเข้ากับแซมที่นั่งคุกเข่าเหนือร่างของไทเลอร์ที่หมดสติ มีทอดด์กำลังยิงคุ้มกันให้

“พระเจ้า เกิดอะไรขึ้นกับเขา" แมรี่รีบวิ่งตรงไปหาทั้งสาม

“เหมือนกระดูกเขาจะหัก" ทอดด์ว่า "ให้ตายสิ โลกเบื้องหลังไม่ส่งทวารบาลมาซักนาย" เขาพูดพลางเปลี่ยนแมกกาซีนปืน

“แมรี่ เราต้องหาแมท เราต้องช่วยไทเลอร์" แซมพูด

“แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน อาจจะอยู่ที่ศูนย์พักฟื้น เราพาไทเลอร์ไปที่นั่นได้ไหม

“เคลื่อนย้ายเขาไม่ได้เด็ดขาด" ทอดด์ว่า "เราไม่รู้ว่าอะไรหักบ้าง โดนปีศาจเหวี่ยงกระแทกพื้นไปเต็มรัก" ทอดด์ว่าก่อนจะสาดกระสุนใส่ปีศาจสามตนที่พุ่งเข้ามา

“ให้ตายสิ ปกติฉันจะมีเอธกับแมทอยู่ข้างๆ ตลอด พอไม่มีพวกเขาฉันคิดอะไรไม่ออกซักอย่าง" แซมหงุดหงิดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย

“แซม แมรี่!” เสียงเรียกดังมาจากด้านในวิหาร ทั้งสองคนมองเข้าไปจึงเห็นแมทกับวิลวิ่งผ่านปีศาจสองตัวตรงเข้ามาหา "ทำไมพวกเธอถึงยังอยู่นี่!”

“แมท พระเจ้า นายมาก็ดีแล้ว ช่วยเขา ช่วยไทเลอร์ที" แซมขอร้อง

“ทำไมสภาพดูไม่ได้แบบนั้น" วิลทักทันทีเมื่อเห็นร่างของไทเลอร์นอนไม่ได้สติอยู่ที่พื้น "หมอนี่ปกติขี้โอ่อย่างกับอะไร"

“เขาไปโดนอะไรมา" แมทตีเสียงเรียบ เขาคุกเข่าลงข้างๆ ร่างของไทเลอร์ จับชีพจรดู

“โดนกระแทก คิดว่ากระดูกหัก แล้วก็ไม่ได้สติด้วย" แซมอธิบาย แมทพยักหน้ารับแล้วหันไปบอกวิลกับทอดด์ "พวกนายคุ้มกันให้ที ฉันคิดว่าช่วยเขาได้ แต่พลังฉันไม่ได้มีไว้สมานกระดูก มันอาจจะช่วยได้แค่ส่วนหนึ่ง พอให้เคลื่อนย้ายไปที่ปลอดภัยได้"

“เร่งมือเข้า ฉันจะต้านไว้ให้" ทอดด์พูดเสียงห้วนก่อนจะหยิบปืนลูกซองที่ตกพื้นส่งให้วิล "นายใช้เป็นใช่ไหม"

“แน่นอน แต่ฉันคิดว่าไม่ต้องใช้" วิลยิ้ม เขาถีบตัวลอยสูงคว้าร่างปีศาจที่กำลังโฉบอยู่เหนือพวกนักล่าร่วงลงมาที่พื้นทั้งคู่ แวมไพร์หนุ่มใช้กำปั้นทุบลงไปกลางอกของปีศาจตนนั้น มือของเขาทะลุเนื้อหนังของมันจนสัมผัสกับพื้นหินอ่อน ทันทีที่เขาดึงมือขึ้นมาแซมก็เห็นว่ามือของเขาอาบไปด้วยของเหลวข้นสีดำคล้ายน้ำมันเครื่อง วิลถอยออกมาปล่อยให้ร่างของปีศาจมอดไหม้จนเหลือแต่ขี้เถ้า

“น่าขยะแขยง" เธอว่าก่อนจะหันกลับมาดูแมทรักษาไทเลอร์ ชายหนุ่มอังฝ่ามือเหนือร่างของนักล่า หลับตาลง

“กระดูกซี่โครงกับขาหัก" แมทเอ่ยเสียงค่อย เขาลืมตาลองเขย่าไหล่ไทเลอร์ให้รู้สึกตัว "ไทเลอร์ นายต้องไปจากที่นี่ ลุกเถอะ"

“เขาหายแล้วใช่ไหม" แซมถาม

“กระดูกสมานกันแล้ว แผลภายในก็ไม่น่าจะมีแล้ว แต่ยังไงเขาก็ต้องรับการรักษา เพราะอาจมีเลือดตกใน ฉันทำได้แค่นี้"

“เราต้องพาเขาไปที่ศูนย์พักฟื้น" แมรี่เสนอ "แต่ฉันต้องกลับไปที่สภา ได้กุญแจมาแล้ว" แมรี่คลายมือออก เผยให้เห็นกุญแจสีทองเงาวับ

“พระเจ้า เธอทำได้!” แซมโพล่งขึ้นมา

“เยี่ยมไปเลย!” ทอดด์พูดขณะยิงปีศาจตัวหนึ่งที่กำลังพุ่งเข้าหา เขากลิ้งตัวหลบคมเขี้ยวของมันแล้วคว้ามีดสั้นปักฉึกเข้ากลางหลังของปีศาจตนนั้น

“นี่เป็นสาเหตุให้พวกเธอไม่ยอมไปที่สภาเหรอ เพราะมัวแต่หากุญแจเนี่ยนะ" แมทพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ฟังก่อนแมท ประตูพิภพถูกปิด เราผ่านไปไม่ได้ เอธก็หายไปไหนไม่รู้" แซมอธิบาย แมทเบิกตากว้าง เหมือนนึกขึ้นได้

“ใช่แล้วเอธ ไม่ เขาไม่ได้หายไป มีคนเอาเขาไปแน่ๆ"

“เขาโดนลักพาตัวเหรอ!” แมรี่เลิกคิ้ว "ใคร แล้วเอาเขาไปไว้ไหน"

“ฉันกับเธอต้องไปสภา แต่ตอนนี้สภาไม่ได้น่าไว้ใจซะทีเดียว เราต้องไปเจอพ่อของแซมให้ได้ อย่างน้อยเขาก็ไว้ใจได้ที่สุด"

“เดี๋ยวนะ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นแมท ทำไมเราถึงไว้ใจสภาไม่ได้"

แมทเหลือบมองวิล อีกคนพยักหน้าให้ เขาจึงหันมาจ้องตาแมรี่ "กริมม์ที่ถูกส่งมาทำลายมิติดัดแปลงที่วัง มีกลีฟนูริกอยู่ มีวิญญาณสีเทาร่วมมือกับปีศาจโจมตีที่นี่เพื่อชิงกุญแจ"

“แคสเตอร์ เขามีแผนจริงๆ ด้วย เอธเคยบอกฉันไม่ให้ไว้ใจเขา"

“แต่เราไม่รู้ว่านอกจากเขามีใครร่วมมืออีกบ้าง ในผู้คุมกฎทั้งห้าอาจมีแค่ซามูเอลคนเดียวที่เราไว้ใจได้"

“งั้นเราต้องไปหาเขา บอกทุกอย่างให้รู้ ตามหาเอธด้วย" แมรี่พูดเสียงหนักแน่น

“แล้วพวกเธอจะไปกันยังไง ประตูพิภพมันใช้ไม่ได้ ไม่มีทวารบาลที่นี่ด้วย" แซมเถียง

“แมรี่ไม่จำเป็นต้องใช้ประตูพิภพ!” แมทว่า เขาเหลือบมองกุญแจสีทองในมือของหญิงสาว “กุญแจสวรรค์ ถูกสร้างโดยเคบริท ใช้เปิดทางเชื่อมพิภพต่างๆ ที่ซาเธลิสสร้าง หน้าที่ของมันชัดอยู่แล้ว เทวดาให้มนุษย์รักษาเพราะอยู่ในความดูแลของมนุษย์จะปลอดภัยกว่าวิญญาณทุกสีในออเทอร์เวิร์ลส"

“แต่ฉันใช้มันไม่เป็น" แมรี่เถียง "นายใช้มันเป็นเหรอ"

ตูม! เสียงระเบิดดังขึ้น รูปปั้นน้อยใหญ่อีกซีกหนึ่งของวิหารเอนล้มระเนระนาด

“เราไม่มีเวลาแล้ว เราต้องลอง" แมทว่า "ฉันจะไปกับเธอด้วย"

“เดี๋ยวก่อน แล้วฉันล่ะ ฉันควรจะไปกับพวกนาย" แซมแทรกขึ้น

“เธอควรอยู่คุ้มกันไทเลอร์ พาเขาไปที่ศูนย์พักฟื้น ทอดด์ นายกับแซมต้องพาเขาไปจากที่นี่ กระดูกของเขาเข้าที่แล้ว น่าจะเคลื่อนย้ายเขาได้ พลังของแซมจะช่วยให้นายไปถึงที่นั่น" แมทว่า ทอดด์พยักหน้า

“ให้ฉันพาเขาไปเอง!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งหมดหันขวับมองไปยังต้นเสียง

“ลุช!” เป็นวิลที่ร้องทัก ชายหนุ่มในชุดดำยิ้มให้ทุกคน แมรี่รู้ทันทีว่าเขาเป็นแวมไพร์ แววตาสีดำสนิทของเขาเป็นแววตาแบบเดียวกับปีศาจ

“ดูเหมือนจะหนักเอาการนะ" เขาว่า

“นึกว่านายไม่คิดจะยุ่งเรื่องนี้"

“หลังจากที่นายกลับ ฉันค้นคว้าเรื่องกุญแจนั่นนิดหน่อย ดูเหมือนจะไม่มีใครใช้กุญแจนั่นได้นอกจากเทวดาแกเบรียลกับสายเลือดแห่งศิลา" ลุชบอกพลางเหลือบมองไปที่วัตถุสีทองในมือของแมรี่ "พระเจ้า เธอหามันเจอหรือนี่"

“เดี๋ยวก่อนนะ คุณเป็นใคร" แมทแทรกขึ้น น้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่ไว้ใจ

“เพื่อนฉันเอง" วิลรีบตอบ

“เพื่อนเก่าต่างหาก" ลุชแย้งก่อนจะเสริม "ตอนนี้ไม่ใช่"

“จะอะไรก็ช่าง แต่นายกำลังจะบอกว่าต้องเป็นทายาทของเซนต์ปีเตอร์เท่านั้นถึงจะใช้กุญแจได้หรือ" แมทถาม

“หรือไม่ก็ทายาทอันชอบทำ พระสันตะปาปาไง" วิลว่า

“งั้นเราต้องไปหาโป๊ปหรือคะ" แมรี่ถามบ้าง

“ถูก แต่บันทึกโบราณกล่าวว่ากุญแจนี่มีพลังเชื่อมโยงกับวิหาร ถ้าเธอนำมันออกไป พลังของมันที่ถูกพลังของวิหารนี้พรางไว้จะแสดงออกมา ปีศาจจะสัมผัสได้ทันที และการที่เธอถือกุญแจสวรรค์ไปหาพระสันตะปาปา เท่ากับว่าเธอพาปีศาจทั้งหมดไปเจอตัวคนๆ เดียวที่จะใช้มันได้ มันเสี่ยงเกินไป"

แมรี่กลืนน้ำลาย แม้แต่แมทเองก็ไม่ปริปากสักคำ ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรไม่ออกแล้ว

“ทายาทของศิลาเท่านั้นที่ใช้มันได้ ศิลาหมายถึงชื่อเปโตร หรือปีเตอร์ในภาษาอังกฤษ" จู่ๆ วิลก็พูดขึ้น "แมรี่ ฉันว่าเธอใช้มันได้"

“เอ๋... หนูหรือคะใช้มันได้"

“ปู่ของเธอคือลูกชายของซาเธลิส และเขาก็ชื่อปีเตอร์ ทวดของเธอเคยบอกเราว่าชื่อปีเตอร์กับวิลเลียมคือชื่อที่พ่อตั้งให้ และเขามักมีเหตุผลเสมอ ฉันว่าเขาอาจจะจงใจให้สายเลือดของตัวเองสามารถใช้พลังของโลกเบื้องบนได้" วิลอธิบาย

“จริงด้วย" แมทหันมามองเธอ "แมรี่ มากับฉัน เราต้องไปที่สภาเดี๋ยวนี้"

“ฉันไปด้วย อย่างน้อยแวมไพร์นี่ก็พาไทเลอร์ไปที่ศูนย์พักฟื้นได้" แซมลุกขึ้นยืน

“ฉันไม่ชอบให้ใครเรียกแบบนั้นนะ" ลุชแย้ง

“เธอควรเรียกเขาว่าลุช" วิลเห็นด้วย

“เราควรไปได้แล้ว แมรี่เธอต้องเชื่อมั่นในตัวเอง เราต้องไปเตือนทวารบาลที่นั่นให้ระวังผนึกพันธสัญญา แล้วตามหาซามูเอล ที่เราจะทำคือไปที่เสาโอเบลิสก์ และเธอต้องใช้กุญแจนี่พาเราไปที่หอผู้พิทักษ์" แมทว่า

“จะลองดู" แมรี่พยักหน้า เธอหันมามองวิล ลุช และทอดด์ เป็นวิลที่ยิ้มกว้างให้เธอ "โชคดีหลานสาว ถ้าเป็นพีท เขาก็จะทำมันเหมือนกัน ฉันเชื่อ"

“ขอบคุณค่ะ" แมรี่ยิ้มตอบ แมทกับแซมพยักหน้าให้กัน แซมหลับตาลง เกิดกลุ่มหมอกขึ้นปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทั้งในวิหารและบริเวณจตุรัส ทำให้การต่อสู้หยุดชะงัก เหล่าปีศาจต่างตัวแข็งทื่อก่อนจะล้มลงไปนอนดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด บรรดานักล่าที่กำลังฟาดฟันกับปีศาจเหล่านั้นอยู่ต่างมองซ้ายขวาอย่างตกตะลึง

“บาลัก... ภาพหลอนแบบไหนกันทำให้พวกมันทรมานขนาดนี้" ลุชถามขึ้น เขาดูออกทันทีว่าแซมมีพลังสร้างภาพหลอน

“พวกนั้นเห็นหอกเงินนับไม่ถ้วนร่วงลงมาจากฟ้า ความเจ็บปวดที่จิตใจสร้างขึ้นมาเอง" แซมตอบเรียบๆ ทอดด์กลืนน้ำลาย "ไม่ยักรู้ว่าเธอจะมีมุมน่ากลัวเหมือนกัน" เขาว่า

“ไทเลอร์ก็พูดอะไรคล้ายๆ นาย" แซมยิ้ม "ฝากเขาด้วยนะ"

“ไปกันเถอะ เราไม่มีเวลามาก" พูดจบแมทก็วิ่งออกจากวิหารโดยมีแมรี่กับแซมตามไป ทั้งสามวิ่งผ่านร่างปีศาจและเหล่านักล่ามาจนเกือบจะถึงเสาโอเบลิสก์ แต่แล้วแซมก็หยุดวิ่ง ทรุดลงกับพื้น

“แซม!” แมรี่รีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของหญิงสาวไม่ให้หงายหลังกระแทกพื้น ก่อนจะหันไปเรียกแมท "แมท รอก่อน"

“เกิดอะไรขึ้น" แมทวิ่งกลับมาหา คุกเข่าลงตรวจอาการของแซม

“ฉันเวียนหัว" เธอบอก

“เมื่อกี้เธอใช้พลังมากไป การสร้างภาพหลอนปกคลุมทั้งจตุรัสทำให้เธอสูญเสียพลังวิญญาณ" แมทว่า

“แล้วเราจะทำไงดี"

“ร่างกายจะฟื้นคืนพลังวิญญาณได้เอง ไม่ต้องห่วง" แมทลุกขึ้นยืน ทันทีที่เขาหันหลังกลับไปทางเสาโอเบลิสก์ ปีศาจร่างสูงตัวหนึ่งยืนเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่ม มือถือหอกเหล็กสีดำสนิท

“แมรี่ วิ่ง!” แมทหันกลับมา หน้าตาตื่น เมื่อแมรี่เงยหน้าขึ้นก็พบว่ากลุ่มหมอกที่ปกคลุมอยู่ทั่วจตุรัสหายไปแล้ว ปีศาจแต่ละตัวกำลังได้สติ เธอรีบพยุงร่างแซมให้ลุกขึ้น ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงวัตถุเคลื่อนผ่านด้วยความเร็ว และ...

ฉึก!

“กรี๊ด!!!” แมรี่กรีดร้องลั่นเมื่อเห็นหอกสีดำแทงทะลุร่างแมทก่อนที่มันจะถูกดึงออกโดยปีศาจตัวที่ขว้างมันมา แมทเบิกตาโพลง ทรุดลงกับพื้น "แมท!” แซมตะโกน ปีศาจตนนั้นย่างสามขุมผ่านร่างแมทมาหาหญิงสาวทั้งสอง นัยน์ตาดำสนิทจ้องเขม็งมองมา

“กุญแจ แมรี่ มันสัมผัสได้ว่าเธอมีกุญแจ" แซมว่า "ทิ้งฉันไว้ เธอต้องไปต่อ!” แซมหลับตาลง ใช้พลังอีกครั้ง

“แต่แมท...”

“ไปแมรี่ เขาต้องไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงทางนี้ ถ้าพวกมันได้กุญแจ ทุกอย่างจบ" ทันทีที่กลุ่มหมอกเริ่มจับตัวอีกครั้ง ปีศาจโดยรอบชะงักงัน แมรี่ใช้แขนปาดน้ำตาลวกๆ เธอวิ่งฝ่าพวกมันและเหล่านักล่าไปจนถึงเสาโอเบลิสก์ “ขอให้ใช้ได้ทีเถอะ" เธอภาวนาขณะแบมือ มองกุญแจดอกสีทองเงาวับ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันใช้อย่างไร แมรี่หลับตาลง เสียงหัวใจดังก้องจนแทบจะกลบเสียงแวดล้อมทั้งหมด

“กุญแจแห่งเคบริท ฉันต้องการไปที่โลกเบื้องหลัง ฉันต้องช่วยทุกคน ได้โปรด ใช้ได้ทีเถอะ" แมรี่พึมพำ แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอกำกุญแจไว้แน่นจนรู้สึกว่ามือชื้นเหงื่อ ทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนแรง รู้สึกไร้ประโยชน์ เธอช่วยใครไม่ได้เลย เอธหายไป ไทเลอร์บาดเจ็บ แมทก็ไม่รู้ว่าอาการสาหัสแค่ไหน ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือภาพของเขาล้มลงนอนจมกองเลือดไปต่อหน้าต่อตา

“เลือด...” จู่ๆ แมรี่ก็คิดบางอย่างออก

ไม่มีใครใช้กุญแจนั่นได้นอกจากเทวดาแกเบรียลกับสายเลือดแห่งศิลา

หญิงสาวเหลียวมองซ้ายขวา เห็นกริชของนักล่าตกอยู่ไม่ไกลจึงรีบวิ่งไปหยิบขึ้นมา กัดฟันจรดปลายมีดที่ฝ่ามือ เลือดสีแดงซึมผ่านออกมา เธอตายไปแล้ว กลายเป็นวิญญาณสีเทา แต่ยังมีเลือดเนื้อ เมื่อเธอพลิกฝ่ามือ ให้เลือดหยดลงพื้น จู่ๆ กุญแจสีทองก็ส่องประกาย แล้วค่อยๆ แปรสภาพเป็นฝุ่นผงปลิวจากมือของแมรี่ มันลอยลิ่วในอากาศแล้วค่อยๆ ก่อตัวเป็นบานประตูสีทองอร่ามพอที่หญิงสาวตัวเล็กๆ อย่างเธอจะวิ่งผ่านไปได้ แมรี่มองไม่เห็นอีกฟากของประตู เธอเห็นแต่ฝุ่นผงหนาแน่นในประตูนั่น

“แมรี่ ระวัง!” แซมตะโกนไล่หลัง เธอหันหลังกลับมามอง ปีศาจทุกตัวจับจ้องมาที่เธอ พวกมันขู่คำรามแล้วพุ่งเข้าใส่เธอพร้อมกัน แมรี่ไม่มีเวลาให้คิด เธอหันหลังกลับโถมตัวใส่ประตูบานนั้นทันที เพียงเสี้ยววินาทีร่างของเธอก็พุ่งทะลุประตูมาโผล่อีกฟาก ประตูสลายไปกลายเป็นฝุ่นผงและคืนสภาพเป็นกุญแจสีทองก่อนจะร่วงลงพื้น แมรี่รีบเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกง กวาดสายตามองรอบๆ

“หอผู้พิทักษ์...” หญิงสาวพึมพำ เธอจำทางเดินก่อนจะเข้าไปยังเสาพิภพได้ ภายในว่างเปล่า เงียบสงัด

แกร๊ง แกร๊ง! จู่ๆ ก็มีเสียงโลหะกระทบกันภายในห้องที่สถิตเสาและผนึกพันธสัญญา หญิงสาวก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ลงน้ำหนักบนพื้นหินอ่อนให้เบาที่สุด

เมื่อเข้ามาในโถงหลังคาสูง มีเสาพิภพต้นหนึ่งอยู่กลางห้อง ทั้งสี่ด้านมีผนึกพันธสัญญาแทนโลกทั้งสี่เอาไว้ ที่เพดานมีกลีฟแห่งผู้พิทักษ์ทั้งห้าตระกูล สายแองเจิลสามตระกูล และเดวิลอีกสองตระกูล หญิงสาวกวาดตามองรอบๆ ห้อง แล้วเธอก็พบกับร่างๆ หนึ่งอยู่หลังเสาพิภพ เขาคือทวารบาลร่างกำยำ มือทั้งสองข้างถูกตรวนไว้กับพื้น เธอจำเส้นผมสีดำสนิทและโครงหน้าของเขาได้ ใบหน้าที่เธอเห็นครั้งแรกในกระจกที่ห้องนอนของเธอเอง

“เอธ!” 

โปรดติดตามตอนต่อไป
-------------------------------
TALK with Daren L.
มาคุยกันโหน่ยยยย ห่างหายไปสามอาทิตย์ นิยงนิยายไม่อัพ รู้สึกผิดมาก แต่งานมันรัดตัวค่ะ T^T
นี่ก็ตอนที่ 23 มาแล้ว บอกเลยว่าตอนนี้เจ็บปวดมากตอนเขียน (เพราะต้องทำร้ายตัวละครที่ชอบไปแล้วสอง) สุดท้ายจะเหลือรอดกี่คนรอติดตามอ่านกันเอานะคะ 
ปล. อย่าขอให้สปอยล์ตอนจบนะคะ ขออุบไว้จนวินาทีสุดท้าย ถ้าเรื่องนี้จบคนเขียนจะได้ไปทำมาหากินอย่างอื่นบ้างซักที 5555 
ปล.2 ใครที่ตามอ่านอยู่อย่างจริงจัง แสดงตัวกันซักหน่อยนะ เราจะได้ประเมินได้ว่าเมื่อจบภาคนี้ ควรจะต่อภาคสองเลยหรือดองไปแต่งเรื่องอื่นก่อน จำนวนคนตามอ่านสำคัญจริงๆนะ บอกเลย >_< 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #199 HellMax (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 18:20
    ตามอ่านอยู่คร้าบ สนุกมาก เป็นกำลังใจให้นะครับ XD
    #199
    0
  2. #197 Tawan Wannasri (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 14:56
    ค้างๆๆๆ ค้างมาก นี่บอกเลย แต่งต่อเร้วๆนะคะไรท์
    #197
    0
  3. #190 Chocolate_pad~*><o!! (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 11:02
    โอ๊ยย  ตื่นเต้นมากค่า >< แต่งได้สนุกมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วจินตนาการตามได้เลย มันส์มากกกก เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะคะ จะติดตามต่อไป สนุกจริงๆ 
    #190
    0
  4. #188 wondermomo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 08:45
    ตอนนี้มันจริงๆ วิ่งหลบปีศาจ หลบหิน หลบระเบิดตู้มต้ามอ่ะ
    แมทที่รักเป็นอะไรไหมอ่าา โอยย ตื่นเต้นสุดๆ
    ไปคนเดียวแล้วมันจะไหวไหมแมรี่ เป็นกำลังจุยนะ

    ปล. มีคำผิดนิดหน่อย ยิงสาว - หญิงสาว, สถิตย์ - สถิต แค่นี้อ่ะ
    #188
    0
  5. #187 ชะนีรักสงบ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 21:56
    โอ๊ยยย บีบหัวใจชะนีมาก ตามต่อค่ะ!!
    #187
    0
  6. #184 bepimry. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 21:12
    ตอนนี้มันส์มากเลยจ้า... 
    แต่... อ๊ากกกกกกกก หนูแมทโดนแทงงงงง
    โอ้วไม่ โอ้วเขาคือเมนหนูเลยนะนั่น 
    ไทเลอร์อีก ดีนะยังพอโอเค แล้วแซมของเจ๊ โอ๊ยทุกคนดูน่าเป็นห่วง 
    เอธ ทำไมเอธโดนตีตรวนล่ะ นี่มันอารายยยย? 
    อยากอ่านเรื่องนี้ต่อแล้วจ้า ไม่อยากอ่านหนังสือสอบแแล้ว5555
    ิติดตามเสมอ ภาคสี่ห้าอะไรก็เอามาเถอะ เลิฟๆ >< 

    #184
    0